II SA/Wa 356/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Anna Mierzejewska, Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji oddala skargę. Wnioskiem z [...] września 2015 r. A. F. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o zmianę w trybie art. 155 k.p.a. decyzji z dnia [...] września 2011 r. I. dz. [...], na mocy której nabył prawo do posiadania 10 egz. broni palnej do celów łowieckich oraz 10 egz. broni palnej do celów sportowych i decyzji z dnia [...] lutego 2013 r., l. dz. [...], zezwalającej na posiadanie 17 egz. broni palnej do celów kolekcjonerskich w zakresie celu posiadania broni, poprzez wydanie pozwolenia na broń palną w celu szkoleniowym i prowadzenia strzelań rekreacyjnych bez zwiększania dotychczas posiadanej liczby egzemplarzy broni. Do wniosku dołączył wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG), potwierdzający fakt prowadzenia działalności gospodarczej związanej z kulturą, rozrywką i rekreacją. Pismem z dnia [...] września 2015 r. organ poinformował wnioskodawcę, że zmiana decyzji administracyjnych, na mocy których strona uzyskała prawo do posiadania broni do celów sportowych oraz łowieckich i kolekcjonerskich w trybie art. 155 k.p.a. nie jest możliwa z uwagi na fakt, iż nowy cel wyznacza odrębną sprawę administracyjną, tym samym właściwym trybem jest wydanie nowej decyzji - odrębnego pozwolenia na broń, a nie ich wzruszenie w oparciu o przywołany powyżej przepis k.p.a. Organ wezwał stronę do sprecyzowania wniosku i wyjaśnienie, czy podtrzymuje żądanie o zmianę wymienionych decyzji w trybie art. 155 k.p.a., czy też złożony wniosek należy traktować jako podanie o wydanie pozwolenia na broń palną w celu szkoleniowym, co związane będzie z koniecznością dostarczenia dodatkowych dokumentów. W piśmie z dnia [...] października 2015 r. A. F. podtrzymał stanowisko wyrażone we wniosku z dnia [...] września 2015 r., wskazując jednocześnie, że jego zamiarem nie jest zwiększanie liczby dotychczas posiadanych egzemplarzy broni palnej, a jedynie zmiana celu ich posiadania. Dodał, że spełnia wszystkie ustawowe kryteria, warunkujące przyznanie przedmiotowego pozwolenia na broń, tj. posiada uprawnienia prowadzącego strzelanie oraz legitymację osoby dopuszczonej do posiadania broni. Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], na podstawie art. 155 k.p.a. odmówił zmiany własnych decyzji z dnia [...] września 2011 r. i z dnia [...] lutego 2013 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja wydana na podstawie art. 155 k.p.a. musi dotyczyć tożsamej sprawy, co decyzja pierwotna. Stwierdził, że wydanie pozytywnej decyzji w oparciu o art. 155 k.p.a. w przedmiotowej sprawie jest niedopuszczalne, a wniosek strony o wydanie pozwolenia na broń palną w celu szkoleniowym należy traktować jako odrębną sprawę administracyjną, a nie wzruszenie poprzednich decyzji w oparciu o art. 155 k.p.a. W przedmiotowej sprawie występują inne przesłanki, warunkujące wydanie takiego pozwolenia, niż te, które legły u podstaw wydania poprzednich decyzji, na mocy których strona uzyskała prawo do posiadania pozwolenia na broń w celu łowieckim oraz sportowym i w celu kolekcjonerskim. Ponadto decyzja z dnia [...] lutego 2013 r., na mocy której strona nabyła prawo do posiadania 17 egz. broni palnej do celów kolekcjonerskich była już zmieniona w oparciu o art. 155 k.p.a. decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. w zakresie ilości egzemplarzy broni palnej do celów kolekcjonerskich. W odwołaniu strona zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77 k.p.a. oraz niewłaściwą interpretację przepisów ustawy o broni i amunicji, tj. art. 4 i art. 10. Odwołujący się wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i rozstrzygnięcie sprawy co do meritum, tj. zmianę decyzji w trybie art. 155 k.p.a. w zakresie celu posiadania broni. