I OSK 1762/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Stahl sędzia NSA Irena Kamińska sędzia del. WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Armińska po rozpoznaniu w dniu 24 września 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Bank S.A. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1142/13 w sprawie ze skargi G. P. na decyzję [...] Bank S.A. z siedzibą w [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej 1) uchyla zaskarżony wyrok, 2) uchyla zaskarżoną decyzję [...] Bank S.A. z siedzibą w [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], 3) zasądza od G. P. na rzecz Bank S.A. z siedzibą w [...] kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 lutego 2014 r. - wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1142/13 - ze skargi G. P. na decyzję Bank S.A. z siedzibą w [...] ( określanej dalej jako Bank ) z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości oraz zasądził od Bank S.A. z siedzibą w [...] na rzecz skarżącego G. P. kwotę 457 tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. W dniu 20 grudnia 2010 r. G. P. zwrócił się do Banku z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci przesłania kserokopii wszystkich faktur VAT, wystawionych przez C. Sp. z o. o. z siedzibą w W. ( określanej dalej jako Spółka ), w okresie od 1 stycznia 2008 r. do dnia otrzymania niniejszego wniosku wraz z informacją, czy faktury zostały zaakceptowane i zapłacone przez Bank. W związku z brakiem odpowiedzi na powyższe pismo w dniu 17 stycznia 2011 r. G. P. wezwał Bank do usunięcia stanu bezczynności. W dniu 9 lutego 2011 r. Bank przekazał G. P. żądane przez niego, zanonimizowane kserokopie faktur i oświadczył, że faktury te zostały przez Bank zaakceptowane i zapłacone. Ponadto w piśmie Bank poinformował, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. – określanej dalej jako u.d.i.p.) prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, dlatego z powyższych faktur zostały usunięte informacje chronione tajemnicą przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz. U. z 2003 r., nr 153, poz.1503 ze zm. – określanej dalej jako u.z.n.k.). W związku z powyższym, G. P. wystosował do Banku pismo z dnia 15 lutego 2011 r. Jak wynika z treści tego pisma, skarżący potraktował pismo Banku z dnia 9 lutego 2011 r. jako decyzję i wskazując na zakreślenie niektórych danych, zawartych w przesłanych fakturach, wniósł o uzupełnienie otrzymanej informacji o elementy wymagane wymienione w art. 12 i 16 u.d.i.p. W odpowiedzi Bank pismem z dnia 10 marca 2011 r. poinformował G. P., że w dniu 9 lutego 2011 r. udzielił mu wszystkich informacji, jednak pismo Banku z tej samej daty nie stanowi decyzji administracyjnej. Nadto ponownie Bank przesłał G. P. kserokopie interesujących go faktur, zaciemniając w nich kwoty oraz numer rachunku bankowego wystawcy faktur. Następnie G. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność powyższego Banku, w zakresie nieprawidłowego udostępnienia informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2011 r. – wydanym w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 166/11 - zobowiązał Bank do rozpoznania wniosku G. P. z dnia 20 grudnia 2010 r. w zakresie nieudostępnionych danych zawartych w kopiach faktur VAT w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku, w pozostałym zakresie skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że żądane przez skarżącego informacje są informacjami publicznymi w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Sąd zauważył również, że Bank przesłał wnioskodawcy kserokopie faktur, jednakże poprzez zaciemnienie w nich numeru rachunku bankowego wystawcy faktur oraz wyszczególnionych kwot, udostępniona wnioskodawcy informacja jest niepełna. Tymczasem zgodnie z treścią art. 16 u.d.i.p. w takiej sytuacji podmiot posiadający daną informacje powinien wydać stosowną decyzję, w uzasadnieniu której wskaże w pełni przyczyny odmowy udzielenia informacji publicznej. W dniu [...] kwietnia 2012 r. Bank wydał decyzję nr [...], w której odmówił udostępnienia wnioskodawcy żądanej informacji publicznej w zakresie szerszym, niż uczyniono to w piśmie z dnia 10 marca 2011 r. Bank stwierdził, że żądane przez wnioskodawcę dokumenty w części nieudostępnionej zawierają informacje związane z działaniami Spółki, które - stosownie do art. 11 ust. 4 u.z.n.k. - stanowią tajemnicę przedsiębiorcy. W wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy G. P. zarzucił Bankowi, że usunięte informacje - wbrew twierdzeniu organu - nie stanowią tajemnicy przedsiębiorstwa. Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją nr [...], w dniu [...] maja 2012 r. Bank utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazał, że żądane dokumenty zawierają informacje związane z działaniami Spółki i stanowią one tajemnicę przedsiębiorcy. Z tego względu odmówił podania wnioskodawcy wysokości stawek, po jakich Spółka świadczy na rzecz Banku konsultacje eksperckie związane z eksploatacją i rozwojem środowiska [...]. Podanie ich do wiadomości osobom trzecim spowodować może dążenie innych kontrahentów Spółki do zmiany ustalonych z nimi stawek. Natomiast numer rachunku bankowego Spółki znany jest tylko pracownikom i kooperantom Spółki. Bez wykazania się interesem prawnym nie jest nikomu udzielany. Nie podano go też na stronach internetowych Spółki. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G. P. wniósł o jej uchylenie oraz nakazanie udostępnienia informacji w żądanym zakresie. Wyrokiem z dnia 17 października 2012 r. – wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1187/12 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – określanej dalej jako p.p.s.a.), uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], stwierdził również, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu oraz zasądził na rzecz skarżącego koszty postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż w rozpoznawanej sprawie został spełniony zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. Powyższe kwestie zostały bowiem przesądzone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Wa 166/11. Natomiast sporna jest kwestia zasadności odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej. Sąd stwierdził, iż w rozpoznawanej sprawie Bank nie przedstawił wystarczających argumentów i dowodów, uzasadniających odmowę udostępnienia żądanych informacji. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, że informacje, których domaga się skarżący, zawierają dane techniczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Zatem Bank nie wykazał przesłanki określonej w art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Stwierdzenie Banku, że żądane informacje nie zostały nigdzie podane do publicznej wiadomości, a ich ujawnienie mogłoby godzić w interesy Spółki, jest - w ocenie Sądu - niewystarczające i niepoparte żadnymi dowodami, np. w postaci oświadczenia Spółki. Stąd też powołanie się przez Bank na ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa bez wykazania jej istnienia, nie uzasadnia odmowy udostępnienia skarżącemu żądanych informacji i wydania, w oparciu o art. 16 w zw. z art. 17 i w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p, decyzji administracyjnej. W postępowaniu Bank nie przeprowadził bowiem postępowania dowodowego w tym zakresie, czym naruszył art. 7, art. 77 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2013 r. , poz. 267 - określanej dalej jako k.p.a. ) , a naruszenie to niewątpliwie miało istotny wpływ na wynik sprawy. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. Bank, na podstawie art. 5 ust. 2, art. 16 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 104 k.p.a., odmówił udzielenia żądanych informacji publicznych w części wykraczającej poza informacje dotychczas przekazane. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej została wydana ze względu na ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa Spółki oraz ochronę tajemnicy Banku. Podniesiono, iż jak wynika ze stanowiska przedstawionego przez Spółkę uznaje ona informacje objęte wnioskiem za poufne wskazując, że informacje te nie zostały przekazane do wiadomości publicznej. Ujawnienie osobom trzecim cen stosowanych przez Spółkę nie leży w jej interesie, osłabiłoby jej pozycję na rynku i mogłoby narazić na poważną szkodę. Informacje te posiadają dla Spółki istotną wartość ekonomiczną, gdyż ceny stanowią ważny instrument polityki handlowej, pozyskiwania nowych klientów oraz budowania relacji z dotychczasowymi klientami, przez co wpływają na wielkość uzyskiwanych przychodów. Bank podkreślił, iż - jak wynika z jej stanowiska - Spółka podjęła działania w celu zachowania poufności przedmiotowych informacji. Spółka chroni przed ujawnieniem osobom trzecim swoich informacji handlowych, do których należą ceny. Służą temu odpowiednie klauzule w umowach handlowych zawieranych z ich partnerami albo służące wyłącznie ochronie informacji poufnych umowy NDA (Non Disclosure Agreement). Bank wskazał również, że w odniesieniu do przypadków wcześniejszego ujawniania informacji dotyczących kosztów Spółka wyjaśniła, że miało to miejsce w związku z koniecznością wyjaśnienia wysokości cen zamawiającemu w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego. W pismach Spółki zawierających informację o kosztach zawsze była zastosowana klauzula, iż informacje przekazywane stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa i nie mogą zostać ujawnione. W umowach z kontrahentami Spółka zobowiązuje się do zachowania poufności wszelkich informacji. W związku z tym ujawnienie tego rodzaju danych może narażać Spółkę na odpowiedzialność odszkodowawczą. Nadto Bank podał, że zgodnie z procedurami wewnętrznymi obowiązującymi w Banku wszelkie informacje o kontrahentach są chronione jako poufne. W celu ochrony tych informacji Bank wprowadził odpowiednie procedury obiegu dokumentów i zabezpieczenia informatyczne. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy G. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zarzucił, iż wydana decyzja nie może być uznana za wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2012 r. Podniósł, że "usunięte" informacje nie stanowią tajemnicy przedsiębiorstwa i zostały usunięte jedynie przez nadgorliwość niezidentyfikowanego pracownika Banku. Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. Bank powołując w podstawie prawnej art. 5 ust. 2, art. 16 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p., art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję własną nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. o odmowie udzielenia żądanych informacji publicznych w części wykraczającej poza informacje dotychczas przekazane. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż w toku ponownego rozpatrzenia sprawy Bank wezwał do udziału w postępowaniu Spółkę oraz zobowiązał do przedstawienia stanowiska w sprawie, które zostało przekazane w dniu 25 kwietnia 2013 r. Spółka podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko co do kwot widniejących na wystawionych przez nią fakturach traktując je jako stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa. W dalszej części uzasadnienia Bank podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie stwierdzając podstaw do jej uchylenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję G. P. wniósł o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lutego 2013 r., zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz stwierdzenie, że doszło do rażącego naruszenia prawa i ukaranie Zarządu Banku karą grzywny. Skarżący wskazał, iż zaskarżona decyzja jest wadliwa, bowiem: 1) brak jest określenia, że doręczone pismo to decyzja; nie jest to tylko formalny brak tytułu, 2) z treści "pisma" nie wynika, że Dyrektor Departamentu Bezpieczeństwa B. B., który je podpisał jest umocowany do wydawania decyzji w imieniu Banku S.A., 3) "decyzja" nie zawiera informacji o osobach, które zajmowały stanowisko w toku prowadzenia sprawy, 4) "decyzja" nie zawiera odniesienia do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz do wyroku Sądu Okręgowego, w tym kwestii stosowania art. 365 k.p.c., 5) zarówno decyzja pierwsza jaki i druga została wydana przez tę samą osobę z tym samym oznaczeniem funkcji, 6) w toku postępowania Bank wezwał do uczestnictwa w sprawie firmę C. Sp. z o.o., jednak w żaden sposób nie umożliwił skarżącemu zapoznania się z korespondencją prowadzoną z tą firmą. Na etapie rozpatrywania odwołania wezwanie do udziału w postępowaniu osoby trzeciej było niedopuszczalne, Bank winien uchylić decyzję pierwszą i nakazać uzupełnienie materiału dowodowego, 7) uzasadnienie decyzji jest wadliwe w zakresie sformułowania "zgodnie z procedurami wewnętrznymi obowiązującymi w [...] S.A. wszelkie informacje o kontrahentach są chronione jako poufne", 8) stosowanie zróżnicowanych cen wobec rożnych kontrahentów za te same usługi jest prawnie niedozwolone. W odpowiedzi na skargę Bank wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniósł, że pozyskiwane przez banki informacje o kontrahentach są związane z dokonywanymi czynnościami bankowymi. Są zatem chronione tajemnicą bankową na podstawie art. 104 i art. 105 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe. Konieczne jest zatem stosowanie niezbędnych procedur w celu ochrony tych informacji, aż do momentu stwierdzenia, że konkretna informacja nie jest objęta wskazaną tajemnicą. Stanowisko skarżącego, iż stosowanie zróżnicowanych cen wobec różnych kontrahentów za te same usługi jest prawnie niedozwolone, jest rażącym uproszczeniem. W obrocie powszechnie i legalnie stosowane są praktyki różnicujące ceny wobec różnych kontrahentów np. przyznawanie określonym kontrahentom rabatów z uwagi na wielkość zamówienia lub zawarcie umowy długoterminowej. Istotny jest zatem cel i sposób zróżnicowania cen. Uchylając zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą w uzasadnieniu wspomnianego na wstępie wyroku Sąd I instancji - powołując się na art. 153 p.p.s.a. - wskazał, iż wydając zaskarżoną decyzję organ związany był oceną prawną i wskazaniami co do dalszego prowadzenia postępowania wyrażonymi