II SA/Wa 355/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung, Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Adam Lipiński (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Izabela Kaliszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2016 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową – oddala skargę – Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2015 r. cofającą Z. W. pozwolenie na broń palną bojową. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art.138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji Dz. U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji wskazał na następujący stan sprawy: W związku z koniecznością przedstawienia przez Z. W. aktualnych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego potwierdzających zdolność do posiadania broni, Komendant [...] Policji wezwał stronę do wypełnienia tego obowiązku. W dniu [...] maja 2015 r. do Komendanta [...] Policji wpłynęło wydane w I instancji przez Wojskowy Instytut [...] w W. orzeczenie lekarskie z dnia [...] kwietnia 2015 r., w którym wskazano, że Z. W. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji. Okoliczność ta spowodowała, że Komendant [...] Policji w dniu [...] maja 2015 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń, o czym pisemnie zawiadomił zainteresowanego i następnie na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o broni i amunicji postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. przejął od niego broń palną bojową, amunicję do niej oraz legitymację posiadacza broni. Z. W. odwołał się od powyższego orzeczenia Wojskowego Instytutu [...] w W. i przedstawił kolejne, wydane również w I instancji orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. wystawione przez lekarza uprawnionego z Przyzakładowej Przychodni Lekarskiej przy [...], stwierdzające iż może dysponować bronią. Od orzeczenia z dnia [...] czerwca 2015 r. Komendant [...] Policji wniósł odwołanie, natomiast Z. W. wycofał swoje odwołanie wniesione od orzeczenia z dnia [...] kwietnia 2015 r. i pismem z dnia [...] października 2015 r. zażądał od Komendanta [...] Policji zakończenia postępowania administracyjnego i zwrotu legitymacji posiadacza broni wraz bronią i amunicją, powołując się na, w jego ocenie wiążące, orzeczenie lekarskie z dnia [...] czerwca 2015 r. W tym stanie rzeczy, Komendant [...] Policji uznał, iż skoro Z. W. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią palną, co został stwierdzone ostatecznym (wobec wycofania przez zainteresowanego odwołania) orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. i dlatego w dniu [...] listopada 2015 r. wydał decyzję cofającą pozwolenie na broń bojową na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Od powyższej decyzji zainteresowany wniósł odwołanie do organu drugiej instancji. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r. Komendant Główny Policji podkreślił, że organ Policji zobowiązany jest cofnąć pozwolenie na broń, jeśli o posiadaczu broni uzyska informację, że ze względów lekarskich albo psychologicznych nie może nią dysponować. Taką informacją jest orzeczenie lekarskie wydane przez upoważnionego lekarza na mocy obowiązujących przepisów to jest rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. z 2000 r., Nr 79, poz. 898 ze zm.). W niniejszej sprawie takim orzeczeniem jest negatywne dla strony orzeczenie lekarskie z dnia [...] kwietnia 2015 r. Z powodu rezygnacji przez Z. W. z procedury odwoławczej wszczętej na skutek złożenia przez niego w dniu [...] maja 2015 r. odwołania od tego orzeczenia do podmiotu odwoławczego (wynika to z pisma strony z dnia [...] sierpnia 2015 r.), orzeczenie to stało się ostateczne i jako takie wyklucza możliwość dysponowania bronią. Nie ma przy tym znaczenia dowodowego argument strony, iż orzeczenie to zapadło w wyniku negatywnych badań okulistycznych. Organy Policji będąc związane ostatecznym orzeczeniem lekarskim lub psychologicznym, nie mogą dokonywać ich oceny, nie mają bowiem do tego stosownych