II SA/Wa 377/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Sławomir Fularski, Protokolant specjalista Wiesława Jesiotr po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi S. N. na decyzję Ministra Spraw Zagranicznych z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim utrzymuje ona w mocy decyzję Ministra Spraw Zagranicznych z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w części dotyczącej informacji wymienionych w tirecie drugim, czwartym i piątym decyzji z dnia [...] grudnia 2018 r. oraz stwierdza nieważność decyzji Ministra Spraw Zagranicznych z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w części dotyczącej informacji wymienionych w tirecie drugim, czwartym i piątym; 2. oddala skargę w pozostałym zakresie; 3. zasądza od Ministra Spraw Zagranicznych na rzecz S. N. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Minister Spraw Zagranicznych decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096), dalej K.p.a. i art. 16 ust. 2 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330); zwanej dalej "u.d.i.p.", po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...]o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Wnioskiem z dnia [...] października 2018 r. S.N. zwrócił się do Ministerstwa Spraw Zagranicznych o udzielenie informacji publicznej w odniesieniu do 12 pytań, które organ pogrupował w zagadnienia (w pięciu tiretach) odnoszące się do: - liczby osób zatrudnionych w Ministerstwie Spraw Zagranicznych lub innych jednostkach organizacyjnych podległych ministrowi w latach 2017-2018 na stanowiskach personelu dyplomatyczno-konsularnego i stanowiskach personelu pomocniczego z pominięciem procedury przewidzianej ustawą o służbie cywilnej; - sposobu dostosowania się Ministerstwa Spraw Zagranicznych do wyników kontroli NIK nr [...] oraz uchwały nr [...] Kolegium NIK z dnia [...] lutego 2014; - liczby terminów na wizytę paszportową udostępnionych przez system e-konsulat, liczby złożonych wniosków o wydanie dokumentu paszportowego w urzędach konsularnych w T. i w L. w latach 2017-2018 (do dnia złożenia zapytania); - przyczyn drastycznego zmniejszenia dostępności urzędu konsularnego w T. w 2018 r. w porównaniu z urzędem konsularnym w L.; - powodów dyskryminacji przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych obywateli polskich mieszkających w okręgu konsularnym w T. polegającej na zmniejszeniu dostępności usług konsularnych w porównaniu do dostępności tego typu usług dla obywateli polskich mieszkających w L. W uzupełnieniu wniosku, S.N. w dniu [...] listopada 2018 r. rozszerzył zakres czasowy pytania zawartego w tirecie 1 na okres od dnia [...] lutego 2014 r. do dnia [...] listopada 2018 r. i wniósł o przedstawienie informacji w formie tabeli z następującymi danymi: 1. data nawiązania stosunku pracy; 2. data rozwiązania stosunku pracy; 3. miejsce wykonywania pracy; 4. stanowisko/stopień/itp. osoby, która podpisała z pracownikiem umowę o pracę; 5. stanowisko/stopień/itp. pracownika, który został zatrudniony; 6. państwo zamieszkania pracownika; 7. obywatelstwa posiadane przez pracownika; 8. prawo, które MSZ uznało za właściwe dla danego stosunku pracy. Ponadto w piśmie tym wnioskodawca udzielił wyjaśnień na temat szczególnej istotności żądanej przez niego informacji dla interesu publicznego stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Stwierdził, że ogół żądanych przez niego informacji ma istotne znaczenie z punktu widzenia interesu publicznego, bowiem mają one służyć poprawie działania MSZ i jednostek mu podległych. Argumentował, że sama potrzeba sprawdzenia, czy MSZ działa w oparciu o obowiązujące przepisy prawa jest dostatecznym uzasadnieniem szczególnej istotności informacji dla interesu publicznego w demokratycznym państwie prawnym. Wobec ignorowania przez MSZ sygnałów o istniejących nieprawidłowościach zadanie wstępnej kontroli legalności działania organów państwa przechodzi, na społeczeństwo obywatelskie, którego podstawowym narzędziem jest procedura dostępu do informacji publicznej, co umożliwi wystąpienie do NIK o przeprowadzenie kontroli doraźnej w MSZ lub też do prokuratury z wnioskiem o wszczęcie dochodzenia w tej sprawie. Wnioskodawca argumentował