II SA/Wa 353/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, Protokolant starszy referent Edyta Brzezicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2025 r. sprawy ze skargi P. M. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej kandydata do służby uchyla zaskarżone orzeczenie oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] (dalej jako "[...]RKL" lub "organ I instancji") orzeczeniem nr [...] z [...] listopada p2024 r. uznała P. M. (dalej jako "orzekany", "kandydat" lub "skarżący") za niezdolnego do służby w Służbie Ochrony Państwa, nadając orzekanemu kategorię "N". [...]RKL dokonała badania lekarskiego na podstawie skierowania nr [...] z [...] października 2024 r. wystawionego przez Służbę Ochrony Państwa celem ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej kandydata do służby. [...]RKL rozpoznała u orzekanego na mocy załącznika do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2392, dalej jako "rozporządzenie MSWiA z dnia 11 października 2018 r.") rotoskoliozę piersiowo - lędźwiową znacznego stopnia § 63 pkt 2 kol. 4. W uzasadnieniu [...]RKL wskazała, że na podstawie wyników konsultacji specjalistów w tym specjalisty z dziedziny ortopedii, wyników badania rtg kręgosłupa odcinka piersiowego, L-S oraz na podstawie badania własnego stwierdza znacznego stopnia rotoskoliozę kręgosłupa piersiowego i lędźwiowego upośledzające sprawność ustroju. Skrzywienie kręgosłupa w stopniu znacznym może być przyczyną przyspieszenia powstania zmian zwyrodnieniowych będących źródłem dolegliwości bólowych z zakresu układu szkieletowego. Ponadto zwiększyło narażenie na urazy podczas wykonywania zadań służbowych jak i ćwiczeń z technik interwencyjnych. Pismem z 10 grudnia 2024 r. orzekany wniósł odwołanie od ww. orzeczenia organu I instancji. Wskazał, że jest osobą zdolną do służby, ponieważ nigdy nie borykał się z problemami związanymi z kręgosłupem. Swoją opinię opiera zaś na konsultacji z lekarzem ortopedą, który ma zająć się jego schorzeniem. Orzeczeniem z [...] stycznia 2025 r. nr [...] Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (dalej jako "CKL" lub "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 310, dalej jako "ustawa o komisjach lekarskich") po rozpatrzeniu ww. odwołania utrzymała w mocy orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu CKL wskazała, że po zapoznaniu się z odwołaniem i całością akt zgromadzonych w przedmiotowej sprawie nie znalazła przesłanek do zmiany bądź uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Organ odwoławczy podniósł, że podtrzymuje stanowisko [...]RKL, co do oceny rozpoznanej rotoskoliozy piersiowo - lędźwiowej przede wszystkim w oparciu o zweryfikowany obraz Rtg kręgosłupa odcinka L-S. Skolioza wymaga leczenia, gdyż nieleczona może doprowadzić do rozwoju szeregu patologii, wśród których najczęściej wymienia się zmiany zwyrodnieniowe, przykurcze mięśni, dolegliwości bólowe o charakterze korzeniowym, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia chodu. Innymi słowy nieprawidłowe skrzywienie kręgosłupa wpływa całościowo na funkcjonowanie organizmu człowieka nie zapominając o tym, że jego fizyczna wydolność może być znacznie ograniczona w odniesieniu do charakteru służby, do której aplikuje. Odwołujący się stanowi poważne narażenie przyspieszenia powikłań. Pismem z 17 lutego 2025 r. orzekany wniósł do tutejszego Sądu skargę na ostateczne w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Autor skargi zaskarżonemu w całości orzeczeniu zarzucił: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 1 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich przez ich niewłaściwą wykładnię polegającą na uznaniu, że w ramach ustalania zdolności fizycznej i psychicznej kandydata do pełnienia służby w Służbie Ochrony Państwa Rejonowa Komisja Lekarska bada nie tylko aktualny stan zdrowia i jego wpływ na sprawność ustroju, lecz również ocenia przewidywany przyszły stan zdrowia i jego hipotetyczny wpływ na sprawność ustroju, a także ujemne oddziaływanie wykonywania zadań służbowych i ćwiczeń na kondycję skarżącego, co skutkowało niezasadnym uznaniem skarżącego za niezdolnego do służby ze względu na potencjalne ryzyko pogorszenia się stanu zdrowia, przyśpieszenia zmian zwyrodnieniowych oraz dolegliwości bólowych; . b) § 63 pkt 2 kol. 4 rozporządzenia MSWiA z dnia 11 października 2018 r. poprzez jego błędne zastosowanie, podczas gdy z dokumentacji medycznej skarżącego oraz rezultatów badań skarżącego wynika, że posiadane przez niego schorzenie w postaci