II SA/Wa 363/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.), Andrzej Góraj, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2015 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zwolnienia ze służby więziennej – oddala skargę – Wnioskiem z 31 marca 2010 r. K. K. (dalej także jako skarżący), zwrócił się do Ministra Sprawiedliwości o stwierdzenie nieważności decyzji i Ministra Sprawiedliwości nr [...] z [...] sierpnia 2002 r. o zwolnieniu K. K. ze Służby Więziennej w związku z niewyrażeniem zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W uzasadnieniu wniosku podał, że pismo z 9 lipca 2002 r. zawierające propozycję przeniesienia, nie zostało mu doręczone wobec braku zachowania wymaganych w tym zakresie przepisów. Podniósł również, że przy zwolnieniu nie zachowano 6 miesięcznego terminu wynikającego z art. 39 ust. 6 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej. W ocenie skarżącego oznacza to, że skarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 39 i 44 § 2 K.p.a. oraz art. 39 ust. 6 ustawy o Służbie Więziennej. Ponadto zarzucił, że kwestionowaną decyzję wydano w oparciu o błędną podstawę prawną, a rozstrzygnięcie jest niezgodne z uzasadnieniem. Decyzją z [...] sierpnia 2013 r. nr [...] Minister Sprawiedliwości odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji. W pierwszej kolejności uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ przypomniał okoliczności faktyczne sprawy związane ze zwolnieniem skarżącego ze Służby Więziennej. Następnie podał, że z uwagi na kwestionowane przez skarżącego doręczenia pisma z 9 lipca 2002 r. potwierdzono zawartość niepodjętej, awizowanej przesyłki o nr [...]. Odnosząc się do kwestii doręczenia powyższego pisma organ odwołał się do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w orzeczeniach odnoszących się do postępowania związanego ze zwolnieniem skarżącego ze Służby Więziennej (wyrok z 6 lutego 2008 r., I OSK 375/07 i z 22 lipca 2009 r. I OSK 1235/09) i stwierdził, że przesyłka zwierająca pismo z 9 lipca 2002 r. została doręczona w sposób analogiczny. Została także pozostawiona w placówce pocztowej przez okres nie tylko 7 dni, ale przekraczający 14 dni. Przeprowadzenie dodatkowych dowodów potwierdzających prawidłowość doręczenia zastępczego pozwala – zdaniem organu – uznać za prawidłowe doręczenie zastępcze pisma z 9 lipca 2002 r. zawierającego propozycję objęcia wolnych stanowisk niższych od zajmowanego dotychczas przez skarżącego, co oznacza, że przepisy art. 39 i 44 K.p.a. nie zostały naruszone. Organ zważył również, że w sprawie nie miał i nie mógł mieć zastosowania art. 39 ust. 3 pkt 6 ustawy o Służbie Więziennej, albowiem nie wystąpiła likwidacja jednostki organizacyjnej – Centralnego Zarządu Służby Więziennej, nie nastąpiła również reorganizacja połączona ze zmniejszeniem obsady etatowej, a przeniesienie do innej jednostki na niższe stanowisko służbowe było możliwe. Wystąpiły natomiast przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 39 ust. 3 pkt 7 w zw. z art. 36 ust. 2 pkt 4 ustawy o Służbie Więziennej. Skarżący nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, a stanowiska równorzędnego do stanowiska Zastępcy Dyrektora Generalnego Służby Więziennej nie było. Organ uznał zatem, że twierdzenia skarżącego o wydaniu decyzji z [...] sierpnia 2002 r. z błędnie powołaną podstawą prawną, a w konsekwencji pozbawienie skarżącego przysługujących uprawnień wynikających z art. 39 ust. 6 ww. ustawy, nie znajdują potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy. W ocenie organu nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty o niezgodności treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanych przepisów prawa. Podstawę zwolnienia stanowiło niewyrażenia zgody na przeniesienie na jedno ze stanowisk kierowniczych zaproponowanych w związku z brakiem możliwości mianowania na stanowisko równorzędne. Podstawy zwolnienia nie stanowiła natomiast reorganizacja kierownictwa Centralnego Zarządu Służby Więziennej. W ocenie organu propozycja przeniesienia na niższe stanowisko służbowe zostało złożone w sposób prawidłowy i nie było podstaw do jej powtarzania. Konkludując, organ uznał, że sformułowane przez skarżącego zarzuty dotyczące rażącego naruszenia prawa, nie zasługuje na uwzględnienie. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności: 1. naruszenie art. 7 K.p.a. w związku z art. 39 ust. 6 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej, poprzez zwolnienie skarżącego przed upływem 6 miesięcy, pomimo zaistnienia przesłanki wskazanej w art. 39 ust. 3 pkt. 6 ww. ustawy; 2. naruszenie art. 9 K.p.a., poprzez brak należytego poinformowania strony o konsekwencjach faktycznych i prawnych związanych z wszczęciem postępowania w związku z planowanym przeniesieniem skarżącego na inne stanowisko służbowe; 3. naruszenie art. 39 i art. 44 § 2 K.p.a., poprzez niewłaściwe doręczenie decyzji personalnych z [...] sierpnia 2002 r. oraz [...] lipca 2002 r.; 4. naruszenie art. 11 K.p.a., poprzez brak dostatecznego i zrozumiałego wyjaśnienia stronie faktycznych powód uzasadniających rozwiązanie stosunku służbowego oraz podstaw prawnych wydanej decyzji; 5. naruszenie art. 12 ust. 1 K.p.a., poprzez prowadzenia postępowania w sposób przewlekły przejawiające się brakiem merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez okres 3 lat; 6. naruszenie art. 107 ust. 3 K.p.a., poprzez powstanie sprzeczności w treści samej decyzji wzajemnie się wykluczających tj. przyznanie na stronie 2 decyzji, iż doszło do reorganizacji Służby Więziennej "Wynikało to z reorganizacji (...)" przy jednoczesnym wykluczeniu faktu reorganizacji na stronie 11 decyzji "Natomiast skarżący został zwolniony w trybie art. 39 ust. 3 pkt. 7 ustawy (...)". Jednocześnie zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów materialnych w postaci: 1. naruszenie art. 39 ust. 2 pkt. 6 w związku z art. 39 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej, poprzez wskazanie w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przesłanki wskazanej w art. 39 ust. 2 pkt 7 ustawy pomimo, iż stan faktyczny w przedmiotowej sprawie uzasadniał wydanie decyzji na podstawie art. 39 ust. 2 pkt 6 ustawy; 2. naruszenie art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej, poprzez uznanie przez organ, że zachodzi przesłanka "ważnych potrzeb służby" uzasadniających przeniesienie do innej jednostki organizacyjnej; 3. naruszenie art. 36 Ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej w związku z art. 7 K.p.a., poprzez brak ustalenia czy zachodzą przesłanki uzasadniające przeniesienie skarżącego do innej jednostki organizacyjnej Służby Więziennej. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Decyzją z [...] października 2013 r. nr [...], Minister Sprawiedliwości utrzymał w mocy decyzję z [...] sierpnia 2013 r., uznając że badany stan faktyczny i prawny decyzji Ministra Sprawiedliwości z [...] sierpnia 2002 r., w stosunku do której prowadzono postępowania administracyjne o stwierdzenie jej nieważności, nie potwierdził zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednocześnie organ podkreślił, że skarżący nie zgłasza bezpośrednio zarzutów dotyczących stwierdzenia nieważności, których zamknięty katalog zawarty został w dyspozycji art. 156 § 1 K.p.a. Organ ponownie wyraził przekonanie o prawidłowym doręczeniu w sposób określony w art. 44 K.p.a. pisma zawierającego propozycję objęcia jednego z wolnych stanowisk. Art. 39 K.p.a. nie znalazł bezpośredniego zastosowania, ponieważ listonosz nie zastał adresata, a przesyłki awizowane nie zostały odebrane. Jednocześnie organ zważył, że art. 44 § 2 K.p.a., którego naruszenie zarzucono, obowiązuje od 24 sierpnia 2003 r. W ocenie organu skarżący został poinformowany o konsekwencjach faktycznych i prawnych związanych z uruchomieniem postępowania dotyczącego zarówno likwidacji dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego, propozycji objęcia jednego z wolnych stanowisk kierowniczych, brakiem pisemnej zgody w przedmiocie objęcia któregoś z