II SA/Wa 375/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spraw.) Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędzia WSA Janusz Walawski Protokolant referent stażysta Aleksandra Olczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową – oddala skargę – Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 576), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] odmawiającą A.T. wydania pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osób i mienia. W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny Policji podniósł, iż wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2012 r. A. T. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. o wydanie pozwolenia na dwa egzemplarze broni palnej bojowej do ochrony osób i mienia. Wskazał, że posiada pozwolenie na łącznie szesnaście egzemplarzy broni palnej do celów sportowych oraz kolekcjonerskich i wszystkie te egzemplarze wykorzystuje na strzelnicach. Uczestniczy również w zawodach i treningach strzeleckich, na które zabiera po kilka egzemplarzy posiadanej broni. Nie otrzymał natomiast zgody organów Policji na noszenie tej broni. We wniosku wskazał również, że z aktualnego i projektowanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych zasad i warunków przesyłania broni za pośrednictwem podmiotów zajmujących się przewożeniem i doręczaniem przesyłek wynika domniemanie zagrożenia dla przenoszonej broni palnej oraz konieczność zapewnienia jej ochrony przy pomocy broni palnej bojowej do ochrony mienia. Wnioskodawca podniósł, że znajduje się w stałym stanie zagrożenia, bowiem regularnie uczestniczy w zawodach strzeleckich, a informacje o tym, że posiada broń są ogólnie dostępne, ponieważ w lokalnej prasie podano wyniki zawodów, w których uczestniczył z dobrą lokatą. Wskazał, że umiejętność posługiwania się bronią palną ma opanowaną na poziomie ponadprzeciętnym, posiada patent oraz licencję strzelecką, jest instruktorem [...] oraz wykonuje zawód [...]. W trakcie przesłuchania w charakterze strony w dniu [...] września 2012 r. A.T. powtórzył argumenty przedstawione we wniosku o wydanie mu pozwolenia na broń. Podniósł także, iż "na dzień dzisiejszy nikt mu nie groził, jednak ze względu na posiadaną ilość broni uważa, że racjonalne jest twierdzenie o istnieniu zagrożenia". W wyniku przeprowadzonego postępowania Komendant Wojewódzki Policji w [...] ocenił, że przedstawione przez stronę okoliczności nie wskazują na występowanie realnego, stałego i ponadprzeciętnego zagrożenia jej życia, zdrowia lub mienia, zatem nie jest spełniona dyspozycja art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Z uwagi na powyższe, decyzją z dnia [...] października 2012 r. organ ten odmówił wydania A. T. pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osób imienia. W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.; 1) art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, poprzez błędne uznanie, że nie przedstawiła ona ważnej przyczyny posiadania broni do celów ochrony osób i mienia, 2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 2 i w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 1 powołanej ustawy, przez uznanie, że nie spełniła kryteriów uzasadniających wydanie jej pozwolenia na broń do ochrony osób imienia, a także zarzuciła naruszenie przepisu art. 7 k.p.a., przez przedłożenie interesu społecznego ponad brzmienie przepisów prawa materialnego, a w szczególności ponad art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji. Przytaczając argumenty przedstawione we wniosku z dnia [...] sierpnia 2012 r. strona wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i wydanie jej pozwolenia na broń do celów ochrony osób i mienia zgodnie ze złożonym wnioskiem. Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i rozstrzygnięciem z dnia [...] stycznia 2013 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że mając na względzie treść art. 10 ust. 1 i 3 ustawy o broni i amunicji, za wydaniem pozwolenia na broń przemawiać muszą okoliczności potwierdzające, iż osoba ubiegająca się o takie pozwolenie znajduje się w sytuacji rzeczywistego, stałego i ponadprzeciętnego, tj. wyróżniającego ją z ogółu obywateli zagrożenia (przykładowo wyrok WSA z dnia 25 stycznia 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 2167/06). Prawo do posiadania broni palnej należy więc przyznać osobie, która powoła te szczególne okoliczności uzasadniające wyposażenie jej w tak drastyczny środek ochrony osobistej, ponieważ w jej przypadku istnieje stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie dla jej bezpieczeństwa osobistego lub jej mienia, przy czym zagrożenie to musi mieć charakter obiektywny, a nie wynikać tylko z jej przekonania. W ocenie Komendanta Głównego Policji w przypadku wnioskodawcy nie zachodzą okoliczności uzasadniające wydanie mu pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do celów ochrony osób i mienia, zwłaszcza, że jak sama strona zeznała do protokołu przesłuchania w dniu [...] września 2012 r. — nikt do tej pory jej nie groził, a ubiega się ona o pozwolenie na broń, ponieważ w jej ocenie ze względu na posiadaną ilość broni "racjonalne jest twierdzenie o istnieniu jej zagrożenia". Ponadto, jak wynika z materiałów sprawy, miejsce zamieszkania strony, w którym przechowuje ona posiadaną broń objęte jest całodobową ochroną świadczoną przez wyspecjalizowaną firmę, a dodatkowo dom wyposażony jest w rolety przeciwwłamaniowe. Wobec tego brak jest podstaw dla przyjęcia, iż życie wnioskodawcy, zdrowie lub posiadane mienie kiedykolwiek znajdowało się w sytuacji nie tylko realnego, lecz jakiegokolwiek zagrożenia, a zatem jego obawy o bezpieczeństwo własne i posiadanego mienia ma charakter subiektywny. Nie ulega zatem wątpliwości, iż strona ubiega się o pozwolenie na broń prewencyjnie, bowiem hipotetycznie zakłada, że z uwagi na rodzaj prowadzonej aktywności sportowej oraz prowadzenie szkoleń strzeleckich i związaną z tym konieczność przemieszczania broni może paść ofiarą przestępstwa. Wyżej wymienione okoliczności w ocenie organu odwoławczego nie stanowią jednak przesłanek uzasadniających wydanie pozwolenia zgodnie z jej wnioskiem. Organ II instancji podkreślił, iż w kwestii udzielenia pozwolenia na broń, właściwy organ bada realne i obiektywne zagrożenie dla życia i zdrowia wnioskodawcy i nie może kierować się tylko jego subiektywnymi odczuciami, gdyż w przeciwnym wypadku zobowiązany byłby wydać pozwolenie każdemu, kto chciałby broń do ochrony osobistej posiadać, a takie postępowanie organu niewątpliwie byłoby sprzeczne z reglamentacyjnym charakterem ustawy o broni i amunicji. W analizowanym przypadku, co strona sama podniosła w odwołaniu, jej odczucia w kwestii zagrożenia jej życia lub zdrowia mają zdecydowanie subiektywny charakter. Organ odwoławczy nie podzielił również oceny strony, iż znajduje się ona w stanie zagrożenia z uwagi na opublikowanie w lokalnej prasie wyników zawodów sportowych, w których zajęła dobrą lokatę. Zapoznając się bowiem z licznymi komunikatami z zawodów strzeleckich, które strona dołączyła na stu czterdziestu kartach do złożonego wniosku, Komendant Główny Policji nie dostrzegł, by w którymkolwiek z nich znalazła się informacja, czy strzelała ona z broni własnej, czy klubowej. Reasumując organ stwierdził, iż ze względu na powyższe okoliczności, nie można zgodzić się ze stroną, iż znajduje się ona w sytuacji stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia jej bezpieczeństwa osobistego lub, by jej mienie było zagrożone, bowiem powołane przez nią, a także ustalone przez organ w toku postępowania okoliczności nie świadczą aby wskazane wyżej dobra wymagały stałej ochrony przy pomocy broni palnej. Samo zaś subiektywne jej przekonanie o zagrożeniu własnego życia, zdrowia, czy mienia nie daje podstaw do przyznania jej tak szczególnego środka ochrony, jakim jest broń palna bojowa. Zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie potwierdza wypełnienia dyspozycji art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. W nawiązaniu do przedstawionej przez stronę w odwołaniu interpretacji obowiązujących przepisów oraz projektów zmian legislacyjnych i "wynikającym z nich domniemaniem zagrożenia dla przenoszonej broni palnej oraz konieczności zapewnienia jej ochrony przy pomocy broni palnej bojowej do ochrony mienia, co potwierdzają również pisma