II SA/Wa 371/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.) Sędzia WSA Joanna Kube Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2010 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. oddala skargę, 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata T. K. tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote, osiemdziesiąt groszy) zł, w tym kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem wynagrodzenia oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa osiemdziesiąt) zł tytułem 22 % podatku od towarów i usług. Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268 a kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525, z późn. zm.), Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2009 r. nr [...] , cofającej M. M. pozwolenie na broń palną myśliwską, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że organ I instancji decyzją z dnia [...] października 2009 r. cofnął M. M. pozwolenie na broń palną myśliwską. Uzasadniając zaś swoje rozstrzygnięcie organ I instancji, powołując się na art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji podał, że tak sformułowany przepis nie zawiera zamkniętego katalogu przestępstw, za popełnienie których skazanie prawomocnym wyrokiem sądu skutkuje cofnięciem pozwolenia na posiadanie broni. Podał też, że z zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego wynika, iż w okresie od [...] grudnia 2003 r. do [...] lutego 2004 r. w [...] M. M. udaremnił inspektorowi pracy wykonywanie czynności służbowych w zakresie przeprowadzania kontroli firmy [...] w [...] odnośnie m.in. sprawdzenia trybu i sposobu dokonywania rozwiązań umowy o pracę i wydawania świadectw pracy, w ten sposób, że pomimo skutecznego doręczenia wezwania na konkretny dzień nie stawił się do siedziby Państwowej Inspekcji Pracy w [...] i nie doręczył dokumentów pracowniczych wymienionych w przedmiotowym wezwaniu oraz nie udostępnił pomieszczeń byłej siedziby miejsca pracy i stosownej dokumentacji. Za powyższe został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z art. 225 § 2 kk. Organ wskazał, że z materiałów tych wynika również, że w okresie od [...] października 1998 r. do [...] kwietnia 2002 r. w [...], działając wspólnie i w porozumieniu wobec grożącej im niewypłacalności oraz w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, po uzyskaniu towarów w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a także w celu udaremnienia wykonania wyroków sądów rejonowych w [...] i [...] udaremnił i uszczuplił zaspokojenie wierzycieli w ten sposób, że zbył składniki swojego majątku. Za powyższe M. M. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z art. 300 § 1 i 2 kk. Wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] . Organ wskazał też, że posiadanie pozwolenia na broń jest uprawnieniem szczególnym, dlatego wobec posiadaczy pozwoleń na broń, łamiących porządek prawny organy Policji stosują restrykcyjną politykę, co do możliwości zachowania im tego prawa. Podkreślił, że organa powołane do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ podał, że broń jest towarem szczególnie reglamentowanym, a dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Dlatego od posiadaczy broni należy wymagać nieskazitelnej postawy, która przejawia się poszanowaniem porządku prawnego. Reasumując organ uznał, że M.M. nie cechuje się poszanowaniem porządku prawnego, gdyż był skazany prawomocnymi wyrokami sądu powszechnego, a to powoduje, że [...] Komendant Wojewódzki Policji miał uzasadnioną obawę, iż może on użyć broni niezgodnie z jej przeznaczeniem. Organ wskazał też, że w związku z tym, ani pozytywna opinia Koła Łowieckiego nr [...] w [...] ani pozytywna opinia lokalnej jednostki Policji nie mogła być uznana za dowód w postępowaniu administracyjnym. Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy podał, że decyzja organu I instancji była uzasadniona. M. M. wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] o sygnaturze akt [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. (prawomocny od [...] marca 2007 r.) został uznany winnym tego, że w dniu [...] lutego 2004 r. w [...] udaremnił inspektorowi pracy B. P. wykonanie czynności służbowych w zakresie przeprowadzania kontroli firmy [...] w ten sposób, że nie udostępnił pomieszczeń byłej siedziby miejsca pracy i stosownej dokumentacji, co stanowi przestępstwo z art. 225 § 2 kk. Za popełnienie tego czynu wymierzono mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres próby 2 lat. Ponadto wyrokiem tego samego sądu z dnia [...] marca 2007 r. o sygnaturze akt [...] (prawomocny od dnia [...] czerwca 2007 r.) orzeczono wobec niego karę jednego roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres 5 lat za popełnienie czynu z art. 300 § 1 i 2 kk w zw. z art. 12 kk, polegającego na tym, że w okresie od [...] października 1998 r. do [...] kwietnia 2002 r. w [...] , działając wspólnie i w porozumieniu, wobec grożącej mu niewypłacalności oraz w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, po uzyskaniu towarów w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a także w celu udaremnienia wykonania wyroków sądów rejonowych w [...] i [...] udaremnił i uszczuplił zaspokojenie wierzycieli w ten sposób, że zbył składniki swojego majątku. W wyniku apelacji, Sąd Okręgowy powyższy wyrok zmienił w ten sposób, że za datę początkową przypisanego oskarżonemu czynu przyjął na dzień [...] lutego 1999 r., a z opisu czynu wyeliminował zbycie w dniu [...] października 1998 r. pojazdu marki [...] na rzecz M. M. za kwotę 1500 zł. W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok został utrzymany. Organ powołując się na art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy o broni i amunicji wskazał, że katalog okoliczności, a zatem i rodzajów przestępstw, które mogą dać podstawę do powzięcia obawy, o której mowa w przepisie, nie został przez ustawodawcę zamknięty (poprzez użycie wyrazu "w szczególności"), tym samym przyznana została organom właściwym w sprawach pozwoleń na broń kompetencja uwzględniania w kontekście tego przepisu prawa także innych okoliczności, w tym czynów skierowanych przeciwko innym dobrom prawnie chronionym, za które posiadacz pozwolenia (lub osoba o nie ubiegająca się) został prawomocnie skazany lub postawiono mu zarzut ich popełnienia. Organ podkreślił, że strona została prawomocnie skazana za przestępstwo utrudniania dochodzenia roszczeń oraz utrudniania wykonywania czynności służbowych osobie uprawnionej. Z art. 300 § 1 kk odpowiada ten, kto dopuścił się przestępstwa w sytuacji zagrożenia niewypłacalnością, a z § 2 odpowiada sprawca, który dopuszcza się tego czynu w celu udaremnienia wykonania orzeczenia sądu lub innego organu państwowego, przy czym czyni to w stosunku do mienia zajętego lub zagrożonego zajęciem. Organ wskazał, że jak wynika z akt sprawy strona wraz z małżonką dokonała zbycia wspólnego majątku. Świadomie zatem naruszyła prawo w celu utrudnienia dochodzenia roszczeń swoim wierzycielom. Komendant Główny Policji uznał, że choć kodeks karny kwalifikuje ten czyn jako przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu to jego zdaniem czyn popełniony przez M. M. godzi w mienie. Organ wskazał, że strona popełniła również drugie przestępstwo, za które M. M. został skazany i do którego (jak wynika z wniosku prokuratora o warunkowym umorzeniu postępowania) przyznał się. Przestępstwo to skierowane było tym razem przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego. Dodał też, że organ nie posiada kompetencji do weryfikacji ustaleń postępowania karnego i badania ich prawidłowości, czy rozstrzygnięć sądów karnych. Nie może też oceniać okoliczności związanych z popełnieniem zabronionego czynu, rozstrzygać o winie czy niewinności osoby posiadającej pozwolenie na broń ani ustalać czy zasadnie przedstawiono jej zarzuty popełnienia przestępstwa oraz czy trafnie zastosowano kwalifikację prawną czynu. Takie uprawnienia mają tylko organa ścigania i niezawisły sąd. Organ stwierdził, że M. M. nie legitymuje się postawą, przejawiającą się w poszanowaniu prawa, która to postawa wymagana jest od posiadacza broni. Obawa bowiem, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy wynika z rodzaju i okoliczności popełnianych czynów, mimo iż nie są one umieszczone w kodeksie karnym wśród przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, a zatem nie są objęte przykładowym katalogiem przesłanek wprost wzbudzających obawę, o której mowa w tym przepisie. Nie mniej jednak, zdaniem organu, prawomocny wyrok skazujący posiadacza pozwolenia na broń także za inne