zaproponowanych stanowisk w zakreślonym terminie oraz zwolnieniem ze Służby Więziennej w związku z niewyrażeniem zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe. Jako, że skarżący nie zgłaszam pisemnego wystąpienia ze służby, organ jako nieporozumienie potraktował zarzut naruszenia art. 39 ust. 2 pkt 6 ustawy. Ponownie podał, że w ustalonym stanie faktycznym występowały przesłanki implikujące zastosowanie art. 39 ust. 3 pkt 7 w zw. z art. 36 ust. 2 pkt 4 ustawy. Przesłanką zwolnienia ze służby było niewyrażenie przez skarżącego zgody na przeniesienie na niższe stanowisko. Z reorganizacji kierownictwa CZSW wynikała likwidacja stanowiska zajmowanego przez skarżącego. Likwidacja ta nie stanowiła natomiast podstawy jego zwolnienia ze Służby Więziennej. Zarzuty dotyczące naruszenia 6 miesięcznego terminu wskazanego w dyspozycji art. 39 ust. 6 ustawy nie zasługują zatem na uwzględnienie, albowiem przepis ten dotyczy wyłącznie sytuacji zwalniania w trybie art. 39 ust. 3 pkt 6 ustawy, który nie miał w sprawie zastosowania. W ocenie organu propozycja przeniesienia na niższe stanowisko służbowe została złożona w sposób prawidłowy. Była to konkretna propozycja, jednak skarżący nie wyraził pisemnie zgody w zakreślonym terminie, co zamknęło drogę do realizacji tej propozycji. Zdaniem organu powody uzasadniające zarówno likwidację dotychczas zajmowanego stanowiska, jak również powody uzasadniające zwolnienie skarżącego ze Służby Więziennej oraz dotyczące tych sytuacji podstawy prawnej zostały wyjaśnione w sposób wyczerpujący. Organ podkreślił, że brak zgody funkcjonariusza Służby Więziennej, któremu zaproponowano przeniesienie na niższe, kierownicze stanowisko służbowe, nie może prowadzić do kilkumiesięcznego zablokowania tego stanowisko, albowiem utrudniałoby to prawidłowe funkcjonowanie Służby Więziennej. Konkludując, organ stwierdził, że nie stwierdzono podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o uchylenie zaskarżonej decyzji z [...] sierpnia 2013 r. i stwierdzenia nieważności decyzji z [...] sierpnia 2002 r. W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący skarżonej decyzji zarzucił: ← naruszenie przepisów ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r., poz. 761 ze zm., dalej jako u.s.w.) mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 39 ust. 3 pkt 7, poprzez bezzasadne przypisanie sobie przez organ kompetencji niewynikających z przepisów, a co za tym idzie błędne zastosowanie tego przepisu jako wadliwej podstawy zwolnienia funkcjonariusza ze Służby Więziennej; ← naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy przez naruszenie zasad ogólnych, tj. art. 6, 7 i 8 K.p.a., poprzez nierozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości prawnych i faktycznych, uchybiając zasadom praworządności, prawdy obiektywnej i pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia i zasądzenie kosztów postępowania. Odwołując się do treści art. 39 ust. 3 pkt 7 u.s.w. i art. 36 ust. 2 pkt u.s.w., skarżący zwrócił uwagę, że definiującym elementem konstytuującym prawną możliwość zastosowania tej przesłanki jest akt "niewyrażenia zgody" przez danego funkcjonariusza. Skarżący nie zajął żadnego stanowiska co do "wyrażenia" lub "niewyrażenia" swej zgody na przeniesienie na niższe stanowisko. Przy tym żaden przepis nie ustanawiał po stronie organu kompetencji do wyznaczenia terminu w jakim dany funkcjonariusza ma "wyrazić" lub "nie wyrazić" zgody na przeniesienie na niższe stanowisko. Tym samym organ – bezprawnie – imputował sobie taką kompetencję, zakreślając skarżącemu termin na zajęcie stanowiska. Podobnie niedopuszczalnym i tym samym nielegalnym jest samowolne ustanawianie przez organ konstrukcji i swoistego domniemania o wyrażeniu przez stronę "oświadczenia woli o nie wyrażeniu zgody". Zdaniem skarżącego brak złożenia przez niego oświadczenia o niewyrażeniu zgody eliminuje możliwość wydania decyzji w trybie art. 39 ust. 3 pkt 7 u.s.w., jak i art. 6, 7 i 8 K.p.a. W dalszej części swojej argumentacji skarżący zwrócił uwagę, iż nie wiadomo na jakiej podstawie została wyznaczona osoba "do przeprowadzenia postępowania dowodowego wskazana w postanowieniu z 20 lipca 2010 r., gdyż wskazane w tym piśmie przepisy art. 77 § 1 w zw. z art. 157 § 1 K.p.a. takiej podstawy prawnej nie stanowią. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoją dotychczasową argumentację. Odnosząc się do zarzutów skargi zauważył, iż skarżący zgłaszając zarzut naruszenia zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego, nie wykazał istotnego wpływu, jaki na wynik sprawy miałoby mieć ewentualne naruszenie przepisów postępowania. Podejmowane czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, jak podał organ, wynika wprost z dyspozycji art. 7 K.p.a. W zakresie argumentacji związanej z koniecznością uzyskania oświadczenia strony organ uznał, że tego rodzaju interpretacja jaką prezentuje skarżący prowadziłaby de facto do możliwości odwlekania złożenia oświadczenia w tym przedmiocie – "ad calendas graecas". Prowadziłoby to w efekcie do promowania bezczynności i uniemożliwiłoby właściwie, a nierzadko jakiekolwiek działanie Służby Więziennej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję. Artykuł 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako P.p.s.a.) określa kiedy decyzje podlegają uchyleniu. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 i 2 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zasadności skargi K. K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z [...] października 2013 r. , Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem, którego istotą jest ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. wymaga wykazania, że decyzja została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa zachodzi zaś w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona, stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Skarżona decyzja została wydana w trybie nieważnościowym wszczętym wnioskiem skarżącego z 31 marca 2010 r. , w którym decyzji Ministra Sprawiedliwości z [...] sierpnia 2002 r. zarzucono rażące naruszenie przepisów art. 39 ust. 6 i art. 39 ust. 3 pkt 7 ustawy o Służbie Więziennej i art. 44 § 2 K.pa. Minister Sprawiedliwości odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z [...] sierpnia 2002 r. w sprawie zwolnienia skarżącego z dniem [...] sierpnia 2002 r. ze Służby Więziennej w związku z niewyrażeniem zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, uznając że decyzja ta jest prawidłowa i nie narusza podanych przez skarżącego przepisów. Sąd tę ocenę podziela. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że w sprawie zwolnienia skarżącego ze Służby Więziennej, z uwagi na zaistniałe okoliczności faktyczne, podstawy materialnoprawnej decyzji zwalniającej nie mógł stanowić przepis art. 39 ust. 3 pkt 6 u.s.w. W przepisie tym zostały szczegółowo wysłowione okoliczności faktyczne, które gdyby zaszły pozwalałyby organowi na zastosowanie tego trybu zwolnienia. W rozpoznawanej sprawie nie doszło jednak ani do likwidacji jednostki organizacyjnej ani jej reorganizacji połączonej ze zmniejszeniem obsady etatowej, jak również nie powstała sytuacja braku możliwości przeniesienia skarżącego do innej jednostki lub na niższe stanowisko służbowe. Okoliczności te znajdują potwierdzenie w dokumentacji zgromadzonej przez organ i jak się wydaje, wobec zarzutów skargi, również skarżący na tym etapie postępowania nie twierdzi, iż ziściły się w sprawie przesłanki z art. 39 ust. 3 pkt 6 u.s.w. A skoro tak to w sprawie nie mogło dojść do naruszenia, tym bardziej rażąco przepisu art. 39 ust. 6 u.s.w., albowiem przewidziany w nim okres ochrony ma zastosowanie jedynie gdy funkcjonariusza zwalnia się w przypadku określonym w art. 39 ust. 3 pkt 6 u.s.w. Podstawę zwolnienia skarżącego ze Służby Więziennej stanowił art. 39 ust. 3 pkt 7 ww. ustawy, zgodnie z którym funkcjonariusza można zwolnić ze służby gdy nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko w przypadkach określonych w pkt 6 oraz art. 36 ust. 2. W sprawie