II SA/Wa 3729/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Telewizji Polskiej S.A. z siedzibą w [...] z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę Telewizja Polska S.A. z siedzibą w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 16 w związku z art. 5 ust. 2 i art. 17 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176) – zwanej dalej u.d.i.p., art. 104 K.p.a. oraz art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2020 r. poz. nr 1913), po rozpatrzeniu wniosku A.S. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wysokości miesięcznego wynagrodzenia brutto zatrudnionego w TVP M.K. stwierdziła, że nie jest możliwe udostępnienie informacji publicznej. Decyzja powyższa została wydana w następującym stanie faktyczny i prawnym. A.S. wnioskiem datowanym na [...] grudnia 2020 r. zwrócił się do Telewizji Polskiej S.A. (zwanej dalej TVP lub Spółką) na podstawie art. 2 ust. 1 u.d.i.p. o udostępnienie informacji: ile wynosi miesięczne wynagrodzenie brutto zatrudnionego w TVP M.K. oraz wskazanie podstawy zatrudnienia tej osoby. Zaznaczył jednocześnie, że informacje mają być przekazane na podany we wniosku adres poczty elektronicznej. W odpowiedzi na powyższy wniosek Centrum Informacji TVP w dniu [...] stycznia 2021 r. poinformowało wnioskodawcę, że M.K. nie jest pracownikiem TVP oraz, że nie ma zawartej z TVP umowy cywilnoprawnej (nie jest współpracownikiem TVP). Odpowiedź ta została uzupełniona w dnia [...] lipca 2021 r. poprzez przekazanie informacji, że podstawą współpracy M.K. z Telewizją Polską jest umowa business-to-business. Następnie została wydana przez Telewizję Polską S.A. decyzja z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] TVP, w której stwierdzono, że nie jest możliwe udostępnienie informacji publicznej w zakresie wysokości miesięcznego wynagrodzenia brutto zatrudnionego w TVP M.K.. W uzasadnieniu decyzji TVP wyjaśniła, że zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu m.in. na tajemnicę przedsiębiorcy, która utożsamiana jest z tajemnicą przedsiębiorstwa. Powołując treść art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji TVP podała, że pomimo, iż jest spółką Skarbu Państwa dysponującą majątkiem publicznym i wykonującą zadania publiczne, to jako spółka prawa handlowego działa w warunkach wolnego rynku, co niesie szereg zagrożeń dla jej właściwego funkcjonowania. W zakresie swojej podstawowej działalności TVP tworzy i rozpowszechnia audycje telewizyjne i stara się zapewnić jak najlepszą ofertę programową skierowaną na rynek medialny. TVP wyjaśniła też, że dąży do tego, aby jej oferta programowa zyskała możliwie najwyższą oglądalność, która z kolei ma wpływ na przychody TVP, w szczególności na przychody z emisji spotów reklamowych. Inne stacje telewizyjne z uwagi na swoją działalność na rynku mediów również prowadzą aktywność w zakresie produkcji audycji telewizyjnych, w tym zawierają umowy z prowadzącymi lub realizującymi je dziennikarzami. Podmioty te konkurują z TVP i zainteresowane są poznaniem warunków produkcji i emisji, w tym warunków finansowych, jakie w zakresie tej produkcji poniosła TVP. TVP zaznaczyła nadto, że jej przychodów nie stanowią wyłącznie środki publiczne, ale przychody te pochodzą także z innych źródeł, m.in. z obrotu prawami do audycji, z reklam i audycji sponsorowanych. Biorąc powyższe pod uwagę TVP wskazała, że wszelkie informacje dotyczące organizacji oraz kosztów produkcji audycji, w tym warunków zawieranych umów z dziennikarzami, posiadają dla TVP na tyle istotną wartość gospodarczą, że ich udostępnienie, z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, nastąpić nie może. TVP zaznaczyła również, że uzyskanie przez podmiot konkurencyjny informacji o organizacji i kosztach produkcji audycji może wpływać na wzmocnienie jego pozycji rynkowej, jednocześnie