przestępstwa wiąże organy Policji w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia. Organ uznał, że takie zachowanie M. M. nie daje gwarancji, iż dla osiągnięcia własnych korzyści nie zlekceważy zasad bezpiecznego posiadania i używania broni palnej, stwarzając w ten sposób zagrożenie dla interesów bezpieczeństwa i porządku publicznego. Komendant Główny Policji wskazał, że strona swoim postępowaniem udaremniła zaspokojenie roszczeń finansowych zasądzonych 4 wyrokami sądów rejonowych w [...] i [...] , a jednocześnie będąc właścicielem firmy [...] w [...] udaremnił przeprowadzenie kontroli dotyczącej m.in. sprawdzenia trybu i sposobu dokonania rozwiązań umów o pracę i wydania świadectwa pracy inspektorowi pracy. Zdaniem organu, zapadłe wobec strony wyroki świadczą o lekceważącym stosunku strony do obowiązującego prawa, co nie jest kwestią obojętną dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, z którymi to dobrami pozwolenie na broń ma ścisły związek. Popełniając tego rodzaju przestępstwa strona wykazała się bowiem takimi cechami charakteru, które uzasadniają obawę możliwości stworzenia przez nią zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi M.M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów sądowych. Kwestionując decyzję wskazał, że nigdy nie naruszył prawa dotyczącego posiadania broni, nigdy też nie był karany za przestępstwa dotyczące zażywania alkoholu, narkotyków czy też za agresję czy chuligańskie czyny. Skazanie związane zaś było z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, którą w 2002 r. zawiesił, a w 2007 r. zlikwidował. Wskazał też, że działalność gospodarczą rozpoczął w 1994 r., nie mając doświadczenia życiowego co spowodowało jego tarapaty finansowe. Podał też, że nie unikał spłaty swojego zadłużenia, sprzedawał bowiem majątek wpłacając część z tych pieniędzy komornikowi, a resztę przeznaczając na prowadzenie zakładu. Ponadto od 2002 r. do dnia dzisiejszego spłaca zadłużenie. Odniósł się też do wyroku Sądu skazującego za czyn z art. 225 kk i wskazał, że to jego żona prowadziła zakład, nie on i że to ona prowadziła sprawy personalne tego zakładu. Jego błędem było zaś, że odwołał się od postanowienia prokuratora o umorzeniu w stosunku do niego postępowania. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (m.in. II OSK 1302/07 z dnia 31 października 2008 r. oraz wyrok o sygn. akt VI SA/Wa 2045/07 z dnia 7 lutego 2008 r.) zarzucił, że organ w sposób logiczny nie wykazał, że fakt skazania skarżącego a także jego cechy osobowości stwarzają uzasadnioną obawę o jakiej mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy o broni i amunicji. Zarzucił też, że organ wydając decyzję w ramach uznania administracyjnego przekroczył zasadę swobodnej oceny dowodów. Wskazał, że organ administracji przytoczył orzeczenia sądu karnego nie biorąc pod uwagę, że istnieje odrębność postępowania karnego od postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń i organ ma obowiązek wykazać, że dotychczasowe postępowanie skarżącego powoduje uzasadnioną obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy o broni i amunicji. W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie powołując się na argumentację podniesioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] , utrzymująca w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] października 2009 r. [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, którą cofnięto M. M. pozwolenie na broń palną myśliwską. Wskazać należy, że stan faktyczny sprawy został ustalony, wbrew twierdzeniom skarżącego, z wystarczającą dokładnością. Stwierdzono mianowicie, że M. M. wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] o sygnaturze akt [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. (prawomocny od [...] marca 2007 r.) został uznany winnym tego, że w dniu [...] lutego 2004 r. w [...] udaremnił inspektorowi pracy B. P. wykonanie czynności służbowych w zakresie przeprowadzania kontroli firmy [...] w ten sposób, że nie udostępnił pomieszczeń byłej siedziby miejsca pracy i stosownej dokumentacji, co stanowi przestępstwo z art. 225 § 2 kk. Za popełnienie tego czynu wymierzono mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres próby 2 lat. Ponadto wyrokiem tego samego sądu z dnia [...] marca 2007 r. o