II SA/Wa 4022/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Waldemar Śledzik, Asesor WSA Michał Sułkowski, , Protokolant st. sekr. sadowy Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2022 r. sprawy ze skargi G. L. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. zasądza od Zarządu Dzielnicy [...] na rzecz skarżącej G. L. kwotę 300 (słownie: trzysta) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] października 2021 r. Zarząd Dzielnicy [...] m.st. Warszawy (zwany dalej: organ), działając na podstawie m.in. § 9 ust. 1 pkt 1 w związku z § 32 ust. 8 oraz § 34 ust. 1 i 3, § 35 ust. 1 uchwały Nr [...] Rady m.st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2019 r., poz. 14836 oraz z 2020, poz. 5791 zwanej dalej: uchwałą lokalową) w związku z § 3 ust.1 uchwały Nr [...] Rady m.st. Warszawy z dnia [...] czerwca 2021 r. zmieniającej uchwałę w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy oraz uchwałę w sprawie Wieloletniego Programu Gospodarowania Mieszkaniowym Zasobem m.st. Warszawy na lata 2021-2025, w tym Programu Mieszkaniowego m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 5586, zwanej dalej: uchwałą zmieniającą), podjął uchwałę nr [...] (zwana dalej: uchwała), w sprawie rozpatrzenia wniosku G. L (zwana dalej: wnioskodawczyni, skarżąca) o pomoc mieszkaniową, mocą której nie zakwalifikował skarżącej do udzielenia pomocy mieszkaniowej poprzez zawarcie umowy najmu z mieszkaniowego zasobu m. st. Warszawy (§ 1). Wykonanie uchwały powierzył Naczelnikowi Wydziału Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] m.st. Warszawy (§ 2). Określił, że uchwała podlega publikacji w Biuletynie Informacji Publicznej m.st Warszawy (§ 3). Stwierdził, że uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia (§ 4). W uzasadnieniu uchwały organ wskazał, że zgodnie z § 3 ust. 1 zmieniającej, która weszła w życie z dniem [...] lipca 2021 r., do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej uchwały, stosuje się przepisy dotychczasowe. Wyjaśnił, że w ramach realizacji listy zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 7 uprzednio obowiązującej uchwały Nr [...] Rady m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy, skarżąca w 2016 r. otrzymała zajmowany obecnie lokal nr [...] przy ul. [...] w Warszawie na okres 3 lat. Uprawnionymi do zamieszkiwania w ww. lokalu zostali: E. L. - córka wnioskodawczyni oraz M. L. - córka wnioskodawczyni wraz z A. L. - wnukiem wnioskodawczyni. Umowa najmu lokalu socjalnego zakończyła się ostatecznie z dniem [...] czerwca 2020 r. Po upływie tego okresu wnioskodawczyni wystąpiła z wnioskiem o pomoc mieszkaniową poprzez zawarcie umowy na inny większy lokal, o lepszym standardzie. Organ ustalił (informacja pozyskana z AOM nr [...] ul. [...][...] w W.), iż skarżąca zamieszkiwała w lokalu nr [...] pod adresem przy ul. [...][...] w W. wraz z osobami, które były objęte dotychczasową umową najmu. Na koncie czynszowym brak zaległości, a lokal użytkowany jest zgodnie z warunkami dotychczasowej umowy. W toku prowadzonego postępowania wnioskodawczyni wezwana została do uzupełnienia wniosku o brakujące dokumenty m.in. do sprostowania oświadczenia majątkowego, w którym nie uwzględniła posiadanej nieruchomości, co ma znaczący wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W odpowiedzi na ww. wezwanie skarżąca złożyła m.in. decyzję Wójta Gminy[...