również, że celem pytań zawartych we wniosku jest zwrócenie uwagi organu na fatalny dostęp do usług publicznych w konsulacie w T. oraz na zjawisko dyskryminacji polskich obywateli w dostępie do usług publicznych ze względu na miejsce zamieszkania. Minister Spraw Zagranicznych, uzasadniając odmowę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazał, że żądane informacje mają charakter przetworzony, ponieważ nie są to informacje gotowe. Ich zebranie i przygotowanie w zakresie oczekiwanym przez wnioskodawcę wymaga nakładu pracy kilku pracowników i kilku dni pracy, co wymaga poniesienia dodatkowych kosztów osobowych i rzeczowych. Wyjaśnił, że udzielenie tego rodzaju informacji przetworzonych wymaga, stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wykazania istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, co w ocenie organu w przedmiotowym przypadku nie zachodzi. Zdaniem organu, wnioskodawcy nie chodzi wcale o wpływ na poprawę funkcjonowania organu bądź instytucji państwa, lecz o jego prywatny interes, co w istocie stanowi próbę nadużycia prawa o dostępie do informacji publicznej. S.N., pozornie występując o dostęp do informacji publicznej (a dodatkowo informacji przetworzonej), w istocie zbiera materiał do wykorzystania w swojej własnej sprawie sądowo - pracowniczej przeciwko Ministerstwu Spraw Zagranicznych oraz Ambasadzie Rzeczypospolitej Polskiej w T., która toczy się przed Sądem Rejonowym dla [...] w W. [...] Wydział [...] pod sygn. akt [...] oraz sygn. akt [...] na tle rozwiązania jego stosunku pracy z Ambasadą. Organ poddał w wątpliwość skuteczność działań wnioskodawcy podejmowanych w ramach procedury dostępu do informacji publicznej, jako narzędzia wstępnej kontroli społecznej, służącego poprawie działania organów państwa, ponieważ narzędzia takie posiadają podmioty, instytucje, których działaniom kontrolnym z mocy odpowiednich przepisów podlega organ, a nie wnioskodawca. Działania wnioskodawcy w oparciu o potencjalnie uzyskane informacje uznał za nieskuteczne w związku z tym, że część zapytań dotyczących przyczyn rzekomo drastycznego zmniejszenia dostępności urzędu konsularnego w T. w porównaniu z urzędem konsularnym w L. oraz rzekomej dyskryminacji obywateli polskich w okręgu konsularnym urzędu konsularnego w T. stanowią w istocie stwierdzenia, tezy, obserwacje czy uwagi samego wnioskodawcy. W ocenie organu nie jest to zatem materia informacji publicznej, co raczej materiał na skargę bądź wniosek, regulowane przez dział VIII K.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] lutego 2019 r. S. N. zarzucił Ministrowi Spraw Zagranicznych naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 13 ust. 1 i ust. 2, art. 14 ust. 1 i art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem i wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] grudnia 2018 r. i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący wyjaśnił, że żądana informacja publiczna nie jest czysto prywatną sprawą, nie ma bezpośredniego związku z żadnymi prowadzonymi postępowaniami sądowymi, a wniosek o jej udostępnienie wynika z troski o sprawy publiczne - przestrzeganie obowiązującego prawa przez organ. Informacja ta ma służyć właśnie sprawowaniu kontroli społeczeństwa nad organami władzy publicznej. Skarżący wskazał ponadto, iż celem pytań zawartych we wniosku jest zwrócenie uwagi organu na fatalny dostęp do usług publicznych w konsulacie w T. oraz na zjawisko dyskryminacji polskich obywateli w dostępie do usług publicznych ze względu na miejsce zamieszkania. Chce wierzyć, że powodem dyskryminacji nie jest również kwestia wyznania obywateli polskich mieszkających na terenie okręgu konsularnego w T., lub też napięte stosunki dyplomatyczne między obecnymi rządami Polski i [...]. Skarżący uważa, że organ powinien być w posiadaniu informacji nieprzetworzonej w postaci raportów w zakresie pomiaru jakości realizacji usług publicznych w urzędach konsularnych na całym świecie. Powinien także być w posiadaniu opracowań dot. mechanizmów doskonalenia świadczenia usług. Wnoszący skargę wyraża przekonanie, że przetworzenie żądanych informacji i trud w związku z tym poniesiony przełoży się na ulepszenie działania organu, a przede wszystkim pozwoli organowi zobaczyć skalę istniejących nieprawidłowości, co stanowi szczególną istotność dla interesu publicznego. Są to bowiem informacje mające istotne znaczenie z punktu widzenia interesu publicznego dla ogółu obywateli. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Powtórzył, że informacje żądane przez skarżącego są informacjami przetworzonymi. Zaznaczył, że nie dysponuje czystą i gotową do przesłania informacją na temat liczby wniosków paszportowych złożonych w urzędach konsularnych w T. i w L., a jedynie zbiorczymi statystykami i sprawozdania z realizacji zadań urzędów konsularnych, z których dopiero należałoby wyekstrahować dane dotyczące liczby wniosków paszportowych, co powoduje konieczność zaangażowania czasu, sił i środków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga na decyzję Ministra Spraw Zagranicznych z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] podlegała uwzględnieniu w zakresie, jakim utrzymuje w mocy decyzję Ministra Spraw Zagranicznych z dnia [...] grudnia 2018 r. w części dotyczącej informacji wymienionej w tirecie drugim, czwartym i piątym, choć z powodów innych niż w niej podniesione. Na gruncie u.d.i.p. decyzja administracyjna może być wydana wówczas, gdy wchodzi w grę zakres przedmiotowy i podmiotowy ustawy (v. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2002 r. sygn. akt II SA 3301/02, Lex nr 78064; wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2002 r. sygn. akt II SA 2867/02,Wokanda 2003/6/33). Tylko wtedy można w drodze decyzji odmówić udostępnienia informacji. Jest bowiem bezspornie przyjęte, zarówno w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jak i w doktrynie, że forma decyzji musi wynikać z przepisów prawa w sposób wyraźny lub dorozumiany. W niniejszej sprawie jest bezsporne, że Minister Spraw Zagranicznych będący organem władzy publicznej jest podmiotem obowiązanym na gruncie u.d.i.p. (art. 4 ust. 1 pkt 1 tej ustawy). W ocenie Sądu nie została w powyższym zakresie natomiast spełniona przesłanka przedmiotowa u.d.i.p., co oznacza, że brak było podstaw do zastosowania tej ustawy i wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji w zakresie wskazanym w tirecie 2, 4 i 5 decyzji z dnia [...] grudnia 2018 r. Zdaniem Sądu, w tej części żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. i z tego względu nie poddają się ujętym w niej zasadom udostępniania. Informacja publiczna dotyczy, bowiem sfery faktów, którymi organ dysponuje. W trybie u.d.i.p. nie można zaś domagać się przeprowadzenia oceny czy też dokonania autokontroli. Wniesione w niniejszej sprawie żądanie zawarte w tiret 2 wniosku, dotyczy udostępnienia informacji na temat dostosowania się (w tym sposobu i czy w ogóle miało to miejsce) Ministerstwa Spraw Zagranicznych do wyników kontroli NIK nr [...] oraz do tez uchwały NIK z dnia [...] lutego 2014 r. Żądanie to nie jest zapytaniem o fakty, ale sprowadza się do tego, żeby organ ustosunkował się do opisanych we wniosku założeń i wytłumaczył się ze swoich działań. Nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. również żądanie ujęte w tirecie 4 – wyjaśnienie przyczyn drastycznego zmniejszenia się dostępności urzędu konsularnego w T. w 2018 r. w porównaniu z urzędem konsularnym działającym w L. oraz żądanie ujęte w tirecie 5 - przedstawienie powodów dyskryminacji przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych obywateli polskich mieszkających w okręgu urzędu konsularnego w T., polegającej na zmniejszeniu dostępności dla nich usług konsularnych w porównaniu do dostępności tych usług dla obywateli polskich mieszkających w L. Wszystkie sporne pytania (tiret 2,4,5) w istocie stanowią z góry założoną tezę przyjętą przez wnioskodawcę, do której miałby się odnieść organ, a nie informację ze sfery faktów. Pytania te mają charakter ocenny, z góry zakładają podejrzenia co do działalności w tej sferze organu jako niezgodnej z prawem, co wprost wynika z uzasadnienia skargi. Tymczasem istota informacji publicznej dotyczy wiedzy o działaniach organu władzy publicznej (jednostki samorządu terytorialnego) i osób wykonujących funkcje publiczne i służy temu, aby obywatel mógł poznać stan rzeczywisty, związany