II SA/Wa 396/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Danuta Kania, Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi P. B. na orzeczenie Komendanta [...] Policji z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej 1. uchyla zaskarżone orzeczenie oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...] października 2015 r., 2. zasądza od Komendanta [...] Policji na rzecz skarżącego P.B.kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] Komendant [...] Policji, utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] października 2015 r., nr [...], o uznaniu [...] P. B., winnego naruszenia dyscypliny służbowej, w prowadzonym przeciwko niemu postepowaniu dyscyplinarnym wymierzając policjantowi karę nagany. W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, że [...] P. B. referent Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego Komisariatu Policji w [...] Komendy Powiatowej Policji w [...], w postępowaniu dyscyplinarnym, został obwiniony o to, że w okresie od dnia 14 lutego 2015 r. do dnia 27 kwietnia 2015 r., będąc zobowiązany do terminowej, dokładnej i starannej realizacji nałożonych na niego obowiązków służbowych oraz poleceń przełożonych, w sposób nieprawidłowy wykonywał czynności służbowe w niżej wymienionych, przydzielonych mu do prowadzenia postępowaniach przygotowawczych o l.dz.: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], czym naruszył dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2015 r. poz. 355 ze zm.) w związku z § 15 okt 1 zarządzenia Nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarhicznej w Policji (Dz.U. KGP z dnia 17 grudnia 2013 r., poz. 99) oraz pkt 1 zakresu karty opisu stanowiska pracy. Komendant Powiatowy Policji w [...], po dokonaniu oceny całokształtu okoliczności i materiału dowodowego sprawy, orzeczeniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. uznał P. B. winnym popełnienia czynu, stanowiącego naruszenie dyscypliny służbowej i wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany. Od powyższego rozstrzygnięcia obwiniony oraz jego pełnomocnik złożyli odrębne odwołania. W treści pisma z dnia 13 sierpnia 2015 r. P. B. stwierdził, że w toku postępowania pominięto istotne okoliczności dotyczące jego złego stanu zdrowia psychicznego związanego ze stresem spowodowanym wcześniej prowadzonymi postępowaniami dyscyplinarnymi, konfliktem z przełożonym – Komendantem Komisariatu Policji [...] oraz schorzeniem starszego syna – K. Zarzucił ponadto Rzecznikowi Dyscyplinarnemu błąd, polegający na tym, że po przesłuchaniu w charakterze obwinionego, bez ponownego zaznajomienia z aktami sprawy wydał postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych. Z kolei w odwołaniu z dnia 12 sierpnia 2015 r., pełnomocnik obwinionego zarzucił stronniczość w ocenie zebranego materiału dowodowego i odstąpienie organu orzekającego od wydania obiektywnego rozstrzygnięcia, z pominięciem podanych przez obwinionego okoliczności, dotyczących jego sytuacji materialnej i rodzinnej. Wytknął ponadto nieuwzględnienie w zaskarżonym orzeczeniu okresu pobytu policjanta na urlopie wypoczynkowym, bardzo krótkich terminów realizacji, wskazanych w kartach nadzoru terminów, na realizację czynności oraz dużego obciążenia sprawami. Orzeczeniem z dnia [...] września 2015 r. Nr [...] Komendant [...] Policji uchylił zaskarżone orzeczenie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu tego orzeczenia organ odpowiadając na zarzut skarżącego, że po przesłuchaniu go w charakterze obwinionego, nie zaznajomiono go ponownego z aktami sprawy wskazał, że postępowanie prowadzącego sprawę rzecznika dyscyplinarnego było w tym zakresie prawidłowe. Organ podał, że ponowne zaznajomienie obwinionego z aktami postępowania dyscyplinarnego nie było konieczne, gdyż treść protokołu przesłuchania była P. B. znana, a materiały sprawy nie zostały uzupełnione o nowe, nieznane obwinionemu dokumenty. Organ wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w okresie od 1 do 14 kwietnia 2015 r. obwiniony przebywał na urlopie wypoczynkowym. Uznał zatem, że istotne jest ustalenie, czy w czasie jego nieobecności, sprawy będące w jego dyspozycji były przekazywane do realizacji innym funkcjonariuszom. Okoliczność ta pozwoli obiektywnie określić stopień zawinienia policjanta w zakresie zarzucanych mu bezczynności. Organ II instancji zarzucił ponadto organowi I instancji, że niedopuszczalne jest wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, oceny zachowania obwinionego w zakresie bezczynności przy realizacji postępowań nie objętych zarzutem. Dotyczyło to spraw o numerach [...],[...],[...] i [...]. Ponadto, zdaniem organu odwoławczego, zaskarżone orzeczenie narusza dyspozycję art. 135j ust. 2 pkt 6 pow. ustawy o Policji, bowiem nie sposób w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia doszukać się opisu stanu faktycznego i prawnego sprawy, ustalonego na podstawie zgromadzonego materiału w zakresie naruszenia dyscypliny służbowej. Prawidłowe ustalenia faktyczne mogą dopiero stanowić podstawę do analizy zachowania i bezprawnego działania policjanta w kontekście zarzucanego mu czynu. Organ i instancji nie wskazał żadnych dowodów przemawiających za uznaniem winy obwinionego. Nie można bowiem, zdaniem organu II instancji, uznać lakonicznego stwierdzenia, że policjant jest winny naruszenia dyscypliny służbowej, bez wskazania konkretnych dowodów, które to potwierdzają. Komendant Powiatowy Policji w [...], ponownie rozpoznając sprawę, orzeczeniem nr [...] z dnia [...] października 2015 r stwierdził winę P. B. i wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany. Organ I instancji ponownie wskazał, że P. B. został obwiniony o to, że w okresie od dnia 14 lutego 2015 r. do dnia 27 kwietnia 2015 r., będąc zobowiązany do terminowej, dokładnej i starannej realizacji