II SA/Wa 3799/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Tomasz Szmydt, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 marca 2022 r. sprawy ze skargi L. P. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...], na podstawie art. 149 § 3 oraz art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735), zwanej dalej k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku L. P. dotyczącego żądania wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną - rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1989 r. Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...], dotyczącą mianowania na stanowisko [...] Wydziału [...] Służby Bezpieczeństwa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...], postanowieniem z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu organ wskazał m.in., że wnioskiem z dnia [...].06.2021r. (wpisana przez wnioskodawcę data wniosku - [...].07.2021 r.), data stempla pocztowego [...].06.2021 r., wpływ do KWP w [...] [...].07.2021 r. ; w/wymieniony zwrócił się o wznowienie w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] kwietnia 1989 r. Szefa WUSW w [...]. Jako podstawę swojego żądania zawartego we wniosku z dnia [...].06.2021 r. w/wymieniony wskazał na oświadczenie z dnia [...].06.2021 r. I. P. ( siostry wnioskodawcy), w którym podaje, iż w połowie 1988r. poprosiła ona B. R. pracującą w WUSW w [...] o ustalenie, czy jej brat mógłby się przenieść do pracy w prewencji WUSW [...] z uwagi na trudne warunki mieszkaniowe w [...] i choroby dzieci. W odpowiedzi uzyskała informację, iż brat może napisać raport, bo etat w Wydziale [...] jest wolny. Jak wskazuje w oświadczeniu, poczynione ustalenia przekazała bratu, który jako funkcjonariusz [...] RUSW [...] napisał raport o przeniesienie do WUSW w [...]. Podaje również, iż po złożeniu przez niego raportu został on wezwany na rozmowę kwalifikacyjną do naczelnika [...] WUSW w [...] i miał pracować jako [...] w Wydziale [...] WUSW [...], tak jak to miało miejsce w RUSW w [...]. Na zakończenie wskazuje na okoliczności, w których poznała B. R. Z oświadczeniem siostry J. P. zapoznał się [...] czerwca 2021 r. Organ przytoczył art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., art. 148 § 1 i art. 150 § 1 k.p.a. Wskazał, że w niniejszej sprawie właściwym do rozpatrzenia żądania L. P. o wznowienie postępowania jest Komendant Wojewódzki Policji w [...], wobec faktu, iż rozkaz personalny Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1989 r. wydał jego poprzednik - Szef Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...]. Organ dokonując oceny, czy wniosek o wznowienie postępowania złożony został w terminie wskazał, że L. P. przedmiotowy wniosek o wznowienie postępowania na podstawie w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. złożył w dniu 29.06.2021r. (data stempla pocztowego), przez co uchybił jednomiesięczny termin na wykonie wskazanej czynności, określony w art. 148 § 1 k.p.a. Organ podał, że jak wynika z akt osobowych podstawą wydania rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] kwietnia 1989r. Szefa WUSW w [...] był raport J. P. z dnia [...] września 1988r. w sprawie przeniesienia do WUSW w [...]. Uzasadnienie raportu zaś odnosi się tylko i wyłącznie do opisanej szczegółowo bardzo trudnej sytuacji mieszkaniowej oraz zdrowotnej dzieci. Wskutek powyższego rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 1989r. Szefa WUSW w [...] wymieniony został odwołany z zajmowanego stanowiska - [...] ds. [...] RUSW [...] na w/e Wydziału [...] WUSW w [...] i przeniesiony, na własną prośbę do dyspozycji Szefa WUSW w [...] z dniem [...] marca 1989 r. Następnie, rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1989 r. Szefa WUSW w [...], L. P. został mianowany na stanowisko młodszego inspektora Wydziału [...] Służby Bezpieczeństwa WUSW w [...] z dniem [...].04.1989 r. W/wymieniony raportem z dnia [...].08.1989r. zwrócił się do Szefa WUSW w [...] z prośbą o przeniesienie z Wydziału [...] WUSW w [...] do Wydziału [...] lub Wydziału [...]