z mechanizmem podejmowanych przez organ działań, ale nie stan insynuowany, sugerowany, odpowiadający z góry założonej tezie. Informacją jest bowiem opis rzeczywistości, niezależnie od tego, czy jest zgodny z prawdą czy też nie. W świetle powyższego, organ wydając decyzję administracyjną naruszył w sposób rażący art. 16 ust. 1 u.d.i.p. (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.) Skoro bowiem żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, sprawa z wniosku nie może być rozstrzygana na podstawie powołanego przepisu. Z tego względu Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej z dnia [...] stycznia 2019 r. w zakresie w jakim utrzymuje ona w mocy decyzję Ministra Spraw Zagranicznych z dnia [...] grudnia 2018 r. w części dotyczącej informacji wymienionych w tirecie 2, 4 i 5 decyzji z dnia [...] grudnia 2018 r. oraz stwierdził nieważność decyzji Ministra Spraw Zagranicznych z dnia [...] grudnia 2018 r. w części dotyczącej informacji wymienionych w tirecie drugim, czwartym i piątym. W tym zakresie wniosku, organ powinien pismem poinformować wnioskodawcę, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej i w związku z tym nie znajduje zastosowania u.d.i.p. Żądanie ujęte w tirecie 1 wniosku dotyczyło udostępnienia informacji o liczbie osób zatrudnionych w Ministerstwie Spraw Zagranicznych lub innych jednostkach organizacyjnych podległych ministrowi w latach 2017-2018 na stanowiskach personelu dyplomatyczno-konsularnego i stanowiskach personelu pomocniczego z pominięciem procedury przewidzianej ustawą o służbie cywilnej. Przy czym żądana informacja miała zostać przedstawiona w formie tabeli z uwzględnieniem: daty nawiązania stosunku pracy, daty rozwiązania stosunku pracy, miejsca wykonywania pracy, stanowiska/stopnia/itp. osoby podpisującej z pracownikiem umowę o pracę, stanowiska/stopnia/itp. pracownika zatrudnionego, państwa zamieszkania pracownika, obywatelstwa pracownika, prawa uznanego za właściwe dla danego stosunku pracy. Wniosek ten dotyczył zatem informacji o zasadach funkcjonowania wyżej wymienionego podmiotu, co przesądza o zakwalifikowaniu tej informacji do kategorii informacji publicznej, podlegającej udostępnieniu zgodnie z u.d.i.p. Taki charakter posiada także żądanie ujęte w tirecie 3 zaskarżonej decyzji tj. udzielenie informacji o liczbie terminów na wizytę paszportową udostępnionych przez system e-konsulat, liczbie złożonych wniosków o wydanie dokumentu paszportowego w urzędach konsularnych w T. i w L. w latach 2017-2018 (do dnia złożenia zapytania). W sprawie bezsporne jest, że wniosek został skierowany do podmiotu objętego dyspozycją art. 4 u.d.i.p. Sąd zobowiązany był natomiast do zbadania, czy organ prawidłowo zaliczył przedmiotowe informacje do informacji przetworzonej, która stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. może być udostępniona w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Sformułowanie powyższej normy prawnej prowadzi do konkluzji, że w sytuacji gdy przedmiotem wniosku składanego w trybie u.d.i.p. jest informacja przetworzona, na stronie wnioskującej ciąży obowiązek wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ciężar dowodowy w tym zakresie obciążać może jedynie wnioskodawcę, bowiem tylko on posiada wiedzę na temat tego, jak zechce wykorzystać zdobytą informację. Kluczowe zaś znaczenie dla oceny istnienia szczególnie istotnego interesu w udostępnieniu danej informacji ma sposób, w jaki wnioskodawca zamierza spożytkować otrzymaną informację. Wyjaśnić również należy, ze ocena żądanej informacji publicznej pod kątem tego, czy posiada ona cechy informacji przetworzonej czy jest informacją prostą, należy zawsze do organu, do którego trafia wniosek. Tak więc to dopiero adresat żądania dokonuje kwalifikacji tej informacji jako prostej lub przetworzonej. W sytuacji zaś gdy dojdzie do przekonania, że żądana informacja jest informacją przetworzoną, musi poinformować o tym wnioskodawcę, wzywając jednocześnie do wykazania, że udzielenie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Co zaś się tyczy materii informacji przetworzonej, to sformułowanie to nie zostało doprecyzowane w ustawie. Dla jego identyfikacji koniecznym jest więc