II SA/Wa 3663/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Sławomir Fularski, , Protokolant sekr. sąd. Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2022 r. sprawy ze skargi Zakładu Wykonawstwa Sieci Elektrycznych [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Polskich Sieci Elektroenergetycznych S.A. z siedzibą w [...] z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Polskich Sieci Elektroenergetycznych S.A. z siedzibą w [...] na rzecz Zakładów Wykonawstwa Sieci Elektrycznych [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 680 (słownie: sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z [...] czerwca 2021 r. Zakład Wykonawstwa Sieci Elektrycznych [...] Sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej: "skarżący", "ZWSE[...]", "Zakład") wystąpił do Polskich Sieci Elektroenergetycznych S.A. z siedzibą w J. (dalej: "PSE", "operator przesyłowy") o udostępnienie informacji publicznej poprzez przekazanie kopii dokumentów dotyczących zadania inwestycyjnego pod nazwą "Budowa dwutorowej linii 400 kV [...]" w zakresie umowy zawartej przez inwestora z wykonawcą na realizację ww. zadania wraz ze wszystkimi załącznikami do tej umowy, a także wszystkimi aneksami do umowy i załącznikami do aneksów. W piśmie z [...] czerwca 2021 r. PSE poinformowały skarżącego, że ze względu na konieczność wykonania szeregu czynności natury technicznej, jak również procedury antycovidowe i rotację pracowników, odpowiedź na wniosek zostanie udzielona do [...] sierpnia 2021 r. W kolejnym piśmie z [...] sierpnia 2021 r., skierowanym do ZWE[...], operator przesyłowy oświadczył, iż udziela mu informacji publicznej, przekazując w formie elektronicznej dokumenty dotyczące realizacji zadania inwestycyjnego - z wyłączeniem załącznika nr 4 do ww. umowy, zatytułowanego "Program Komunikacji Społecznej" (dalej: "PKS"), który, według PSE, stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa. Jednocześnie operator przesyłowy decyzją z [...] sierpnia 2021 r. nr [...], na podstawie art. 16 ust. 1 i ust. 2, art. 17 ust. 1 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm.; dalej: "u.d.i.p.") w związku z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2020 r.; poz. 1913 ze zm.; dalej: "u.z.n.k."), art. 107 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: "k.p.a."), a także art. 61 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, odmówił udostępnienia informacji publicznej w postaci dokumentu PKS będącego załącznikiem nr [...] do umowy z [...] marca 2014 r. nr [...] na realizację inwestycji "Budowa Linii 400 kV [...]", zawartej przez PSE z wykonawcą [...] S.A. z siedzibą w K. (lider konsorcjum) oraz [...] S.A. z siedzibą w W. (partner konsorcjum); dalej: "umowa". W uzasadnieniu decyzji operator przesyłowy podał, że gruntowna analiza dokumentu PKS wykazała, iż spełnia on przesłanki zarówno materialne, jak i formalne do uznania go za tajemnicę przedsiębiorcy w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Przedmiotowy dokument ma na celu optymalizację procesów inwestycyjnych poprzez ppodejmowanie przez PSE oraz wykonawcę umowy działań w zakresie komunikacji społecznej, służących zapewnieniu terminowej realizacji kontraktu oraz budowaniu akceptacji społecznej dla inwestycji. PKS zawiera szczegółowe informacje rzutujące na sposób i organizację wykonywania zadania inwestycyjnego, w tym na sposób zarządzania finansowego tym zadaniem. W omawianym dokumencie wymieniono czynności, jakie muszą zostać podjęte w ramach procesów komunikacji społecznej, w celu wykonania zadania inwestycyjnego; przedstawiono rozłożenie ich w czasie, jak również opisano organizację pracy oraz sposób osiągania poszczególnych etapów i struktury zadania inwestycyjnego. Jako informacje handlowe o wartości gospodarczej PSE zakwalifikowały informacje co do sposobu zarządzania finansowego zadaniem inwestycyjnym w kontekście społecznych uwarunkowań jego realizacji. Zdaniem PSE, informacje o sposobie organizacji zadania inwestycyjnego i jego realizacji oraz o sposobie oszacowania poszczególnych elementów projektów są informacjami mającymi handlowe znaczenie dla wykonawcy i operatora przesyłowego, wpływającymi na sposób realizacji tego zadania i z tych względów wymagającymi ochrony przed dostępem osób trzecich. Wnioskowana informacja może być wykorzystana w celu wpłynięcia na skuteczność realizacji zadania inwestycyjnego lub innych podobnych zadań realizowanych przez PSE, jak też może zostać wykorzystana przez