w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2012 r. o sygn. akt II SA/Wa 1187/12. Dokonując analizy toku postępowania przeprowadzonego przez organ w następstwie wydania powyższego wyroku, Sąd stwierdził, że organ nie zrealizował należycie sformułowanych w nim wytycznych, co skutkowało uwzględnieniem skargi z powodu naruszenia art. 153 p.p.s.a. Uchylając obie wydane w sprawie decyzje Sąd zobowiązał bowiem Bank do wykazania, iż w sprawie została spełniona przesłanka, określona w art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Uznał bowiem, że samo stwierdzenie Banku, iż żądane informacje nie zostały nigdzie podane do publicznej wiadomości, a ich ujawnienie mogłoby godzić w interesy Spółki - jest niewystarczające i niepoparte żadnymi dowodami, np. w postaci oświadczenia Spółki. Zdaniem Sądu, powołanie się przez Bank na ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa bez wykazania jej istnienia, nie uzasadnia odmowy udostępnienia skarżącemu żądanych informacji i wydania, w oparciu o art. 16 w zw. z art. 17 i w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p, decyzji administracyjnej. Bank nie przeprowadził bowiem postępowania dowodowego w tym zakresie, czym naruszył art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a., a naruszenie to niewątpliwie miało istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle powyższych wskazań obowiązkiem Banku ponownie rozpatrującego sprawę było zatem wykazanie, w oparciu o rzetelnie przeprowadzone postępowanie dowodowe, że w sprawie zaistniała przesłanka określona w art. 11 ust. 4 u.z.n.k. (tajemnicy przedsiębiorstwa), w szczególności w oparciu o oświadczenie Spółki w odnośnym zakresie. Analiza akt postępowania prowadzi w ocenie Sądu do wniosku, że Bank powyższego obowiązku w sposób należyty nie dopełnił, bowiem nie przeprowadził w sposób prawidłowy postępowania dowodowego w powyższym zakresie. Sąd zauważył bowiem, że wydanie decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. nie zostało poprzedzone zgromadzeniem i rozpatrzeniem niezbędnego w sprawie materiału dowodowego choćby w postaci wskazanego przez Sąd oświadczenia Spółki. Wprawdzie Bank motywując podjęte rozstrzygnięcie o odmowie udostępnienia wnioskowanych informacji z przyczyn określonych w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 4 u.z.n.k., powołał się na "stanowisko przedstawione przez Spółkę ", jednak w aktach sprawy zgromadzonych przed wydaniem powyższej decyzji brak jest jakiegokolwiek stanowiska Spółki odnośnie objęcia wnioskowanych informacji tajemnicą przedsiębiorcy. Stanowisko w tym przedmiocie zostało złożone do akt sprawy dopiero w dniu 24 kwietnia 2013 r., w następstwie wezwania Spółki przez Bank do wzięcia udziału w przedmiotowym postępowaniu. Wezwanie to zostało skierowane na etapie postępowania z wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy. Działanie Banku Sąd I instancji uznał za spóźnione i z tego względu naruszające przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 15 k.p.a., wyrażającym zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Sąd podkreślił, że istota zasady dwuinstancyjności polega na dwukrotnym, merytorycznym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy pod względem przedmiotowym i podmiotowym. Zasada ta doznaje ograniczenia w przepisie art. 17 ust. 2 u.d.i.p, który stanowi, że wnioskodawca może wystąpić do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji, niebędącego organem władzy publicznej, o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem rozstrzygnięcia o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Ograniczenie to jednak, jakkolwiek skutkuje rozpoznaniem środka zaskarżenia przez ten sam podmiot, który wydał zaskarżoną decyzję, nie może prowadzić do zaniechania dopełnienia przez tenże podmiot obowiązku ponownego przeprowadzenia pełnego, merytorycznego postępowania, ponownej oceny zgromadzonych dowodów, przeanalizowania w sposób rzeczowy wszelkich argumentów i opinii, a w konsekwencji wydania rozstrzygnięcia, które najlepiej odpowiadać będzie prawu, interesowi publicznemu i słusznym interesom strony (art. 7, art. 77 § 1 art. 107 § 3 k.p.a.). Sąd podkreślił, iż w kontrolowanej sprawie Bank zgromadził i ocenił materiał dowodowy niezbędny do podjęcia rozstrzygnięcia dopiero na etapie orzekania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, czym w sposób istotny naruszył art. 15 k.p.a. uniemożliwiając zarówno skarżącemu jak i Spółce obronę ich praw w całym toku postępowania (art. 10 k.p.a.). Zaznaczyć przy tym należy, że przedmiotowe postępowanie dotyczy interesu prawnego Spółki, co oznacza, że stosownie do art. 28 k.p.a., posiada ona przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu, czego - przynajmniej na etapie decyzji wydanej w pierwszej instancji - nie dostrzegł podmiot orzekający zawiadamiając Spółkę o toczącym się postępowaniu dopiero na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Konkludując powyższe rozważania Sąd stwierdził, że nie do zaakceptowania jest pogląd Banku zaprezentowany w odpowiedzi na skargę, że odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. nie dotyczy fazy postępowania poprzedzającego wydanie decyzji i z tego względu Bank nie dysponował instrumentami proceduralnymi pozwalającymi Spółce na przedstawienie własnego stanowiska w sprawie i dowodów, zaś możliwość ta pojawiła się - stosownie do dyspozycji art. 17 ust. 2 u.d.i.p. - dopiero po złożeniu przez skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sąd podkreślił również, że zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy k.p.a. z wyjątkami określonymi w pkt 1 i 2 (ust. 2). Z kolei w myśl art. 17 ust. 1 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Wykładnia systemowa przepisu art. 16 ust. 2 u.d.i.p. nakazującego stosowanie przepisów k.p.a. do decyzji wskazanych w ust. 1 tego przepisu, prowadzi do wniosku, iż pod pojęciem "stosowania przepisów k.p.a. do decyzji" nie należy rozumieć jedynie wymogu stosowania przepisów wprost odnoszących się do tej formy działania administracji publicznej, ale także nakaz stosowania wszelkich przepisów pozostających w związku z wydaniem decyzji. Są to w szczególności przepisy regulujące procedurę, a także postępowanie dowodowe, którego przeprowadzenie jest niezbędne do wydania rozstrzygnięcia w sprawie ( por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn.. akt II SA/Wa 2259/11, Lex nr 1109199). Rozumowanie Banku prowadziłoby w istocie do ograniczenia toku postępowania tylko do jednej instancji, co stanowiłoby z kolei o rażącym naruszeniu art. 15 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 2 u.d.i.p. Niezależnie od powyższego Sąd stwierdził , że wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] maja 2013 r. Bank dopuścił się naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 i 2 i w zw. z art. 16 u.d.i.p. Zgodnie bowiem z regulacją zawartą w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., jedną z obligatoryjnych przesłanek wyłączenia pracownika organu od udziału w postępowaniu jest okoliczność, że brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Regulacja wynikająca z normy art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. znajduje także zastosowanie do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w art. 127 § 3 k.p.a., czyli do sytuacji, gdy pracownik naczelnego organu administracji publicznej lub samorządowego kolegium odwoławczego brał udział w wydaniu przez ten organ decyzji w pierwszej instancji. W tym zakresie Sąd I instancji powołał się na ugruntowane już stanowisko sądów administracyjnych wyrażone m.in. w wyroku z dnia 25 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 213/06 i uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 22 lutego 2007 r. sygn. akt II GPS 2/06 . Wobec unormowania zawartego w art. 16 i 17 u.d.i.p., reguła, o której mowa w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., znajduje również zastosowanie do rozstrzygnięć o odmowie udostępnienia informacji publicznej wydawanych przez podmioty zobowiązane do jej udostępnienia. Powyższe oznacza, że w sytuacji, gdy autorem zarówno pierwszej decyzji, jak i decyzji wydanej na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest ta sama osoba, działająca z upoważnienia osoby uprawnionej do reprezentacji podmiotu zobowiązanego, zachodzą przesłanki do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W kontrolowanej sprawie zarówno decyzję z dnia [...] lutego 2013 r., jak i decyzję z dnia [...] maja 2013 r. wydaną z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wydał Dyrektor Departamentu Bezpieczeństwa [...] B. B., działający z upoważnienia Prezesa Zarządu Banku (upoważnienie z dnia 15 października 2012 r. w aktach sprawy). Powyższe uchybienia procesowe w ocenie Sądu czyniły przedwczesnym ustosunkowanie się przez Sąd do podniesionych w skardze zarzutów prawa materialnego, w szczególności art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał , iż na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 oraz w zw. z art. 153 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji, a o wykonalności zaskarżonej decyzji orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a. - jak w pkt 2 sentencji. O kosztach postępowania natomiast Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. - jak w pkt 3 sentencji wyroku. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Bank zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania tj : - art. 153 p.p.s.a., polegające na przyjęciu, że w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt SA/Wa 1187/12, wyrażono pogląd, że podmiot niebędący organem władzy publicznej jest obowiązany do odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. również na etapie poprzedzającym wydanie decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, chociaż stanowisko takie nie zostało sformułowane w uzasadnieniu powołanego wyroku ; - art. 16 ust. 2 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. , polegające na przyjęciu, że skarżący był zobowiązany do stosowania przepisów k.p.a. na etapie poprzedzającym wydanie decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. W oparciu o wyżej powołane podstawy skargi kasacyjnej Bank wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, domagając się jednocześnie zwrotu kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, iż w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt SA/Wa 1187/12 nie wskazano na jakim etapie rozpoznania sprawy skarżący winien przeprowadzić postępowanie dowodowe. W związku z tym, ustalenia zaskarżonego wyroku, wskazujące na naruszenie przez skarżącego art. 153 p.p.s.a., przez spóźnione przeprowadzenie postępowania dowodowego, nie znajdują podstaw. Ocena prawna i zalecenia co do dalszego postępowania, wyrażone przez wojewódzki sąd administracyjny w kasatoryjnym wyroku muszą być bowiem jednoznaczne i wyraźne, aby były wiążące. Ponadto wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowisko, że przeprowadzenie postępowania dowodowego powinno nastąpić przed wydaniem decyzji z dnia [...] lutego 2013 r., należy zakwestionować, jako pozostające w sprzeczności z utrwalonym orzecznictwem i poglądami doktryny. Skarżący kasacyjnie podkreślił, iż w doktrynie podnosi się, że: "U.d.i.p. w kwestii procedury załatwiania wniosku o udostępnienie informacji publicznej w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów k.p.a. ( por. art. 16 ust. 2 tej ustawy ), stanowiąc, że jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej mają zastosowanie przepisy [k.p.a.], a to oznacza wyłączenie stosowania [k.p.a.] do faz postępowania poprzedzających wydanie decyzji odmawiającej udostępnienie informacji publicznej lub umorzenia postępowania, a także do postępowania, które kończy się udostępnieniem żądanej informacji publicznej. " Wskazano również, że "Użycie w art. 16 u.d.i.p. wyrazów "do decyzji" służyć miało również wyłączeniu stosowania reguł tego kodeksu do faz postępowania poprzedzających wydanie decyzji w sprawie odmowy udostępnienia informacji lub umorzenia postępowania " Stanowisko to w ocenie skarżącego znalazło już również potwierdzenie w orzecznictwie. Mianowicie w wyroku z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2318/12, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził: " Ustawa o dostępie do informacji publicznej w art. 16 ust. 2 u.d.i.p. stanowi, że przepisy k.p.a. ze wskazanymi odmiennościami stosuje się do decyzji administracyjnej wydanej w oparciu o ust. 1, a nie co do całego postępowania wywołanego wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga kasacyjna oparta jest na usprawiedliwionych podstawach. W pierwszej kolejności należało odnieść się do wskazanego powyżej zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. Przepis ten - w brzemieniu w jakim stosował go skarżący Bank oraz Sąd I instancji – stanowił, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie ( por. S. Hanausek (w:) System prawa procesowego cywilnego, t. 3, Zaskarżanie orzeczeń sądowych, red. W. Siedlecki, Ossolineum 1986, s. 318). Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność), zostało uznane za błędne. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych ( por. S. Hanausek, op.cit., s. 319). Ponadto ocena prawna , aby była wiążąca musi mieć postać jednoznacznych twierdzeń, sformułowanych w sposób jasny, umożliwiający ustalenie treści związania bez potrzeby podejmowania skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych. Stąd też z zakresu związania wyłączyć należy oceny wyrażone w sposób niejednoznaczny, jak też oceny przybierające postać pośrednich wniosków, jakie można wywieść z podanych w uzasadnieniu orzeczenia rozważań ( por. wyroki NSA : z dnia 15 marca 2012 r., II OSK 1261/10, z dnia 03 lipca 2013 r. , I FSK 1129/12 i I FSK 1101/12 ). Ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego utraci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny (por. wyrok NSA z dnia 22 września 1999 r., I SA 2019/98 ). Co zresztą przewiduje wprost art. 153 p.p.s.a. w nowym brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. Również zmiana okoliczności sprawy może spowodować nieaktualność w części lub w całości oceny sprawy ( por. M. Jagielski, J. Jagielski, R. Stankiewicz /w/ R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . Komentarz, Warszawa 2013, s. 594-595 i powołane tamże orzecznictwo ). Przenosząc powyższe rozważania natury ogólnej na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2012 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1187/12 nie wynika w sposób jednoznaczny, iż postępowanie dowodowe należy przeprowadzić zgodnie z regułami wynikającymi z k.p.a. już na etapie poprzedzającym wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Stanowisko Sądu I instancji podlegające kontroli w niniejszej sprawie, co do naruszenia art. 153 p.p.s.a. przez Bank, a to w związku z przeprowadzeniem postępowania dowodowego w zgodzie z powyższymi regułami dopiero na etapie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy opiera się w istocie na wnioskowaniu, iż skoro Sąd w sprawie II SA/Wa 1187/12 stwierdził, iż Bank nie przeprowadził postępowania dowodowego, naruszając tym samym art. 7 , 77 i 107 k.p.a. i uchylił również decyzję poprzedzającą decyzję zaskarżoną, to tym samym zastosowanie mają przepisy k.p.a. już na etapie poprzedzającym wydanie decyzji odmawiającej udostępnia informacji, a nie od momentu wydania tej decyzji. Stąd też należało uznać, iż powyższa ocena prawna , jako oparta na wnioskowaniu , a nie na jednoznacznych i wyraźnych stwierdzeniach nie może być uznana za wiążącą w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. Stąd też zarzut skargi kasacyjnej co do naruszenia tego przepisu przez Sąd I instancji jest zasadny. Również trafny jest zarzut naruszenia art. 16 ust. 2 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym pierwszym przepisem do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji, stosuje się przepisy k.p.a., z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. W myśl art. 17 ust.1 u.d.i.p. powyższy przepis ma odpowiednie zastosowanie do rozstrzygnięć o odmowie udostępnienia informacji podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego użycie w art.16 ust. 2 u.d.i.p. zwrotu "do decyzji", oznacza to wyłączenie stosowania reguł k.p.a. do faz postępowania poprzedzających wydanie decyzji w sprawie odmowy udostępniania informacji lub umorzenia postępowania. Stąd też przepisy k.p.a. stosuje się zatem od momentu wydania decyzji. Powyższe stanowisko jest ugruntowane zarówno w orzecznictwie, jak i piśmiennictwie ( por. M. Bernarczyk, M. Jabłoński, K. Wygoda, Biuletyn Informacji Publicznej, Informatyzacja administracji, Wrocław 2005 r., s. 85; A. Knopkiewicz, Tryby udostępniania informacji publicznej, "Ruch Prawniczy Ekonomiczny i Socjologiczny" 2004 r., nr 4, s. 97 i n.; wyroki NSA: z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. I OSK 1991/12, z dnia 24 maja 2006 r., sygn. I OSK 601/05, z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 244/14 ). Dodatkowo należy zauważyć, iż nawet przyjęcie odmiennego poglądu, a mianowicie, iż przepisy k.p.a. stosuje na etapie poprzedzającym wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej i doszło do uchybienia tych przepisów, to i tak Bank w niniejszej sprawie ponownie rozpoznając sprawę nie byłby uprawniony do uchylenia tej decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. , lecz zobowiązany był do uzupełnienia postępowania dowodowego ( co też uczynił ) i usunięcia we własnym zakresie stwierdzonych uchybień. Wprawdzie zgodnie z art. 17 ust. 2 u.d.i.p. do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania. Należy jednak mieć na uwadze, że w przepisie art. 138 § 2 k.p.a. jest mowa o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, a więc nie jest możliwe "przekazanie sprawy sobie". Stąd w orzecznictwie i piśmiennictwie zgodnie przyjmuje się, iż art. 138 § 2 k.p.a. nie ma zastosowania w przypadku rozpoznawania wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy ( por. R. Kędziora, KPA. Komentarza, C.H. BECK 2008, s. 654-655, wyrok NSA z dnia 13 października 2011 r. , II GSK 1062/10). Stąd też Sąd I instancji niezasadnie z powyższych powodów uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję poprzedzającą, co uzasadniało uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego wyroku . Przy czym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż istota sprawa jest dostatecznie wyjaśniona w rozumieniu art. 188 p.p.s.a. – w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2015 r., poz. 658 ) - w zakresie niezbędnym dla rozpoznania sprawy na obecnym etapie postępowania w związku z uchybieniem proceduralnym – dostrzeżonym zresztą przez Sąd I instancji – polegającym na rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydaniu decyzji przez tego samego