odniesienie się do orzecznictwa sądów administracyjnych. W myśl tezy zawartej w wyroku NSA z 17 października 2006 r. wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 1347/05 - dostępnego pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl) "informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się pewna suma informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Takie zabiegi czynią zatem takie informacje proste, informacją przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane z potrzebą istnienia przesłanki interesu publicznego". W podobnym duchu wypowiedział się WSA w Warszawie w wyroku z 16 grudnia 2009 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1513/09 - dostępnym pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdzając, iż "informacja przetworzona to taka, której organ nie posiada, lecz musi ją wytworzyć na podstawie będących w jego posiadaniu informacji źródłowych i nie może to być technicznie proste zestawienie tych informacji, lecz jakościowo nowa informacja wytworzona zazwyczaj w wyniku dokonania stosownej analizy albo syntezy, obliczeń czy nowych zestawień statystycznych, bądź jakościowo nowego wnioskowania". Z wnioskami zawartymi w w/powołanych orzeczeniach Sad w pełni się zgadza i traktuje je jak własne. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że jak wynika z oświadczenia organu, nie posiadał on gotowej - wytworzonej informacji będącej odpowiedzią na wniosek strony. Informacja ta nie była bowiem dostępna wprost z zestawień prowadzonych przez organ. Powyższe świadczy więc już o tym, że nie posiadając w sposób wyodrębniony informacji będącej przedmiotem wniosku, organ byłby zobligowany do jej wytworzenia. Byłaby to więc informacja jakościowo nowa, a więc nosząca już znamiona informacji przetworzonej. Działania organu konieczne do wytworzenia żądanej informacji, wiązałyby się niewątpliwie z możliwością destabilizacji pracy pytanego podmiotu. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo zakwalifikował informację wymienioną w tirecie 1 i 3 jako informację publiczną przetworzoną. Wniosek taki usprawiedliwia bowiem zarówno znaczny zakres nakładu pracy koniecznej do wykonania przez organ, jak też fakt, że efektem tych prac będzie informacja nowa jakościowo i nieistniejąca w chwili składania wniosku. W świetle powyższego, gdy strona zobowiązana do udzielenia informacji zakwalifikowała żądaną informację jako należącą do kategorii informacji przetworzonej, jako zasadne jawi się działanie organu polegające na wezwaniu wnioskodawcy do wykazania, że uzyskanie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W ocenie Sądu organ poprawnie przyjął, że pytający nie ma realnego wpływu na funkcjonowanie organów administracji państwowej. W orzecznictwie i doktrynie utrwalił się pogląd, że owo realne wpływanie na poprawę działania organów państwa powinno mieć charakter bezpośredni. Przyjmuje się bowiem, iż tylko ów bezpośredni wpływ, może być oceniany jako realny, tj. dający co najmniej duże szanse na poprawę określonej sytuacji. Skarżący, na posiadanie takiego bezpośredniego sposobu wpływania nie powołuje się. Podnosi jedynie możliwość pośredniego oddziaływania, a poprzez to, bardzo mało prawdopodobnego realnego kształtowania rzeczywistości. Argumenty skarżącego dotyczące wpływania na działanie instytucji państwa, mają charakter wyłącznie ogólny i czysto teoretyczny. Gdyby w sprawach tego rodzaju co niniejsza, przyjmować za wystarczające takie argumenty, to ustawowy wymóg wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego stałby się wymogiem wyłącznie iluzorycznym. Oczywistym i nie wymagającym dowodu jest bowiem to, że każdy obywatel może informować organy państwa o każdej sprawie jaka wydaje się mu ważna. Samo jednak informowanie nie obliguje do podjęcia działań w sprawie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) dalej p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 wyroku. Zaś na podstawie art. 151 tej ustawy orzekł jak w pkt 2 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, Sąd orzekł, jak w punkcie 3 wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Do kosztów tych Sąd zaliczył wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł.