II SA/Wa 397/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung po rozpoznaniu w dniu 6 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na uchwałę Zarządu [...] W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia sposobu zadysponowania mieszkaniowym zasobem [...] W. p o s t a n a w i a - przywrócić termin do wniesienia skargi - E. K. i A. K. wnieśli w dniu 9 lutego 2016 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Zarządu [...] W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia sposobu zadysponowania mieszkaniowym zasobem [...] W. W związku z tym Sąd przy piśmie z dnia 12 lutego 2016 r. przekazał powyższą skargę organowi w celu udzielenia na nią odpowiedzi i nadesłania akt administracyjnych. Z akt administracyjnych wynika, że skarżący w dniu 11 sierpnia 2015 r. wezwali organ, do usunięcia naruszenia prawa wymienioną uchwałą. Organ odpowiedział na wezwanie skarżących pismem z dnia 24 września 2015 r., doręczonym skarżącym w dniu 29 września 2015 r. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 czerwca 2016 r. sygn. akt j.w. odrzucił skargę E. K. i A. K., wskazując na uchybienie terminu do wniesienia skargi. Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem Sąd doręczył skarżącemu (20 lipca 2016 r. – ZPO, k. 74) oraz pełnomocnikowi skarżącej (25 lipca 2016 r. – ZPO, k. 73). W dniu 1 sierpnia 2016 r. skarżąca wniosła do Sądu, za pośrednictwem organu, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że nie posiada wiedzy prawniczej, a organ nie pouczył jej o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Natomiast o sposobie postępowania oraz o uchybieniu terminu do wniesienia skargi dowiedziała się dopiero z postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie zaś z treścią art. 87 § 1 cytowanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 powołanej ustawy). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 powołanej ustawy). W ocenie Sądu skarżąca dochowała siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, o którym mowa w art. 87 ust 1 cytowanej ustawy. O uchybieniu terminu skarżąca dowiedziała się bowiem z postanowienia Sądu doręczonego jej pełnomocnikowi w dniu 25 lipca 2016 r. (ZPO, k-73 akt sądowych), natomiast w dniu 1 sierpnia 2016 r. (data na kopercie) zwróciła się z wnioskiem o przywrócenie terminu. Przechodząc do merytorycznej oceny wniosku należy wyjaśnić, iż kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przez brak winy, o jakim mowa w art. 86 § 1 cytowanej ustawy, należy rozumieć sytuacje, w których z przyczyn obiektywnie niezależnych, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności skarżący nie miał możliwości dochowania ustawowego terminu. Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, ale także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. W rozpoznawanej sprawie powodem uchybienia terminu do wniesienia skargi było błędne działanie organu. Należy bowiem wskazać, że organ, pomimo kierowania przez skarżącą pism, z których wynikało, że nie jest ona zadowolona z rozstrzygnięcia jej sprawy, nie poinformował skarżącej o przysługującym jej prawie wniesienia skargi do Sądu. Stosownie do art. 101 § 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 446) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Natomiast w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OPS 2/07 wyjaśniono, że art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma zastosowanie do uchwał organu samorządowego, zatem skargę na taką uchwałę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Przy czym już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z powyższego wynika, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na uchwałę organu samorządowego, skarżący winien zwrócić się do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Nie ulega wątpliwości, że skarżąca dochowała tego warunku, ponieważ wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa w dniu 11 sierpnia 2015 r. (tj. w dniu wpływu powyższego wezwania do organu). Z tym właśnie dniem rozpoczął bieg sześćdziesięciodniowy termin na wniesienie skargi, który został przerwany, ponieważ organ odpowiedział na wystąpienie skarżącej pismem z dnia 24 września 2015 r., doręczonym skarżącej w dniu 29 września 2015 r. Tym samym rozpoczął bieg termin trzydziestodniowy na wniesienie skargi. Tymczasem organ w żaden sposób okoliczności tych skarżącej nie wyjaśnił. Zatem w niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarżąca w sposób wystarczający uprawdopodobniła brak swojej winy w uchybieniu terminu. Wskazała bowiem, że nie mając świadomości i wiedzy o terminie i procedurze skarżenia uchwały złożyła skargę bezpośrednio do Sądu chcą skorzystać z możliwości i prawa zbadania sprawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.