II SA/Wa 371/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2019 r. sprawy ze skargi L. M. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora oddala skargę. L. M. otworzył przewód doktorski na Wydziale [...] Akademii Muzycznej w G. Uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2015 r. Rada Wydziału [...] Akademii Muzycznej im. [...] w G. odmówiła mu nadania stopnia doktora. Od uchwały tej strona odwołała się do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Centralna Komisja decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. uchyliła zaskarżoną uchwałę i przekazała sprawę do ponownego rozpoznania Radzie Wydziału [...] Akademii Muzycznej w W. Rada Wydziału [...] Akademii Muzycznej w W. uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2016 r. również odmówiła stronie nadania stopnia doktora. Od tej uchwały strona również wniosła odwołanie do Centralnej Komisji. Centralna Komisja decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] uchyliła zaskarżoną uchwałę i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia Radzie Wydziału [...] Akademii Muzycznej w K. Rada Wydziału [...] Akademii Muzycznej w K., uchwałą z dnia [...] października 2017 r. odmówiła stronie nadania stopnia doktora. Od tej uchwały strona również się odwołała, powołując się na treść wcześniejszych decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, w których podstawą uchylania poprzednich uchwałą Rad Wydziałów były wątpliwości proceduralne oraz dotyczące stanowisk Promotora i członków Komisji Doktorskiej. Skarżący podniósł, że Rada Wydziału [...] Akademii Muzycznej w K. również w żaden sposób nie odniosła się do błędów proceduralnych, popełnionych przez organy Akademii Muzycznej w G., zleciła jednak sporządzenie opinii o mojej pracy dwóm swoim członkom i na podstawie ich uwag oceniła negatywnie mój dorobek. Zakwestionował również dobór dodatkowych recenzentów wskazując, że wśród głosujących trzy osoby wypowiedziały się za nadaniem mu stopnia doktora, gdyby więc któraś z nich została poproszona o przygotowanie opinii, rozkład głosów w głosowaniu mógłby być diametralnie inny. Wskazałem na konkretne stwierdzenia w opiniach, które były w sprzeczności z ostateczną decyzją Rady, oraz fakt, że w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały nie ma żadnych odniesień do wątpliwości wyrażonych przez Centralną Komisję w poprzednich decyzjach uchylających, dotyczących znaczenia uchwał Komisji Doktorskiej, oraz zmiany stanowiska promotora i członków Komisji Doktorskiej już po przyjęciu obrony pracy doktorskiej. Centralna Komisja nie uwzględniła powyższego odwołania i decyzją z dnia [...] października 2018 r. utrzymała w mocy uchwałę organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż Sekcja [...] Centralnej Komisji, po zapoznaniu się z odwołaniem, po wysłuchaniu opinii 2 recenzentów Centralnej Komisji oraz po przeprowadzeniu dyskusji, w tajnym głosowaniu wypowiedziała się p-ko wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały Rady Wydziału (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały - 0 głosów, przeciw - 14 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Prezydium Centralnej Komisji w po zapoznaniu się z materiałem dowodowym, ze stanowiskiem Sekcji i po dyskusji postanowiło w głosowaniu tajnym utrzymać w mocy uchwałę Rady Wydziału (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały - 0 głosów, przeciw -11 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Dalej wyjaśniono, że doktorant przedstawił pracę doktorską "[...]". Dokumentacja przewodu została źle przygotowana i zawiera szereg braków formalnych. Głosowanie w czynnościach przewodowych na każdym etapie postępowania przeprowadzane jest w trybie tajnym. W swojej pracy opisowej doktorant podkreśla znaczenie wąskiej specjalizacji dotyczącej gry na instrumentach danych (historycznych), umieszcza wywiady i osobiste refleksje ale dzieło realizuje na klarnecie współczesnym, pomijając szereg fundamentalnych kwestii związanych ze