nałożonych na niego obowiązków służbowych oraz poleceń przełożonych, w sposób nieprawidłowy wykonywał czynności służbowe w niżej wymienionych, przydzielonych mu do prowadzenia postępowaniach przygotowawczych o l.dz.: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], czym naruszył dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2015 r. poz. 355 ze zm.) w związku z § 15 pkt 1 zarządzenia Nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (Dz.U. KGP z dnia 17 grudnia 2013 r., poz. 99) oraz pkt 1 zakresu karty opisu stanowiska pracy. Uzasadniając orzeczenia organ podał, że postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte na podstawie przeprowadzonych czynności wyjaśniających przez Zespół Kontroli KPP [...], w związku z pismem z dnia 8 kwietnia 2015 r., Zastępcy Prokuratora Rejonowego w [...], w którym wskazano na nieuzasadnione bezczynności w sprawie [...],[...], w okresie od dnia 3 marca do 7 kwietnia 2015 r., w której nie przedłożono prokuratorowi nadzorującemu postępowanie, akt sprawy w wyznaczonym terminie, przesłano je po dwukrotnym telefonicznym żądaniu w dniu 3 marca 2015 r., oraz 3 pism z dnia 27, 28 i 29 kwietnia 2015 r., sporządzonych przez Naczelnika Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KPP w [...], informujących Komendanta Powiatowego Policji w [...] o notorycznym łamaniu przepisów kpk przez P. B., w prowadzonych przez niego postępowaniach przygotowawczych. W pismach tych przełożona obwinionego podała, że nie wykonuje on pisemnych poleceń prokuratorów nadzorujących postępowanie i kierownictwa WDŚ. W pismach tych przełożona powołała 17 postępowań, w których wyniku podjętej kontroli ujawniła rażące bezczynności procesowe. Oprócz wskazanej już wyżej bezczynności, o której była mowa w piśmie z dnia 8 kwietnia 2015 r., Zastępcy Prokuratora Rejonowego w [...], odnośnie spraw [...],[...], organ przywołał ponownie sprawy, w których występowała bezczynność bądź przewlekłość postępowania. I tak w sprawie: - [...], karta nadzoru nad postępowaniem przygotowawczym została sporządzona w dniu 14 kwietnia 2015 r. przez Zastępcę Naczelnika - [...] D. J., jako prowadzący postępowanie został wyznaczony P. B. W karcie przełożony wskazał dzień wszczęcia postępowania 15 kwietnia 2015 r. oraz inne czynności, których terminy zostały wyznaczone na dzień 19, 24, 26 kwietnia 2015 r. Z akt sprawy wynika, iż obwiniony w tej sprawie wydał postanowienie o wszczęciu dochodzenia w dniu 25 kwietnia 2015 r. i sporządził notatkę urzędową w dniu 28 kwietnia 2015 r., w której zamieścił informacje, że przekazał postanowienie o przeszukaniu [...] A. G. Nie zrealizował innych czynności wskazanych przez przełożonego. W karcie nadzoru z dnia 27 kwietnia 2015 r. jest informacja o niewykonaniu zleconych czynności przez policjanta sporządzona przez Naczelnika WDŚ. (a zatem już po terminie zarzucanym) - [...] organ podał, że obwiniony przekroczył znacznie termin czynności w trybie art. 308 kpk i nie wykonał wytycznych z karty nadzoru sporządzonej do tej sprawy w dniu 16 kwietnia 2015 r. przez [...] A. J. W karcie wskazano, jako dzień wszczęcia postępowania 16 kwietnia 2015 r. oraz inne czynności, których terminy realizacji zostały wskazane na dzień 16, 19, 23 kwietnia 2015 r. Organ podał, że referent wydał postanowienie o wszczęciu dochodzenia w dniu 25 kwietnia 2015 r. W dniu 20 kwietnia 2015 r. została sporządzona notatka o zapoznania się z materiałami sprawy i kontakcie z pokrzywdzonym, zaś w dniu 25 kwietnia 2015 r. ww. sporządził notatkę, w której informuje, że został poinformowany przez właściciela samochodu, że zostały dokonane oględziny uszkodzonego pojazdu przez Policję, zamki nie zostały zabezpieczone przez policjantów, a poszkodowany dostarczy zamki przyszłym tygodniu. W tym samym dniu zostały sporządzone pisma do Wydziału Kryminalnego, Zespołu Dzielnicowych i Zespołu ds. Wykroczeń KPP w [...] w celu podjęcia czynności w przedmiotowej sprawie. Policjant nie zrealizował wszystkich czynności wskazanych przez przełożonego. W karcie nadzoru w dniu 27 kwietnia 2015 r. zawarta informacja o nie przestrzeganiu terminów procesowych sporządzona przez [...] A. J. (też już po wskazanym terminie). - [...] organ podał, że obwiniony przekroczył znacznie termin czynności w trybie art. 308 kpk i nie wykonał wytycznych z karty nadzoru sporządzonej do tej sprawy w dniu 18 kwietnia 2015 r. W jednym z wniosków było umorzenie postępowania przed wszczęciem po realizacji czynności. W dniu 25 kwietnia 2015 r. zostało wydane postanowienie o wszczęciu dochodzenia, a materiały sprawy zostały przesłane do Prokuratury Rejonowej w [...] z wnioskiem o zatwierdzenie czynności zatrzymania rzeczy. Inne czynności z karty nie zostały wykonane przez policjanta. Został odnotowany wpis z dnia 27 kwietnia 2015 r. o nieprzestrzeganiu przepisu art. 308 kpk przez Naczelnika WDŚ. - [...] wskazano na polecenie wszczęcia do dnia 22 kwietnia 2015 r. Na dzień 27 kwietnia 2015 r. postępowanie to, pomimo pisemnego polecenia nie zostało wszczęte w oznaczonym terminie. Karta nadzoru do postępowania została sporządzona w dniu 21 kwietnia 2015 r. przez Naczelnika WDŚ, w którym polecono wszcząć dochodzenie w dniu 22 kwietnia 2015 r. oraz realizować polecenia prokuratora. W sprawie nie została wykonana żadna czynność. W dniu 28 kwietnia 2015r. wpis w karcie nadzoru przez [...] A. J. o nie wykonaniu czynności zakreślonych w wytycznych. - [...] wskazano na polecenie wszczęcia do dnia 22 kwietnia 2015 r. Na dzień 27 kwietnia 2015 r. postępowanie to, nie zostało wszczęte w oznaczonym terminie. W tej sprawie kartę nadzoru sporządziła w dniu 21 kwietnia 2015 r. Naczelnik WDŚ, na podstawie otrzymanych wytycznych od Prokurator, poleciła realizacje czynności P. B. Przełożony polecił wszcząć postępowanie w dniu otrzymania dokumentów i realizację wytycznych