osoby trzecie do osiągnięcia ich własnych celów ekonomicznych czy gospodarczych. Jednocześnie zgodnie z umową, materiały wytworzone w trakcie jej realizacji stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa operatora przesyłowego w rozumieniu przepisów u.z.n.k., dlatego należy przyjąć, że PSE podjęły wszelkie niezbędne środki, aby informacje zawarte w PKS zostały zachowane w poufności. Zastrzeżenie poufności w treści umowy stanowi o spełnieniu przesłanki formalnej w odniesieniu do żądanego dokumentu. Pismem z [...] sierpnia 2021 r. skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją, podnosząc, iż w kontekście treści dokumentów kontraktowych dotyczących zadania inwestycyjnego brak jest podstaw do twierdzenia, że PKS zawiera informacje dotyczące sposobu i organizacji wykonywania zadania inwestycyjnego, w tym "zarządzania finansowego" projektem, które mogłyby stanowić informacje organizacyjne lub handlowe o wartości gospodarczej, co w konsekwencji uzasadniałoby uznanie tych informacji za tajemnicę przedsiębiorcy. Decyzją z [...] września 2021 r. organ przesyłowy, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 61 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 16 ust. 1, art. 17 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 5 ust. 2 u.d.i.p., utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] sierpnia 2021 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego PSE podtrzymały stanowisko zaprezentowane w uprzedniej decyzji z [...] sierpnia 2021 r., dodatkowo podkreślając, że każdy PKS ma unikatowy charakter i jako taki stanowi zbiór informacji o wartości gospodarczej, podlegającej ochronie jako tajemnica przedsiębiorcy. Powyższa decyzja organu przesyłowego z [...] września 2021 r. stała się przedmiotem skargi Zakładu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucono: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. a) art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej w zakresie działalności osób gospodarujących majątkiem Skarbu Państwa, b) art. 61 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez błędne uznanie, że zachodzą podstawy do ograniczenia prawa do informacji publicznej z uwagi na to, iż stanowi ona tajemnicę przedsiębiorcy; 2) naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego dla odmowy udzielenia informacji publicznej w sposób pozwalający na skuteczną kontrolę motywów decyzji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z [...] sierpnia 2021 r., a także zobowiązanie PSE do udostępnienia żądanej informacji w postaci PKS oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Ponadto ZWSE[...] wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów: 1) umowy; 2) załącznika nr 1 do umowy, tj. Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia, Część II, Program Funkcjonalno-Użytkowy (PF-U) - na okoliczność wykazania faktów dotyczących wytycznych kontraktowych w zakresie celu i treści PKS. W uzasadnieniu skargi Zakład nie podzielił poglądu PSE przedstawionego w objętych skargą decyzjach, wskazując na brak formalnych i materialnych przesłanek do uznania załącznika nr 4 do umowy, tj. PKS za tajemnicę przedsiębiorcy, a tym samym brak uzasadnionych podstaw do ograniczenia w tym zakresie dostępu do żądanej informacji publicznej. Według ZWSE[...], organ przesyłowy nie przedstawił przekonujących motywów, pozwalających na uznanie PKS za dokument stanowiący tajemnicę przedsiębiorcy, jak również PSE nie podały konkretnych negatywnych skutków, jakie udostępnienie PKS mogłoby wywołać dla prowadzonej przez nie działalności. Skarżący podkreślił, że obowiązek przedstawienia, a następnie uzgodnienia przez wykonawcę PKS wynikał z § 9 ust. 15 umowy, zaś PKS powinien być realizowany z uwzględnieniem wytycznych zamawiającego lub standardów opisanych w publikacji Ministerstwa Rozwoju Regionalnego pod nazwą "Inwestycje infrastrukturalne, komunikacja społeczna i rozwiązywanie konfliktów", [...], czerwiec 2008 r. Natomiast wymogi odnośnie zakresu i merytorycznej zawartości PKS określa Program Funkcjonalno-Użytkowy stanowiący załącznik nr 1 do umowy. Wedle zapisów pkt 8.3. ww. programu, komunikacja społeczna polega na działaniach informacyjnych i promocyjnych skierowanych do opinii publicznej w trakcie realizacji zadania inwestycyjnego, do czasu jego zakończenia. Część 2 pkt 8.3. ww. programu wskazywała rekomendowaną zawartość PKS, a część 3 pkt 8.3. ww. programu - przykładowy katalog narzędzi i form działań w obszarze