niniejszej zachodził przypadek określony w art. 36 ust. 2 pkt 4 ustawy określający, że funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w sytuacji likwidacji zajmowanego stanowiska, jeżeli nie ma możliwości mianowania funkcjonariusza na równorzędne stanowisko. Pismem Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z 17 czerwca 2002 r. w nawiązaniu do wcześniej odbytej rozmowy, skarżący został powiadomiony o reorganizacji Centralnego Zarządu Służby Więziennej połączonej m. in. ze zmniejszeniem obsady etatowej zastępców Dyrektora Generalnego Służby Więziennej oraz o zamiarze przeniesienia go – w trybie art. 36 ust. 2 pkt 2 u.s.w. – na niższe stanowisko służbowe. Jednocześnie w piśmie tym wskazano, że propozycje w zakresie mianowania na niższe stanowisko zostaną przedstawione po podjęciu decyzji personalnej w sprawie zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska. Propozycja wyboru jednego z 3 stanowisk służbowych została zawarta w piśmie kierowanym do skarżącego z 9 lipca 2002 r. W piśmie tym skarżący, w trybie art. 50 K.p.a., został wezwany do złożenia na piśmie wyjaśnienia czy wyraża zgodę na przeniesienie na jedno z zaproponowanych stanowisk. Niewątpliwie uzyskanie stanowiska skarżącego w powyższym zakresie było niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy, co uprawniało organ do zastosowania przywołanego przepisu. Przedmiotem wezwania w trybie art. 50 K.p.a. jest obowiązek określonego zachowania po stronie wezwanego. W rozpoznawanej sprawie to zachowanie miało polegać na wypowiedzeniu się przez skarżącego, czy wyraża zgodę na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, w sytuacji gdy taka zgoda jest niezbędnym elementem zmiany zajmowanego stanowiska służbowego. Konsekwencją jej braku jest możliwość zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Rację ma skarżący gdy twierdzi, że art. 39 ust. 3 pkt 7 u.s.w. nie przewiduje terminu w jakim miałoby dojść do wyrażenia bądź niewyrażenia zgody przez funkcjonariusza na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe. Nie oznacza to jednak, że w przypadku gdy uzyskanie stanowiska funkcjonariusza w tym przedmiocie jest konieczne, organ nie może określić terminu w którym do jego wyrażenia powinno dojść, zakreślając jednocześnie rygor, w sytuacji braku odpowiedzi na wezwanie. Takie procedowanie organu w żadnym wypadku nie może zostać uznane za naruszające i to w sposób rażący przepis art. 39 ust. 3 pkt 7 u.s.w. Zapewnia ono możliwość podejmowania przez organ rozstrzygnięć i umożliwia prawidłowe wykonywanie przypisanych mu zadań. Gdyby podzielić pogląd prezentowany przez skarżącego, organ pozbawiony możliwości swoistego dyscyplinowania funkcjonariuszy np. w sprawach kadrowych, niejednokrotnie nie miałby możliwości sprawnego i skutecznego działania, przy uwzględnieniu szeroko pojmowanego interesu społecznego w tym zakresie, czego przykład może stanowić przedmiotowa sprawa. W skrajnych przypadkach możliwość podejmowania rozstrzygnięć kadrowych byłaby wyłączona. I nie wymaga szerszego dowodzenia, że w sytuacji gdyby pozbawić organ możliwości zakreślania ram czasowych, dla przedstawienia przez funkcjonariuszy ich stanowisk w określonej sprawie kadrowej, w sytuacjach dla funkcjonariuszy niekorzystnych mogliby oni całkowicie blokować działania organu. Taka interpretacja przepisów ustawy jest niedopuszczalna i godząca w szeroko rozumiany porządek prawny. Rozstrzygając w przedmiotowej sprawie organ nie stosował konstrukcji "swoistego domniemania" – jak określa to skarżący. Nie nasuwa w sprawie wątpliwości, że skarżący nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe. Okoliczność, że nastąpiło to poprzez brak odpowiedzi skarżącego na wezwanie organu, nie oznacza, że organ nie mógł zastosować procedury prowadzącej w efekcie do zwolnienia skarżącego ze Służby Więziennej na podstawie art. 39 ust. 3 pkt u.s.w. Konkludując, w ocenie Sądu organ, zwalniając skarżącego ze Służby Więziennej na podstawie art. 39 ust. 3 pkt 7 ww. ustawy, wobec niewyrażenia przez