kompetencji. Komendant Główny Policji wyjaśnił, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że jeżeli w sprawie o cofnięcie pozwolenia na broń lekarz w ostatecznym orzeczeniu stwierdził brak zdolności danej osoby do posiadania broni, to powoływanie kolejnych lekarzy do wydawania kolejnych orzeczeń jest zbędne, a kolejne orzeczenie nie może być uznane za istotny dowód w sprawie (wyrok NSA z dnia 4 lutego 2014 r. sygn. akt 298/13). W niniejszej sprawie dowodem nie może być zatem przedstawione przez stronę kolejne orzeczenie lekarskie z dnia [...] czerwca 2015 r. wydane przez orzecznika w I instancji . Z tych względów brak jest podstaw do przyjęcia, by orzeczenie z dnia [...] czerwca 2015 r. pozbawiało aktualności ostatecznego orzeczenia z dnia [...] kwietnia 2015 r. Złożenie przez Komendanta [...] Policji odwołania od orzeczenia lekarskiego z dnia [...] czerwca 2015 r. nie było potrzebne, bowiem jego wynik nie miałby mocy dowodowej. Istotny byłby natomiast wynik postępowania wszczętego odwołaniem strony od negatywnego dla niej orzeczenia lekarskiego z dnia [...] kwietnia 2015 r., skoro jednak strona z niego zrezygnowała, to treść tego orzeczenia jest dla organów Policji wiążąca. Polemizując z zarzutami odwołania, Komendant Główny Policji w skazał, że wbrew twierdzeniu strony, iż nie odmówiła stawienia się na badania odwoławcze, a jedynie wskazała, że nie może ich odbyć w dniach [...] września – [...] października 2015 r., wskazać należy, że z jej pisma z dnia [...] sierpnia 2015 r. wynika co innego. Jego treść jasno wskazuje, że strona mając świadomość, że do instytutu Medycyny Pracy im. prof. J. N. w L. wpłynęły dwa odwołania - jej własne od negatywnego orzeczenia lekarskiego z dnia [...] kwietnia 2015 r. i Komendanta [...] Policji od pozytywnego dla strony orzeczenia lekarskiego z dnia [...] czerwca 2015 r., zrezygnowała z odwołania własnego (cyt..."moje wcześniejsze odwołanie od orzeczenia lekarskiego W. w W. kierowane do was są niecelowe i rezygnuję z tego odwołania") wyrażając życzenie, by rozpatrzone zostało tylko odwołanie Komendanta [...] Policji i tego ostatniego odwołania (jak wcześniej wskazano - złożonego przez organ niepotrzebnie) dotyczyło zastrzeżenie strony co do terminu, w jakim może poddać się badaniom. Dlatego brak jest podstaw do przyjęcia, iż w sprawie doszło do naruszenia przez organ przepisów postępowania polegającego na zaniechaniu wnikliwego rozpatrzenia sprawy oraz wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i wydaniu decyzji jedynie w oparciu o orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015r. Komendant Główny Policji wskazał ponadto, iż organy Policji nie mają wpływu na wybór podmiotu odwoławczego od danego orzeczenia lekarsko-psychologicznego, ponieważ czyni to orzecznik wydający je w I instancji, zgodnie z obowiązującymi przepisami (w dacie wydania orzeczenia był to przepis § 8 ust. 4 pkt 1 i 2 nieobowiązującego już od 30 listopada 2015 r. rozporządzenia Ministra Zdrowia z 7 września 2000 r.). Zatem zarzut w tej kwestii kierowany do organów Policji jest bezzasadny. Wyjaśnienia wymaga również, iż koszty badań w trybie odwoławczym ponosi osoba, która złożyła odwołanie od orzeczenia. W ocenie Komendanta Głównego Policji Nie można zgodzić się z zarzutem strony, jakoby organ pierwszej instancji nie ustosunkował się do jej wniosków z dnia [...] kwietnia 2015 r. i z dnia [...] maja 2015 r. Jak wynika z materiału dowodowego, pierwszy z nich dotyczył przesunięcia terminu do przedstawienia orzeczenia lekarskiego. W tym czasie Komendant [...] Policji dysponował już wydanym w I instancji negatywnym da strony orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., z Wojskowego Instytutu [...] w W., brak było zatem podstaw do uwzględnienia tego wniosku strony. Organ zobligowany był natomiast do wszczęcia postępowania w kierunku cofnięcia pozwolenia na broń, co też uczynił. Z kolei drugi wniosek to w istocie datowane na dzień [...] maja 2015 r. odwołanie od orzeczenia lekarskiego z dnia [...] kwietnia 