skoliozy kręgosłupa w stopniu lekkim nie ma wpływu na stan zdrowia i nie wpływa na wykonywanie prac fizycznych, czego skutkiem była wadliwa kwalifikacja skarżącego w zakresie zdolności do służby, II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 47 ust. 3 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich a to przez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu skarżącego, a w rezultacie wydanie orzeczenia bez wykonania wszystkich niezbędnych badań specjalistycznych, co dotyczy w szczególności badań obejmujących m.in. ocenę skoliozy na podstawie metody Cobba, b. art. 77 § 1 w związku z art. 136 k.p.a. w zw. z art. 47 ust. 3 w zw. z art. 33 ust. 1 z zw. z art. 38 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich i § 63 pkt 2 kol. 4 rozporządzenia MSWiA z dnia 11 października 2018 r., a to przez zaakceptowanie faktu, że organ I instancji nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a w konsekwencji nieprzeprowadzenie przez organ II instancji postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, a w szczególności nieprzeprowadzenie ponownych badań specjalistycznych, c. art. 80 k.p.a., poprzez oparcie się tylko na części, a nie na całokształcie zebranego materiału dowodowego, w szczególności poprzez wzięcie pod uwagę jedynie opisów badań rtg kręgosłupa wykonywanych na zlecenie organu, a pominięcie okoliczności dotyczących wyników badań i konsultacji lekarskich przeprowadzanych przez skarżącego we własnym zakresie, d. art. 107 § 1 i 3 w związku z art. 8 i art. 11 k.p.a. oraz art. 39 ust. 5 ustawy o komisjach lekarskich, a to przez nienależyte i niewyczerpujące uzasadnienie swojej decyzji, w szczególności nie wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, e. art. 84 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ dowodu z opinii biegłego z zakresu ortopedii, w sytuacji gdy przedmiot niniejszej sprawy wymagał wiadomości specjalnych. W związku z powyższymi zarzutami autor skargi wniósł o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji, przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z zaświadczenia lekarskiego z [...] lutego 2025 r. wystawionego przez NSZOZ "[...] - Sp. [...] na okoliczność braku wpływu schorzenia skarżącego do podjęcia pracy w służbach mundurowych oraz wykonywania prac fizycznych, a ponadto dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lekarza z zakresu ortopedii - na podstawie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ewentualnie, z ostrożności procesowej, wniósł o zobowiązanie przez Sąd organu do wydania określonej decyzji (orzeczenia) o określonej treści w określonym czasie, tj. odpowiadającej żądaniu skarżącego w zakresie uznania go zdolnego do służby w Służbie Ochrony Państwa w terminie dwóch tygodni od wydania orzeczenia przez Sąd - na podstawie art. 145a ww. ustawy. W uzasadnieniu w obszerny sposób rozwinięto zarzuty skargi. Autor skargi w szczególności wskazał, że budzi wątpliwość kwalifikacja schorzenia skarżącego w oparciu o normę § 63 pkt 2 kol. 4 rozporządzenia MSWiA z dnia 11 października 2018 r., bowiem prawidłowa analiza przeprowadzonych badań przez komisję powinna doprowadzić do odmiennych ustaleń. Zasadnym winno być rozpoznawać przypadek skarżącego przez pryzmat § 63 pkt 1 ww. rozporządzenia. Badania przeprowadzone przez organ nie korelują z osobistą oceną stanu zdrowia skarżącego, który w codziennym funkcjonowaniu nie skarży się na żadne dolegliwości. Rozpoznanie komisji, oparte na opisie badania rtg, nie zawiera żadnych informacji odnośnie stopnia nasilenia stwierdzonych schorzeń oraz nie zawiera opisu metody diagnostycznej służącej do obliczenia stopnia skrzywienia kręgosłupa w odcinku piersiowym i lędźwiowym. Na tej podstawie nie sposób przyjąć prawidłowe wnioski pozwalające na przyjęcie odpowiedniej kwalifikacji schorzenia na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów. W ocenie autora skargi obydwie komisje wydając orzeczenia w zakresie swojej właściwości popełniły błąd dokonując zbiorczej klasyfikacji wszystkich stwierdzonych u skarżącego schorzeń kręgosłupa. W rzeczywistości problemy skarżącego mają bowiem charakter niezależny od specyfiki służby do której się ubiegał i tak też powinny były być kwalifikowane pod odpowiednią pozycję wykazu chorób i ułomności stanowiącego załącznik do rozporządzenia MSWiA z dnia 11 października 2018 r. W szczególności schorzenia takie jak skolioza (rotoskolioza), o ile nie przekraczają pewnych wartości, powinny być klasyfikowane pod § 63 pkt 1 bądź § 64 pkt 2 