stylistyką, dynamiką, artykulacją, technika gry wynikających z różnic w budowie instrumentów skonstruowanych w XVlll wieku, a XX wieku. Tym samym koncepcja pracy została całkowicie zachwiana, ponieważ opis dotyczy klarnetu historycznego, a dzieło zrealizowane zostało na klarnecie współczesnym. Aspekt badawczy pracy doktorskiej został wyeliminowany. Praca doktorska została złożona z innym zakresem dzieła artystycznego niż przyjęty przez Radę Wydziału na posiedzeniu w dniu [...] maja 2013 r. W dokumentacji brak uchwały zatwierdzającej zmianę dzieła artystycznego, ani wzmianki, ze takiej czynności dokonano. Zarzut niespójności dzieła artystycznego z jego opisem jest całkowicie uzasadniony. Prezentacja artystyczna tak pod względem wykonawczym jak i technicznym (słaba jakość nagrania) jest niesatysfakcjonująca. Dźwięk współczesnego klarnetu, na którym wykonany jest cały program w żadnym stopniu nie przybliża słuchaczowi brzmienia instrumentów historycznych, ani też stylistyki wykonawczej muzyki baroku i wczesnego klasycyzmu. W nagraniu nie można się doszukać różnic interpretacyjnych pomiędzy muzyką włoską czy niemiecką, barokową czy wczesno-klasyczną. Wszystkie utwory są wykonane jednorodnym dźwiękiem, artykulacją o ornamentyką, a włączenie do programu dzieła artystycznego Koncertu [...] z towarzyszeniem fortepianu należy uznać za niestosowne w przewodzie doktorskim. Brak wykonania jakiegokolwiek utworu na instrumencie historycznym lub jego kopii czyni prezentowane dzieło całkowicie niespójnym z załączonym opisem. W części opisowej brak jakichkolwiek ocen własnych, porównań różnych źródeł czy skorzystania z dostępnych materiałów źródłowych i monografii w językach niemieckim, włoskim, czy francuskim. Przeprowadzony proces badawczy podczas przygotowania pracy doktorskie był mało wnikliwy. Zdecydowana większość ilustracji i rycin zamieszczonych w pracy została przekopiowana z trzech monografii [...] stanowiących podstawowy materiał źródłowy dla doktoranta, co może naruszać prawa autorskie osób trzecich. Po przeprowadzeniu analizy przebiegu przewodu doktorskiego oraz treści wniesionego odwołania, Prezydium Centralnej Komisji uznało odwołanie za niezasadne. Rada Wydziału prawidłowo przeprowadziła postępowanie. Organ odwoławczy uznał, ze omawiana praca doktorska zawiera istotne uchybienia, których nie można poprawić na etapie procedowania przewodu. W niniejszym postępowaniu zostały dochowane wymagania, jakie przewidują przepisy ww. ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, nie uchybiono także stosowanym odpowiednio przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego. Zaprezentowana rozprawa doktorska nie spełnia w ocenie organu odwoławczego wymagań z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki. Rozprawa doktorska kandydata ze wglądu na jej niski poziom nie stanowi oryginalnego dokonania artystycznego w dyscyplinie sztuki muzyczne dyscyplina instrumentalistyka. Od powyższego rozstrzygnięcia skargę do tut. Sądu wywiódł L. M.  Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz brak dokładnego wyjaśnienia sprawy, a w szczególności niewyjaśnienie znaczenia i skutków dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy uchybień proceduralnych przewodu doktorskiego, dostrzeżonych w toku postępowania przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów 2. naruszenie 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 14 ust. 2 pkt 3-5 oraz art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1789) poprzez nieuchylenie zaskarżonej uchwały pomimo niewyjaśnienia przez Radę Wydziału [...] Akademii Muzycznej w K. istotnych kwestii dotyczących uchybień proceduralnych w postępowaniu przed Radą Wydziału [...] Akademii Muzycznej w G. 3. Naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz.1789) poprzez utrzymanie w mocy uchwały odmawiającej mi nadania stopnia doktora pomimo spełnienia przesłanek ustawowych. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, że Centralna Komisja na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego dokonała w istocie oceny dorobku i przesądziła o odmowie nadania stopnia doktora nie realizując podstawowego zadania, do jakiego została powołana, tj. oceny prawidłowości przeprowadzonej procedury. W dwóch poprzednich decyzjach uchylających wyraźnie wskazywała na uchybienia proceduralne oraz na konieczność poczynienia przez kolejne Rady Wydziałów ustaleń w tym przedmiocie, wyraźnie wskazała, że w jej ocenie na podstawie obowiązujących przepisów decyzję o nadaniu stopnia doktora podjęła w zasadzie Komisja Doktorska przyjmując publiczną obronę. W niniejszej sprawie uzasadnione wątpliwości skarżącego budzą zmiany w postawie Promotora i Członków Komisji Doktorskiej oraz jak wskazał "tendencyjna ocena opinii i recenzji zgromadzonych w toku postępowania, jak również fakt, że żadna z Rad Wydziału nie odniosła się do wytkniętych błędów proceduralnych pomimo zaleceń i rekomendacji Centralnej Komisji". W ocenie skarżącego Centralna Komisja nie dopełniła obowiązku wszechstronnego i pełnego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie doprowadziła do dokonania ustaleń w spornym zakresie, tj co do wad proceduralnych ani nie przedstawiła swojego stanowiska co od znaczenia tych uchybień dla rozstrzygnięcia. Nie zajęła również jednoznacznego stanowiska co do skutku podjęcia przez Komisję Doktorską uchwały o przyjęciu publicznej obrony. Zaakceptowała również fakt, iż żadna z Rad Wydziału nie zastosowała się do wcześniejszych jej zaleceń odnośnie oceny wad proceduralnych. Naruszenia te mają w ocenie skarżącego istotne znaczenie dla wyniku postępowania, ponieważ mógłby on być przeciwny, gdyby organ postępowanie przeprowadził prawidłowo ocenę materiału dowodowego i wyprowadził z niej wnioski zgodnie z zasadami logicznego rozumowania. Wskutek zaś naruszeń przepisów postępowania doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, ponieważ przy pełnym i rzetelnym rozpatrzeniu wszystkich okoliczności niniejszej sprawy mogłoby się okazać, że nie ma podstaw do odmowy nadania stopnia doktora. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2103 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należało, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ wydając skarżoną decyzję, poruszał się w granicach zakreślonych przez przepisy ustawy z 14 marca 2003r. o stopniach naukowych (...). W pierwszej kolejności należało zwrócić uwagę na zakres kontroli, do jakiej uprawniony jest Sąd administracyjny przy rozpoznawaniu spraw tego rodzaju. Kluczowe znaczenie dla tej problematyki, ma przepis art. 29 w/w ustawy. Zgodnie z jego brzmieniem, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora, i doktora habilitowanego, albo tytułu profesora, oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy K.p.a. Kwestia rozumienia sformułowania "stosuje się odpowiednio", była wielokrotnie przedmiotem rozważań Sądów administracyjnych na kanwie spraw rozpoznawanych w oparciu o przepisy ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych (...), i tak m.in. w uzasadnieniu wyroku z 7 września 2011 r. wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 1078/11 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "ograniczenie uzasadnienia decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów wynikające z odpowiedniego stosowania przepisu art.107 § 3 K.p.a. nie stanowi naruszenia prawa. Komisja jest organem kolegialnym, rozstrzygnięcia podejmuje w głosowaniu tajnym, a zatem nie ma możliwości ustalenia powodów głosowania za utrzymaniem uchwały odmawiającej dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego". W podobnym tonie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 30 maja 2008 r. wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 212/08 stwierdzając, że: "postępowanie w sprawach stopni i tytułu naukowego jest postępowaniem administracyjnym prowadzonym na podstawie odpowiednio stosowanych przepisów K.p.a. z odrębnościami wynikającymi z przepisów procesowych zamieszczonych w ustawie o stopniach naukowych (...). Postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego oraz stopni naukowych cechuje odrębność związana ze specyfiką tych spraw. Wynika stąd ograniczony zakres kontroli Sądu administracyjnego, który nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji. Nie dokonuje także merytorycznej oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej się o uzyskanie stopnia doktora habilitowanego oraz tego, czy rozprawa habilitacyjna kandydata, stanowiła znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Sad nie jest również uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki". Odnośnie problematyki postępowania dowodowego wypowiedział się też Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 27 października 2006 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 192/06 wskazując, że: "artykuł 75 § 1 K.p.a. nie ma zastosowania w postępowaniu o nadaniu stopnia naukowego. W postępowaniu przed Centralną Komisją postępowanie dowodowe ogranicza się do uzyskania recenzji oraz stanowisk Sekcji". Dla lepszego uwypuklenia specyfiki postępowania w sprawach dotyczących decyzji Centralnej Komisji, warto również przywołać tezę zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 marca 2009 r. wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 1411/08 – "okoliczność, ze strona skarżąca uważa, iż recenzenci wadliwie ocenili jej dorobek, pominęli okoliczności przemawiające na jej korzyść, a uwypuklili elementy negatywne, że nie podzielili w końcu jej poglądów, nie może prowadzić do kwestionowania na drodze postępowania sądowego, wystawionych w procedurze kwalifikacyjnej ocen, nawet jeżeli skarżąca jest najgłębiej przekonana, że są one krzywdzące". Wyżej przywołane stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którymi tut. Sąd w pełni się zgadza i traktuje jak własne, w pełni obrazują odrębności postępowania przy badaniu trafności rozstrzygnięć Centralnej Komisji. Wynika z nich, że zakres badania przedmiotowych decyzji Centralnej Komisji przez Sąd administracyjny, jest niezwykle zawężony. Badanie to nie może dotyczyć kwestii natury merytorycznej. Sąd nie może bowiem dokonywać oceny w zakresie, w jakim zawarowane to jest dla recenzentów. Również fakt, że Centralna Komisja podejmuje decyzje w drodze tajnego głosowania świadczy o tym, że wolą ustawodawcy tworzącego omawiane przepisy prawa, było zarówno ograniczenie zakresu przedmiotowego uzasadnień sporządzanych przez Centralną Komisję, jak też ograniczenie przedmiotowe sprawy, jaka ma zostać poddana badaniu przez Sąd administracyjny. W świetle zarzutów skargi koniecznym wyjaśnienia jawiła się też materia prowadzenia postępowania odwoławczego. Co do zasady, organ II instancji obowiązany jest poddać badaniu zarówno rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne (przez pryzmat zarzutów odwołania) jak też ocenić całą sprawę administracyjną na nowo. Konsekwencją powyższego jest to, że mimo ewentualnych uchybień, jakich mógł dopuścić się organ I instancji, nie w każdym przypadku uchybienia takie muszą skutkować podjęciem przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej. Na tym polega bowiem specyfika postępowania odwoławczego, ze organ II instancji może konwalidować ewentualne błędy organu pierwszoinstancyjnego. Jeśli zaś je naprawi w sposób skuteczny, to tym samym decyzji drugoinstancyjnej nie sposób będzie zarzucić naruszenia prawa polegającego na utrzymaniu w mocy wcześniejszego rozstrzygnięcia. W sytuacji bowiem, gdy organ odwoławczy dojdzie do przekonania, że decyzja organu I instancji jest trafna, a ewentualne błędy proceduralne możliwe do usunięcia w postępowaniu odwoławczym, to uzasadnionym jest utrzymanie w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej. Jeszcze raz bowiem należy podkreślić, ze błędy organu I instancji, nie muszą skutkować decyzją kasatoryjną. Zwrócić należało też uwagę na specyfikę postępowania dowodowego w sprawach nadania stopnia naukowego. W sprawach tych, organ odwoławczy samodzielnie przeprowadza postępowanie