. Swoją prośbę umotywował 12 letnią pracą w resorcie spraw wewnętrznych, zgodnie z przeszkoleniem na stanowiskach typowo milicyjnych. Wskazuje, że cyt. " W kwietniu 1989r. z powodów rodzinnych przeniósł się do [...] ze [...], gdzie pracował w tamtejszym RUSW. Warunkiem decyzji przejścia do WUSW w [...] było podjęcie pracy w Wydziale [...] lub w [...]. Po przeprowadzeniu rozmów w tut. Wydziale [...] otrzymałem w tym temacie satysfakcjonujące zapewnienie. Z chwilą formalnego przeniesienia do WUSW w [...], mimo wcześniejszych uzgodnień, zostałem skierowany do pracy w Wydziale [...]. Trzymiesięczną pracę w wydziale operacyjnym próbował wykorzystać na przystosowanie się do innej tematyki i specyfiki służby. Doszedłem jednak do wniosku, że ten rodzaj pracy nie odpowiada mi i z punktu widzenia służby bardziej efektywny i przydatny będę w pionie MO, gdzie pracowałem przez kilkanaście lat". Powyższy raport został pozytywnie rozpatrzony przez Szefa WUSW w [...], który rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 1989r. odwołał ze stanowiska młodszego inspektora Wydziału [...] SB WUSW w [...] L. P. i mianował na stanowisko inspektora Wydziału [...] WUSW w [...] z dniem [...] października 1989r. Fakt odbytej rozmowy przed przeniesieniem do WUSW w [...] z ówczesnym naczelnikiem Wydziału [...] i ewentualnymi uzgodnieniami co do dalszej służby w tej komórce organizacyjnej nie wynika z jakiegokolwiek dokumentu służbowego. W raporcie dotyczącym przeniesienia z RUSW w [...] do WUSW [...] L. P. nie powołał się na odbytą rozmowę z naczelnikiem Wydziału [...], jak również nie określił komórki organizacyjnej, w której chciałby pełnić dalszą służbę w WUSW w [...]. Dopiero w raporcie z dnia [...].08.1989r. przywołuje motywy, którymi kierował się przy przeniesieniu do WUSW w [...], w tym na rozmowę z naczelnikiem Wydziału [...], czego jednak nie potwierdza przy opisywaniu raportu naczelnik tego wydziału. Z powyższego wynika jednoznacznie, że treścią tego raportu wymieniony poinformował organ o swoich motywach, nie ujawnionych wcześniej w raporcie z dnia [...].09.1988r. w sprawie przeniesienia do WUSW w [...]. Organ wskazał, że zważyć również należy, iż z innych dokumentów, m.in. z raportu z dnia [...] czerwca 1990r. skierowanego do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wynika, iż cyt. "W czasie rozmowy Naczelnik Wydziału [...] wyraził zgodę na zatrudnienie mnie w Wydziale [...] WUSW, jednakże ówczesne kierownictwo WUSW [...] nie pytając mnie o zgodę skierowało mnie do pracy w Służbie Bezpieczeństwa. Mając trudną sytuację mieszkaniową w [...] nie zaprotestowałem". Komendant Wojewódzki Policji w [...] wskazał, że przedstawiony przez w/wymienionego dowód w postaci oświadczenia siostry z dnia [...].06.2021 r. o jej wiedzy na temat okoliczności złożenia przez L. P. raportu o przeniesieniu do WUSW w [...] i motywów, którymi kierował się przy jego złożeniu nie może stanowić nowej okoliczności faktycznej, jak również nie jest nowym dowodem uzasadniającym wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Potwierdza to zarówno powołany wyżej raport z dnia [...] sierpnia 1989r., jak również raport wymienionego z dnia [...] czerwca 1990r., skierowany do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], w którym wymieniony wskazywał na motywy, którymi kierował się przy złożeniu raportu o przeniesieniu ze [...] do WUSW w [...], jak również na odbytą z naczelnikiem Wydziału [...] rozmowę. W toku czynności wstępnych uznano zatem, że w sprawie wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. zachodzi przeszkoda formalna, co oznacza, że organ zobligowany był do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Organ podkreślił, iż termin złożenia wniosku o wznowienie postępowania jest terminem procesowym, co wynika z brzmienia art. 148 § 1 i 2 k.p.a., w którym położony jest akcent na dopełnienie w terminie czynności procesowej, a nie na stronę materialną, dopuszczalności ponownego żądania rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Przepis art. 148 § 1 k.p.a. wyraźnie wskazuje na moment powzięcia wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, nie zaś na moment powzięcia wiadomości o tym, że owa okoliczność może stanowić podstawę wznowienia postępowania (o przysługującym prawie wznowienia). Przyjęty tu pogląd nie jest kwestionowany w orzecznictwie i doktrynie (por. np. wyroki NSA z dnia 19 marca 2008 r. sygn. akt II OSK 127/07 i z dnia 9 stycznia 2002 r. sygn. Uchybienie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania ma ten skutek, że postępowanie to nie może być wznowione. Okoliczność ta, zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a., skutkuje obowiązkiem organu do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. akt V SA 1460/01, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 8 września 2010 r. Sygn. akt II SA/Rz 279/10). Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu zażalenia L. P., postanowieniem z dnia [...] października 2021 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał m.in., że do wniosku o wznowienie z [...] czerwca 2021 r., którego treść organ przytoczył, wnioskodawca załączył oprócz oświadczenia I. P. z dnia [...] czerwca 2021 r. L. P. załączył: wyrok Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] maja 2021 r., sygn. akt [...], którym zmieniono zaskarżone decyzje Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, stwierdzono brak podstaw do ponownego ustalenia wysokości emerytury odwołującego przy uwzględnieniu przepisów dotyczących zasad obliczania wysokości świadczenia dla osób pełniących służbę na rzecz totalitarnego państwa i przyznano Panu L. P. emeryturę w dotychczasowej wysokości, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2833/19, którym uchylono decyzję nr [...] MSWiA z dnia [...] listopada 2019 r. w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy. KGP przytoczył art. 145 § 1, art. 145a § 1, art. 145aa § 1, art. 145b § 1, art. 147, art. 148 § 1 i 2, art. 150 k.p.a. Organ wskazał m.in., że badanie dopuszczalności wznowienia postępowania, jako faza proceduralna, polega także na ustaleniu, czy w sposób oczywisty można z twierdzeń strony wyprowadzić wniosek o braku związku przyczynowego pomiędzy wskazaną podstawą wznowienia, a stanem faktycznym i prawnym sprawy. Innymi słowy, jeżeli da się z góry wykluczyć ten związek przyczynowy, dopuszczalne będzie wydanie postanowienia, o którym mowa w art. 149 § 3 k.p.a. Odmowa wznowienia postępowania administracyjnego może jednak nastąpić wyłącznie z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. Powodem tym nie może być jednak brak podstaw do wznowienia postępowania, gdyż prowadziłoby to do oceny przyczyn wznowienia przed wydaniem postanowienia o jego wznowieniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt 11OSK184/09). Organ przypomniał, że L. P. wystąpił o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną - rozkazem personalnym nr [...] Szefa WUSW w [...] z dnia [...] kwietnia 1989 r. w przedmiocie mianowania wymienionego na stanowisko młodszego inspektora Wydziału [...] Służby Bezpieczeństwa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...]. Jak uzasadnił, podstawą wznowienia postępowania w tej sprawie są nowe, istotne okoliczności istniejące w chwili wydania decyzji administracyjnej, a nieznane organowi, który ją wydał (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Okolicznościami tymi, zdaniem strony, są informacje zawarte w treści oświadczenia I. P. z dnia [...] czerwca 2021 r., dotyczące ustaleń poczynionych przez wymienioną w 1988 r. w kwestii wakatów w WUSW w [...]. Komendant Główny Policji wskazał, że już proste zestawienie wymienionych faktów uniemożliwia uznanie wskazanych okoliczności jako spełniających wymogi z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Fakt, który podnosi wnioskodawca we wniosku o wznowienie postępowania, tj. wiedza I. P., uzyskana w szpitalu od B. R. na temat istnienia w połowie 1988 r. wolnego etatu w Wydziale [...] WUSW w [...] z całą pewnością nie stanowi okoliczności istniejącej w dniu wydania przez Szefa WUSW w [...] rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] kwietnia 1989 r., a zatem nie może stanowić istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję, które wyszły na jaw, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. KGP podkreślił, że Szef WUSW w [...], jako właściwy do mianowania L. P. na stanowisko młodszego inspektora Wydziału [...] Służby Bezpieczeństwa WUSW w [...], miał wiedzę na temat wakatów w podległej mu jednostce organizacyjnej na dzień tego mianowania. KGP