osłabiając pozycję TVP i jej możliwości negocjacyjne w przyszłości. TVP podkreśliła przy tym, że inne podmioty konkurencyjne w stosunku do niej nie podlegają u.d.i.p., a co za tym idzie TVP nie ma możliwości uzyskania informacji o warunkach produkcji audycji przez te podmioty w trybie ww. ustawy. W ocenie Spółki, upublicznienie przedmiotowych informacji może, chociażby potencjalnie, zagrozić interesom TVP, a jedyną przesłanką ku utajnianiu wytwarzanych przez przedsiębiorcę informacji jest istnienie chociażby minimalnego, potencjalnego ryzyka zagrożenia interesów TVP, a takie ryzyko występuje w przedmiotowym przypadku. TVP wyjaśniła również, że podjęła działania w celu zachowania informacji w przedmiotowym zakresie w poufności nadając im klauzulę "tajemnica przedsiębiorstwa" zgodnie z wewnętrznym aktem prawnym Spółki, tj. Instrukcją Ochrony Tajemnicy Przedsiębiorstwa, stanowiącą Dział II Polityki Bezpieczeństwa Informacji w TVP. Takie działanie ogranicza grono osób, mających dostęp do treści przedmiotowych informacji, skutecznie uniemożliwiając dostęp do nich osobom trzecim. Zgodnie z pkt II Załącznika nr 1 do Działu II Polityki Bezpieczeństwa Informacji w TVP klauzula "tajemnica przedsiębiorstwa" może zostać nadana dokumentom i materiałom, jeśli ich wytwórca uzna je za szczególnie istotne z punktu widzenia interesu Spółki. Zdaniem TVP wskazane we wniosku informacje mają takie istotne znaczenie, z przyczyn wskazanych wyżej. W skardze na powyższą decyzję TVP S.A. z dnia [...] lipca 2021 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A.S. zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie wszystkich czynności dowodowych, co skutkowało przyjęciem, że pytania z wniosku są objęte ochroną prawną ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa, - art. 8 § 1 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób nierzetelny, w oparciu o subiektywne odczucia podmiotu zobowiązanego, bez uwzględnienia słusznego interesu społecznego i rzeczywistej woli strony, a także poprzez arbitralne pojmowanie, że dana informacja jest objęta tajemnicą przedsiębiorstwa, bez uzyskania akceptacji drugiej strony umowy, 2. przepisów prawa materialnego mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia tj.: - art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p., poprzez błędne przyjęcie, że wynagrodzenie M.K. nie jest przedmiotem informacji publicznej, - art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., poprzez odmowę udostępnienia informacji publicznej w wyniku błędnego przyjęcia, że wydatkowanie środków publicznych, które pochodzą z budżetu państwa na rzecz wynagrodzenia M.K. nie jest przedmiotem informacji publicznej, - art. 5 ust. 2 u.d.i.p., poprzez błędne przyjęcie, że informacja objęta jest informacją przedsiębiorstwa, skoro sam beneficjent umowy tj. M.K. udostępnia dane dotyczą finansowania jego działalności, a przez to rezygnuje z prawa do tajemnicy. Wobec tak postawionych zarzutów skarżący wniósł o uwzględnienie skargi w całości, a przez to uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych, jak też o rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że z zaskarżoną decyzją nie sposób się zgodzić i jest ona nie do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa. Zwrócił uwagę, że M.K. jest związany z działalnością informacyjną na rzecz [...]