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 155 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu przywołał treść przepisu art. 155 k.p.a. Wskazał, że zastosowanie powyższego trybu uwarunkowane jest tożsamością sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym. Oznacza to, iż prawne możliwości zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 kpa jest uwarunkowane prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego, który istniał w dniu wydania ostatecznej decyzji i z udziałem tych samych stron. Dla oceny tożsamości stanu prawnego decydujące znaczenie ma okoliczność, że konkretyzowana jest identyczna norma prawna. Komendant Główny Policji podał, że podstawę prawną decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2011 r. stanowi przepis art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 3 i ust. 3 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. W przypadku broni do celów łowieckich za ważną przyczynę uważa się posiadanie uprawnień do wykonywania polowania, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów (ust. 3 pkt 2 art. 10), zaś w odniesieniu do broni do celów sportowych, udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b oraz legitymowanie się licencją właściwego związku sportowego (ust. 3 pkt 3 art. 10). Prowadząc postępowanie w sprawie wydania stronie pozwolenia na broń do celów łowieckich i sportowych organ uznał, że wskazane w wyżej przytoczonych przepisach prawa przesłanki są w odniesieniu do niej spełnione, w związku z czym wydał pozwolenie na broń do tych właśnie celów. Podobnie postąpił rozpatrując wniosek strony o wydanie pozwolenia na broń do celów kolekcjonerskich. W tym przypadku wydając decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. organ badał, czy zachodzi ważna przyczyna posiadania broni, o której mowa w art. 10 ust. 3 pkt 5. Komendant Główny Policji wskazał, że obie powyższe decyzje poprzedziło ustalenie, czy na podstawie ustawy Prawo łowieckie strona udokumentowała członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, czy posiada kwalifikacje sportowe, o których mowa w art. 10b, oraz czy legitymuje się licencją właściwego związku sportowego (decyzja w sprawie wydania jej pozwolenia do celów myśliwskich i sportowych), oraz czy udokumentowała członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze kolekcjonerskim (decyzja w sprawie wydania jej pozwolenia na broń do celów kolekcjonerskich). Przedmiotem tych postępowań nie były kwestie ewentualnego posiadania przez A. F. uprawnień do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim. [...] Komendant Wojewódzki Policji nie badał, czy spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 10 ust. 2 pkt 8 i ust. 3 pkt 7 ustawy o broni i amunicji, a jedynie przesłanki z art. 10 ust. 1 i ust. 2 pkt 3, 4 i 6 oraz ust. 3 pkt 2, 3 i 5. W świetle powyższego organ stwierdził, że brak jest tożsamości stanu faktycznego i prawnego spraw zakończonych decyzjami ostatecznymi z dnia [...] września 2011 r. i z dnia [...] lutego 2013 r. z zakresem faktycznym i prawnym wniosku strony o zmianę tych decyzji. Organ zaznaczył, że nie ma przy tym znaczenia, że strona deklaruje realizację celu szkoleniowego w ramach tej samej ilości broni, którą już nabyła w ramach przyznanych jej dotąd pozwoleń. Jakkolwiek bowiem nie ma przeszkód prawnych, aby jeden egzemplarz broni był wykorzystywany do różnych celów, to niezbędne jest uprzednie uzyskanie pozwolenia na każdy z deklarowanych celów, w tym przypadku cel wskazany w art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy o broni i amunicji (szkoleniowy). Natomiast nie jest możliwe zastosowanie w tym przypadku dyspozycji art. 155 k.p.a. Wniosek strony wymaga bowiem przeprowadzenia odrębnego postępowania administracyjnego w pełnym zakresie przesłanek ustalonych przepisami prawa materialnego, tj. ustawy o broni i amunicji, co jest niedopuszczalne w nadzwyczajnym trybie wzruszania decyzji ostatecznych, określonym w art. 155 k.p.a. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi A. F. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz orzeczenie co do meritum sprawy lub ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Komendantowi Głównemu Policji a także zasądzenie kosztów postępowania, skarżący zarzucił: 1) niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a przede wszystkim faktu, że jako osoba posiadająca pozwolenia na broń do celów łowieckich, sportowych i kolekcjonerskich, w tym w sumie do 69 jednostek broni palnej skarżący może tej broni używać również w celach szkoleniowych, rekreacyjnych na obiektach strzelnic, 2) naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 i art. 155 k.p.a. poprzez brak wskazania w decyzji okoliczności przemawiających za odmową rozszerzenia pozwolenia na posiadaną i zarejestrowaną już broń palną do celów szkoleniowych w ramach istniejących pozwoleń na broń do celów łowieckich, sportowych, kolekcjonerskich, 3) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 2 pkt. 8 i art. 10 ust. 3 pkt. 7 ustawy o broni i amunicji poprzez odmowę zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ wydał już w jego sprawach decyzje w trybie art. 155 k.p.a. Wniósł o przeprowadzenie dowodu z kserokopii decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...] zmieniająca decyzję z dnia [...] lutego 2011 r. znak : [...] w zakresie ilości posiadanych jednostek broni palnej i decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak [...] zmieniająca decyzję z dnia [...] września 2011 r. znak: [...] w zakresie zmiany celu posiadania broni palnej. Skarżący podniósł, że gdyby w toku postępowania Komendant Wojewódzki Policji w [...] w sposób wnikliwy i szczegółowy przeprowadził postępowanie przed wydaniem decyzji z dnia [...] listopada 2015r. to zapewne w toku tego postępowania nastąpiłoby wyjaśnienie wielu istotnych okoliczności sprawy z poszanowaniem słusznego interesu strony, który nie jest sprzeczny z interesem społecznym, ani też z przepisami szczególnymi w tym ustawą o broni i amunicji. Wskazał, że posiadając prawo do dysponowania bronią palną w celach łowieckich, sportowych i kolekcjonerskich daje rękojmię właściwego posługiwania się bronią, stosownego i bezpiecznego jej użytkowania, przechowywania i przenoszenia. Skarżący podał, że w sprawach rozszerzania pozwoleń na broń uzyskanych w celach łowieckich sportowych i kolekcjonerskich zapadały decyzje administracyjne rozszerzające użycie posiadanych jednostek broni w innych celach np. ochrony osobistej w trybie art. 155 k.p.a. (v. powołana wyżej decyzja z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak [...] zmieniająca decyzję w zakresie celu posiadania broni palnej w celu ochrony osobistej). Dlatego zdaniem skarżącego ta zasada równości w stosunku do niego została naruszona. I gdyby organ pierwszej instancji w sposób właściwy i szczegółowy przeprowadził postępowanie wyjaśniające łącznie ze słuchaniem w tym zakresie strony postępowania to zapewne jego decyzja miałaby charakter pozytywny dla strony. Zdaniem skarżącego organ nie zgromadził pełnego materiału dowodowego pozwalającego na obiektywną ocenę spełnienia przesłanek wynikających z ustawy o broni i amunicji i zezwalających na uzyskanie w ramach posiadanych już decyzji ostatecznych na posiadane i zarejestrowane jednostki broni użycia tych jednostek do celów szkoleniowych i uzyskania w ramach już posiadanych pozwoleń orzeczonych decyzjami ostatecznymi pozwolenia na używanie broni palnej również w celu szkoleniowym. Skarżący podniósł, że skoro spełnił wszystkie trzy przesłanki z art. 155 k.p.a. to jest dla niego niezrozumiałe niezastosowanie przez organy obu instancji tego przepisu. Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując dotychczasowe ustalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu 28 czerwca 2016 r., na podstawie art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił nie uwzględnić zawartych w skardze wniosków dowodowych. Skarżący na rozprawie poparł skargę i ponowił argumentację przedstawioną już w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] odpowiadają prawu. Trafnie organ I instancji odmówił zmiany w trybie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a., własnych decyzji z dnia [...] września 2011 r. i z dnia [...] lutego 2013 r. w zakresie celu posiadania pozwolenia na broń palną. Komendant Główny Policji prawidłowo zaś utrzymał ją w mocy. Zgodnie z art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a., decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Odnosząc się do zarzutu naruszenia powołanego przepisu przede wszystkim wskazania wymaga, że przepis art. 155 k.p.a. stanowi przypadek przewidziany w kodeksie, w którym wyjątkowo, wbrew zasadzie trwałości decyzji administracyjnej, może dojść do jej uchylenia lub zmiany. Zmiana decyzji, albowiem tego domagał się skarżący, prowadzi do wydania decyzji, która, co do istoty, załatwia sprawę w sposób odmienny niż decyzja dotychczasowa. Postępowanie prowadzone w trybie art. 155 k.p.a. jest zatem samodzielnym postępowaniem, odrębnym od tego, w którym wydano decyzję ostateczną (w tym przypadku decyzje ostateczne), jednakże decyzja kończąca postępowanie prowadzone w tym trybie nadzwyczajnym zapada w sprawie tożsamej z punktu widzenia materialnego ze sprawą zakończoną decyzjami pierwotnymi. Tożsamość sprawy ma miejsce, gdy występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy (v. Janusz Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz", C.H. Beck 2012, s. 637; uzasadnienie uchwały NSA z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 2/09, ONSA i WSA 2010/1/4). Zmiana decyzji ostatecznej na podstawie art. 155 k.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy załatwionej tą decyzją ostateczną, przy uwzględnieniu normy prawa materialnego, w oparciu o którą tę decyzję ostateczną wydano (v. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 2254/14, wyrok NSA z dnia 9 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 1840/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). Decyzja wydana w trybie art. 155 k.p.a. może zatem dotyczyć tylko kwestii rozstrzygniętych decyzją, której dotyczył wniosek. Przez rozstrzygnięcie należy rozumieć przyznanie w decyzji określonego prawa bądź nałożenie ściśle określonego obowiązku. W sprawie niniejszej skarżący domagał się od organu w istocie rozstrzygnięcia o nowym uprawnieniu. Uzyskanie pozwolenia na posiadanie broni palnej w celu szkoleniowym, czego we wniosku z dnia [...] września 2015 r.– w trybie art. 155 k.p.a. – domagał się skarżący, nie było bowiem przedmiotem rozstrzygnięcia organu ani w decyzji z dnia [...] września 2011 r. I. dz. [...], ani w decyzji z dnia [...] lutego 2013 r., l. dz. [...]. Decyzjami tymi skarżący nabył bowiem odpowiednio prawo do posiadania 10 egz. broni palnej do celów łowieckich i 10 egz. broni palnej do celów sportowych oraz prawo do posiadania 17 egz. broni palnej do celów kolekcjonerskich. Zmiana podstawy prawnej rozstrzygnięcia wyklucza zastosowanie trybu nadzwyczajnego określonego w art. 155 k.p.a., co prawidłowo stwierdziły organy obu instancji. Norma prawa materialnego, która wymagałaby zastosowania – odmienna od tej, na podstawie której strona nabyła prawo w wymienionych we wniosku decyzjach – powoduje, że nie jest dopuszczalne dokonanie zmiany wskazanych wyżej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. W sprawie tej nie mamy do czynienia z tożsamością przedmiotu sprawy. Organy nie naruszyły tym samym powołanego przepisu. Z tego też względu w sprawie nie doszło do naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 k.p.a. Niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 10 ust. 2 pkt 8 i art. 10 ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), albowiem organ prawidłowo przepisu tego nie stosował w niniejszej sprawie. Prawidłowo również organ nie badał – w tym stanie sprawy – interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Przesłanki te wymagają bowiem badania dopiero wówczas, gdy przepis art. 155 k.p.a. znajduje zastosowanie, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.