wynikających z karty nadzoru i pisma z Prokuratury. W dniu 28 kwietnia 2015 r. został dokonany przez Naczelnik wpis w karcie, iż stwierdziła w sprawie niepodjęcie czynności przez referenta postępowania. W trakcie analizy dokumentów ujawniono tylko jedno pismo do Zespołu Dzielnicowych KPP w [...], brak realizacji innych wytycznych. - [...] bezczynność procesowa od dnia 19 marca 2015 r. W sprawie sporządzona karta nadzoru w dniu 11 lutego 2015 r. przez Zastępcę Naczelnika WDŚ. Ostatnie czynności zrealizowane w postępowaniu to sporządzenie w dniu 13 lutego 2015 r. pism do Wydziału Kryminalnego, Wydziału Prewencji i podległych jednostek o dokonanie czynności w przedmiotowej sprawie oraz wszczęcie sprawy. W dniu 28 kwietnia 2015 r. dokonany zapis Naczelnik o bezczynności od dnia 13 lutego 2015 r. Sprawa przekazana [...] K. na czas urlopu P. B. - [...] bezczynność procesowa od dnia 4 kwietnia 2015 r. Karta nadzoru sporządzona w dniu 2 lutego 2015 r., realizację czynności zlecono P. B. Postępowanie realizowane zgodnie z wytycznymi. W dniu 16 lutego 2015 r. zostało przekazane referentowi sprawy postępowanie wraz z wytycznymi Prokuratora, w którym został wskazany termin częściowego umorzenia do dnia 20 lutego 2015 r. W dniu 11 marca 2015 r. do WDŚ wpłynęło pismo Prokuratora z prośbą o przesłanie częściowego umorzenia i sporządzenie aktu oskarżenia na drugiego sprawcę kradzież do dnia 23 marca 2015 r. Postanowienie o umorzeniu dochodzenia względem jednego ze sprawców zostało sporządzone w dniu 12 marca 2015 r. i zatwierdzone w dniu 13 marca 2015 r. przez prokuratora nadzorującego. P. B. w dniu 16 kwietnia 2015 r. dokonał okazania rzeczy poszkodowanej. W sprawie nie zostały zrealizowane polecenia prokuratora i nie przedłużono trwania postępowania. Materiały sprawy na czas urlopu przekazane [...] D. K. - [...] stwierdzono, że akta z Prokuratury Rejonowej w [...] wpłynęły do WDŚ KPP w [...] w dniu 27 marca 2015 r. Prokurator w dniu 17 marca 2015 r. wszczął śledztwo w tej sprawie. Do dnia 28 kwietnia 2015 r. śledztwo nie zostało zarejestrowane w RSD i KSIP. Prowadzący nie wykonał wytycznych. Od dnia odebrania akt z sekretariatu WDŚ bezczynność procesowa w sprawie. - [...],[...] czynności w sprawie zostały wskazane w karcie nadzoru, z dnia 6 marca 2015 r. Na podstawie przesłanych dokumentów do Prokuratury Rejonowej w [...] zostało wszczęte w dniu 17 marca 2015 r. śledztwo przez Prokurator, która przesłała do KPP w [...] wytyczne, które w dniu 27 marca 2015 r. zostały zadekretowane na P. B. W piśmie Prokurator wskazała, iż materiały sprawy zostały przekazane do Prokuratury z uchybieniami terminów, przewidzianych w art. 308 par. 1 kpk. Od chwili przekazania postępowania w sprawie nie została zrealizowana żadna czynność, w szczególności nie zostało wszczęte śledztwo przez P. B. po otrzymaniu wytycznych. Postępowanie od 1 kwietnia 2015 r. było w dyspozycji [...] D. K. - [...],[...], od dnia 14 lutego 2015 r. nie wszczęto dochodzenia zgodnie z wytycznymi Zastępcy Naczelnika WDŚ i nie wykonano czynności zleconych przez prokuratora nadzorującego sprawę. - [...] kartę nadzoru sporządzono w dniu 14 lutego 2015 r., w której polecono wszcząć postępowanie w dniu 14 lutego 2015 r. oraz realizować wytyczne Prokurator z dnia 12 lutego 2015 r.. W sprawie nie została wykonana żadna udokumentowana czynność procesowa. Sprawa przekazana w czasie urlopu referenta postępowania [...] D. K. - [...] sprawa przydzielona do prowadzenia w dniu 23 marca 2015 r. od dnia przydzielenia zupełna bezczynność. Prowadzący nie zarejestrował nawet śledztwa w KSIP i RSD. - [...],[...] karta nadzoru sporządzona została w dniu 20 marca 2015 r. przez Naczelnika WDŚ, na podstawie wytycznych otrzymanych z Prokuratury Rejonowej w [...]. W sprawie nie wszczęto śledztwa i nie zrealizowano wytycznych prokuratora. Postępowanie w czasie urlopu referenta przekazane [...] D. K. - [...] od dnia 12 marca 2015 r. bezczynność procesowa. - [...],[...] kartę nadzoru sporządzono w dniu 2 lutego 2015 r., Organ podał, że ostatnią czynnością było przesłuchanie w dniu 14 marca 2015 r. świadka, brak realizacji innych udokumentowanych czynności. Materiały sprawy nie zostały zgodnie z poleceniem przesłane do Prokuratury w dniu 27 marca 2015 r. Postępowanie przekazane [...] K. w czasie przebywania [...] P. B. na urlopie wypoczynkowym. W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, że w trakcie postępowania dyscyplinarnego P. B. był przesłuchany dwukrotnie (w dniu 2 i 20 lipca 2015 r.), a także inne osoby, w tym Naczelnik Wydziału Dochodzeniowo-śledczego [...][...] A. J., Zastępca Naczelnika Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KPP [...] – [...] D. J. i [...] D. K. W dalszej części uzasadnienia organ podał, że w okresie od 1 do 14 kwietnia 2015 r. P. B. przebywał na urlopie wypoczynkowym. W dniu 31 marca 2015 r. protokołem przekazania postępowań przygotowawczych (karta nr 177 akt) przekazał [...] D. K. 21 postępowań, wśród których znajdowało się 6 postępowań objętych niniejszym postępowaniem tj. [...],[...],[...],[...],[...],[...]