dodał, że Szef WUSW w [...] był organem odpowiedzialnym za prawidłowe funkcjonowanie i realizację ustawowych zadań przez kierowaną przez niego jednostkę organizacyjną. Nie miał przy tym obowiązku, przed dokonaniem mianowania funkcjonariuszy na konkretne stanowiska służbowe uzyskiwania ich dodatkowej zgody. Niewątpliwie jednak, co wynika z akt niniejszego postępowania, uwzględniono prośbę L. P. zawartą w raporcie z dnia [...] września 1988 r. i mianowano wymienionego w strukturach WUSW w [...], zaś sam skarżący nie tylko wiedział o mianowaniu go na stanowisko służbowe w Służbie Bezpieczeństwa (organ podał, że w odwołaniu z dnia [...] stycznia 2020 r. od decyzji nr [...] i [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2020 r. L. P. wskazał: "Naczelnik Kadr poleca wydając rozkaz odprowadzenia Skarżącego do Wydz. [...] SB przy tym dodając, że etat w prewencji jest teraz zablokowany i na jakiś czas został tam przydzielony"), ale również wyraził na nie zgodę (organ podał, że w raporcie z dnia [...] czerwca 1990 r. L. P. wskazał: "Mając trudną sytuację mieszkaniową w [...] nie zaprotestowałem"). Mając to na uwadze KGP stwierdził, że już wstępna analiza wystąpienia z dnia [...] czerwca 2021 r. prowadzi do wniosku, że powołane okoliczności nie mogą prima facie zostać uznane za wskazanie ustawowej podstawy wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W konsekwencji stwierdził, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] słusznie uznał, że w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zachodzi przeszkoda formalna wznowienia, a to oznacza, iż był on zobligowany do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2021 r. nr [...] stało się przedmiotem skargi L. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący przedstawił obszernie okoliczności dotyczące służby z 1989 r. Wskazał też m.in., że Sąd Okręgowy w [...] Wydział [...] wyrokiem z [...] maja 2021 r. sygn. akt [...] przywrócił w całości emeryturę skarżącemu. Podał też, że wyrok ten został zaskarżony o Sądu Apelacyjnego przez Dyrektora ZER MSWiA. Skarżący podniósł m.in., że konstrukcja prawna zawarta w rozkazie [...] Szefa WUSW [...] jest nieprecyzyjna i niezrozumiała, albowiem pozwala na dowolną interpretację w przedmiocie pełnienia służby w SB. Dlatego zdaniem skarżącego wymaga podjęcia czynności w ramach procedury wznowieniowej. Podniósł, że konstrukcja rozkazu personalnego z [...] kwietnia 1989 r. jest mylona ze służbą w SB o czym świadczą, jak wskazał, m.in. zapisy informacji IPN [...] dot. skarżącego. Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę L. P. na postanowienie KGP z dnia [...] października 2021 r. nr [...], wniósł o oddalenie skargi. Reprezentujący skarżącego adwokat, pełnomocnik z urzędu, pismem procesowym z dnia [...] marca 2022 r. poparł skargę wniesioną przez skarżącego. Pełnomocnik podniósł m.in., że jako podstawę wznowienia postępowania skarżący wskazał na oświadczenie I. P. z dnia [...].06.2021 r. z którego wynika, że motywacją skarżącego do napisania raportu o przyjęcie do pracy w WUSW w [...] była informacja, że w dziale [...] WUSW w [...] jest wolny etat. Intencją skarżącego nie było w żadnym wypadku wstąpienie w szeregi Służb Bezpieczeństwa, lecz chęć objęcia wolnego etatu w dziale prewencji. Pełnomocnik wskazał, że z oświadczeniem I. P. skarżący zapoznał się w dniu [...].06.2021 r., zatem został zachowany termin do złożenia podania o wznowienie postępowania (data złożenia - [...].06.2021 r.). Zdaniem pełnomocnika, Wiedza I. P. w ocenie skarżącego stanowi okoliczność opisaną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Dodatkowo, przedmiotowa okoliczność istniała w dniu wydania rozkazu personalnego nr [...], bowiem jak wynika z oświadczenia I. P. - o wolnym etacie dowiedziała się w połowie 1988 r. Powyższe stanowi zatem istotne dla sprawy nowe okoliczności, które istniały w dniu wydania rozkazu personalnego, ale nieznane były organowi, który je wydał. Pełnomocnik podkreślił, że skarżący nigdy nie składał podania o przyjęcie go do Służb Bezpieczeństwa. Skarżący zaprzecza informacjom płynącym z dekretacji Naczelnika [...] Wydziału, który podał, że rzekomo rozmawiał ze skarżącym i zaproponował skierowanie