sygnaturze akt [...] (prawomocny od dnia [...] czerwca 2007 r.) orzeczono wobec niego karę jednego roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres 5 lat za popełnienie czynu z art. 300 § 1 i 2 kk w zw. z art. 12 kk, polegającego na tym, że w okresie od [...] października 1998 r. do [...] kwietnia 2002 r. w [...] , działając wspólnie i w porozumieniu, wobec grożącej mu niewypłacalności oraz w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, po uzyskaniu towarów w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a także w celu udaremnienia wykonania wyroków sądów rejonowych w [...] i [...] udaremnił i uszczuplił zaspokojenie wierzycieli w ten sposób, że zbył składniki swojego majątku. W wyniku apelacji Sąd Okręgowy powyższy wyrok zmienił w ten sposób, że za datę początkową przypisanego skarżącemu czynu przyjął dzień [...] luty 1999 r., a z opisu czynu wyeliminował zbycie w dniu [...] października 1998 r. pojazdu marki [...] na rzecz M. M. za kwotę 1500 zł. W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok został utrzymany. Rozpoznając niniejszą sprawę wskazać należy, że skarżący popełnił przestępstwo ujęte w rozdziale XXXVI kk., jako przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu. Oznacza to, że przestępstwo to nie mieści się w wyliczeniu przestępstw wymienionych wprost w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu), których popełnienie nie wymaga – zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych – dowodzenia, że ich popełnienie potwierdza uzasadnioną obawę, że ich sprawcy mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podstawowy problem prawny w rozpatrywanej sprawie sprowadza się więc do odpowiedzi na pytanie, czy popełnione przez skarżącego przestępstwa z art. 300 § 2 kk, którego przedmiotem ochrony są roszczenia uprawnionych wierzycieli i ich bezpieczeństwo przed nieuczciwymi zachowaniami dłużników zmierzającymi do uniemożliwienia im zaspokojenia tych roszczeń oraz kolejne przestępstwo, za które skarżący został skazany, tj. o czyn z art. 225 kk, w którym to przepisie dobrem chronionym jest działalność osoby uprawnionej do kontroli w zakresie inspekcji pracy, stanowiło wystarczającą przesłankę do cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną myśliwską. Wskazać należy, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2- 6 cyt. ustawy. Konstrukcja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, jako przykład tzw. związania administracyjnego, nakłada na organ Policji obligatoryjny obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w stosunku do osób wymienionych w katalogu art. 15 ust. 1 pkt 2- 6 powyższej ustawy. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji do dnia 1 stycznia 2004 r. przewidywał odmowę wydania pozwolenia na posiadanie broni w stosunku do osób, co do których istniała uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Stwierdzić należy, że ustawodawstwo w tym zakresie ewoluuje przy tym ku zaostrzeniu wymogów stawianych osobom posiadającym broń, lub ubiegającym się o pozwolenie na jej posiadanie. Zmiana ustawy dokonana przez art. 1 pkt 16 lit. a) ustawy z dnia 14 lutego 2003 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz o zmianie ustawy o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. Nr 52, poz. 451) oznacza, że celem ustawodawcy było rozszerzenie kręgu osób, którym posiadanie broni powinno być ograniczone, także na takie osoby, które naruszając obowiązujący w Rzeczypospolitej Polskiej porządek prawny, działając przeciwko szczególnie chronionym dobrom, takim jak życie, zdrowie i mienie, a nie posługiwały się przemocą lub groźbą bezprawną. Odmienna niż przedstawiona powyżej wykładnia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji pozbawiałaby tę zmianę prawnego znaczenia. Ponadto wskazać należy, że analiza treści powyższej normy była przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r. w sprawie sygn. akt II OPS 4/09. W uchwale tej stwierdzono, iż użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż w stosunku do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi, więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Pozwolenia na broń nie wydaje się, zatem osobom wymienionym po słowach "w szczególności", ale także innym osobom, które nie były wprawdzie