komunikacji społecznej. W odpowiedzi na skargę PSE uznały zarzuty skargi za niezasadne, wnosząc o rozpoznanie niniejszej sprawy na rozprawie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu [...] marca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej: "p.p.s.a.") oddalił wniosek dowodowy zawarty w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, sąd administracyjny ocenia decyzję administracyjną, postanowienie czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia czynności. Innymi słowy, sąd administracyjny dokonuje kontroli aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (vide art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarga Zakładu analizowana w świetle podanych wyżej kryteriów zasługuje na uwzględnienie, jednakże z zupełnie innych powodów, aniżeli wskazane w jej treści. Otóż tut. Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja organu przesyłowego utrzymująca w mocy decyzję z [...] sierpnia 2021 r. w sposób istotny narusza przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Zarówno pierwszo-, jak i drugoinstancyjna decyzja została bowiem wydana – w imieniu PSE - przez tę samą osobę, tj. A. K. Obie ww. decyzje zostały opatrzone jej podpisem elektronicznym. Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. W myśl art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Natomiast według przepisów art. 17 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio (ust. 1). Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania (ust. 2). Stosownie zaś do treści art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Instytucja wyłączenia pracownika znajduje odpowiednie zastosowanie do pracownika podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, który nie jest organem administracji publicznej, jeżeli pracownik ten wydawał w imieniu tego podmiotu decyzję objętą wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej: "NSA" z 9 października 2014 r., sygn. akt I OSK 267/14 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie ma zastosowania jedynie do osoby piastującej funkcję ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 k.p.a. (vide uchwała NSA z 20 maja 2010 r., sygn. akt I OPS 13/09). A contrario art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. znajduje zastosowanie w postępowaniu wskazanym w art. 127 § 3 k.p.a. w przypadku, gdy funkcję organu wykonuje upoważniony pracownik organu, który wydał decyzję objętą wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (vide uchwała NSA z 18 lutego 2013 r., sygn. akt II GPS 4/12). Zatem treść art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. przesądza o obowiązku wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej, w którym to postępowaniu ten sam zobowiązany podmiot ponownie rozpatruje sprawę (vide wyrok NSA z 24 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1762/14). Na gruncie rozpoznawanej sprawy bezsporne między stronami postępowania było spełnienie zakresu tak podmiotowego, jak i przedmiotowego u.d.i.p. PSE będące jednoosobową spółką Skarbu Państwa realizującą zadania publiczne, a zarazem operatorem systemu przesyłowego, o którym mowa w art. 3 pkt 24 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2021 r., poz. 716 ze zm.), jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Z kolei przedmiot wniosku z [...] czerwca 2021 r., w tym PKS (stanowiący załącznik nr 4 do umowy), należy zakwalifikować jako informację publiczną - vide art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c) u.d.i.p. Nie budzi też wątpliwości, iż obie decyzje w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej wydała i podpisała ta sama osoba – A. K. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, pełnomocnik organu przesyłowego – radca prawny A. K. przedłożyła pełnomocnictwo udzielone jej [...] listopada 2018 r. przez osoby upoważnione do reprezentacji PSE (prezesa zarządu i wiceprezesa zarządu), uprawniające ją (w związku z pełnieniem funkcji dyrektora ds. obsługi prawnej i inwestycji) do występowania w imieniu PSE w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej, w tym wydania decyzji w imieniu PSE (vide pkt 1.16. ww. pełnomocnictwa – karta nr 169 akt sądowych sprawy). Dostrzec również wypada, że podpis A. K. widnieje pod odpowiedzią na wniosek informacyjny skarżącego z [...] czerwca 2021 r., co oznacza, że ww. osoba podejmowała wszelkie czynności w imieniu organu przesyłowego w sprawie zainicjowanej tym wnioskiem, łącznie z reprezentacją PSE przed