niego zgody na przeniesienie na niższe stanowisko, nie naruszył powyższego przepisu, skoro skarżący de facto zgody takiej nie wyraził. Przesłanka warunkująca zastosowanie powyższego przepisu została zatem spełniona. Organ nie naruszył też w sposób rażący art. 6, 7 i 8 K.p.a. Działał w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, ustalił wszystkie okoliczności faktyczne z punktu widzenia istoty rozstrzygnięcia i mającej zastosowanie w sprawie podstawy prawnej. Nie można także uznać, że naruszył wynikającą z art. 8 K.p.a. zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów prowadzących postępowanie. O naruszeniu tej zasady nie może świadczyć zastosowanie przez organ doręczenia zastępczego przewidzianej w art. 44 K.p.a. przy doręczaniu pisma przedstawiającego skarżącemu propozycję objęcia niższego stanowiska. Przy czym na podkreślenie zasługuje, iż było to doręczenie skuteczne w tym znaczeniu, że zostały zachowane wymogi z art. 44 K.p.a. Na taką ocenę pozwalają dowody przeprowadzone przez organ dla wykazania, że procedury wymagane przy tego rodzaju doręczeniu zostały zachowane. Organ w tym celu uzyskał wyjaśnienia Naczelnika właściwego Urzędu Pocztowego, jak również przesłuchał doręczyciela. Czynił to zasadniczo dla wykazania prawidłowości doręczenia decyzji z [...] sierpnia 2002 r., ale przeprowadzone dowody odnoszą się również do przesyłki zawierającej pismo z 9 lipca 2002 r. Zasadnym jest zatem wskazanie, że w wyroku z 6 lutego 2008 r., I OSK 375/07 Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, uwzględniając dowody zgromadzone w sprawie, że decyzja z [...] sierpnia 2002 r. została doręczona prawidłowo. Ocenę tą odnieść można do doręczenia pisma z 9 lipca 2002 r. Przesyłka zwierająca to pismo została wobec niezastania adresata w mieszkaniu złożona w urzędzie pocztowym, o czym skarżący był powiadomiony dwukrotnie – 12 lipca 2002 r. i 19 lipca 2002 r. Zwrot przesyłki do adresata nastąpił 2 sierpnia 2002 r. Oznacza to, że przesyłka oczekiwała w urzędzie pocztowym na odbiór ponad wymagane obowiązującym wówczas art. 44 K.p.a. 7 dni. Uwzględniając powyższe nie można uznać, aby organ naruszył przepis art. 44 K.p.a. skoro określone w nim wymogi prawne zostały spełnione. Po zwrocie niedoręczonego pisma do Centralnego Zarządu Służby Więziennej powstał procesowy skutek prawny doręczenia. Organ nie był obowiązany podejmować kolejnych prób doręczenia pisma z 9 lipca 2002 r., a ich brak nie może świadczyć o rażącym naruszeniu art. 8 K.p.a., jak kwalifikuje to skarżący. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi dotyczących czynności procesowych podejmowanych przez organ przed wydaniem decyzji rozstrzygającej w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] sierpnia 2002 r., to niewątpliwie były to czynności zmierzające do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, uwzględniające również wnioski procesowe skarżącego. Przeprowadzone zostały one przez pracownika organu, którego upoważnienie w tym zakresie nie zostało skutecznie podważone. Zauważyć przy tym należy, że organ niewątpliwie przekroczył wszelkie terminy przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego dla załatwienia sprawy, ale uchybienie to w znacznej mierze wynikało z postawy skarżącego, którego nieobecność powodowała wyznaczanie kolejnych terminów przeprowadzenia czynności procesowych. Podkreślić należy, że organ szczegółowo uzasadnił wydane rozstrzygnięcie, odnosząc się do wszystkich zarzutów i twierdzeń skarżącego i szczegółowo omawiając podstawę rozstrzygnięcia. Zastosował również właściwe przepisy, co czyni zarzuty naruszenia art. 6, 7, 8 K.p.a. w odniesieniu do skarżonej decyzji niezasadnymi. Wskazać przy tym trzeba, że naruszenie przepisów postępowania może doprowadzić do uchylenia decyzji, jeżeli miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący formułując zarzuty procesowe takiego wpływu nie wykazał. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd, na zasadzie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.