ww. rozporządzenia. Organy de facto nie uzasadniły w sposób wyczerpujący w żaden sposób dlaczego upośledzenie sprawności ustroju skarżonego jest tak znaczne, że należy je kwalifikować według ww. przepisu. Skoliozy to różnego rodzaju choroby mogące pojawić się w wieku młodzieńczym, a ich skutki normują się wraz kolejnymi latami życia. Również w orzecznictwie choroba ta kwalifikowana jest jako schorzenie nieupośledzające lub nieznacznie upośledzające sprawność ustroju (wyrok WSA w Warszawie z 17 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 12/16, LEX nr 2055040.). Skarżący podniósł, że uzasadnienie podstaw dla dokonania ustaleń faktycznych, nie spełnia w jego ocenie minimalnych choćby wymagań procesowych. Komisja lekarska I instancji w ogóle nie wyjaśniła: nie wskazała o jaką dokumentację lekarską chodzi, o jakie konkretnie dokumenty i zawarte w nich zapisy chodzi, wreszcie z kim, w jakim przedmiocie i w jakim zakresie dokonywano konsultacji lekarskich, gdzie utrwalono ich przebieg, podstaw swoich nieuzasadnionych prognoz zdrowotnych względem skarżącego. Komisja I instancji nie dokonała w ogóle oceny dowodów, a mianowicie, nie wskazała które z nich uznała za wiarygodne, a które nie. Komisja I instancji nie wskazała także dlaczego wyciągnęła takie, a nie inne wnioski. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik CWKL wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się zaś do zarzutów skargi uznał je za niezasadne. Organ bowiem w wystarczający sposób zebrał i ocenił materiał dowodowy, a następnie w przekonywujący sposób uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Na rozprawie bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku Sąd oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r" poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2024 r., poz. 935 - dalej także: "P.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżone orzeczenie CKL, jak i utrzymane nim w mocy orzeczenie organu I instancji narusza prawo w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu jest orzeczenie CKL utrzymujące w mocy orzeczenie [...]RKL ustalające, że skarżący jest niezdolny do służby w Służbie Ochrony Państwa - Kategoria N. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 powołanej już wyżej ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, komisje lekarskie są właściwe do orzekania m.in. wobec kandydatów do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej Państwowej, Straży Pożarnej, Służbie Ochrony Państwa, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i Służbie Więziennej. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ww. ustawy zdolność fizyczną i psychiczną kandydata do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Ochrony Państwa, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i Służbie Więziennej ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: 1) kategoria Z - "zdolny", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby, 2) kategoria N - "niezdolny", która oznacza, że stwierdzone choroby lub ułomności uniemożliwiają mu pełnienie służby. Wykaz chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby został zawarty w załączniku do przywołanego już wyżej rozporządzenia MSWiA z dnia 11 października 2018 r. Stosownie natomiast do art. 16 ustawy o komisjach lekarskich, komisje lekarskie orzekają w dwóch instancjach: 1) w pierwszej instancji - rejonowe komisje lekarskie; 2) w drugiej instancji - Centralna Komisja Lekarska. Natomiast wedle przepisów art. 32 ust. 1 - 3 powoływanej ustawy, rejonowa komisja lekarska przeprowadza badanie lekarskie kandydata do służby, funkcjonariusza Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Centralnego Biura Antykorupcyjnego i Służby Więziennej, funkcjonariusza zwolnionego z tych służb, emeryta, rencisty, pracownika, kandydata do pracy lub osoby skierowanej do komisji lekarskiej, zwanych dalej "osobą badaną" i sporządza protokół badania komisji lekarskiej, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby (ust. 1). Komisja lekarska może skierować osobę badaną na badanie specjalistyczne, psychologiczne oraz zlecić wykonanie badań dodatkowych w wyznaczonym terminie (ust. 2). W przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie pozwalają na wydanie orzeczenia, a z aktualnej wiedzy medycznej wynika, że do wydania orzeczenia niezbędna jest obserwacja w podmiocie leczniczym, komisja lekarska może skierować osobę badaną na taką obserwację. Obserwacja w podmiocie leczniczym może nastąpić po wyrażeniu zgody przez osobę badaną (ust. 3). Jak stanowi art. 33 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich, rejonowa komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia. Przepis art. 33 ust. 3 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich wskazuje, że rejonowe komisje lekarskie orzekają, posługując się również - w przypadku ustalania zdolności fizycznej lub psychicznej do służby - wykazem chorób i ułomności, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia osoby badanej. Według art. 4 ww. ustawy, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się przepisy k.p.a. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, jako organy administracji publicznej, podejmują rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach, w drodze decyzji administracyjnych (nazywanych w przepisach orzeczeniami), które poddane są mocy obowiązującej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wprawdzie przepisy powołanej ustawy i aktów wykonawczych jako lex specialis regulują pewne kwestie odmiennie od rozwiązań przyjętych w k.p.a., jednak w sprawach nieuregulowanych w ustawie, przepisy k.p.a. znajdują zastosowanie w pełnym zakresie (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OS K 495/19). Podkreślić trzeba, że kontrola orzeczenia komisji lekarskiej przez sąd administracyjny ma charakter ograniczony i sprowadza się w istocie do jego badania pod względem formalnym. Oznacza to, że sąd administracyjny ocenia jedynie, czy orzeczenie wydała właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny z obowiązującymi w tym względzie przepisami, a ponadto, czy stwierdzone schorzenia dawały podstawę do zawartego w orzeczeniu określenia kategorii zdolności do służby. Innymi słowy, chodzi tu o stwierdzenie zgodności zaskarżonego orzeczenia z wymogami zawartymi w ustawi o komisjach lekarskich i aktach wykonawczych, w tym rozporządzenia MSWiA z dnia 11 października 2018 r. Zatem Sąd nie jest uprawniony do oceny fachowości przeprowadzonych u skarżącego badań, a tym samym weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich z tego punktu widzenia (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 lutego 2022 r., sygn. akt III OSK 5019/21). Sąd natomiast kontroluje, czy rozstrzygnięcie w sprawie zostało podjęte na podstawie kompletnego materiału dowodowego obejmującego niezbędne badania lekarskie oraz czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby jest z tym materiałem spójna. Podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji. W tej sprawie Sąd uznał - oceniając zaskarżone i utrzymane nim w mocy orzeczenie organu I instancji według powyższych kryteriów - że powinny one zostać wyeliminowane z obrotu prawnego jako wadliwe. Zdaniem Sądu, uzasadnienia rozstrzygnięć organów obu instancji zostały sporządzone w sposób, który uniemożliwia poddanie ich kontroli sądowej. W uzasadnieniu CKL podtrzymując stanowisko [...]RKL wskazała, że po zapoznaniu się z odwołaniem i całością akt zgromadzonych w przedmiotowej sprawie nie znalazła przesłanek do zmiany bądź uchylenia orzeczenia organu I instancji. Organ odwoławczy podniósł, że podtrzymuje stanowisko [...]RKL, co do oceny rozpoznanej rotoskoliozy piersiowo - lędźwiowej przede wszystkim w oparciu o zweryfikowany obraz Rtg kręgosłupa odcinka L-S. Skolioza wymaga leczenia, gdyż nieleczona może doprowadzić do rozwoju szeregu patologii, wśród których najczęściej wymienia się zmiany zwyrodnieniowe, przykurcze mięśni, dolegliwości bólowe o charakterze korzeniowym, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia chodu. Innymi słowy nieprawidłowe skrzywienie kręgosłupa wpływa całościowo na funkcjonowanie organizmu człowieka nie zapominając o tym, że jego fizyczna wydolność może być znacznie ograniczona w odniesieniu do charakteru służby, do której aplikuje. Skarżący stanowi poważne narażenie przyspieszenia powikłań. W związku zaś z powyższym, organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany, bądź uchylenia orzeczenia [...]RKL i działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt. 1 ustawy o komisjach lekarskich utrzymał je w mocy. W ocenie Sądu, wskazać przede wszystkim należy, że CKL podobnie, jak poprzednio organ I instancji w ogóle nie wyjaśniła, dlaczego stwierdzona u skarżącego rotoskolioza piersiowo - lędźwiowa stanowi skrzywienie czy wadę kręgosłupa wrodzoną lub nabytą upośledzającą sprawność ustroju i należy ją zakwalifikować według § 63 pkt 2 kol. 4 załącznika do rozporządzenia MSWiA z dnia 11 października 2018 r., a nie według § 63 pkt 1 kol. 4, tj. jako