II SA/Wa 358/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie WSA Ewa Grochowska – Jung, Janusz Walawski (spraw.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2014 r. sprawy ze skargi P. S. i D. S. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozpatrzenia wniosków o najem lokali mieszkalnych i socjalnych 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części określonej w paragrafie pierwszym dotyczącym odmowy zakwalifikowania wniosków P.S. i D. S. o najem lokalu mieszkalnego; 2. określa, że zaskarżona uchwała w tej części nie podlega wykonaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 27/12 uwzględnił skargę D. S. oraz P. S. i stwierdził nieważność uchwały Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w części określonej w jej § 2 dotyczącym odmowy zakwalifikowania wniosków ww. o najem lokalu mieszkalnego. Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2013 r. skargi kasacyjnej Zarządu Dzielnicy [...] od powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił (sygn. akt I OSK 1785/12). Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku podał, że jedyna przyczyną odmowy zakwalifikowania wniosku D. i P. S. było to, że w chwili jego złożenia nie zamieszkiwali na terenie dzielnicy [...], wobec czego Zarząd Dzielnicy uznał, że nie jest właściwy do jego rozpoznania. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Zarząd Dzielnicy ustalił stan faktyczny na którym oparł się również Sąd pierwszej instancji z którego wynika, że ostatnim miejscem zamieszkania i zameldowania wnioskodawców był lokal mieszkalny położony w W. przy ul. [...] , z którego zostali eksmitowani w lipcu 2008 r. na tzw. "bruk" ponieważ nie przysługiwał im lokal socjalny. Przy uwzględnieniu braku jakiegokolwiek zameldowania na pobyt stały, słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że wnioskodawcy spełniają przesłanki do uznania ich za bezdomnych. Uznanie wnioskodawców za bezdomnych spowodowało, że Sąd pierwszej instancji powołując się na § 22 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego Nr 132, poz. 3937) przyjął, że wnioskodawcom przysługuje uprawnienie do złożenia wniosku w dowolnie wybranym urzędzie dzielnicy. Z przepisu tego w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały, tj. [...] czerwca 2010 r. wynika, że wnioski osób występujących o zawarcie umowy najmu lokalu powinny być składane w urzędzie dzielnicy właściwym dla miejsca zamieszkania wnioskodawcy, w przypadku osób bezdomnych w urzędzie dzielnicy, w której wnioskodawca posiadał ostatnie miejsce zamieszkania, natomiast w przypadku osób bezdomnych, które nie wykazały swojego ostatniego miejsca zamieszkania w W. - w dowolnym wybranym urzędzie dzielnicy. Sąd pierwszej instancji powołał się na przypadek drugi określony w tym przepisie wskazując, że skoro wnioskodawcy będąc bezdomnymi nie wskazali swojego ostatniego miejsca zamieszkania w W. to mogli złożyć wniosek w dowolnie wybranym urzędzie dzielnicy. Zastosowana w sprawie przez Sąd pierwszej instancji wykładnia § 22 powołanej uchwały nie jest właściwa (choć nie miało to wpływu na treść wyroku), bowiem zastosowana część tego przepisu dotyczy osób bezdomnych które uprzednio nie zamieszkiwały na terenie W. lecz przybyły z innej miejscowości i faktycznie nie mają możliwości wykazania miejsca zamieszkania na terenie W. Skoro zatem wnioskodawców należało uznać za bezdomnych i jak wynika z ustaleń organu i Sądu pierwszej instancji ich ostatnim miejscem zamieszkania był lokal znajdujący się w W. przy ul. [...] to stosownie do § 22 powołanej uchwały byli oni uprawnieni do złożenia wniosku o najem lokalu mieszkalnego w Urzędzie Dzielnicy [...], tak jak to przyjął Sąd pierwszej instancji choć w oparciu o inną przesłankę. Dlatego zasadnym było stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej skarżących z uwagi na to, że organ opierając się na swojej niewłaściwości miejscowej uniemożliwił dokonanie merytorycznej oceny ich wniosku, co jest nie do zaakceptowania w punktu widzenia standardów demokratycznego państwa prawa. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu dlatego skargę kasacyjną oddalił. Zarząd Dzielnicy [...] uchwałą z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w sprawie rozpatrzenia wniosków o najem lokali mieszkalnych i socjalnych, podjętą na podstawie § 6 pkt 8 uchwały nr XLVI/1422 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 220, poz. 9485 i z 2010 r. Nr 203, poz. 6025) oraz § 24 ust. 1 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 z późn. zm.), postanowił w § 1 odmówić zakwalifikowania wniosków o najem lokalu wnioskodawcom wymienionym w załączniku nr 1 do uchwały. W załączniku tym odmową uwzględnienia wniosków o najem lokalu mieszkalnego objęto wnioski P. S. i D. S., którzy zwrócili się z prośbą o najem lokalu mieszkalnego z mieszkaniowego zasobu miasta ze względu na trudną sytuację życiową. W opisie sprawy podano, że ww. od kwietnia 1995 r. do lipca 2008 r. byli zameldowani w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w W. Jego najemcą była ich siostra, która zmarła 1998 r. Sąd wyrokiem zaocznym z dnia [...] października 2005 r. orzekł eksmisję P. i D. S. z zajmowanego lokalu bez prawa do lokalu socjalnego. Lokal został opróżniony w marcu 2008 r. i przekazany wierzycielowi, a następnie udostępniony osobie oczekującej na najem lokalu. Zgodnie ze złożonym oświadczeniem P. S. od 2002 r. nie mieszkał w miejscu zameldowania i przebywał w różnych miejscach. Od grudnia 2008 r. przebywa w miejscu pracy przy ul. [...] w W. lub u znajomych. Natomiast według złożonego oświadczenia D. S. w miejscu zameldowania nie mieszka od 2001 r., a obecnie przebywa u kolegi w P., gdzie mieszka w użyczonym pokoju. Nie podał adresu miejsca pobytu. Po wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i Naczelnego Sądu Administracyjnego, w celu ponownego rozpatrzenia sprawy ww. zostali wezwani do podania m.in. swoich obecnych warunków mieszkaniowych. D. S. oświadczył, że obecnie mieszka przy ul. [...] w J. w domu jednorodzinnym, który jest własnością prywatną. Zajmuje wraz z 4 osobami poddasze o pow. 20 m². Ma dostęp do łazienki. Na parterze mieszka 1 osoba. Natomiast P. S. oświadczył, że nadal mieszka w W. przy ul [...](Dzielnica [...]) i zajmuje pomieszczenie w kotłowni o pow. 7 m². Pracodawca nie potwierdził tej informacji i podał, że ww. nie mieszka na terenie tej posesji, jak również nie przechowuje tam rzeczy osobistych, natomiast czasami w godzinach pracy wykonuje prace gospodarcze. P. S. ubiegał się o najem lokalu mieszkalnego również w dzielnicy [...], jednak z uwagi na niezamieszkiwanie na terenie tej dzielnicy odmówiono mu zakwalifikowania wniosku. Zgodnie z § 2 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta, organy Miasta i organy dzielnicy winny dążyć do racjonalnego wykorzystania mieszkaniowego zasobu w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych członków wspólnoty samorządowej Miasta (...). Wspomnieć w tym miejscu należy także, iż zgodnie z § 22 ust. 1 powołanej uchwały, wnioski osób występujących o zawarcie umowy najmu lokalu (...) wraz z oświadczeniami dotyczącymi stanu majątkowego oraz dokumentacją potwierdzającą posiadane przez te osoby tytuły prawne do lokali, powinny być składane w urzędzie dzielnicy właściwym dla miejsca zamieszkania wnioskodawcy, w przypadku osób bezdomnych - w urzędzie dzielnicy, w której wnioskodawca posiadał ostatnie miejsce faktycznego zamieszkania (...). Zgodnie z § 22 ust. 2 pkt 12 i 5 uchwały, przy rozpatrywaniu wniosków, należy poddać wnikliwej analizie dotychczasowy sposób korzystania przez wnioskodawcę z lokalu, a w szczególności przestrzeganie przez wnioskodawcę warunków określonych