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2020 rok. Z decyzji wynika, że skarżąca posiada nieruchomość zabudowaną budynkiem mieszkalnym w Gminie [...] . Nieruchomość według decyzji składa się z gruntu o powierzchni 3223 m2 oraz budynku mieszkalnego o powierzchni 45,57 m2. Jak oświadczyła skarżąca, nieruchomość tę, położoną w [...], otrzymała od ojca umową darowizny, jednakże z uwagi na fakt, iż wtedy była mężatką i w jej małżeństwie obowiązywała wspólnota małżeńska, ww. nieruchomość po rozwodzie należy w 1/2 do byłego męża. Nieruchomość leży w odległości [...] km od granicy Warszawy. Według oświadczenia wnioskodawczyni, nie jest ona w stanie spieniężyć nieruchomości, gdyż nie może dojść do porozumienia z byłym mężem. Ponadto domek o powierzchni 45,57m2 nie jest domem mieszkalnym, tylko letniskowym, co jest sprzeczne z przedstawioną decyzją oraz Księgą Wieczystą. Zajmowany lokal składa się z jednego pokoju i kuchni o powierzchni użytkowej 36,87 m2 w tym powierzchni mieszkalnej 21,81 m2. Organ podał, że powierzchnia mieszkalna przy zamieszkiwaniu czterech osób wynosi 5,45 m2 na jedną osobę. Miesięczne dochody czteroosobowego gospodarstwa domowego skarżącej wyniosły 8.382,95 zł. Ww. dochód kwalifikuje rodzinę do najmu na czas nieoznaczony, gdyż nie przekracza kwoty 9.983,55 zł. Jednakże analiza złożonych dokumentów nie potwierdziła opisanej przez wnioskodawczynię sytuacji. Skarżąca jest bowiem współwłaścicielką nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym, której zbycie może umożliwić zabezpieczenie swoich potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Po przeanalizowaniu akt lokalowych oraz uzyskaniu negatywnej opinii Komisji Mieszkaniowej w dniu [...] października 2021 r., organ orzekł o niezakwalifikowaniu rodziny skarżącej do udzielenie pomocy mieszkaniowej. W skardze złożonej na powołaną uchwałę do sądu administracyjnego skarżąca wniosła o stwierdzenie jej sprzeczności z prawem w zakresie, w jakim odmawia ona zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej i zawarcia umowy najmu oraz stwierdzenie, że sporna uchwała nie podlega wykonaniu w zakresie, w jakim odmawia ona zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej poprzez zawarcie umowy najmu. Wydanej uchwale zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 9 ust. 1 pkt 1 uchwały poprzez przyjęcie, że nieruchomość położona we wsi Wólka Wojciechówek nadaje się do zamieszkiwania bądź z jej sprzedaży skarżąca ma możliwość uzyskania środków, które pozwolą na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Wskazana nieruchomość stanowi jedynie działkę letniskową (rekreacyjną), jest zabudowana domkiem letniskowym, nienadającym się do stałego zamieszkiwania w nim ludzi, a nadto z uwagi na swą powierzchnię oraz okoliczność, że nieruchomość pozostaje we współwłasności, nie ma możliwości pozyskania środków pozwalających zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych (brak zgody współwłaściciela na sprzedaż działki). Uzasadniając złożoną skargę wnioskodawczyni wskazała, że organ dokonał nieprawidłowej wykładni uchwały i błędnie przyjął, że każda nieruchomość pozwala na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Przyjęcie takiego rozumienia, bez zbadania struktury własności oraz stanu nieruchomości prowadzi do błędnych wniosków. Nie pozwala bowiem na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych nieruchomość zbyt mała, posiadająca wielu współwłaścicieli (często nieustalonych), gdyż nie nadaje się do sprzedaży. Nie zaspokaja potrzeb mieszkaniowych nieruchomość niezabudowana bądź zabudowana budynkami niepozwalającymi na stałe przebywanie w nich ludzi. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Nieruchomość, którą skarżąca ma we współwłasności z byłym mężem, znajduje się w miejscowości Wólka Wojciechówek, powierzchnia nieruchomości wynosi 3223 m2. Średnia cena nieruchomości rekreacyjno-budowlanych w gminie [...] (bez dostępu do drogi publicznej) wynosi ok. 17 zł za m2. Zatem łączna wartość nieruchomości powinna wynosić ok. 54.791,00 zł, z czego skarżącej powinna przypadać kwota 27.395,00 zł (nie uwzględniając kosztów związanych ze sprawą o zniesienie współwłasności). Jednak wartość działek rekreacyjno-budowlanych jest zdecydowanie niższa niż nieruchomości o charakterze budowlanym z doprowadzonymi mediami i dojazdem do drogi publicznej (której przedmiotowa działka obecnie nie ma, działka