. Jego wypowiedzi, które są nacechowane dużą dawką stronniczości, godzą w dobra osobiste polityków opozycyjnych. Nadto jego sposób zachowania w stosunku do oponentów i aktywność w życiu publicznym, czynią go osobą publiczną, czego nie zmienia fakt prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Skarżący wyjaśnił też, że TVP stała się stroną dyskursu politycznego w kraju. Postawa pracowników zatrudnionych w TVP, a także sposób jej zarządzania, nasuwa liczne i uzasadnione wątpliwości co do bezstronności i rzetelności podmiotu. Dotyczy to również przekroju zapraszanych gości, dysponowaniem czasem antenowym, czy sposobem realizacji misji publicznej. Kontrowersje wzbudza również fakt przyznania TVP kwoty 2 mld zł, a sprawy wewnętrzne Spółki stały się sprawami wszystkich Polaków, z których podatków utrzymywana jest TVP. Unikanie udzielenia informacji publicznej potęguje jedynie kontrowersje wokół TVP i nadwyręża jej wątpliwą reputację. Skarżący podkreślił też, że sprawy dotyczące udostępniania informacji publicznej przez TVP, w tym sposobu jej finansowania oraz wydatkowania środków pieniężnych, jak też kwestie udostępniania informacji o wysokości wynagrodzenia osób zatrudnionych w podmiotach dysponujących mieniem Skarbu Państwa, były już przedmiotem szeregu wskazanych w skardze wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zaznaczył, że pytania zadane we wniosku dotyczą stricte zagadnień finansowych TVP, która jako podmiot szczególny w polskim porządku prawnym, realizuje misję publiczną w zakresie telewizji i jest finansowana z budżetu państwa. Jako podmiot wydatkujący środki publiczne, które podlegają kontroli Skarbu Państwa, podlega również szczególnej kontroli społecznej oraz prawnej. W ocenie skarżącego, do ww. zakresu dochodzą też obowiązki wynikające z zapisów prawa handlowego tj. publikowania sprawozdań finansowych, stąd też nie są przekonywujące wytłumaczenia TVP, że wnioskowane informacje są objęte ochroną tajemnicy przedsiębiorstwa, skoro już z mocy przepisów odrębnych Spółka zobligowana jest do publikowania takich danych. Skarżący zasugerował, że jeżeli faktycznie TVP obawiałoby się, że realizacja wniosku narusza inne chronione prawem dobra lub wolności, mogłoby nie tylko dokonać anonimizacji danych wrażliwych, ale ograniczyć się do podania ile pieniędzy wydaje na utrzymanie konkretnego etatu. Skarżący podniósł też, że w przypadku M.K. pojawiają się uzasadnione wątpliwości co do charakteru i podstawy prawnej jego działania w ramach [...]. Według informacji uzyskanej od Spółki nie posiada on umowy o pracę, ani też nie została zawarta z nim umowa zlecenia. W późniejszej korespondencji TVP poinformowała, że z M.K. została zawarta umowa cywilnoprawna. Wobec tego skarżący podkreślił, że jedyna spółka w której M.K. jest udziałowcem tj. [...], nie ma w przedmiocie działalności numerów PKD, które byłyby choć trochę związane z działalnością dziennikarską m.in. [...]. W rejestrze CEIDG brak też informacji, by M.K. prowadził jednoosobową działalność gospodarczą. Zdaniem skarżącego może to świadczyć o tym, że umowa zawarta z M.K. lub z podmiotem, który on reprezentuje, nie dotyczy bezpośrednio świadczonych przez niego usług. Skarżący zatem przypomniał, że obowiązujące przepisy prawa pracy zakazują zastępowania umową cywilnoprawną umów, na mocy której świadczona jest praca, o ile stosunek ten spełnia kryteria ujęte w kodeksie pracy. Niemniej jednak, bez względu na podstawę prawną świadczenia usług przez M.K., skarżący wskazał że przedmiotem zawartej umowy jest de facto dysponowanie przez TVP majątkiem publicznym, który służy finansowaniu realizowania przez TVP zadań w zakresie działalności informacyjnej. Zawierając umowę z M.K. lub podmiotem, który go reprezentował, TVP realizuje zadania publiczne, które zostały nałożone na nią przez ustawodawcę. To powoduje, że treść wnioskowanej umowy ma charakter publiczny i nie podlega ona takiej samej ochronie, jak inne umowy handlowe. Dodatkowo, z treści zaskarżonej decyzji wynika, że o statusie informacji zdecydowała arbitralnie TVP, a nie podmiot z którym zawarła umowę. Wobec powyższego skarżący podniósł, że w informacjach prasowych pełnomocnik M.K. ujawnia często dane dotyczące finansów jego działalności, z tego też względu należy przyjąć, że wnioskowane informacje nie