. Powyższy protokół został podpisany przez [...] D. K. oraz [...] P. B. Pozostałe ujęte w zarzucie postępowania tj. [...],[...],[...],[...],[...] P. B. otrzymał do realizacji po powrocie z urlopu wypoczynkowego. Natomiast postępowanie [...] nie zostało przekazane protokołem przekazania [...] D. K. na czas urlopu obwinionego. Jednocześnie ustalono, iż w sprawie uchybień stwierdzonych w trakcie kontroli Naczelnika Wydziału Dochodzeniowo Śledczego KPP [...], których dopuścił się D. K. prowadzono odrębne czynność wyjaśniające zakończone przeprowadzeniem w dniu 17 czerwca 2015r z w/w rozmowy dyscyplinującej (karta 165 akt). Komendant Powiatowy Policji w [...] wskazał, że P. B. sposób nieprawidłowy wykonywał czynności służbowe w postępowaniach przygotowawczych wskazanych wyżej, czym naruszył dyscyplinę służbową, określoną w art. 132 ust.1, 2 i 3 pkt 2 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, w zw. z § 15 ust 1 pkt Zarządzenia Nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji tj. § 15. Ponadto, mając na względzie wykazane w trakcie przeprowadzonej przez Naczelnika Wydziału Dochodzeniowo - śledczego KPP [...] kontroli niedotrzymywanie przez obwinionego w n/w sprawach [...],[...],[...],[...],[...] zakreślonych terminów wszcząć postępowań przygotowawczych, swoim postępowaniem naruszył dyspozycję art. 308 § 1 i 5 kpk. Jednocześnie przez nieprzestrzeganie powyższego terminu oraz rejestrowanie w systemie KSIP z opóźnieniem postępowań przygotowawczych [...] i [...], wszczętych przez Prokuraturę Rejonową w [...] P. B. naruszył przepisy Decyzji nr 125 Komendanta Głównego Policji z dnia 5 kwietnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informacyjnego Policji a zwłaszcza § 51.1 pkt.5 ust 1 i 2. Organ wskazał, że postępowanie obwinionego nie miało na celu uzyskania jakiejkolwiek korzyści, czy celowego przyczynienia się do powstania szkody. Z ostatniej opinii służbowej wynika, że funkcjonariusz jest w stopniu zadawalającym przygotowany do wykonywania obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku. Posiada dostateczne przygotowanie ogólne i zawodowe do wykonywania zadań służbowych. Reasumując organ uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, wskazuje, że P. B. jest winnym popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego, co uzasadnia wymierzenie mu kary dyscyplinarnej nagany, jako współmiernej do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego oraz do stopnia zawinienia. Od tego orzeczenia obwiniony ponownie wniósł odwołanie wskazując w jego treści, iż podczas prowadzenia postępowania dyscyplinarnego popełniono błędy proceduralne. Pominięto istotne okoliczności dotyczące jego złego stanu psychicznego, związanego ze stresem, powstałym w związku z wcześniej prowadzonymi przeciwko niemu postępowaniami dyscyplinarnymi oraz schorzeniem jego syna oraz wcześniejszego konfliktu z poprzednim przełożonym. Powyższe problemy doprowadziły do sytuacji uniemożliwiającej wydajne i sprawne realizowanie obowiązków służbowych. Obwiniony podniósł, że organ I instancji nie uwzględnił jego wniosku złożonego w trakcie pierwszego przesłuchania, dotyczącego umożliwienia wglądu w akta postępowania oraz ponownego przesłuchania z udziałem pełnomocnika. Natomiast prowadzący sprawę rzecznik dyscyplinarny uniemożliwił mu wgląd w akta postępowania, przez co bezzasadnie zrealizował czynność zaznajomienia z aktami sprawy. Ponadto obwiniony, zwrócił się z prośbą o rozważenie możliwości powołania na podstawie art. 135 m ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji komisji do zbadania zaskarżonego orzeczenia i poinformowanie o tym właściwego przedstawiciela związku zawodowego. W konkluzji obwiniony wniósł o rozważenie możliwości umorzenia postępowania dyscyplinarnego lub uznania go winnym popełnienia zarzucanego czynu i odstąpienia od ukarania. Wskazał, że wymierzenie kary dyscyplinarnej, będzie się wiązać z pogorszeniem sytuacji materialnej, co wpłynie na ograniczenie kosztów rehabilitacji jego dzieci. Orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2015 r. Komendant [...] Policji utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] października 2015 r. o uznaniu P. B. winnym naruszenia dyscypliny służbowej, w prowadzonym przeciwko niemu postępowaniu dyscyplinarnym i ukaraniu karą nagany. W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, że analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego daje podstawę do stwierdzenia, że wina obwinionego, w zakresie zarzucanego mu czynu, w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości została udowodniona. Za powyższym, w szczególności przemawiają dowody w postaci zeznań świadków. Wynika z nich, że obwiniony był policjantem samodzielnym, posiadającym wiedzę merytoryczną z zakresu czynności dochodzeniowo-śledczych. Z uwagi na staż pracy, otrzymywał do realizacji sprawy o małym i średnim stopniu trudności. Nie sygnalizował przełożonym problemów w ich realizacji. Komendant [...] Policji stwierdził, że czynności realizowane podczas prowadzenia postępowania dyscyplinarnego zostały wykonane prawidłowo. W jego toku przesłuchano obwinionego, który w dniu 2 lipca 2015 r. odmówił składania wyjaśnień, wnosząc o zapoznanie z materiałami postępowania dyscyplinarnego oraz o ponowne przesłuchanie przy udziale wyznaczonego pełnomocnika. Wnioskowana czynność została zrealizowana w dniu 15 lipca 2015 roku, po czym w dniu 20 lipca 2015 roku obwiniony został ponownie przesłuchany. Odnosząc się do kwestii powołania komisji do zbadania zaskarżonego orzeczenia organ odwoławczy przywołał treść art. 135m ustawy o Policji i wskazał, że okoliczności rozpatrywanej sprawy nie przemawiają za podjęciem takiej decyzji. Organ stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający do wydania orzeczenia, co do stopnia zawinienia sprawcy oraz wymierzenia kary dyscyplinarnej spełniającej dyspozycję art. 134h ust. 1 ustawy o Policji. Orzeczona kara dyscyplinarna jest współmierna zarówno do charakteru czynu, jak i stopnia zawinienia sprawcy. Na powyższe orzeczenie P. B., reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata P. D., wniósł skargę, uzupełnioną następnie pismem z dnia 5 lutego 2016 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jego uchylenia i uchylenia orzeczenia organu I instancji. Wydanemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie: art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku w zw. z § 15 Zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji (Dz. Urz. KGP z dnia 17 grudnia 2013 roku poz. 99), poprzez uznanie, iż skarżący naruszył dyscyplinę służbową poprzez nieuzasadnioną bezczynność w okresie od dnia 14 lutego 2015 roku do dnia 27 kwietnia 2015 roku, zaniechanie jakiegokolwiek odniesienia się do winy skarżącego (albo jej braku), art. 135m ust. 1 ustawy o Policji, poprzez zaniechanie powołania komisji do zbadania postępowania objętego zarzutami, art. 138 § 2 k.p.a., poprzez zaniechanie wykonania wytycznych Komendanta [...] Policji zawartych w orzeczeniu z dnia [...] września 2015 roku nr [...], art. 180 § 2 k.p.k. w zw. z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji poprzez przesłuchanie w charakterze świadka psychologa A. J., art. 107 § 3 k.