II SA/Wa 347/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Asesor WSA Andrzej Kołodziej, Asesor WSA Janusz Walawski (spr.), , Protokolant Elwira Sipak, po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. W. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy mianowania na stanowisko służbowe p o s t a n a w i a 1) umorzyć postępowanie 2) zasądzić od Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego na rzecz skarżącego M. W. kwotę 330 zł (trzysta trzydzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego i kosztów dojazdu. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, decyzją z dnia [...]grudnia 2003 r. nr [...], odmówił M. W. mianowania na stanowisko służbowe w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Decyzja została wydana na podstawie art. 48 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 z późn. zm.). Zainteresowany, w dniu 31 grudnia 2003 r. złożył wniosek do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym podał, że Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 25 czerwca 2003 r. sygn. akt 3098/02 stwierdził, że "decyzja o wypowiedzeniu stosunku służbowego nie weszła do obrotu prawnego i nie rodzi skutków prawnych, a doręczone pismo ma wyłącznie charakter informacyjny". Powołując się na art. 228 ust. 1 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu stwierdził, że nadal jest funkcjonariuszem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...]utrzymał w mocy decyzję poprzedzającą. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 22 października 2002 r. o sygn. akt II SA 4206/01 uchylił rozkaz personalny z dnia [...] listopada 2001 r. nr [...] i poprzedzający go rozkaz personalny z dnia [...] listopada 2001 r. nr [...] Szefa Urzędu Ochrony Państwa o odwołaniu funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu na inne stanowisko służbowe. Skutkiem prawnym tego wyroku nie było przywrócenie funkcjonariusza do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i z tej przyczyny brak jest możliwości dokonania zmiany treści stosunku służbowego w sytuacji, gdy stosunek ten został rozwiązany. Doręczone funkcjonariuszowi pismo informacyjne o zwolnieniu ze służby wywołuje skutek prawny w postaci rozpoczęcia biegu, trwającego miesiąc, okresu wypowiedzenia (art. 230 ust. 4 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu). W postanowieniu, na które powołuje się funkcjonariusz we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny nie odniósł się do szczególnego, przejściowego rozwiązania z art. 230 powołanej ustawy i nie rozpatrywał skutków prawnych pisma, o którym mowa w ust. 4 tej ustawy. Decyzja z dnia [...] lutego 2004 r. stała się przedmiotem skargi złożonej przez funkcjonariusza do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o stwierdzenie jej nieważności oraz nieważności decyzji ją poprzedzającej lub o ich uchylenie. Zdaniem skarżącego decyzje wydane zostały z rażącym naruszeniem zasad postępowania administracyjnego wskazanych w art. 6 - 11 oraz art. 77 § 1 i 4 - art 81, art. 107 § 3, art. 136, art. 156 § 1 pkt 2 kpa oraz z naruszeniem art. 230 ust. 1 w zw. z art. 48 i art. 228 ust. 1 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu. W odpowiedzi na skargę, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu organ podał, że zgodnie z art. 48 ust. 1 i 2 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, przyjęcie do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego następuje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się kandydata. Decyzja o przyjęciu do służby powoduje powstanie stosunku służbowego i jednym z elementów tej decyzji jest określenie stanowiska służbowego funkcjonariusza. To w następstwie takiego rozstrzygnięcia powstaje stosunek administracyjno - prawny o określonej treści. Właściwy organ służbowy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego może dokonać zmiany stanowiska służbowego funkcjonariusza przez wydanie rozkazu personalnego (art. 50 ust. 3 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu). Jest to modyfikacja istotnego elementu stosunku służbowego, nie naruszająca jednakże samego stosunku. Skoro stosunek służbowy skarżącego został rozwiązany na mocy art. 230 ust. 4 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, to mianowanie go na stanowisko służbowe może nastąpić jedynie w drodze przyjęcia do służby. Decyzje o przyjęciu do służby i mianowaniu na stanowisko służbowe należą do dyskrecjonalnych uprawnień Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Zaskarżone decyzje nie podlegają kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z art. 5 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach odmowy mianowania na stanowiska lub powołania do pełnienia funkcji w organach administracji publicznej, chyba że obowiązek mianowania lub powołania wynika z przepisów prawa. W przedmiotowej sprawie brak jest przepisu, który wskazywałby, iż Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego ma obowiązek mianowania skarżącego na stanowisko służbowe w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. W dniu 16 grudnia 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło pismo procesowe Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, w którym wniósł o umorzenie postępowania i podał, że decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. nr Kp-3663 wydaną na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), uwzględnił w całości skargę i uchylił zaskarżone decyzje. Organ do pisma załączył powyżej określoną decyzję. Na rozprawie, która odbyła się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 17 grudnia 2004 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że cofa skargę. Zgodnie z art. 60 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże, Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zdaniem Sądu, cofnięcie skargi w przedmiotowej sprawie jest dopuszczalne. Z tych względów, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 i art. 201 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.