tut. Sądem. Tymczasem cytowane wyżej przepisy art. 17 w związku z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. odsyłają do odpowiedniego stosowania k.p.a., w tym art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. realizującego zasadę bezstronności podczas ponownego rozpoznania sprawy. Trudno uznać za bezstronnego pracownika, który ponownie rozpoznaje sprawę, zakończoną wydaną przez siebie decyzją czy też postanowieniem. Nawet jeżeli we własnym odczuciu pracownik ten obiektywnie ocenia zarzuty wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, to w odczuciu wnioskodawcy posiada już określony stosunek do strony i przekonanie co do sposobu załatwienia sprawy. Z tej przyczyny uznać należy, iż wyłączenie od orzekania podczas ponownego rozpoznawania sprawy wyraża najistotniejszy aspekt bezstronności - przekonanie strony postępowania, że jej sprawa została ponownie rozpatrzona obiektywnie. Pracownik, który uczestniczył już raz w czynnościach procesowych, ma przez to ugruntowane poglądy zarówno na stan faktyczny, jak i na sposób rozstrzygnięcia sprawy, co z kolei może budzić uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności i obiektywizmu (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1649/16). Zatem zaskarżona decyzja z [...] września 2021 r. narusza prawo w stopniu uzasadniającym konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Zgodnie bowiem z treścią art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, art. 25 i art. 27 k.p.a. Natomiast w razie wystąpienia w sprawie jednej z przesłanek wznowieniowych sąd administracyjny jest zobligowany do wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. Przy czym podkreślenia wymaga, iż naruszenie prawa będące podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego powoduje uwzględnienie skargi, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy (vide A. Kabat [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, teza 6 do art. 145 p.p.s.a.; wyrok NSA z 10 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1573/13). Wobec stwierdzenia powyższej podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji, przedwczesne byłoby wypowiadanie się odnośnie spornej między stronami zasadności odmowy udostępnienia PKS w oparciu o art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Ocena prawidłowości wykładni i zastosowania norm prawa materialnego może być oparta jedynie na prawidłowo pod względem proceduralnym zbudowanej podstawie faktycznej rozstrzygnięcia. Skoro zaskarżona decyzja z [...] września 2021 r. została wydana z upoważnienia organu przesyłowego przez tego samego pracownika, który orzekał wcześniej, podejmując decyzję z [...] sierpnia 2021 r., to należało uznać, że wystąpiła przesłanka przewidziana w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. uzasadniająca uchylenie zaskarżonej decyzji jako obarczonej wadą określoną w art. 145 § 1 pkt 3 w związku z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę, organ przesyłowy zobowiązany będzie usunąć stwierdzone przez Sąd uchybienie, a następnie - merytorycznie oceni wniosek Zakładu o ponowne rozpoznanie sprawy, bacząc, że istotą ponownego rozpoznania sprawy jest powtórne jej zbadanie, w szczególności rozpatrzenie zarzutów skarżącego podniesionych w tym wniosku. Jeżeli po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzję wydaje ta sama osoba, która podejmowała rozstrzygnięcie w pierwszej instancji, to trudno mówić o dokonaniu należytej i pełnej kontroli spornego aktu objętego środkiem zaskarżenia. Dlatego ważne jest, aby podlegające ponownemu rozpoznaniu rozstrzygnięcie zostało wydane przez inną osobę, która będzie mogła dokonać samodzielnej (choć niekoniecznie odmiennej) oceny sprawy. Sąd nie znalazł podstaw do przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów, ponieważ na obecnym etapie sprawy nie zaistniały niezbędne do wyjaśnienia istotne wątpliwości, a nadto wnioskowane w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. dokumenty znajdowały się w aktach administracyjnych sprawy, które Sąd uwzględnia z urzędu. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, o czym orzekł w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania w łącznej wysokości 680 zł (obejmujących wpis sądowy od skargi w kwocie 200 zł oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika skarżącego w wysokości 480 zł) rozstrzygnięto w punkcie drugim sentencji wyroku na mocy art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.