do służby w SB, co jak podkreśla skarżący było nieprawdą. Do wydania rozkazu personalnego nr [...] nie powinno zatem w ogóle dojść, bowiem okoliczności związane z jego wydaniem nie były oparte na rzetelnej procedurze oraz łamały ówcześnie obowiązujące prawo. Strona służbowa nigdy nie wytoczyła przeciwko skarżącemu jakiegokolwiek postępowania w związku z tym, że twierdził w raporcie z dnia [...].08.1989 r, i z dnia [...].06.1990 r., że uzgodnił przejście do Wydz. [...] WUSW [...] z naczelnikiem w obecności kadrowca. W postępowaniu administracyjnym naruszono zatem podstawowe zasady w tym zasadę prawdy obiektywnej z art. 7 k.p.a. Pełnomocnik wskazał, że skarżący nie miał zatem wiedzy o mianowaniu go na stanowisko służbowe w Służbach Bezpieczeństwa, ani tym bardziej się na powyższe nie godził. Pełnomocnik wskazał też m.in., że w latach 1977-1991 o decyzjach personalnych dot. miejsca pracy skarżący był informowany w formie ustnej; bowiem taka była wówczas praktyka. Skarżący nie zgodził sią tylko z jedną ustną decyzją personalną w w/w latach, która dotyczyła przeniesienia go do Wydz. [...] SB. Skarżący wówczas od razu zaprotestował ustnie, a następnie także pisemnie pisząc raport z dnia [...].08.1989 r. do Szefa WUSW [...]. W związku z powyższym. Szef WUSW [...] zaakceptował argumentację skarżącego użytą w raporcie i polecił (również ustnie), aby od dnia [...].10.1989 r. skierować skarżącego do Wydz. [...] WUSW [...]. Potwierdza to fakt, że Szef WUSW [...] nie znał wcześniej argumentacji zawartej w raporcie skarżącego z [...].08.1989 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie podlegała uwzględnieniu. Zaskarżone postanowienie i postanowienie organu I instancji nie naruszają prawa. Zasadnie Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2021 r. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 1989 r. o mianowaniu L. P. na stanowisko młodszego inspektora Wydziału [...] Sł. Bezp. WUSW [...] w [...] grupie uposażenia zasadniczego szczebla "[...]", w [...] kategorii dodatku służbowego, dodatkiem kwalifikacyjnym we wskazanych w tym rozkazie wysokościach z dniem [...] kwietnia 1989 r., zaś Komendant Główny Policji prawidłowo postanowieniem z dnia [...] października 2021 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną jest postępowaniem nadzwyczajnym. Warunkiem skutecznego wszczęcia takiego postępowania jest, po pierwsze wskazanie jednej z przesłanek wznowienia postępowania wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1-8, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b k.p.a., po drugie zaś złożenie wniosku o wznowienie postępowania w terminie przewidzianym w art. 148 § 1 k.p.a. lub odpowiednio w art. 145a § 2, art. 145 aa § 2 k.p.a. i art. 145b § 2 k.p.a. Nie wystarczy przy tym, co wymaga podkreślenia, samo przytoczenie treści przepisu określającego przesłankę wznowieniową, ale konieczne jest wskazanie tej przesłanki. W niniejszej sprawie skarżąc powołał się we wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...] czerwca 2021 r. na przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W sprawie tej jednakże – pomimo powołania się we wniosku na ten przepis – wnioskodawca nie wskazał żadnej nowej okoliczności faktycznej, ani nowego dowodu w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., istotnego dla sprawy zakończonej kwestionowanym rozkazem personalnym o mianowaniu na dane stanowisko ze wskazaniem grupy uposażenia zasadniczego wraz z określonymi dodatkami. Wynika to jednoznacznie z treści wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. Wnioskodawca jako nową okoliczność wskazał oświadczenie swojej siostry I. P. z dnia [...] czerwca 2021 r., w którym podała ona, że "(...) w połowie 1988 r. poprosiłam panią B. R., która pracowała w WUSW [...] o ustalenie czy mój brat mógłby przenieść się do pracy w prewencji WUSW [...] z uwagi na trudne warunki mieszkaniowe w [...] i choroby dzieci w. Po kilku dniach Pani B. R. poinformowała mnie, że mój brat może napisać raport bo etat w Wydziale [...] jest wolny. Tą informację przekazałam bratu, który jako funkcjonariusz prewencji RUSW [...] napisał raport o przejście do WUSW [...]