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia z pominięciem wskazania faktów, które Organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił przyznania prymatu wiarygodności i poprzez ograniczenie się do zacytowania konkretnych przepisów prawa materialnego i postępowania, art. 7 oraz 77 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, art. 6 oraz 9 k.p.a. poprzez poprowadzenie postępowania w taki sposób, w którym nie można mówić o zaufaniu obywatela do organów administracji publicznej. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż nie można przypisywać odpowiedzialności dyscyplinarnej jedynie na podstawie zeznań świadków, których organ nie przytoczył i nie wskazał imiennie. Wskazał, że organ nie odpowiedział na pytanie, jakie jego zachowania świadczą o naruszeniu art. 132 ust. 3 pkt 2 pow. ustawy o Policji i na jakiej podstawie można mu tę winę przypisać, jak również nie powołał komisji do zbadania postępowania objętego zarzutami. Skarżący wskazał, że organ nie nawiązał w żaden sposób do akt postępowań przygotowawczych, nie wskazał w jaki sposób postępowanie skarżącego mogło wpłynąć lub wpłynęło na ich tok, co stanowi rażące naruszenie postępowania dowodowego, gdyż nie przeprowadzono dowodu z dokumentów. Skarżący zarzucił również, że organ pominął to, że w czasie objętym przedmiotowymi zarzutami przebywał on na urlopie wypoczynkowym. Organ nie odniósł się do tego jakoby na czas urlopu wypoczynkowego skarżący w sposób nieprawidłowy miał przekazywać zlecone mu postępowania. P. B. wskazał, że rozstrzygnięcie oparto nie na indywidualnych okolicznościach sprawy, lecz ale na statystykach wskazujących ile poszczególni funkcjonariusze prowadzą postępowań. Skarżący zarzucił, że organ nie odniósł się faktów, o których wielokrotnie informował, a mianowicie o problemach zdrowotnych i rodzinnych. Wskazał, że wykonywał powierzone mu obowiązki z należytą starannością, co potwierdzają akta prowadzonych postępowań i zeznania świadków. Ponadto terminy wyznaczone przez przełożonych były nierealne do spełnienia i często ograniczały się do jednego dnia. Konsekwencją był wybór albo bezwzględne terminowe dotrzymywania terminów, albo wypełnianie powierzonych obowiązków. Skarżący wskazał, że gdyby chciał mechanicznie wykonywać polecenia dotrzymywania terminów naraziłby się na zarzut działania wbrew jakimkolwiek zasadom, gdyż nie zdałyby nawet zapoznać się z aktami sprawy. P. B. wskazał, że większa część notatek służbowych pochodziła z okresu, gdy nie było go w jednostce. W uzupełnieniu skargi z dnia 5 lutego 2016 r., skarżący podniósł, że do zaistnienia czynu dyscyplinarnego doprowadził go bardzo zły stan psychiczny wywołany koniecznością obrony przed atakami przełożonych, w tym Komendanta Komisariatu Policji [...]. Podkreślił, że jego zwierzchnicy byli informowani zarówno o jego stanie zdrowia, problemach rodzinnych jak i problemach w prowadzonych postępowaniach, w tym o zaległościach. Wskazał, że biorąc pod uwagę jego obciążenie, nie zrozumiałe jest dlaczego przełożony dyscyplinarny wymierzył mu karę nagany, wytykając w sposób surowy winę, która nie była umyślna, kierowana złymi pobudkami czy skierowana na uzyskanie jakiś korzyści. Skarżący stwierdził, że jego przełożeni powinni go byli wysłuchać stosownie do § 20 Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 roku w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z dnia 7 stycznia 2004 roku). Skarżący stwierdził ponadto, że nie jest zrozumiałe dlaczego tylko jego uznano winnym nieprawidłowości skoro przyczyniły się do tego również inne osoby, z którymi nie została przeprowadzona nawet rozmowa dyscyplinująca, a popełniły bezsprzecznie przewinienie dyscyplinarne. Skarżący zarzucił, że w uzasadnieniu widnieją jedynie zarzuty dotyczące przekraczania terminów instrukcyjnych postępowania karnego i wynikających z innych przepisów. Nikt do chwili wydania orzeczenia nie wykazał niedokładnej, niestarannej i nieprawidłowej realizacji przydzielonych mu obowiązków, a jedynie nieterminowość wynikającą z niezależnych od niego czynników, które celowo zostały w tym postępowaniu pominięte przez rzecznika dyscyplinarnego i zatwierdzającego orzeczenie przełożonego dyscyplinarnego ze strachu przed Komendantem Powiatowym Policji w [...], który dyskryminuje go w jednostce od momentu objęcia stanowiska. Wskazał ponadto, że w uzasadnieniu znajdują się twierdzenia, które nie dotyczą jego jako obwinionego, ponieważ miały miejsce w trakcie jego urlopu wypoczynkowego. Zarzut zaś nieprzesłania akt w wyznaczonym terminie i po dwukrotnym ponagleniu przez prokuratora, świadczy raczej o braku nadzoru ze strony przełożonych i nie powinien być w tym przypadku podnoszony jako okoliczność, która go obciąża. Następnie skarżący odniósł się do poszczególnych spraw objętych zarzutami, zawartymi w orzeczeniu, wskazując na nieścisłości tam zawarte i polemizując z zawartymi tam stwierdzeniami. Skarżący podkreślił, że w notatce służbowej w postępowaniu wyjaśniającym zawarł informacje, że cały przebieg służby od 1 stycznia do dnia 28 kwietnia można ustalić na podstawie zapisywanych przez niego, na służbowym komputerze plików z protokołami i