mogą i nie są objęte tajemnicą (vide: [...]). Skarżący stwierdził nadto, że sam status tak zawartej umowy budzi zastrzeżenia, ponieważ przedmiotem umowy jest de facto świadczenie pracy, a nie współpraca handlowa, czy transakcje handlowe. Nie ma znaczenia, czy umowa jest przedmiotem prawa handlowego, czy cywilnego, ponieważ istotna jest wykładnia wspólnych oświadczeń woli i okoliczności zawarcia umowy. W tym przypadku, niewątpliwie zamiarem podmiotu zobowiązanego było utworzenie etatu w ramach pionu informacyjnego. To także potwierdza twierdzenia, że utworzenie etatu nie może być przedmiotem tajemnicy przedsiębiorstwa. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik TVP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślił, że istotną w ocenie przedmiotowej sprawy jest w okoliczność, czy TVP posiada konkurentów, ponieważ tylko obawa przed działaniami z ich strony umożliwia objęcie wytwarzanych informacji tajemnicą przedsiębiorcy na gruncie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Pełnomocnik Spółki stwierdził zatem, że TVP, jak i inne działające na rynku podmioty, oferują takie same usługi na tym samym terytorium, a w konsekwencji rywalizują o względy tej samej grupy odbiorców. Oceny w tym zakresie nie zmienia fakt, że TVP jest jednoosobową spółką Skarbu Państwa i nadawcą publicznym, a jej konkurenci to nadawcy prywatni, komercyjni. O istnieniu konkurencyjności na rynku nie przesądza bowiem status właściciela. Pełnomocnik TVP wyjaśnił też, że ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji nie tylko normuje system roszczeń i umożliwia przedsiębiorcom ich dochodzenie w zakresie już zaistniałych czynów nieuczciwej konkurencji, ale przede wszystkim pozwala na podjęcie działań mających na celu zapobieżenie takim czynom w przyszłości. Jednym z nich jest ochrona przez przedsiębiorcę danych informacji przed dostępem osób nieuprawnionych, stąd też TVP podjęła niezbędne kroki do utrzymania wskazanych informacji w tajemnicy, nadała dokumentowi klauzulę "tajemnica przedsiębiorstwa" zgodnie z obowiązującymi w TVP przepisami, nie udostępnia ich osobom trzecim. Pełnomocnik podniósł nadto, że Spółka zawiera wiele umów w przedmiocie tożsamym do przedmiotu umowy łączącej TVP z M.K. (a więc dotyczącej współpracy przy produkcji audycji telewizyjnych). Zawarte w tychże umowach informacje mają dla TVP wartość gospodarczą, ponieważ odnoszą się do rozliczeń finansowych, wypracowanych w drodze negocjacji. Wszelkie tego typu informacje udostępnione jako informacja publiczna, czyli co do zasady udostępnione ogółowi, w tym konkurentom TVP, mogą powodować dla Spółki bardzo dotkliwe skutki. Wiedzę w tym zakresie można bowiem wykorzystać w sposób zagrażający interesom TVP w bardzo szeroki sposób np. poprzez użycie jej we własnej działalności. Poznanie przez pomioty konkurencyjne warunków zawieranych przez TVP umów w jej podstawowej działalności, jaką jest produkcja audycji, może postawić te podmioty w lepszej sytuacji przy negocjacjach z kontrahentami, z którymi negocjuje również TVP. Na marginesie pełnomocnik TVP dodał, że TVP corocznie zobligowana jest do sporządzania i publikowania sprawozdań zarówno z wykonania misji publicznej, jak i z wykorzystania środków abonamentowych. W sprawozdaniach tych zawarte są informacje na temat wydatkowanych przez TVP środków na produkcję audycji telewizyjnych. Upublicznienie zbiorczych informacji w tym zakresie nie wpływa na pozycję TVP względem jej konkurentów, czego nie można odnieść do umów indywidulanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2022 r., poz.329). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej – dalej u.d.i.p. (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 ze zm.) służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym owo "każdy" należy rozumieć jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. W sprawie niniejszej nie było kwestią sporną, że Telewizja Polska S.A. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. oraz, że żądana w tym wniosku informacja dotycząca warunków finansowych umowy zawartej przez TVP z M.K. stanowi informację publiczną. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest natomiast kwestia zasadności odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej, z uwagi na ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa. Przepis art. 5 ust. 1 u.d.i.p. wskazuje wyjątki od zasady udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z tym przepisem prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Przepis ust. 2 tego artykułu stanowi natomiast, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Tajemnicę przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa o której stanowi art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji - dalej u.z.n.k. (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 1913) i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. Zgodnie z art. 11 ust. 2 u.z.n.k. przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis sposobu wykonania usługi, jej koszt) oraz formalny - wola utajnienia danych informacji. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich w poufności (nie jest wymagana przesłanka gospodarczej wartości informacji jak przy tajemnicy przedsiębiorstwa). Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań. (por wyrok NSA z dnia 5 lipca 2013 r. sygn. akt I OSK 511/13, publ. LEX nr 1368966). W doktrynie przyjmuje się, że ze stanem poufności będziemy mieli do czynienia tylko wtedy, gdy przedsiębiorca kontroluje liczbę i charakter osób mających dostęp do określonych informacji. (E. Nowińska, M. Du Vail, Komentarz do ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, Warszawa 2013 r.). Informację poufną można zatem uznać za tajemnicę, kiedy przedsiębiorca ma wolę, by pozostała ona tajemnicą dla pewnych kół odbiorców, konkurentów, wola ta dla innych osób musi być rozpoznawalna. Ustawodawca nie przesądził przy tym, jakie to mianowicie mają być działania. Wydaje się więc, że każdy sposób działania, który wskazuje, że określone informacje są traktowane jako poufne, będzie stanowić realizację omawianego zalecenia ustawowego. Z tego względu ustawowe wymaganie podjęcia niezbędnych działań spełni także podjęcie pewnych czynności konkludentnych, jak np. zastrzeżenie poufności informacji i dopuszczenie do informacji jedynie wąskiego kręgu pracowników. W konkretnych okolicznościach o obowiązku dochowania tajemnicy może przesądzać sam charakter informacji w powiązaniu z poziomem wiedzy zawodowej osób, które weszły w ich posiadanie. NSA w wyroku z dnia 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 191/13 (publ. CBOSA) wskazał, iż kontrola sądowa podejmowanych działań w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa, musi być pełna, a zatem musi być prowadzona na podstawie dokumentów źródłowych. Realizując powyższy obowiązek Sąd zapoznał się z treścią umowy zawartej pomiędzy Telewizją Polską S.A., a M.K. w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, której przedmiotem jest przygotowywanie i opracowywanie materiałów dziennikarskich i reporterskich dla TVP oraz autorskie prowadzenie audycji. Umowie tej na podstawie przepisów wewnętrznych obowiązujących w Telewizji Polskiej S.A. tj. Polityki Bezpieczeństwa Informacji w TVP została nadana klauzula tajemnicy przedsiębiorstwa, a zatem strony podjęły działania w celu zachowania w poufności informacji o warunkach zawartej umowy. W ocenie Sądu, uzasadnione jest również stanowisko, że informacja o warunkach finansowych na jakich została zawarta przedmiotowa umowy ma dla Telewizji Polskiej S.A. wartość gospodarczą w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Telewizja