pracownika, który wydał zaskarżoną decyzję. Zgodnie bowiem z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Powyższa instytucja wyłączenia pracownika, ma odpowiednie zastosowanie do pracownika podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, który nie jest organem administracji publicznej, jeżeli pracownik ten wydawał w imieniu tego podmiotu decyzję objętą wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy ( por. wyrok NSA z dnia 9 października 2014 r. , I OSK 267/14 ). Powoływane powyżej przepisy art. 17 ust. 1 i 2 w związku z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. odsyłają do odpowiedniego stosowania k.p.a. w zakresie wydania decyzji, natomiast obie decyzje w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej wydała i podpisała ta sama osoba – tj. Dyrektor Departamentu Bezpieczeństwa B. B., działający z upoważnienia Prezesa [...]. Stosowne upoważnienie – wbrew twierdzeniom skarżącego - znajduje się w aktach sprawy. Przy czym podkreślenia wymaga, iż wprawdzie pismo Banku z dnia [...] maja 2013 r. nie zostało zatytułowane jako decyzja, jednakże zawiera minimum elementów niezbędnych dla zakwalifikowania go jako decyzji. Zawiera bowiem oznaczenie podmiotu wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej podmiot wydający akt ( por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 r., SA 1163/81, OSP 1982, z. 9-10, poz. 169 ). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 20 maja 2010 r. o sygn. akt I OPS 13/09, przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie ma zastosowania jedynie do osoby piastującej funkcję ministra, w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a., w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 k.p.a. Należy zatem a contrario przyjąć na podstawie rozważań zawartych w przedmiotowej uchwale, że przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. ma zastosowanie w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 k.p.a., w przypadku, gdy funkcję organu wykonuje upoważniony pracownik organu, który wydał decyzję objętą wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Takie stanowisko wyraził także Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 18 lutego 2013 r. o sygn. akt II GPS 4/12 . Zatem treść art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. przesądza o obowiązku wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej, w którym to postępowaniu ten sam zobowiązany podmiot ponownie rozpatruje sprawę. Zaskarżona decyzja z dnia [...] maja 2013 r. narusza zatem prawo w stopniu uzasadniającym konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Zgodnie bowiem art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, art. 25 i art. 27 k.p.a., natomiast w razie wystąpienia w sprawie jednej z przesłanek wznowieniowych sąd administracyjny jest zobligowany do wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Przy czym podkreślenia wymaga, iż naruszenie prawa będące podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego powoduje uwzględnienie skargi, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy ( por. A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LEX 2013, teza 6 do art. 145 , wyrok NSA z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1573/13). Wobec stwierdzenia powyższej podstawy uchylenia wyroku przedwczesne byłoby wypowiadanie się do co zasadności zaskarżonej decyzji w zakresie naruszenia prawa materialnego. Bowiem ocena prawidłowości wykładni i zastosowania norm prawa materialnego może być oparta jedynie na prawidłowo pod względem proceduralnym zbudowanej podstawie faktycznej rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 b p.p.s.a. jak w pkt 1 i 2 wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę Bank uwzględni ocenę prawną i wskazania zwarte w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanego w sprawie II SA/Wa 1187/12, mając jednak na uwadze powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego co do zakresu tego związania i wykładni art. 16 ust. 2 u.d.i.p. oraz co do wyłączenia od udziału w sprawie pracownika, który wydał decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. Ponadto w przypadku uznania, iż zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji Bank zobowiązany będzie odnieść się do wszystkich zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, bacząc, aby decyzja spełniała wymagania określone w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz w art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego ( pkt 3 wyroku ) znajduje uzasadnienie w dyspozycji art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w zw. § 2 ust. 1 i 2 , § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. z 2013 r. poz. 490).