pismami z wykonanych czynności. Wskazał również na brak dowodów z zeznań innych funkcjonariuszy wydziału, które mogłyby potwierdzić trudne warunki kadrowe i podobne uchybienia u innych pracowników wydziału. Skarżący wskazał również na liczne błędy proceduralne które były zawarte w postępowania dyscyplinarnym. Wskazał, że w pierwszym przesłuchaniu w sposób prawidłowy złożył wniosek o wgląd do materiałów postępowania oraz ponowne przesłuchanie w charakterze obwinionego, które nie zostały rozpoznane przez rzecznika formalnie. Tym samym zablokował też formalnie dostęp do akt dla jego pełnomocnika. Następnie w dniu 20 lipca 2015 roku został ponownie przesłuchany w charakterze obwinionego i złożył wyjaśnienia oraz wniosek o uznaniu mnie winnym oraz odstąpienie od ukarania w związku z moją sytuacją. Po tej czynności rzecznik dyscyplinarny w dniu 24 lipca 2015 roku wydał bez ponownego końcowego zaznajomienia postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych. W dniu 6 sierpnia 2015 roku zostało mu doręczone orzeczenie o uznaniu winnym i wymierzeniu kary nagany. Taki sposób prowadzenia postępowania dyscyplinarnego nie ma odzwierciedlenia w przepisach rozdziału 10 o odpowiedzialności dyscyplinarnej i karnej policjantów pow. ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Podkreślił, że Komendant [...] Policji podczas rozpatrywania odwołań, pomimo wykazanych błędów oraz przekłamań w materiale dowodowym odmówił powołania komisji ekspertów w celu przeanalizowania przedmiotowego postępowania dyscyplinarnego. Wbrew przepisom wprowadził go w błąd w treści uzasadnienia, że w przypadku orzeczenia kary nagany prawo do powołania komisji nie przysługuje, co stoi w sprzeczności z treścią przepisów ustawy o Policji. Skupił się na ustaleniu możliwości odrzucenia odwołania pełnomocnika, a nie na skontrolowaniu postępowania pod kątem zgodności z prawem, co doprowadziło do powstania przewlekłości trwającej prawie dwa miesiące. W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji wniósł o jej oddalenie wskazując, że podniesione w niej zarzuty są bezzasadne. Organ podkreślił, że zebrany materiał dowodowy wskazuje na popełnienie przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego w zakresie objętym zarzutem, a postępowanie dyscyplinarne zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, zaś wydane rozstrzygnięcia spełniają ustawowe wymogi. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego przesłuchania w charakterze świadka psychologa A. J. oraz oparcia orzeczenia na jej zeznaniach, podczas gdy w związku z udzieleniem pomocy psychologicznej skarżącemu jej oświadczenia stanowiły tajemnicę lekarską, organ wyjaśnił, że rzecznik dyscyplinarny nie przesłuchiwał w charakterze świadka żadnego psychologa. [...] A. J. pełni funkcję naczelnika Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KPP w [...] i nie jest psychologiem. Dlatego też nie można uznać jej zeznań jako stanowiących tajemnicę lekarską, z którą łączy się zakaz dowodowy, a co za tym idzie by były podstawy do zwolnienia jej z tej tajemnicy. Była bezpośrednim przełożonym skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania rozstrzygnięcia – decyzji w sprawie. Sąd administracyjny nie ocenia więc decyzji pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, choć nie ze wszystkimi jej zarzutami należy się zgodzić. Postępowanie dyscyplinarne policjantów jest szczególnego rodzaju postępowaniem. Nie jest to indywidualna sprawa rozpatrywana w formie decyzji. Ustawodawca zdecydował się na kompleksowe uregulowanie kwestii postępowania dyscyplinarnego policjantów w rozdziale 10 ustawy o Policji, w którym to oprócz materialnoprawnych regulacji zawarł także regulacje procesowe, kompleksowo regulujące tok postępowania. W związku z tym do postępowania dyscyplinarnego nie stosuje się przepisów postępowania administracyjnego. Podstawy do stosowania do tego postępowania dyscyplinarnego nie zawiera również kodeks postępowania administracyjnego w przepisie art. 1 pkt 1 i 2. (por. wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2007 r. sygn. akt I OSK 1518/06 - publik. Lex 447371, wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 1155/12 – publik. Lex 1298297). Przepis art. 135p ust. 1 zdanie pierwsze tej ustawy stanowi, iż w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. Postępowanie dyscyplinarne policjantów, jest także odrębnym postępowaniem w stosunku do postępowania karnego. Istotę postępowania dyscyplinarnego scharakteryzował Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 lutego 2001 r., sygn. K. 22/00 (OTK ZU nr 3/2001, s. 266-268). Wskazał, że "deontologia postępowania dyscyplinarnego jest inna niż postępowania karnego. Łączy się ona przede wszystkim ze szczególnym charakterem niektórych zawodów oraz zasadami funkcjonowania konkretnych korporacji zawodowych. Ukształtowane w ich ramach reguły deontologiczne ukierunkowane są przede wszystkim na obronę honoru i dobra zawodu. Stąd też odpowiedzialność dyscyplinarna związana może być z czynami, które nie podlegają odpowiedzialności karnej. Odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania karnego nie oznacza, że postępowanie dyscyplinarne staje się postępowaniem karnym". Stosownie do postanowień art. 135j ust. 2 pkt 4 ww. ustawy, orzeczenie dyscyplinarne powinno zawierać m.in. opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną. Dla zastosowania odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariusza Policji znaczenie prawne ma to, na czym polegało przewinienie dyscyplinarne, przy czym chodzi tu o jednoznaczne wskazanie zarzucanego czynu i jego kwalifikacji prawnej. Jeśli skarżący naruszył dyscyplinę służbową, gdyż zaniechał czynności służbowej lub wykonał ją w sposób nieprawidłowy - jak przyjęto w postanowieniu o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego i orzeczeniu dyscyplinarnym w niniejszej sprawie - winno to znaleźć swoje odzwierciedlenie w opisie czynu. Jednym z niezbędnych elementów opisu przewinienia dyscyplinarnego jest zakreślenie czasu popełnienia tego przewinienia z uwagi na ustawowe terminy zawężające odpowiedzialność dyscyplinarną funkcjonariusza. W ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie niedostatecznie rozważyły wszystkie istotne dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia okoliczności sprawy, zwłaszcza podnoszone przez skarżącego, w odwołaniu. Zważyć bowiem należy, że ustanowiona w przepisie art. art. 45 ust. 1 Konstytucji RP zasada obiektywizmu, implementowana następnie w postępowaniu dyscyplinarnym policjantów w art. 135g ust. 1 ustawy o Policji, stanowi, że przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym. Natomiast niedające się zaś usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego (art. 135g ust. 2 ustawy o Policji). Wymierzona zaś kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby (art. 134h ust. 1 ustawy). Ponadto, przy doborze kary organ winien uwzględnić okoliczności przemawiające tak na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego (art. 134h ust. 2 i 3 ustawy). Stosownie do treści art. 132 ust. 1 i 2 ustawy policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego, polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Natomiast naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Zgodnie z art. 132 ust. 3 ustawy naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności: (...) pkt 2) zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy. Natomiast w myśl art. 132 a ustawy, przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Zatem przypisane skarżącemu naruszenie dyscypliny służbowej z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy, może mieć charakter umyślny (z zamiarem bezpośrednim, bądź ewentualnym) lub nieumyślny, zaś w obu tych przypadkach przełożony dyscyplinarny jest zobowiązany ustalić w sposób bezsporny rodzaj zawinienia. Wynika to z tego, że postępowaniem dyscyplinarnym wobec policjantów rządzi zasada prawdy obiektywnej i oficjalności, które kładą nacisk na aktywną rolę organu dyscyplinarnego (przełożonego dyscyplinarnego i rzecznika dyscyplinarnego) w postępowaniu, gdyż na organie spoczywa obowiązek zebrania materiału dowodowego i podejmowania czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy (por. np. art. 135 e ust. 1, 135 a ust. 1, 135 j ust. 3 i in.). Jest to warunek nieodzowny dla prawidłowego przeprowadzenia tego procesu, a co za tym idzie, także prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. W myśl art. 134 ustawy karami dyscyplinarnymi są: 1) nagana, 2) zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania, 3) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, 4) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe, 5) obniżenie stopnia, 6) wydalenie ze służby. Stosownie zaś do treści art. 134 h ust. 1 ustawy wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Ustawodawca wskazał w ust. 2 art. 134 h okoliczności mające wpływ na zaostrzenie wymiaru kary, a w ust. 3 owego przepisu prawa okoliczności mające wpływ na złagodzenie wymiaru kary. W myśl art. 135 j ust. 1 ustawy na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego przełożony dyscyplinarny wydaje orzeczenie o: 1) uniewinnieniu albo 2) odstąpieniu od ukarania, albo 3) ukaraniu, albo 4) umorzeniu postępowania. Przepis ten w ust. 2 określa elementy jakie powinno zawierać orzeczenie dyscyplinarne, wśród których wymienia m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne. Wskazana w art. 134 ustawy gradacja kar jest swego rodzaju stopniowaniem środków, jakie mogą być zastosowane w konkretnej sprawie. Ustawodawca nie określił jednak, jakiemu przewinieniu służbowemu odpowiada każdy z nich. Pozostawił to do uznania właściwego organu. Przeprowadzana przez Sąd administracyjny kontrola uznaniowości w tym zakresie sprowadza się w istocie do oceny, czy organ badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również, czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy oraz czy uwzględnił dotychczasowy przebieg służby policjanta. Innymi słowy, przełożony dyscyplinarny podejmując decyzję o doborze jednej ze wskazanych przez ustawę kar dyscyplinarnych, a także o sposobie załatwienia sprawy w sposób określony w art. 135 j ust. 1 ustawy powinien wziąć pod uwagę takie okoliczności, jak rodzaj naruszonych obowiązków (obowiązki służbowe sensu stricto, reguły postępowania wyznaczone pojęciem godności i powagi służby, reguły wykonywania zawodu określone normami zawodowej sztuki, etyki i deontologii), stopień, tzn. intensywność ich naruszenia, stopień zagrożenia dla interesu służby spowodowany naruszeniem obowiązków służbowych, dotychczasowy przebieg służby (stosunek do obowiązków), jak również element subiektywny, jakim jest stopień winy funkcjonariusza (wina umyślna w zamiarze bezpośrednim lub ewentualnym, wina nieumyślna w postaci nieostrożności - lekkomyślności). Wymiar kary powinien uwzględniać dyrektywy jej nakładania oraz okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Dodać przy tym należy, że zawarta w ustawie o Policji regulacja odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów ma zasadniczo kompletny charakter, co oznacza niedopuszczalność stosowania doń przepisów innych procedur, np. administracyjnej, czy cywilnej, bez wyraźnego ku temu odesłania. Z unormowania bowiem zawartego w art. 135p ust. 1 ustawy wynika, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się również art. 184 Kodeksu postępowania karnego. Przechodząc od ogólnych uwag na grunt badanej sprawy należy wskazać, że skarżącego uznano za winnego przewinienia dyscyplinarnego i wymierzono mu karę nagany za to, że w okresie od dnia 14 lutego 2015 r. do dnia 27 kwietnia 2015 r., będąc zobowiązany do terminowej, dokładnej i starannej realizacji nałożonych na niego obowiązków służbowych oraz poleceń przełożonych, w sposób nieprawidłowy wykonywał czynności służbowe w niżej wymienionych, przydzielonych mu do prowadzenia postępowaniach przygotowawczych o l.dz.