bez adresu). Ceny działek bezpośrednio przylegających do przedmiotowej działki wynoszą ok. 17 zł. Jednocześnie przybliżona kwota, jaką skarżąca mogłaby uzyskać ze sprzedaży, wystarczy na co najwyżej wynajem mieszkania przez okres maksymalnie 6-10 miesięcy, bowiem jest niewystarczająca na opłacenie wkładu własnego w przypadku zakupu nieruchomości na kredyt (abstrahując od tego, że skarżąca nie posiada odpowiedniej zdolności kredytowej). Skarżąca podkreśliła, że przedmiotowa działka zabudowana jest domkiem o charakterze letniskowym. Konstrukcja nieruchomości, brak odpowiednich mediów, brak dostępu do drogi publicznej, nie pozwalają na traktowanie jej jako mieszkalnej, ani tym bardziej na budowę tam innego budynku, pozwalającego na stałe zamieszkiwanie ludzi. Obecny budynek ma charakter wyłącznie domku letniskowego, co oznacza, że nie jest możliwe zameldowanie się tam, przyjmowanie korespondencji, ustalenie adresu. Zmuszanie skarżącej, aby zamieszkała w przedmiotowym budynku na stałe, jest zmuszaniem do bezdomności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc okoliczności wskazywane w zaskarżonej uchwale. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, zwana dalej: p.p.s.a), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W myśl art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Skarga oceniania w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa. W pierwszej kolejności wskazać należy, że stanowiąca podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie indywidualnej uchwała lokalowa została wydana na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1182 ze zm., zwana dalej: u.o.p.l.). Z regulacji art. 21 ust. 3 pkt 5 u.o.p.l. wynika, że zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy powinny określać tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o najem lokali zawierany na czas nieoznaczony i o najem lokali socjalnych oraz sposób poddania tych spraw kontroli społecznej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 stycznia 2017 r., wydanym w sprawie sygn. akt I OSK 2151/16 (publ. CBOSA), wyraźnie wskazał, że z przepisów uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., a także z art. 21 ust. 3 pkt 5 u.o.p.l. oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, niewątpliwie wynika obowiązek, w sprawach rozpatrywania i załatwiania wniosków o zawarcie umowy najmu i zamianę lokalu należącego do mieszkaniowego zasobu gminy, podejmowania przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W trakcie postępowania organy powinny także działać praworządnie oraz uwzględniać interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy. W tym kontekście, pamiętając, że zaskarżona uchwała ma charakter rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, można mówić o obowiązku stosowania standardów odpowiadających standardom wyznaczonym przez zasady ogólne Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym także art. 7 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 997/09; publ. j.w.). W ocenie Sądu, powyższe stanowisko należy odnieść również do spraw rozstrzyganych przez zarządy dzielnic m.st. Warszawy na podstawie aktualnie obowiązujących regulacji prawnych, zawartych w uchwale lokalowej. Zgodnie z § 32 ust. 1 uchwały lokalowej, wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową należy poddać szczegółowej analizie uwzględniającej: 1) ocenę faktycznych warunków mieszkaniowych przeprowadzoną bezpośrednio w miejscu zamieszkiwania wnioskodawcy z zastrzeżeniem ust. 9 i 10; 2) dotychczasowy sposób korzystania przez wnioskodawcę z lokalu, a w szczególności przestrzeganie przez wnioskodawcę warunków, określonych w umowie najmu oraz wywiązywanie się z obowiązków najemcy; 3) zamieszkiwanie wnioskodawcy i innych osób zgłoszonych we wniosku do wspólnego zamieszkiwania w lokalu za zgodą właściciela; 4) posiadanie przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania innego tytułu prawnego do lokalu niż wymienione w § 9 ust. 1 pkt 1; 5) rozporządzenie w okresie ostatnich 7 lat przed dniem złożenia wniosku, przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania, nieruchomością lub spółdzielczym prawem, o których mowa w § 9 ust. 1 pkt 1, w tym fakt dokonania przez te osoby zamiany tych tytułów prawnych na lokal kwalifikujący do ubiegania się o poprawę warunków zamieszkiwania w ramach mieszkaniowego zasobu; 6) warunki mieszkaniowe w poprzednich miejscach zamieszkania oraz warunki mieszkaniowe wstępnych, zstępnych, współmałżonka wnioskodawcy lub osoby pozostającej we wspólnym pożyciu i możliwość zamieszkania wnioskodawcy w tych lokalach. Przepis ust. 1 pkt 6 nie ma zastosowania do spraw wskazanych w § 11-13 i § 18 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz § 21-23 i § 25. Wynikający z § 32 ust. 1 uchwały lokalowej obowiązek poddania wnikliwej analizie wymienionych w tym przepisie okoliczności, pozostaje w korelacji z zawartą w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., zwane dalej: k.p.a.) zasadą prawdy obiektywnej, z której wynika dla organu nakaz podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organ zobowiązany jest zatem do zbadania wszystkich okoliczności faktycznych, związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Zgodnie z treścią § 4 uchwały lokalowej, pomoc mieszkaniowa może być udzielana osobom, które spełniają kryteria określone w § 5 oraz warunki określone w § 7, z zastrzeżeniem § 8 i 9. Przepis § 9 ust. 1 uchwały lokalowej stanowi natomiast, że odmawia się pomocy mieszkaniowej, jeżeli: 1) wnioskodawca, jego małżonek, osoba pozostająca faktycznie we wspólnym pożyciu lub inna osoba zgłoszona do wspólnego zamieszkiwania: a) jest właścicielem lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części, lub, b) posiada spółdzielcze prawo do lokalu: pod warunkiem, że może ich używać lub gdy posiada tytuł prawny do nieruchomości, której zbycie lub z której pożytki dają możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Z treści uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika, iż pomimo spełnienia przez rodzinę skarżącej kryterium dochodowego i metrażowego, nie może ona zostać zakwalifikowana do udzielenia pomocy mieszkaniowej, bowiem jest współwłaścicielem nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym, którego zbycie może umożliwić jej zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych. Powyższe stanowisko organu nie znajduje jednak potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. W związku z oświadczeniem wnioskodawczyni z dnia [...] czerwca 2020 r., zawartym w załączniku nr 3 do wniosku o pomoc mieszkaniową (k. 78 akt), dotyczącym posiadania przez nią we współwłasności z mężem działki rekreacyjnej o powierzchni 3222 m2, organ wezwał skarżącą do złożenia odpisu z księgi wieczystej dla ww. nieruchomości. W sprawie skarżąca złożyła także decyzję Wójta Gminy [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2020 r., z której wynika, iż podstawę opodatkowania stanowi grunt o powierzchni 3223 m2 oraz budynek mieszkalny o powierzchni [...] m2. Na podstawie ww. dokumentów organ ustalił, że skoro sporna działka położona jest na terenach mieszkaniowych (B), to posadowiony na niej budynek jest budynkiem mieszkalnym. Organ nie uwzględnił przy tym wyjaśnień skarżącej wskazujących, że posadowiony na spornej działce budynek jest budynkiem letniskowym, który nie nadaje się do całorocznego zamieszkania. Nadto stanowi on współwłasność wnioskodawczyni i jej byłego męża, a jego ewentualna sprzedaż nie pozwoli na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Przy skardze wniesionej za pośrednictwem organu skarżąca złożyła m. in. akt notarialny – umowę darowizny i o dożywocie nr Rep. [...] z dnia [...] marca 1995 r., na podstawie której wraz z byłym otrzymała od swoich rodziców