II SA/Wa 363/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia dokumentów postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. K. P. złożył w niniejszej sprawie wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Skarżący wezwany został do uzupełnienia przedmiotowego wniosku poprzez nadesłanie oświadczenia o stałych niezbędnych kosztach utrzymania, w terminie 2 miesięcy od daty otrzymania wezwania. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 15 czerwca 2011 r. (k: 42 - 43 akt). Do dnia wydania niniejszego postanowienia wymagane dokumenty nie zostały nadesłane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 260 zd. 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej ppsa, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Stosownie zaś do treści art. 243 § 1 ppsa, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Wniosek ten wolny jest od opłat sądowych. Przyznanie prawa pomocy przed lub w toku postępowania rozpoznawczego obejmuje także postępowanie egzekucyjne (art. 243 § 2 ppsa). Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 ppsa). Stwierdzenie zawarte w powołanym przepisie: "gdy osoba ta wykaże" oznacza, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. Tym samym rozstrzygnięcie Sądu w tym przedmiocie będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę. Przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa procesowego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (art. 262 ppsa). W myśl art. 254 § 1 ppsa, rozpoznawanie wniosków o przyznanie prawa pomocy należy do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w którym sprawa ma się toczyć lub już się toczy. K. P. w złożonym wniosku wskazał, że mieszka sam w B., utrzymuje się z pomocy dla bezrobotnych, w wysokości [...], co wystarcza jedynie na opłacenie skromnego mieszkania i "biedną egzystencję". Wnioskodawca nie podał jednak wystarczających danych do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych, nie odpowiedział również na wezwanie referendarza sądowego o uzupełnienie złożonego wniosku. Wobec powyższego, w ocenie Sądu niemożliwa jest weryfikacja wniosku i ustalenie, czy skarżący wypełnia przesłanki art. 246 § 1 pkt 2 ppsa. Oświadczenia skarżącego zamieszczone w formularzu nie pokazują całej sytuacji majątkowej skarżącego oraz jego możliwości płatniczych, stąd też nie są wystarczające do pełnej oceny jego sytuacji majątkowej, co uzasadnia, zdaniem Sądu, odmowę przyznania stronie prawa pomocy. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 262 oraz art. 260 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.