. Wiem również, że po tym raporcie został wezwany na rozmowę kwalifikacyjną do Naczelnika [...] WUSW [...] i miał pracować jako funkcjonariusz prewencji w Wydziale [...] WUSW [...] jak to miało miejsce w RUSW [...]. Nadmieniam, że panią B. R. poznałam w Szpitalu na [...] w [...] gdzie leczyło się jej dziecko a ja pracowałam jako pielęgniarka oddziałowa". W ocenie Sądu powołana w wymienionym oświadczeniu okoliczność nie stanowi przesłanki określonej przez ustawodawcę w przepisie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., co prawidłowo stwierdziły organy. Powołanie się przez wnioskodawcę na oświadczenie siostry, która w połowie 1988 r. miała uzyskać wiedzę o wolnym etacie w Wydziale [...] WUSW [...], na skutek czego, jak wskazano w oświadczeniu, skarżący "napisał raport o przejście do WUSW [...]" nie stanowi istotnej dla sprawy (dotyczącej mianowania na stanowisko w Wydziale [...] Sł. Bezp. WUSW [...], wraz z ustaleniem składników uposażenia) nowej okoliczności faktycznej, czy nowego dowodu, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Ustalenia tego nie zmienia okoliczność, czy skarżący wiedział, czy też nie wiedział o mianowaniu na stanowisko w tym konkretnym Wydziale. Nadto, jak wynika z ustaleń organu, co wskazano w postanowieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], skarżący miał wiedzę co najmniej od [...] sierpnia 1989 r. o pozostawaniu w Wydziale [...] Sł. Bezp. WUSW [...] (organ powołał się na raport skarżącego z dnia [...] sierpnia 1989 r. do Szefa WUSW w [...] o przeniesienie z Wydziału [...] WUSW w [...] do Wydziału [...] lub Wydziału [...], a także na raport z dnia [...] czerwca 1990 r., w którym skarżący wskazywał, że nie pytając go o zgodę skierowano go do pracy w Służbie Bezpieczeństwa). W ocenie Sądu, organ I instancji prawidłowo zastosował przepis art. 149 § 3 k.p.a. i odmówił wznowienia postępowania administracyjnego. Podanie bowiem, jako przesłanki wznowienia innej przyczyny niż wymieniona w art. 145 § 1 k.p.a., a taki przypadek - co jednoznacznie wynika z treści wniosku o wznowienie postępowania – zachodzi w niniejszej sprawie, stanowi podstawę do odmowy wznowienia postępowania. Pogląd taki prezentowany jest zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (v. B.Adamiak [w:] B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2012 r., str. 550; wyrok NSA z dnia 20 czerwca 1991 r. sygn. akt IV SA 487/91, ONSA 1991, nr 2, poz. 50). Wyczerpujące wyliczenie podstaw wznowienia postępowania oznacza niedopuszczalność wznowienia postępowania na podstawie niewyliczonej w art. 145 § 1, art. 145a § 1, art. 145aa § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. Niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia podstaw wznowienia postępowania. Podnoszona przez pełnomocnika skarżącego kwestia tego, że "skarżący nigdy nie składał podania o przyjęcie do Służb Bezpieczeństwa", "nie miał wiedzy o mianowaniu go na stanowisko służbowe w Służbach Bezpieczeństwa, ani tym bardziej się na powyższe nie godził" pozostaje bez znaczenia dla trafności ustaleń organu, co do braku powołania się na przesłankę wznowieniową określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w odniesieniu do rozkazu personalnego dotyczącego mianowania skarżącego na stanowisko i ustalenia uposażenia. Już zatem z tej przyczyny niedopuszczalne było wznowienie postępowania i badanie powołanej przez siostrę skarżącego w oświadczeniu okoliczności uzyskania przez nią wiedzy o wolnym etacie w Wydziale [...] WUSW [...] jako przesłanki wznowienia postępowania. Wobec oczywistości braku przesłanki wznowienia postępowania, zasadna była odmowa jego wznowienia. Sama kwestia terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. przewidzianego do złożenia wniosku o wznowienie postępowania pozostaje w tej sytuacji bez znaczenia w sprawie, choć i w tym zakresie organ przywołał argumentację powołując się na treść raportów skarżącego z dnia [...] sierpnia 1989 r. i z dnia [...] czerwca 1990 r. Ustalanie kwestii pełnienia bądź niepełnienia służby w SB, do czego zasadniczo zmierza w skardze skarżący, nie stanowi o niezgodności z prawem postanowień KGP i WKP w [...] i nie stanowi przesłanki wznowienia. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329) orzekł, jak w wyroku.