2015 r. adresowane do Instytutu Medycyny Pracy im. prof. dr med. J. N. Kwestie w nim podniesione strona winna była zatem wyjaśnić z tą placówką, a nie z organami Policji, które w tym zakresie nie mają kompetencji. Organy Policji zostały bowiem zobligowane przez samego ustawodawcę tylko do cofania pozwoleń na broń osobom, wobec których uprawnieni lekarze lub psycholodzy orzekli niemożność dysponowania bronią ze względu na konieczność ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego z uwagi na możliwe dla tych dóbr negatywne skutki użycia broni. Jeśli zaś chodzi o przejęcie przez Policję należącej do zainteresowanego broni, Komendant Główny Policji wyjaśnił, iż na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy o broni i amunicji osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami ustawy Policja może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni w przypadku ujawnienia okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. W niniejszej sprawie okolicznością, która przesądziła o przejęciu broni, było wydanie orzeczenia lekarskiego stwierdzającego, iż nie posiada on zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy. Zatem postępowanie Policji było słuszne – przejmując broń do depozytu zapobiegła ewentualnemu zagrożeniu dla porządku publicznego, jakie może stworzyć osoba nie posiadająca zdolności psychofizycznej do posługiwania się bronią palną. Odnosząc się natomiast do wniosku strony o uchylenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania, Komendant Główny Policji wyjaśnił, że przepisy postępowania administracyjnego, z wyjątkiem wskazanym w art. 31 § 2 Kpa., nie przewidują wydania odrębnego rozstrzygnięcia w sprawie wszczęcia zwykłego postępowania administracyjnego czy to z urzędu, czy to na wniosek strony. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz literaturze przedmiotu utrwalone zostało stanowisko, iż zawiadomienie o wszczęciu z urzędu postępowania zwykłego nie jest ani decyzją, ani postanowieniem w rozumieniu przepisów Kpa., a tylko pismem informującym stronę lub strony o uruchomieniu procesu w określonej przedmiotowo i podmiotowo sprawie administracyjnej. Z. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której zaskarżonej decyzji zarzucił: I. Obrazę art. 18 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji przez błędne uznanie, że zachodzą warunki prawne dla pozbawienia skarżącego uprawnienia do posiadania pozwolenia na broń, w sytuacji gdy skarżący dysponuje kompletną dokumentacją, w szczególności medyczną, stwierdzającą że wypełnia wszelkie wymogi prawa dla posiadania pozwolenia na broń, i spełniał je także w dacie wydania decyzji przez Komendanta [...] Policji i pełen materiał dowodowy był zgromadzony przez K[...]P już na etapie postępowania wyjaśniającego, lecz został bezprawnie pominięty. II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: 1. Obrazę art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa, przez naruszenie zasady równości obywateli, zasad praworządności, pogłębiania zaufania obywateli oraz obowiązku wyjaśniania , zasadności zastosowanych przestanek, obowiązku rzetelnej oceny zebranego materiału dowodowego oraz przez wydanie rozstrzygnięcia bez jego uzasadnienia zindywidualizowanymi przestankami i nie zbadania wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności przez pominięcie istotnego dowodu w sprawie tj. zaświadczenia lekarskiego, stwierdzającego brak zastrzeżeń dla posiadania pozwolenia na broń przez skarżącego oraz zakończenie postępowania administracyjnego, wszczętego z urzędu, mimo toczących się postępowań odwoławczych w przedmiocie orzeczeń lekarskich dotyczących Skarżącego, a więc przed wyjaśnieniem istotnych okoliczności sprawy; nadto przez wskazywanie jako podstawy prawnej dokonanych ustaleń i ich oceny prawnej przepisów uchylonego z dniem 29 listopada 2015 r. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń. 2. obrazę art. 133 Kpa, poprzez zaniechanie rozpatrzenia odwołań złożonych przez Z. W. od orzeczenia lekarskiego z dnia [...] kwietnia 2015 r. Wojskowego Instytutu [...] w W. - z dnia [...] kwietnia 2015 r. oraz z dnia [...] maja 2015, a złożonych zgodnie z pouczeniem zawartym pod tym orzeczeniem, których skarżący nigdy nie cofnął i nie zostały one rozpoznane - stąd postępowania odwoławcze w tym zakresie nie zostały zakończone zgodnie z procedurą, bowiem nie istniały podstawy do stwierdzenia, że skarżący zrezygnował z procedury odwoławczej, a które to odwołania mają bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. W konkluzji skargi, Z. W. wniósł o: 1. uchylenie skarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2015 r., 2. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, wedle norm przepisanych, 3. skierowanie sprawy na posiedzenie jawne i wyznaczenie rozprawy w sprawie. W uzasadnieniu skargi, Z. W. zaznaczył, iż jego odwołanie od niekorzystnego dla niego orzeczenia lekarskiego nie zostało dalej procedowane, co jest bezprawne, szczególnie że odwołanie Komendanta [...] Policji od orzeczenia lekarskiego z dnia [...] czerwca 2015 r. zostało przyjęte i było rozpatrywane. Uznanie, iż skarżący zrezygnował z trybu odwoławczego od niekorzystnego orzeczenia było przedwczesne i stanowiło nadinterpretacją. Orzeczenie lekarskie z dnia [...] kwietnia 2015 r. nie jest orzeczeniem ostatecznym, a więc nie może stanowić podstawy do cofnięcia pozwolenia na broń. Tym bardziej, że gdyby było ostateczne, to Komendant [...] Policji nie składał by odwołania od orzeczenia z dnia [...] czerwca 2015 r., a co uczynił. Korzystne dla skarżącego orzeczenie lekarskie z dnia [...] czerwca 2015 r. jest dokumentem urzędowym, wydanym w trybie określonym przepisami prawa, przez uprawnionego lekarza, a zatem nie ma podstaw do kwestionowania jego treści. W tej sytuacji organy Policji naruszyły wskazane przepisy procedury administracyjnej pomijając ten dowód, którym dysponowały w toku postępowania, szczególnie gdy postępowanie odwoławcze od orzeczenia z dnia [...] kwietnia 2015 r. nie zostało w ogóle zakończone. Stwierdzone u skarżącego ograniczenia fizyczne w badaniu okulistycznym miały charakter przejściowy i nie występują obecnie, co tym bardziej nakazywało ze szczególną skrupulatnością dokonać oceny okoliczności faktycznych. Skarżący wskazywał na zasadność przełożenia badania, z uwagi na przejściowy charakter jego niedyspozycji. Także za całkowicie nieuzasadnione uznać należy wezwanie skarżącego w trybie odwoławczym na badanie lekarskie do Instytutu Pracy im. prof. N. w L., a więc miejscu odległym od miejsca zamieszkania o ponad 150 kilometrów oraz nakazania skarżącemu uiszczenia opłaty od badań. Należy zaznaczyć, że skarżący nie odmawiał poddaniu się badaniom, lecz jedynie kwestionował przeprowadzenia badania w odległym ośrodku i na jego koszt, a zatem nie istniała podstawa do uznanie, że zaistniały przesłanki do zakończenia tego postępowania. Żaden przepis ustawy o broni i amunicji nie zobowiązuje osoby ubiegającej się o wydanie zezwolenia na posiadanie broni do poddania się badaniom na własny koszt w miejscu wyznaczonym na podstawie arbitralnej decyzji przez organ. W niniejszej sprawie skarżący dwukrotnie poddawał się badaniom lekarskim i uzyskał stosowne orzeczenia lekarskie, z którym jedynie jedno w przypadku braku złożenia odwołania (co jednak nie nastąpiło) mogłoby stanowić podstawę do wydania decyzji w zaskarżonej treści. W związku z powyższym nie istniała konieczność i uzasadnienie wzywania skarżącego na badania w miejscu odległym od miejsca zamieszkania skarżącego o ponad 150 kilometrów i wezwania do uiszczenia opłaty od badań w sytuacji istnienia innych lekarzy i biegłych usytuowanych w pobliżu miejsca zamieszkania skarżącego oraz organu. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Przepisy powołanej ustawy o broni i amunicji, wymagają od osób chcących uzyskać lub zachować pozwolenie na broń palną odpowiedniej zdolności psychofizycznej do dysponowania tą bronią. Ocenę, czy taka okoliczność zachodzi wydają upoważnieni lekarze i psycholodzy poprzez przeprowadzenie stosownych badań i wydanie orzeczeń lekarskich. Ustawodawca w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji wyraźnie stwierdził, że właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2011 r., Nr 231, poz. 1375), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej. Brak takiej zdolności, jako okoliczność istotna z punktu widzenia interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego, skutkuje z woli ustawodawcy odmowa wydania pozwolenia lub cofnięciem prawa do broni. Należy podkreślić, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy ma charakter obligatoryjny, a ustawodawca nie przewidział w takich przypadkach innego sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Organy Policji nie posiadają żadnych uprawnień do interpretowania i wykładni wydanych w powyższym zakresie orzeczeń medycznych i są tymi orzeczeniami związane. W dacie orzekania w niniejszej sprawie przez lekarskie organy orzecznicze obowiązywało rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. z 2000 r., Nr 79, poz. 898 ze zm.). Zaznaczyć tu należy, iż zgodnie z art. 26 ust. 1 obowiązującej od 30 listopada 2015 r. ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o zmianie ustaw regulujących warunki dostępu do wykonywania niektórych zawodów (Dz. U. z 2015 r., poz. 1505) postępowania wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie wymienionej ustawy, dotyczące nabycia uprawnień do wydawania orzeczeń (co ma odpowiednie zastosowanie do orzeczeń lekarskich i psychologicznych w sprawach dotyczących pozwoleń na broń) o których mowa w art. 15 ust. 3-5 ustawy zmienianej w art. 7, prowadzi się na podstawie dotychczasowych przepisów. Dlatego wydanym w tym trybie orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. przez Wojskowy Instytut [...] w W. były związane oba organy Policji przy wydawaniu decyzji. Zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji są zobligowane do szybkiego działania, posługują się możliwie jak najprostszymi środkami do jej załatwienia (art. 12 § 1 Kpa). Z tych wzglądów, skoro w dniu [...] maja 2015 r. Komendant [...] Policji otrzymał z Wojskowego Instytutu [...] w W. orzeczenie z dnia [...] kwietnia 2015 r., wydane dla potrzeb orzekania w zakresie art. 15 ustawy o broni i amunicji, stwierdzające niemożność korzystania przez skarżącego z broni palnej, to był związany tym orzeczenie, dopóki nie zostało by ono uchylone w trybie przewidzianym do zaskarżania takich orzeczeń. Komendant [...] Policji był zobligowany do wszczęcia stosownego postepowania administracyjnego w zakresie ewentualnego cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej – co w niniejszej sprawie uczynił. Rozstrzygniecie sprawy (w zakresie zachowania czy cofnięcia pozwolenia na broń) zależało od tego właśnie orzeczenia lekarskiego. Dlatego też przedstawienie w toku już wszczętego postępowania administracyjnego innego orzeczenia lekarskiego z dnia [...] czerwca 2015 r. nie ma żadnego znaczenia dowodowego. Skarżący, wskazując na to orzeczenie w istocie, w sposób niedopuszczalny, zmierzał do wprowadzenia do obrotu prawnego kolejnego orzeczenia lekarskiego, wydanego przez lekarski organ pierwszej instancji w miejsce istniejącego już orzeczenia. Jeszcze raz podkreślić należy, iż organy Policji nie mają żadnych prawnych możliwości własnej oceny orzeczeń lekarskich, tak jak mogą to czynić sądy powszechne. Uchylenie danego orzeczenia lekarskiego albo jego zmiana może nastąpić jedynie poprzez wydanie orzeczenia w trybie odwoławczym przez odpowiednio do tego powołane lekarskie organy orzecznicze drugiej instancji. Skutku takiego nie wywołuje kolejne orzeczenie wydane w pierwszej instancji. Dlatego trafnie w tym zakresie Komendant Główny Policji wytknął Komendantowi [...] Policji niezasadne odwołanie się od orzeczenia z dnia [...] czerwca 2015 r. Trafne jest także przywołanie w tej materii wyroku NSA z dnia 4 lutego 2014 r. o sygn. akt II OSK 298/13 (w uzasadnieniu decyzji organ podaje niepełną sygnaturę tego