II SA/Wa 36/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia M.H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 36/18 odrzucającego skargę M.H. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia - odrzucić zażalenie - 4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 36/18 odrzucił skargę M.H. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Odpis sentencji postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczono adwokatowi A.D. w dniu 22 stycznia 2018 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się w aktach sprawy). W dniu 29 stycznia 2018 r. (data stempla pocztowego), tj. siedmiodniowym terminie przewidzianym do wniesienia zażalenia, profesjonalny pełnomocnik skarżącego złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo zatytułowane "Zażalenie na postanowienie z dnia 16 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 36/18 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego i odrzucenie złożonej skargi" wnosząc o jego uchylenie, a także zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Jednocześnie dołączył odpis zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie do treści art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W przedmiotowej sprawie podstawą wydania zaskarżonego postanowienia Sądu z dnia 16 stycznia 2018 r. stanowił przepis art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., co oznacza, że nie ma podstaw prawnych do złożenia od powyższego postanowienia innego środka odwoławczego niż skarga kasacyjna. Tymczasem reprezentujący skarżącego profesjonalny pełnomocnik będący adwokatem, wniósł w dniu 29 stycznia 2018 r. zażalenie, w siedmiodniowym terminie przewidzianym do wniesienia zażalenia, na przedmiotowe postanowienie Sądu z dnia 16 stycznia 2018 r. doręczone mu w dniu 22 stycznia 2018 r. Wyjaśnić należy, że samo nazwanie pisma zażaleniem, choć może być uznane za naruszające art. 46 § 1 pkt 2 w zw. z art. 194 § 3 P.p.s.a., nie może przekreślać możliwości jego oceny jako skargi kasacyjnej, jeżeli taki akurat środek skarżącemu przysługuje. Zasadnie bowiem podnosi się w piśmiennictwie, że mylne bądź niezbyt czytelne oznaczenie pisma przez stronę nie pociąga za sobą ujemnych dla niej następstw, nie tamuje bowiem - oczywiście przy spełnieniu wymagań szczególnych, zastrzeżonych dla tego innego pisma oraz przy uwzględnieniu okoliczności sprawy – nadania mu prawidłowego biegu przez sąd. (por. m.in. H. Knysiak-Molczyk, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 204). Z tej też przyczyny odrzucenie pisma zatytułowanego "zażalenie", w sytuacji gdy z okoliczności jego złożenia wynikać by mogło, że jest to skarga kasacyjna, nie znajdowałoby uzasadnienia. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie sytuacja taka jednak nie zachodzi. Przede wszystkim należy podkreślić, że skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, nie może swoim działaniem powodować, aby sąd administracyjny domyślał się, czy wręcz odgadywał jego intencje, interpretując jasno i precyzyjnie zatytułowane pismo jako "na postanowienie z dnia 16 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 36/18 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego i odrzucenie złożonej skargi", gdy w istocie miałoby chodzić o skargę kasacyjną, przy jednoczesnym oczywistym założeniu, że do tych dwóch środków prawnych znajdują zastosowanie zasadniczo różne rygory prawne (skarga kasacyjna jest środkiem o wysokim stopniu sformalizowania), i to niezależnie od różnych terminów ich wnoszenia (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt I OZ 806/14, dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). O zamiarze wniesienia w niniejszej sprawie zażalenia, a nie skargi kasacyjnej, świadczy również fakt, że wniesione zostało w siedmiodniowym terminie przewidzianym do wniesienia zażalenia, a oprócz jednoznacznego wskazania, że środek odwoławczy z dnia 29 stycznia 2018 r. jest zażaleniem na postanowienie Sądu z dnia 16 stycznia 2018 r., pełnomocnik skarżącego załączył odpis zażalenia. Czynności te prowadzą do wniosku, że nie była to jedynie omyłka pełnomocnika skarżącego, ale jego rzeczywistą intencją było wniesienie zażalenia. Ponadto środek odwoławczy nie zawierał prawidłowo określonej podstawy skargi kasacyjnej, co jest jej obligatoryjnym składnikiem (art. 176 P.p.s.a.), tj. pełnomocnik jako naruszenie przepisu prawa materialnego wskazał art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Chociaż zażalenie zostało sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika, co jest wymogiem formalnym przewidzianym dla skargi kasacyjnej, to jednak ze względu na okoliczności wyżej opisane wniesiony środek odwoławczy nie mógł być potraktowany jako skarga kasacyjna (zob. powołane wyżej postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt I OZ 806/14). W ocenie Sądu powyższe oznacza, że adwokat jako profesjonalny pełnomocnik skarżącego świadomie złożył zażalenie na postanowienie kończące postępowanie. Sporządzenie i wniesienie zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, od którego przysługuje skarga kasacyjna, a nie zażalenie, wywołuje ten skutek, że zażalenie takie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 383/04, dostępne na wskazanej wyżej stronie internetowej). Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.