skazane za wymienione przestępstwa, a co do których jednak z innych powodów, organ ustali okoliczności wskazujące na istnienie uzasadnionej obawy, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Mając na względzie przedstawione wyżej uwagi, w odniesieniu do rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że wskazane w skardze argumenty, iż Komendant Główny Policji nie odwołał się ani do osobowości skarżącego, ani do jego zachowania w życiu społecznym ani w społeczności myśliwych nie są zasadne. Wbrew odmiennym wywodom warunki osobiste sprawcy były przedmiotem oceny organu. Zdaniem organu fakt posiadania pozytywnej opinii o skarżącym z jego miejsca zamieszkania oraz pozytywna opinia koła łowieckiego, nie pozwalały na jednoczesną eliminację faktu, jakim było popełnienie przez skarżącego przestępstwa umyślnego, przeciwko obrotowi gospodarczemu, które kwalifikowało go jako osobę naruszającą porządek prawny, a same okoliczności związane z popełnieniem tegoż czynu też były przedmiotem analizy. Podstawowe znaczenie dla sprawy ma bowiem fakt popełnienia przestępstwa przez osobę posiadającą pozwolenie na broń. Ponadto wskazać należy na znaczenie społeczne i prawne popełnionego czynu oraz zbliżony charakter tego przestępstwa do przestępstw przeciwko mieniu. Zgodzić się należy z organem, że skarżący wraz z małżonką świadomie dokonał zbycia wspólnego majątku, naruszając w ten sposób prawo w celu utrudnienia dochodzenia roszczeń swoim wierzycielom. Niewątpliwie na skutek jego działań wierzyciele ci ponieśli szkodę w swoim mieniu. W pełni uzasadnione jest więc rozumowanie, że fakt popełnienia przestępstwa, o jakim mowa w art. 300 § 2 kk oraz okoliczność, popełnienia kolejnego przestępstwa, tym razem z art. 225 kk przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego, przełamują domniemanie, iż skarżący będzie użytkował broń w sposób zgodny z interesem porządku publicznego, a więc dają podstawy do twierdzenia, że w stosunku do osoby skarżącego istnieje uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, czyli wypełnia przesłankę art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2003 r. sygn. akt III SA 1173/01 oraz z dnia 15 kwietnia 2008 r. sygn. akt II OSK 357/07, niepubl.). Zgodnie z literalnym brzmieniem art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z kolei w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. W rozpatrywanej sprawie ustalenie, w jakim zakresie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny nie ma istotnego znaczenia. Ciężar rozpatrywanej sprawy spoczywa bowiem na ustaleniu katalogu przesłanek uzasadniających cofnięcie pozwolenia na broń, określonego w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy. Tym niemniej Sąd – co do zasady – zgadza się z ustaleniem takiego charakteru (obligatoryjnego, będącego pochodną uznania związanego) powołanego przepisu, który praktycznie, w przypadku stwierdzenia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy o broni i amunicji, nie pozostawia organom Policji możliwości wyboru rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie zakwestionowano wyrażanego przez organy Policji poglądu, iż katalog ten ma charakter otwarty, a co za tym idzie – przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń może być również popełnienie innych przestępstw niż wymienione w tym przepisie (przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu). Jednocześnie w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że tylko w przypadku przestępstw wymienionych wprost w ustawie nie jest konieczne przeprowadzenie dowodu, iż osoby, które popełniły przestępstwo skierowane przeciwko wymienionym w ustawie dobrom chronionym, praktycznie uzasadniają obawę, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Natomiast w przypadku każdych innych przestępstw, mających inny charakter lub skierowanym przeciwko innym dobrom, organ orzekający o cofnięciu pozwolenia na broń powinien taką obawę uzasadnić, odwołując się m.in. do osobowości sprawcy, jego zachowania w życiu codziennym i w społeczności myśliwych, a także wszystkich okolicznościach, które mogą świadczyć o jego stosunku do obowiązujących zasad pożycia społecznego i regulujących je przepisów prawnych. Ponadto wskazać należy, że cofnięcie pozwolenia na broń nie jest karą dodatkową, wymierzaną