ABW oraz MSW dotyczące projektowanych zmian legislacyjnych", Komendant Główny Policji wskazał, iż z akt postępowania nie wynika, by strona prowadziła działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług w zakresie przewozu i doręczania przesyłek, zatem przywołane przepisy nie mają w jej sprawie zastosowania. Natomiast przywołane przez nią pisma ABW oraz MSW, dotyczą projektu rozporządzenia w sprawie szczegółowego trybu i warunków przesyłania broni lub amunicji za pośrednictwem operatorów świadczących usługi pocztowe. Natomiast każda merytoryczna decyzja administracyjna wydawana jest w oparciu o stan prawny de lege lata - nie zaś w oparciu o postulaty i projekty de lege ferenda. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2013 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez A. T. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji strona skarżąca podniosła zarzut naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, przez błędne uznanie, że wnioskodawca nie przedstawił ważnej przyczyny posiadania pozwolenia na broń palną dla celów ochrony osób i mienia, 2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 2 i w zw. art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, przez uznanie, że wnioskodawca nie spełnił kryteriów uzasadniających wydanie pozwolenia na broń palną dla celów ochrony osób i mienia. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił także naruszenie art. 7 k.p.a., przez przedłożenie interesu społecznego ponad brzmienie przepisów prawa materialnego, a w szczególności ponad art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji. W uzasadnieniu skargi strona podniosła m.in., iż aktualnie posiada pozwolenie na broń dla celów szkoleniowych, sportowych i kolekcjonerskich. Za każdym razem, gdy skarżący udaję się na szkolenie strzeleckie bądź na strzelnicę, zabiera kilka egzemplarzy posiadanej broni. Z przemieszczaniem broni rozładowanej ustawodawca wprowadza domniemanie realnego zagrożenia tej broni. Wynika to jednoznacznie z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 listopada 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków przesyłania broni za pośrednictwem podmiotów zajmujących się przewożeniem i doręczaniem przesyłek. W § 4 ust. 1 stwierdza się, że operator podczas przewożenia przesyłki zapewnia bezpośrednią ochronę fizyczną przesyłki przez pracownika ochrony uzbrojonego w broń palną bojową, spełniającego warunki określone w ustawie z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. nr 114, poz. 740, ze zm.). Domniemanie to utrzymuje ustawodawca, albowiem w projektowanym rozporządzeniu w sprawie szczegółowego trybu i warunków przesyłania broni lub amunicji za pośrednictwem operatorów świadczących usługi pocztowe, w projektowanym § 4 ust. 1 stwierdza się, że operator podczas przewożenia przesyłki zapewnia bezpośrednią ochronę fizyczną przesyłki przez pracownika ochrony uzbrojonego w broń palną bojową, spełniającego warunki określone w ustawie z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób imienia (...). Z zapisów aktualnego i projektowanego rozporządzenia wynika domniemanie zagrożenia dla przenoszonej broni palnej oraz konieczność zapewnienia jej ochrony, przy pomocy broni palnej bojowej dla ochrony mienia. Zagrożenie związane z przenoszeniem przez skarżącego broni jest stałe, realne i ponadprzeciętne. Stałe, albowiem regularnie prowadzi szkolenia strzeleckie, jak również uczęszcza na strzelnice. Realne, bowiem ustawodawca wprowadza takie domniemanie, polegające na chronieniu przepisami prawa każdej przewożonej broni. Ponadprzeciętne, albowiem zwykły obywatel nie przenosi kilku egzemplarzy broni, a informacje o tym, że skarżący posiada broń są publiczne. Zdaniem skarżącego, nie sposób wyobrazić sobie sytuację, że dla każdorazowego przenoszenia broni w celu szkolenia strzeleckiego bądź w drodze na strzelnicę będzie on zapewniał ochronę pracownika ochrony uzbrojonego w broń palną bojową. Broń dla ochrony osób i mienia jest zatem skarżącemu niezbędna do ochrony posiadanej przez niego broni, którą ze znaczą częstotliwością przemieszcza w stanie rozładowanym w celu szkolenia strzeleckiego bądź na strzelnicę. Zagrożenie związane z przenoszeniem przez niego broni jest stałe, realne i ponadprzeciętne samo w sobie i w ocenie strony uzasadnia wydanie przez organ pozwolenia na broń. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. W pierwszej kolejności wskazać należy, że z treści obowiązujących przepisów, nie da się wywieść ogólnego i powszechnego prawa obywateli do posiadania broni, ponieważ owo prawo nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Posiadanie broni podlega ścisłej reglamentacji, zaś stanowisko takie znajduje swoje uzasadnienie w utrwalonej już linii orzeczniczej i wystarczy w tym miejscu zacytować chociażby jedno z takich orzeczeń, a mianowicie "posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Oznacza to, że dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego" (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2005 r. sygn. akt II OSK 97/05). W dalszej części rozważań zaakcentować należy, że organ Policji podejmując decyzję administracyjną w tego rodzaju sprawach, jest związany rygorami procedury administracyjnej określającej jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania administracyjnego i orzekania. Musi więc przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga, aby dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 k.p.a.). Ponadto jest zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Mając zatem powyższe na uwadze stwierdzić należy, że przy rozpoznawaniu sprawy wydania skarżącemu A.T. pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej, zarówno z akt administracyjnych, jak i z uzasadnienia decyzji wynika, że - w ocenie Sądu - organ Policji zadośćuczynił powyższym powinnościom wyczerpująco badając wszystkie okoliczności faktyczne i dokonał obiektywnej oraz wnikliwej ich oceny, wydając decyzję odmowną. Stosownie do treści art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 576), właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni, zaś w myśl art. 10 ust. 2 ustawy, pozwolenie na broń wydaje się w szczególności m.in. w celach ochrony osobistej (pkt 1). Natomiast za ważną przyczynę, o której mowa w ust. 1, uważa się w szczególności dla pozwolenia m.in. na broń do celów ochrony osobistej, stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący spełnia pierwszą z przesłanek przyznania mu pozwolenia na posiadanie broni w celach ochrony osobistej, a mianowicie nie stanowi on zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Wykonuje on bowiem z jednej strony zawód publicznego zaufania będąc [...], a z drugiej posiada wiedzę i odpowiednie predyspozycje do posiadania broni – jest instruktorem [...] i zawodnikiem tej dyscypliny sportu. Natomiast Sąd w pełni podziela stanowisko organu Policji, że nie spełnił on drugiej z przesłanek do wydania pozwolenia na broń, tzn. nie przedstawił ważnej przyczyny do jej posiadania, a w szczególności stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia. Analizując powyższe stwierdzić należy, że owo zagrożenia aby można było uznać je za stałe, zaś jego realność musi być rzeczywista i obiektywna, a nie nacechowana subiektywnością, natomiast ponadprzeciętność nie może sprowadzać się do sytuacji hipotetycznej, lecz musi być nadzwyczajna i niepowszednia. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że zdarzenia ukierunkowane na zagrożenie zdrowia lub życia skarżącego, jak też należącego do niego mienia nie miały miejsca. Podkreślenia wymaga, iż sam skarżący w istocie w trakcie postępowania administracyjnego nie zgłaszał stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia. Powoływał się jedynie na hipotetyczne zagrożenie napaści na jego osobę w czasie gdy przemieszcza się on z bronią, a ewentualny napastnik wiedzę w tym zakresie może uzyskać z doniesień prasowych informujących o odbywających się zawodach sportowych i wynikach tam osiąganych przez zawodników. Organ w poczynionych przez siebie wywodach uwzględnił okoliczności, na które powoływał się skarżący i przeprowadził w tym zakresie niezbędne dowody, które spełniają normy rzetelności i w pełni wyczerpują zasady postępowania. Przeprowadził bowiem ich pełną analizę, a po jej ocenie, wyciągnął - zdaniem