działkę letniskową położoną we wsi Wółka Wojciechówek oznaczoną nr [...] o powierzchni [...] m2. Następnie w toku postępowania sądowego skarżąca złożyła do Sądu m. in. pismo Wójta Gminy [...] znak [...]z dnia [...] lutego 2022 r. wskazujące, że zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] uchwalonym uchwałą Nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r., sporna działka oznaczona nr [...] położona w obrębie geodezyjnym [...] , położona jest na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonej symbolem MN. Według zapisów § 21 ust. 1 ww. aktu prawa miejscowego "ustala się tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczone na rysunku symbolem MN", zaś według zapisów § 21 ust. 3 "jako przeznaczenie dopuszczalne na terenach, o których mowa w ust. 1 ustala się realizację budynków (...) rekreacji indywidualnej". W ocenie Sądu zarówno treść oświadczeń skarżącej, zawartych w złożonej przez nią skardze, jak również treść opisanych wyżej dokumentów wskazuje, że organ ustalając, iż sytuowany na spornej działce budynek ma charakter budynku mieszkalnego dokonał przedwczesnej, dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, który nie był kompletny. Także dowolne i nie mające oparcia w dokumentach są ustalenia organu, iż zbycie ww. nieruchomości umożliwi skarżącej zabezpieczenie swoich potrzeb lokalowych. Na potwierdzenie ww. tezy organ nie przedstawił bowiem żadnych rozważań, wyliczeń, czy argumentów. Powyższe ustalenia organu, zdaniem Sądu, naruszają § 32 ust. 1 pkt 6 i § 9 ust. 1 pkt 1 lit. a uchwały lokalowej. Zauważyć w tym miejscu też trzeba, iż z materiału dowodowego sprawy zawartego zarówno w aktach administracyjnych jaki i aktach sądowych wynika, iż określenie w księdze wieczystej spornej nieruchomości, iż obszar tej działki stanowi tereny mieszkaniowe (B) wprowadzone zostało do ww. księgi w 2005 r. po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi Wólka Wojciechówek. Natomiast w 1995 r., gdy skarżąca otrzymała na własność ww. działkę, miała ona charakter działki letniskowej. Konieczny do zbadania w sprawie jest podnoszony przez skarżącą argument, iż działka zabudowana jest domkiem letniskowym, wybudowanym z płyt wiórowych, który według jej oceny nie ma charakteru budynku całorocznego, nie ma też dostępu do drogi publicznej oraz adresu. Organ powinien więc ustalić, jak w rzeczywistości przedstawia się stan faktyczny, czy znajdujący się na działce dom nadaje się do całorocznego zamieszkania, czy też, jak twierdzi skarżąca, ma charakter tylko letniskowy z uwagi na swą konstrukcję. Zamieszczone do akt sprawy fotografie zewnętrznego wyglądu budynku nie uprawniają w żaden sposób do twierdzenia o jego faktycznym przeznaczeniu, konieczna jest analiza, co znajduje się we wnętrzu, czy są w nim urządzenia grzewcze (lub mogą być z łatwością zamontowane), woda, prąd, kanalizacja. Oczywiście nie wszystkie domy mieszkalne w kraju mają dostęp do kanalizacji i wystarczające źródła ogrzewania, co nie czyni je niemieszkalnymi. Wiele budynków mieszkalnych ma również konstrukcję lekką (nie są murowane), co także (samo w sobie) nie eliminuje ich funkcji mieszkalnej. Obicie budynku z zewnątrz płytami wiórowymi nie świadczy więc o jego funkcji, w szczególności, że nie nadaje się do zamieszkania. Podsumowując, w podanym zakresie uchwała jest co najmniej przedwczesna, a organ zobligowany jest do poczynienia w tym zakresie wyczerpujących ustaleń. Organ powinien też rozważyć zarzut, że opisany budynek stanowi współwłasność skarżącej i jej byłego męża, zatem rozporządzenie nim nie zależy wyłącznie od decyzji i woli wnioskodawczyni. W kontekście przedstawionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, iż zaskarżona uchwała narusza postanowienia § 32 ust. 1 i § 9 uchwały lokalowej, co skutkuje stwierdzeniem jej nieważności. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 i 205 p.p.s.a.