dowodowe powołując własnych recenzentów. Wynik tego postępowania dowodowego rzutuje więc bezpośrednio na wynik całej sprawy, Stąd wiec, nawet w sytuacji gdy hipotetycznie organ I instancji nieprawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe, to te nieprawidłowości nie przekładają się w żadnym zakresie na wynik postępowania odwoławczego. Ten bowiem związany jest z postępowaniem dowodowym samodzielnie przeprowadzonym przez organ II instancji. Przechodząc do materii niniejszej sprawy uznać należało, że skarżona decyzja odpowiada prawu. Została bowiem podjęta po formalnie prawidłowym przeprowadzeniu postępowania opisanego w Rozdziale 3 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym (...). Prezydium Centralnej Komisji, bazując na stanowisku wyrażonym przez właściwą w niniejszej sprawie Sekcję, przeprowadziło głosowanie tajne, ustalając własne rozstrzygnięcie. Rozstrzygnięcie to pozostawało zaś w zgodzie ze stanowiskiem sekcji, jak też korelowało z ocenami przedstawionymi przez recenzentów powołanych w postępowaniu odwoławczym. Uzasadnienie skarżonej decyzji także należy ocenić jako sporządzone stosownie do wymagań odpowiednio stosowanego przepisu art. 107 § 3 K.p.a. Nie mogło ono zawierać szerszych motywów, jakimi kierował się organ przy rozstrzyganiu sprawy. Stała temu bowiem na przeszkodzie specyfika postępowania w omawianej sprawie i fakt, że stanowisko członków organu kolegialnego, jakim jest Centralna Komisja, wyrażane jest w głosowaniu tajnym. Nie zachodziła więc możliwość wyjaśnienia powodów, dla których odwołanie strony zostało ocenione w taki a nie inny sposób. Uzasadnienie to zawierało także odniesienie do zarzutów odwołania w zakresie, jaki wynika z podnoszonej wyżej specyfiki niniejszego postępowania. Odnosząc się do uwypuklonej w skardze materii naruszeń prawa przez Radę Wydziału [...] Akademii Muzycznej w G. podnieść należało, iż Centralna Komisja uchyliła uchwałę podjętą przez rzeczoną jednostkę. Na obecnym etapie postępowania, w tym biorąc pod uwagę fakt, że skarżona decyzja utrzymuje w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] Akademii Muzycznej w K. (czyli innej już jednostki), powyższy zarzut pozostaje w oderwaniu od przedmiotu zaskarżenia. Nadto, skoro organ II instancji uchylił uchwałę Rady Wydziału [...] Akademii Muzycznej w G. (co świadczy o uwzględnieniu zarzutów strony), to zarzut ten jawi się także jako niezrozumiały z punktu widzenia interesu skarżącego. Niezależnie od powyższego uwypuklenia wymagała także okoliczność, iż Sąd administracyjny nie posiada podstaw materialno-prawnych dla dokonywania oceny poprawności recenzji i trafności ich konkluzji. Nie ma także możliwości wnikania w to, jakie założenia przyjmowali recenzenci, ani wnikania w to, czy ocena recenzentów była tendencyjna lub nieobiektywna. Prowadziłoby to bowiem de facto do merytorycznej oceny samej recenzji. Sąd administracyjny nie jest zaś uprawniony do tego typu badań. Ustawodawca nie wyposażył bowiem tut. Sadu w stosowne instrumentarium procesowe (np. w możliwość powoływania biegłych) umożliwiające dokonywanie takiej oceny. Stąd skoro skarżone rozstrzygnięcie uwzględniało wnioski wynikające z recenzji powołanych przez organ odwoławczy specjalistów, to brak jest podstaw do skutecznego kwestionowania przed Sądem administracyjnym zasadności rozstrzygnięcia organu II instancji. Reasumując, rozpoznając skargę przez pryzmat normy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c tut. Sąd nie dopatrzył się zarzucanych skargą uchybień. Organ odwoławczy przeprowadził bowiem wyczerpujące postępowanie dowodowe i w jego efekcie miał podstawy do przyjęcia, ze rozstrzygnięcie organu I instancji jest co do zasady trafne. W tym stanie sprawy i w świetle powyższych rozważań, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze i uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy nie naruszając przepisów prawa, a także, iż procedował w oparciu o właściwy akt prawny, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.).