wyroku) – "W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że jeżeli w sprawie o cofnięcie pozwolenia na broń psycholog w ostatecznej opinii stwierdził brak zdolności skarżącego do posiadania broni, to powoływanie kolejnych psychologów do wydawania kolejnych opinii jest zbędne i kolejna opinia nie może być uznana za istotny dowód w sprawie. Dowodem takim nie może być zatem przedstawione przez zainteresowanego kolejne orzeczenie lekarskie wydane przez orzecznika I stopnia, nawet gdy nie zostało ono zaskarżone w przewidzianym trybie." Zatem przedstawione przez skarżącego orzeczenie lekarskie z dnia [...] czerwca 2015 r. jako kolejne wydane w pierwszej instancji orzeczenie lekarskie nie może stanowić także nowej okoliczności w sprawie. Inne rozumienie powyższego zagadnienia prowadziło by do istnienia w sprawie dwóch sprzecznych ze sobą orzeczeń lekarskich wydanych w pierwszej instancji i nieuzasadnione kreowanie dwóch trybów odwoławczych. Trafnie organy Policji obu instancji uznały, iż skarżący cofnął swoje odwołanie złożone od niekorzystnego dla niego orzeczenia Wojskowego Instytutu [...] w W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. Wola cofnięcia tego odwołania jednoznacznie wynika z treści pisma skarżącego z dnia [...] sierpnia 2015 r., adresowanego do właściwego organu odwoławczego – Instytutu Medycyny Pracy im. prof. J. N. w L. Zdanie pierwsze tego pisma, w którym skarżący informuje, ".. że rezygnuje z badania w trybie odwoławczym." dobitnie świadczy o intencji skarżącego. Zatem to sam skarżący pozbawił się możliwości weryfikacji niekorzystnego dla niego orzeczenia lekarskiego w trybie odwoławczym. Wyrażona w tym piśmie intencja skarżącego została prawidłowo odczytana przez Instytutu Medycyny Pracy im. prof. J. N. w L., który pismem z dnia [...] września 2015 r. poinformował skarżącego o zakończeniu procedury odwoławczej, przesyłając jednocześnie odpis swojego pisma Komendantowi [...] Policji. Dlatego wobec skutecznego cofnięcia przez skarżącego odwołana od orzeczenia lekarskiego z dnia [...] kwietnia 2015 r. i zakończeniu procedury odwoławczej przez wyżej wspomniany organ odwoławczy - Instytut Medycyny Pracy im. prof. J. N. w L., niekorzystnego dla skarżącego orzeczenie Wojskowego Instytutu [...] w W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. stało się ostateczne i stanowiło podstawę do wydania przez Komendanta [...] Policji decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń palną bojową w celu obrony osobistej, zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i art. 20 ustawy o broni i amunicji. Natomiast dalsze losy odwołania złożonego przez Komendanta [...] Policji od orzeczenia lekarskiego z dnia [...] czerwca 2015 r., jak i samo to orzeczenia jest w niniejszej sprawie bez znaczenia, co wykazano już wyżej. W niniejszej sprawie podkreślić także należy, iż organem odwoławczym wobec orzeczeń Wojskowego Instytutu [...] w W. jest jak wskazano w orzeczeniu z dnia [...] kwietnia 2015 r. Instytut Medycyny Pracy im. prof. J. N. w L. Organy Policji nie mają wpływu na określenie jakie placówki medyczne pełnią rolę organów odwoławczych. Zagadnienia odpłatności za badania lekarskie (w tym psychologiczne) przeprowadzane w celu uzyskania pozwolenia na posiadanie broni palnej także nie należą do sfery orzeczniczej podległej organom Policji. Jeżeli skarżący kwestionuje ich wysokość powinien sygnalizować to odpowiednim organom lekarskim. Z tych wszystkich wyżej wskazanych przyczyn zarzuty podniesione w skardze, zarówno co do naruszenia prawa materialnego (art. art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji) jak i naruszenia prawa procesowego (art. 7, art. 8, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 i art. 133 Kpa), są chybione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się także innych, nie wskazanych w skardze, przesłanek skutkujących uchyleniem bądź stwierdzeniem nieważności podjętych w tej sprawie przez organy Policji obu instancji decyzji i dlatego na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.