Sądu - właściwie wnioski. Wszak nie sposób zarzucić organowi brak obiektywności, skoro sam skarżący w złożonych przez siebie zeznaniach nie przedstawił stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia. Organ w sposób przekonywający uzasadnił argumentację przemawiającą za odmową wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej wykazując niezbicie, iż strona dostrzega potrzebę posiadania takiej broni w celach prewencyjnych, na wszelki wypadek. Komendant Główny Policji uzasadniając swoją decyzję nie pominął, lecz w sposób przekonywujący wskazał, iż z przepisów powołanego przez skarżącego § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 listopada 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków przesyłania broni za pośrednictwem podmiotów zajmujących się przewożeniem i doręczaniem przesyłek, który stwierdza, iż operator podczas przewożenia przesyłki zapewnia bezpośrednią ochronę fizyczną o przesyłki przez pracownika ochrony uzbrojonego w broń palną bojową, spełniającego warunki określone w ustawie z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. nr 114, poz. 740, ze zm.), jak też projektowanych zmian wymienionego przepisu, nie da się wywieść stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia zdrowia lub minia dla osoby przemieszczającej się z bronią. Przepis ten jest bowiem adresowany do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w zakresie doręczania przesyłek, których doręczyciele (kurierzy) nie mają doświadczenia z obchodzenia się bronią palną i metodami ich zabezpieczenia. Natomiast z samego faktu potrzeby ochrony fizycznej przesyłek zawierających broń nie można wywodzić potrzeby takiej ochrony przez posiadaczy broni sportowej, czy choćby myśliwskiej w trakcie jej przemieszczania. Gdyby ustawodawca taką potrzebę dostrzegł, niewątpliwie dałby temu wyraz poprzez odpowiednią regulację prawną. Osoba posiadająca broń, ma wiedzę i jest obowiązana do odpowiedniego jej zabezpieczenia w transporcie oraz podczas przechowywania i taka ochrona, przy zachowaniu oczywiście stosownych wymogów prawem przewidzianych i zasad użytkowania, jest ochroną wystarczającą. Dowodzi tego, choćby dotychczasowy, bez incydentów, przebieg użytkowania broni sportowej przez skarżącego. Gdyby natomiast przyjąć tok rozumowania strony skarżącej, należałoby wówczas równolegle do wydania pozwolenia na broń sportową, czy myśliwską wydawać wnioskodawcy pozwolenie na broń bojową do ochrony fizycznej broni sportowej, myśliwskiej w trakcie transportu. Jest to twierdzenie zbyt daleko idące i nie posiada oparcia w aktualnie obowiązującym porządku prawnym. Zatem sam fakt prowadzenia przez skarżącego zajęć, podejmowania treningów i uczestnictwa w zawodach sportowych i w związku z tym przemieszczania się z bronią na strzelnicę i ze strzelnicy, sam w sobie nie uzasadnia wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. Nie jest to sytuacja nadzwyczajna, ponadprzeciętna w stosunku do innych osób będących w analogicznej jak skarżący sytuacji. Na podobne reakcje ze strony ewentualnych sprawców przestępstw są narażone również inne osoby przemieszczające się z bronią sportową, myśliwską i kolekcjonerską. Tym samym zarzuty podniesione przez skarżącego o tyle nie zasługują na uwzględnienie, że faktycznie tezy zawarte w skardze zmierzają do wykazania, iż skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni należy wydać "na wszelki wypadek". Wobec powyższego organ nie dopuścił się - w ocenie Sądu - naruszenia stanowiących podstawę rozstrzygnięcia przepisów prawa materialnego. Reasumując, brak poczucia bezpieczeństwa i to z różnych powodów, deklaruje bardzo wiele osób. Jednakże nie oznacza to obowiązku wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wystąpi, zaś ocena w tych sprawach należy do organów Policji, które mogą prowadzić w tym względzie mniej, lub bardziej rygorystyczną "politykę". Natomiast kontroli sądowej podlega to, czy procedowanie w tym względzie nie nosi znamion dowolności i czy przy wydaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa, co w rozpoznawanej sprawie - w ocenie Sądu - nie miało miejsca. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.