Polska S.A. jest wprawdzie telewizją publiczną, a tym samym jednostką sektora finansów publicznych, ale nie można jednocześnie pomijać faktu, że jest spółką prawa handlowego, funkcjonującą na konkurencyjnym rynku nadawców telewizyjnych. Jak podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w zakresie swojej podstawowej działalności TVP tworzy i rozpowszechnia audycje telewizyjne i stara się zapewnić jak najlepszą ofertę programową skierowaną na rynek medialny, dążąc do tego, aby jej oferta programowa zyskała możliwie najwyższą oglądalność, która z kolei ma wpływ na przychody TVP, w szczególności na przychody z emisji spotów reklamowych. Inne stacje telewizyjne z uwagi na swoją działalność na rynku mediów również prowadzą aktywność w zakresie produkcji audycji telewizyjnych, w tym zawierają umowy z prowadzącymi lub realizującymi je dziennikarzami. Informacje dotyczące organizacji oraz kosztów produkcji audycji, w tym warunków zawieranych umów z dziennikarzami, posiadają zatem dla TVP istotną wartość gospodarczą. Uzyskanie przez podmiot konkurencyjny informacji o organizacji i kosztach produkcji audycji może bowiem wpływać na wzmocnienie ich pozycji rynkowej, jednocześnie osłabiając pozycję TVP i jej możliwości negocjacyjne. TVP podkreśliła przy tym, że inne podmioty konkurencyjne w stosunku do niej nie podlegają u.d.i.p., a co za tym idzie TVP nie ma możliwości uzyskania informacji o warunkach produkcji audycji przez te podmioty w trybie ww. ustawy. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, nie ma podstaw do podważania stanowiska Telewizji Polskiej S.A., że informacje o warunkach finansowych umowy zawartej przez TVP z M.K. mają dla niej wartość gospodarczą. Należy jednocześnie zaznaczyć, że umowa zawarta pomiędzy Telewizją Polską S.A., a M.K. nie podlegała regulacjom (obowiązującej w dacie jej zawarcia) ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 1843). Zgodnie bowiem z art. 4 pkt 3 lit. g tej ustawy nie stosuje się jej do zamówień, których przedmiotem jest nabycie audycji i materiałów do audycji lub ich opracowanie, produkcja lub koprodukcja, jeżeli są przeznaczone na potrzeby świadczenia audiowizualnych usług medialnych lub radiowych usług medialnych - udzielanych przez dostawców audiowizualnych lub radiowych usług medialnych. W ocenie Sądu, w świetle powyższych ustaleń jako prawidłowe należy uznać stanowisko Telewizji Polskiej S.A., że informacja o warunkach finansowych umowy zawartej przez TVP z M.K. pomimo, iż ma charakter informacji publicznej, nie mogła zostać udostępniona z uwagi na ograniczenie wynikające z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Pomimo bowiem, że stroną zawartej umowy jest Telewizja Polska S.A. jako nadawca publiczny, to okoliczność ta nie wyłączała obowiązku badania, czy w sprawie nie zachodzą przesłanki wskazane w tym przepisie. Nieuzasadnione są tym samym podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p. oraz art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Odnosząc się natomiast do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia przepisów postępowania tj. art. 8 § 1 K.p.a., art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. należy podkreślić, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości lub części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu przez sąd jest ustalenie, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygniecie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przypomnieć, że przedmiotem rozpoznania w tym postępowaniu był wniosek P.S. o udostępnienie informacji publicznej. Z uwagi zatem na przedmiot tej sprawy zaskarżone rozstrzygniecie oparte zostało prawidłowo na analizie żądanych informacji w kontekście uregulowań zawartych w u.d.i.p., co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.