skrzywienie czy wadę kręgosłupa wrodzoną lub nabytą nieupośledzającą sprawności ustroju. Zgodnie zaś z kwalifikacją załącznika do rozporządzenia MSWiA z dnia 11 października 2018 r., według drugiego z ww. przepisów w przypadku skarżącego możliwe byłoby uznanie go za zdolnego do służby. Zauważyć również należy, że jak wynika ze szczegółowych objaśnień do § 63 ww. załącznika do rozporządzenia MSWiA z dnia 11 października 2018 r. rozpoznanie ustala się na podstawie dokumentacji leczenia szpitalnego lub w poradni specjalistycznej. Diagnostyka obrazowa pełni zaś funkcję pomocniczą. Ze znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy (k.5) karty obiegowej kandydata do służby w SOP wynika, że specjalista ortopeda traumatolog dokonując konsultacji dla potrzeb orzeczniczych, pomimo braku Rtg kręgosłupa, stwierdził w badaniu fizycznym u skarżącego skoliozę I stopnia. Z kolei w przeglądowym badaniu Rtg kręgosłupa odcinka lędźwiowo - krzyżowego (k.9 akt administracyjnych) u skarżącego stwierdzono lewoboczne skrzywienie odcinka lędźwiowego kręgosłupa. Z przedmiotowego badania wynika jednak, że wskazane jest uzupełnienie badania o projekcję boczną. Z przekazanych Sądowi akt administracyjnych nie wynika zaś, aby takie badanie (projekcja boczna) zostało w przypadku skarżącego przeprowadzone. Powyższe kwestie mogą w świetle zarzutów skarżącego mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy bowiem determinują niezgodne z oczekiwaniami skarżącego orzeczenie. W sytuacji, gdy możliwa jest alternatywna kwalifikacja zdolności do służby, komisja lekarska powinna wyczerpująco i przekonywująco umotywować swój wybór czego w niniejszej sprawie jednak zabrakło. W szczególności zaś, w związku z argumentacją skarżącego zawartą w odwołaniu, organ odwoławczy winien więc sprawę wnikliwie rozpatrzeć, a wyniki jego ustaleń powinny znaleźć się w treści sporządzonego uzasadnienia wydanego orzeczenia. Należy podkreślić, że Sąd nie dysponując wiadomościami specjalnymi ani też nie mając możliwości przeprowadzenia dowodów w tym zakresie (art. 106 § 3 P.p.s.a.), przy lakonicznych uzasadnieniach zaskarżonego i poprzedzającego go orzeczenia organu I instancji, nie jest w stanie ocenić, czy organy prawidłowo stwierdziły u skarżącego przyznanie mu kategorii "N". Trzeba także wskazać, że zgodnie z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Jak z kolei stanowi art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne i prawne jest ważnym elementem decyzji, bowiem przedstawia tok rozumowania organu, który doprowadził do wydanego rozstrzygnięcia, realizuje zasadę przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz zasadę pogłębiania zaufania (art. 8 § 1 k.p.a.). Uzasadnienie decyzji winno też spełniać rolę edukacyjną w stosunku do adresatów decyzji oraz innych podmiotów. Decyzje dotyczą bowiem często osób, nieposiadających wiedzy medycznej czy dużego doświadczenia zawodowego. Stąd winny być sporządzane w taki sposób, aby nie tylko wyjaśniać rozstrzygnięcie, ale też przekonać do jego prawidłowości osobę, której dotyczy. Dodatkowo uzasadnienie także powinno umożliwiać kontrolę poprawności decyzji, w tym również przez Sąd, który nie zastępuje organu w podaniu motywów uzasadnienia decyzji o oznaczonej treści. Prawidłowo zredagowane uzasadnienie wymaga zatem logicznego i czytelnego przedstawienia przez organ swojego stanowiska, co umożliwia jego kontrolę nie tylko przez stronę będącą adresatem wydanego rozstrzygnięcia lecz również przez Sąd. Z opisanych wyżej względów uzasadnienia zarówno zaskarżonego orzeczenia, jak też poprzedzającego go orzeczenia organu I instancji wymogów tych nie spełniają. Powyższe okoliczności wskazują, że w sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji uwzględni uwagi poczynione w niniejszym uzasadnieniu. Należy jeszcze na koniec wyjaśnić, że Sąd nie mógł przeprowadzić dowodów wskazanych przez skarżącego w skardze bowiem zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić; dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przede wszystkim dowodem takim nie jest jednak dowód z opinii biegłego; Odnośnie zaś dowodu z zaświadczenia lekarskiego z [...] lutego 2025 r. wyjaśnić z kolei należy, że przeprowadzenie tego dowodu nie było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Tylko zaś w takim przypadku, jak wynika z ww. przepisu, Sąd może przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku, tj. uchylił zaskarżone orzeczenie oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie organu I instancji.