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], czym naruszył dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2015 r. poz. 355 ze zm.) w związku z § 15 pkt 1 zarządzenia Nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (Dz.U. KGP z dnia 17 grudnia 2013 r., poz. 99) oraz pkt. 1 zakresu karty opisu stanowiska pracy Punktem wyjścia do dokonywania jakichkolwiek ustaleń dyscyplinarnych w tej sprawie powinno być jednoznaczne wskazanie obowiązków ciążących na skarżącym w zakresie prowadzenia spraw oraz procedur określających sposób ich prowadzenia, bowiem elementy te wyznaczają granice powinności funkcjonariusza oraz jego odpowiedzialność z tytułu nienależytego wykonania obowiązków z tym związanych. Zdaniem składu orzekającego stan faktyczny w sprawie nie został wyjaśniony. Wskazać bowiem należy, że organ pominął całkowicie okoliczności związane z wykonywaniem przez skarżącego jego obowiązków, w kontekście chociażby czasu służby. Z orzeczenia nie wynika w żaden sposób, czy skarżący był w stanie wykonać, w określonym przez przełożonych czasie, nałożonych na niego obowiązków. Organ nie wskazał i nie zanalizował jaki wpływ na realizację tych zadań miał trwający 14 dni urlop wypoczynkowy, pomimo iż do takiej analizy zobowiązany był przez organ II instancji. Z orzeczenia nie wynika czy organ brał pod uwagę odbyte, w tym czasie dyżury zdarzeniowe, przeprowadzone konwoje czy też dni przeznaczone na czynności związane z koniecznością uzyskiwania zgody na widzenia z Prokuratury. Wskazać należy również, że w aktach sprawy znajduje się notatka [...] A. J.– Naczelnika Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Powiatowej Policji w [...] z dnia 23 kwietnia 2015 r., w której odnosząc się do pisma K. R., zastępcy Prokuratora Rejonowego w [...] z dnia 8 kwietnia 2015 r. (karta 1 akt adm.), dotyczącego bezczynności procesowej w sprawie [...], w którym to piśmie Prokurator Rejonowa prosiła o wyciągnięcie konsekwencji w stosunku do referenta jak również osób sprawujących bezpośredni nadzór, A. J., będąc osobą sprawującą bezpośredni nadzór, wskazywała na wydarzenia, które spowodowały poważne opóźnienia i zaległości w prowadzonych w wydziale postępowaniach przygotowawczych. Wskazała, że zaległości te miało również wpływ na bezczynność w sprawie [...]. Stwierdziła ona, że jest to przyczyna obiektywna, na którą zarówno prowadzący sprawę jak i kierownictwo WDŚ nie miało żadnego wpływu Podała też, że okrojony stan etatowy Wydziału, który trwa od kilkunastu miesięcy także ma negatywny wpływ na realizację zleconych czynności i podejmowanych obowiązków służbowych. Niezrozumiałe jest zatem, że wskazana notatka nie została poddana analizie i organ nie odniósł się do niej w żaden sposób, wymierzając skarżącemu karę nagany. Mając na uwadze powyższe, należy podzielić stanowisko skarżącego, że ustalenia stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie należy traktować jako dowolne. Zarzut dowolności wykluczą dopiero ustalenia dokonane przez organy obu instancji w całokształcie materiału dowodowego, zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący, a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści. Ponadto Sąd stwierdza, że organy obydwu instancji nie rozważyły również wszystkich istotnych w sprawie okoliczności. Nie uwzględniły sytuacji rodzinnej i osobistej skarżącego, na którą się powoływał chociażby w odwołaniu od orzeczenia organu I instancji. Powyższe daje podstawę do stwierdzenia, że organy orzekające w sprawie nie w pełni zrealizowały obowiązek procesowy z art. 135g ustawy o Policji. Nadto, przepis art. 135j ust. 1 pkt 2 i ust. 5 powołanej ustawy daje przełożonemu dyscyplinarnemu możliwość odstąpienia od ukarania, jeżeli stopień winy lub stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby nie jest znaczny, a właściwości i warunki osobiste policjanta oraz dotychczasowy przebieg służby uzasadniają przypuszczenie, że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on przestrzegał dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej. Z uwagi na powyższe uwagi, celowym stało się rozważenie przez przełożonego dyscyplinarnego policjanta zastosowania instytucji z art. 135j ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, czego zarówno organ I i II instancji nie uczyniły. Przytoczone okoliczności wskazują, iż stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony w sposób umożliwiający jego właściwą ocenę w kontekście art. 135 g i art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, jak też orzeczenia wydane w sprawie obarczone zostały ww. przepisami prawa materialnego. Sąd nie podziela zaś zarzutów skarżącego odnośnie naruszenia art. 135m powołanej ustawy o Policji, jak również niezaznajomienia go ponownie z aktami sprawy, podzielając stanowisko organu w tym względzie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu I instancji będzie ponowna analiza materiału dowodowego sprawy z uwzględnieniem opisanych wyżej uwag Sądu, ewentualne uzupełnienie materiału dowodowego w niezbędnym zakresie i następnie dokonanie pełnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w odniesieniu do przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego skarżącemu w okresie, który nie uległ przedawnieniu. W konkluzji powyższych wywodów Sąd, stwierdzając naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżone orzeczenie i poprzedzające je orzeczenie organu I instancji. Orzeczenie o kosztach oparte zostało na przepisie art. 200 i art. 205 § 2 tej ustawy.