II SA/Wa 356/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Janusz Walawski (spr.) Sędziowie WSA - Adam Lipiński - Przemysław Szustakiewicz Protokolant - Maria Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2009 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości T. P., działając przez pełnomocnika, zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] o odmowie przyznania ww. dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał m.in., że przyznanie dodatku mieszkaniowego nie zależy od tzw. uznania administracyjnego. Podniósł, że warunki jego przyznania lub odmowa przyznania są sprecyzowane w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.). Wskazał również, że organ I instancji, do "obliczenia dodatku mieszkaniowego" przyjął dochody dwuosobowego gospodarstwa domowego. Daje to kwotę [...] zł na osobę. W związku z tym organ przyjął, iż dodatek odwołującemu się nie przysługuje, bowiem średni dochód miesięczny na jednego członka jego gospodarstwa domowego przekracza 125% najniższej emerytury w gospodarstwie wieloosobowym. Decyzja organu odwoławczego stała się przedmiotem skargi wniesionej przez T. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zdaniem skarżącego, powyższa decyzja została wydana z naruszeniem ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), powoływanej dalej, jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle powyższych przepisów skarga zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, organy rozstrzygając w niniejszej sprawie naruszyły przepisy art. 7, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a., w związku z art. 126 k.p.a., nie przedstawiając argumentów wywiedzionych z ustalonego stanu faktycznego, skonkretyzowanych w odniesieniu do danej sytuacji. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania, określoną w art. 15 k.p.a., organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć merytorycznie sprawę, rozstrzygniętą orzeczeniem organu pierwszej instancji. Organ nie może ograniczyć się tylko do kontroli postanowienia pierwszoinstancyjnego – jak to uczyniono w niniejszej sprawie – ale ma obowiązek rozpoznać wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, nie ustosunkował się do odwołania skarżącego. Uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej postanowienia, z przytoczeniem przepisów prawa. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że uzasadnienie stanowi integralną część orzeczenia, którego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Kr 856/98, LEX Nr 43041, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2001 r., sygn. akt II SA 924/01, LEX Nr 81816, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2001 r., sygn. akt II SA/Lu 629/00, LEX Nr 55078). Prawidłowe zredagowanie, pod względem merytorycznym i prawnym, uzasadnienia ma zasadnicze znaczenie dla stosowania zasady przekonywania, określonej w art. 11 k.p.a. Stosownie do tej zasady organ administracji publicznej obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Elementem decydującym o przekonaniu strony, co do trafności podjętego rozstrzygnięcia, jest właśnie uzasadnienie decyzji. Powyższa zasada nie została w niniejszej sprawie zrealizowana. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ administracji publicznej, w szczególności organ I instancji, powinien uzasadnić swoją decyzję zgodnie z warunkami, określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Organ nie może poprzestać li tylko na ogólnych stwierdzeniach w tym zakresie. Z uwagi na powyższe, biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.