niejako automatycznie w przypadku każdego przestępstwa, w tym również oszustwa przeciwko obrotowi gospodarczemu. Inaczej mówiąc, w ocenie Sądu również w przypadku tego rodzaju przestępstwa cofnięcie pozwolenia na broń powinno być poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym, czy osoba, której zamierza się cofnąć pozwolenie na broń należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organy orzekające w sprawie odwołały się w istocie do zobiektywizowanych kryteriów oceny. Uznały one, że rodzaj i waga popełnionego przestępstwa ma istotne znaczenie dla sfery stosunków społecznych. Innymi słowy, popełnienie przez posiadacza pozwolenia na broń myśliwską wskazanych wyżej przestępstw, niweczy rękojmię wymaganą od posiadacza tego pozwolenia, prowadzi do utraty statusu osoby godnej zaufania – i to nawet wtedy, gdy przestępstwo jest jednorazowe, a inne zebrane w postępowaniu dowody korzystnie o takiej osobie świadczą. Nie sposób nie zgodzić się z poglądem organu, że M. M. nie daje gwarancji, iż dla osiągnięcia własnych korzyści nie zlekceważy zasad bezpiecznego posiadania i używania broni palnej, stwarzając w ten sposób zagrożenie dla interesów bezpieczeństwa i porządku publicznego. Swoim postępowaniem udaremnił on bowiem zaspokojenie roszczeń finansowych zasądzonych czterema wyrokami sądów rejonowych w [...] i [...] , a jednocześnie będąc właścicielem wskazanej wyżej firmy, udaremnił przeprowadzenie kontroli inspektorowi pracy. Wyroki te, charakter popełnianych przez skarżącego przestępstw oraz krótki odstęp czasu między popełnieniem tych czynów świadczy o lekceważącym stosunku skarżącego do obowiązującego prawa, co nie jest obojętne dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Popełnienie tych przestępstw świadczy o takich cechach charakteru skarżącego, które może wzbudzać uzasadnioną obawę możliwości stworzenia przez niego zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organy Policji zasadnie więc przyjęły, że do przesłanek niepozwalających przyznać prawa do broni, a poprzez dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 - nakazujących je cofnąć, należy zaliczyć m. in. przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu, zwłaszcza te, które w jakikolwiek sposób są bliskie przestępstwom przeciwko mieniu. Takim właśnie przestępstwem jest czyn z art. 300 §21 kk. Trafnie też organy Policji uznały, iż z literalnej wykładni art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika, że skazanie prawomocnym wyrokiem sądowym za popełnione przestępstwa uzasadnia domniemanie, że osoba skazana za takie przestępstwo może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W tym przypadku wystarczy, że organ orzekający w sprawie poweźmie uzasadnioną obawę, że takie użycie broni może mieć miejsce. Jeśli zaś chodzi o zarzuty skarżącego dotyczące odrębności postępowania karnego i administracyjnego to zgodzić się należy, że istotnie są one odrębne co nie zmienia faktu, że organ związany jest ustaleniami sądu karnego. Organ Policji nie prowadzi w zakresie popełnienia czynu przestępnego żadnego własnego postępowania ustalającego okoliczności zdarzenia, nie posiada też możliwości weryfikacji wyroków karnych będąc nimi związany. Nie rozstrzyga też o winie skarżącego. Przedmiotem postępowania administracyjnego w zakresie cofnięcia pozwolenia na broń bądź odmowa jego wydania jest ustalenie czy zachodzą przesłanki do uznania, iż posiadacz broni stwarza uzasadnioną obawę, a to następuje m.in. na podstawie stwierdzenia istnienia wyroku karnego zapadłego wobec skarżącego. Jeśli zaś chodzi o podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące konieczności przeprowadzania nowych badań lekarskich i psychologicznych, to Sąd w swoich wywodach nie będzie się tym zajmował bowiem nie miało to wpływu na rozstrzygnięcie organu w kwestii cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń i dlatego pozostają poza rozważaniami Sądu. Reasumując Sąd uznał, że organy Policji w wystarczający sposób uzasadniły prawdopodobieństwo niewłaściwego użycia broni przez stronę, a tym samym zaskarżona decyzja jest co do zasady prawidłowa, tzn. zgodna z prawem. Sąd uznał również, że w toku postępowania nie uległy naruszeniu przepisy postępowania, w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.