w umowie najmu oraz wywiązywanie z obowiązków najemcy, a także warunki mieszkaniowe w poprzednich miejscach zamieszkania oraz warunki mieszkaniowe wstępnych, zstępnych, współmałżonka wnioskodawcy lub osoby pozostającej we wspólnym pożyciu i uwzględnić możliwość zamieszkania wnioskodawcy w tych lokalach. Natomiast zgodnie z § 22 ust. 5 uchwały odmowa złożenia oświadczeń i dokumentów, potwierdzenie w nich nieprawdy, jak również informacje uzyskane w toku analizy, mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku. D. i P. S. zajmując lokal [...] przy ul. [...] w W. nie wywiązywali się z obowiązków najemcy, podnajmując ten lokal bez zgody właściciela i nie wnosząc opłat czynszowych, czego skutkiem była ich eksmisja z zajmowanego lokalu mieszkalnego, bez prawa do otrzymania lokalu socjalnego. Podnajmując ten lokal ww. w nim nie mieszkali i nie ustalono gdzie w tym czasie zamieszkiwali. Ustalono, że od lat nie są oni mieszkańcami dzielnicy [...], a D. S. nie mieszka na terenie W. i nie jest członkiem wspólnoty samorządowej [...]. Mając to na uwadze oraz fakt, że nie można ustalić również miejsca zamieszkania P. S. nie jest możliwe zakwalifikowanie ich wniosków do realizacji. D. i P. S. w piśmie z dnia 22 listopada 2013 r. wezwali Zarząd Dzielnicy [...] do usunięcia naruszenia prawa polegającego na ponownej odmowie umieszczenia ich na liście osób oczekujących na najem mieszkania komunalnego, dokonanej w uchwale Zarządu z dnia [...] października 2013 r. nr [...] Podnieśli, że ich sytuacja po wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2012 r. i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2013 r. nie uległa zmianie. Zarząd Dzielnicy nie podał żadnych nowych przyczyn, z powodu których odmawia uwzględnienia ich wniosków, a tym samym nie wykonuje wyroku Sądu i zaskarżoną uchwałą narusza ich prawa. Zarząd Dzielnicy [...], działając na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), art. 6 i art. 19 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju m.st. Warszawy (Dz. Nr 41, poz. 361 z późn. zm.), § 6 pkt 8 uchwały nr XLVI/1422/2008 Rady m.st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 220, poz. 9485 i z 2010 r. Nr 203, poz. 6025) oraz § 24 ust. 1 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 z poźn. zm.) w dniu [...] grudnia 2013 r. podjął uchwałę nr [...] , którą odmówił uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa stwierdzając że przedmiotowa uchwala jest zgodna z obowiązującym prawem. P. i D. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] października 2013 r. o odmowie zakwalifikowania do realizacji ich wniosków o wynajęcie lokalu komunalnego. Skarżący w skardze podnieśli, że czują sie pokrzywdzeni, albowiem ich wnioski zostały ponownie oddalone z tych samych przyczyn, które Sąd Administracyjny już uznał za nieuzasadnione. Podali, że są osobami bezdomnymi, nie mają gdzie mieszkać, a ostatnim miejscem stałego zamieszkania było mieszkanie przy ul. [...], z którego zostali eksmitowani. Pogląd reprezentowany przez Zarząd Dzielnicy [...] prowadzi do wniosku, iż nie ma żadnego takiego Urzędu, który mógłby rozpatrzyć ich podanie. Jest to pogląd błędny, co wykazały dwa wyroki sądowe. Stanowisko Urzędu stanowi wyraz szczególnie uporczywego naruszenia prawa. Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. Zarząd Dzielnicy [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w opisie sprawy zawartym w załączniku nr 1 do zaskarżonej uchwały. Odnosząc się do zarzutu podniesionego w skardze, że organ odmówił uwzględnienia wniosku, powołując się na identyczne przyczyny, które zostały osądzone przez sądy administracyjne, Zarząd stwierdził, że jest pozbawiony podstaw, gdyż pierwotnie uznał on się za niewłaściwym do merytorycznego rozpoznania wniosków. Ponadto w toku rozpoznawania sprawy, w wyniku ustaleń dokonanych przez organ, wyszły na jaw okoliczności, które nie były uprzednio przedmiotem oceny zarówno organu jak i sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W myśl art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) kognicji sądu administracyjnego poddane zostały między innymi akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Stosownie do art. 147 § 1 powołanej powyżej ustawy, sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Natomiast art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) stanowi, iż nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem. Skarga jest zasadna i należało ją uwzględnić poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. Na wstępie należy podać, że w Rozdziale 7 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 z późn. zm.) został uregulowany tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o zawarcie umowy najmu lokali oraz sposób poddania tych spraw kontroli społecznej. Zgodnie z § 22 ust. 1 uchwały, wnioski osób występujących o zawarcie umowy najmu lokalu, zamianę lub uregulowanie tytułu prawnego do lokalu, z wyłączeniem spraw wymienionych w § 40 i § 40a, wraz z oświadczeniami dotyczącymi stanu majątkowego oraz dokumentacją potwierdzającą posiadane przez te osoby tytuły prawne do lokali, powinny być składane w urzędzie dzielnicy właściwym dla miejsca zamieszkania wnioskodawcy, w przypadku bezdomnych - w urzędzie dzielnicy, w której wnioskodawca posiadał ostatnie miejsce faktycznego zamieszkania, natomiast w przypadku osób bezdomnych, które nie wykazały swojego ostatniego miejsca zamieszkania w W. - w dowolnym wybranym urzędzie dzielnicy. Wnioski w sprawach, w których wymagane jest weryfikowanie kryterium dochodowego, składane są dodatkowo wraz z oświadczeniami i dokumentami wydanymi przez podmioty wskazane w § 1 pkt 25, potwierdzającymi wysokość dochodów uzyskiwanych przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone we wniosku do wspólnego zamieszkiwania. Natomiast ust. 2 tego przepisu stanowi, że przy rozpatrywaniu wniosków, o których mowa w ust. 1 należy poddać wnikliwej analizie: 1) dotychczasowy sposób korzystania prze wnioskodawcę z lokalu, a w szczególności przestrzeganie przez wnioskodawcę warunków określonych w umowie najmu oraz wywiązywania sie obowiązków najemcy; 2) zamieszkiwanie wnioskodawcy i innych osób zgłoszonych we wniosku do wspólnego zamieszkiwania w lokalu za zgodą właściciela; 3) posiadanie przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania innego tytułu prawnego do lokalu niż wymienione w § 6 ust. 1 pkt 1; 4) rozporządzenie, przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania, pod jakimkolwiek tytułem posiadanym prawem do lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części w okresie ostatnich pięciu lat przed dniem złożenia wniosku, a także fakt dokonania przez te osoby zamiany lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części na lokal kwalifikujący ich do ubiegania się o poprawę warunków zamieszkiwania w ramach mieszkaniowego zasobu, oraz dodatkowo 5) w przypadku osób ubiegających się o najem lokalu na podstawie § 4, § 12 i § 31: a) warunki mieszkaniowe w poprzednich miejscach zamieszkania, b) warunki mieszkaniowe wstępnych, zstępnych, współmałżonka wnioskodawcy lub osoby pozostającej we wspólnym pożyciu i uwzględnić możliwość zamieszkania wnioskodawcy w tych lokalach. Odmowa złożenia oświadczeń i dokumentów, o których mowa w ust. 1, potwierdzenie w nich nieprawdy, odmowa złożenia oświadczeń bądź dokumentów umożliwiających przeprowadzenie analizy, o której mowa w ust. 2, jak również informacje uzyskane w toku analizy, o której mowa w ust. 2, mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku (§ 22 ust. 5 uchwały). Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że Zarząd Dzielnicy [...] odmówił uwzględnienia wniosku skarżących o najem lokalu w związku z niespełnieniem przez nich przesłanek określonych w § 22 ust. 1 i 5 zaskarżonej uchwały. W ocenie Sądu, Zarząd Dzielnicy [...] naruszył powyżej określone przepisy. W dniu [...] marca 1995 r. pomiędzy Zarządem Budynków Komunalnych [...] a L. S. została zawarta umowa najmu lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...]. Najemca lokalu zmarł w dniu [...] grudnia 1998 r. i od tego dnia status prawny lokalu nie został uregulowany. W lokalu tym na pobyt stały byli zameldowani skarżący. Z pisma Zarządu Budynków Komunalnych – [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. nr L.dz. [...] do Komisariatu Policji przy ul. [...] w W., że przedmiotowy lokal powinni użytkować skarżący, a był przez nich "podnajmowany". Jednakże z tego faktu nie można wywodzić, że zaistniała przesłanka z § 22 ust. 2 pkt 1 zaskarżonej uchwały, gdyż przepis ten dotyczy najemcy lokalu, którymi bez wątpienia nie byli skarżący, co oznacza że obowiązek wynikający z tego przepisu ich nie dotyczył. Nawet przy hipotetycznym założeniu, że nie realizowali oni prawa związanego z najmem lokalu, to organ zobowiązany był zbadać okoliczności wynikające z § 22 ust. 2 pkt 4 zaskarżonej uchwały. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżący D. S. w przedmiotowym lokalu nie mieszkał od 2001 r., a jego brat P. S. od 2002 r. Sąd wyrokiem z dnia [...] października 2005 r. orzekł ich eksmisje z tego lokalu, który został opróżniony w marcu 2008 r. Wniosek skarżących o najem lokalu został natomiast złożony w styczniu 2010 r. W ocenie Sądu, również powołanie się przez Zarząd Dzielnicy [...] na § 22 ust. 5 zaskarżonej uchwały, który może stanowić podstawę do zakwalifikowania wniosku jako podstawę do odmowy uwzględnienia wniosku skarżących nastąpiło z naruszeniem tego przepisu. Skarżący bowiem złożyli oświadczenia i dokumenty, o których mowa w ust. 1 zaskarżonej uchwały i nie wynika z nich, że są nieprawdziwe. Z samego faktu, że właściciel nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]nie potwierdził, że P. S. nie zamieszkuje na jej terenie nie można wnioskować, że złożył on oświadczenie nie zgodne z prawdą. Okoliczność ta mogłaby być bowiem wyjaśniona na podstawie, np. "rozpytania" sąsiadów. W świetle wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 1785/12 całkowicie niezrozumiała jest argumentacja Zarządu Dzielnicy [...] dotycząca zaspokojenia miejsca zamieszkania D. S. i tego że nie jest członkiem wspólnoty samorządowej [...]. w tym Dzielnicy [...]. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny jasno określił właściwość miejscową podmiotu, który zobowiązany jest do merytorycznego rozpoznania wniosku skarżących o najem lokalu mieszkalnego, jak również to, że są oni osobami bezdomnymi. W tym miejscu zasadne jest odwołanie się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 27/12, który w jego uzasadnieniu podał, że "na niniejszą sprawę należy spojrzeć przez pryzmat wartości konstytucyjnych. Zgodnie z art. 75 ust. 1 Konstytucji RP, władze publiczne prowadzą politykę sprzyjającą zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych obywateli, w szczególności przeciwdziałają bezdomności, wspierają uzyskanie własnego mieszkania. Polityki przeciwdziałania bezdomności nie można prowadzić skutecznie, jeżeli przyczyny odmowy zakwalifikowania osoby bezdomnej do ostatniego miejsca faktycznego zamieszkania bezdomnego na terenie danej dzielnicy. Ten wymóg nie może być stosowany bezwzględnie, w szczególności do osób pozostających w bezdomności przez wiele lat. Zatem dokonana przez Zarząd Dzielnicy [...] jest nie do zaakceptowania z punktu widzenia standardów demokratycznego państwa prawa". Przytoczone powyżej stanowisko, Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 147 § 1 w zw. z art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.