II SA/Wa 4082/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.K. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1287/19 postanawia odrzucić skargę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R.K. wniósł o wymierzenie Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji grzywny z tytułu niewykonania wyroku tego Sądu z dnia 3 grudnia 2019 r. sygn. akt II 1287/19. Powołanym wyrokiem Sąd uchylił decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania wobec R. K. przepisów art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2018 r., poz. 132 z późn. zm.) – zwanej dalej ustawą zaopatrzeniową. Skarżący podniósł, że Sąd dwukrotnie rozpoznawał jego skargi na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2017 r. o wyłączenie stosowania wobec skarżącego ww. przepisów ustawy zaopatrzeniowej i dwukrotnie wydawał wyroki zobowiązujące organ do rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2017 r., stwierdzając jednocześnie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (wyrok z dnia 19 marca 2019 r. sygn. akt II SAB/Wa 44/19 oraz wyrok z dnia 7 stycznia 2021 r. sygn. akt II SAB/Wa 592/21). Również dwukrotnie Sąd uchylał decyzje wydane przez Ministra, wskazując wytyczne załatwienia sprawy (ww. wyrok z dnia 3 grudnia 2019 r. oraz wyrok z dnia 14 lipca 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1491/21). Skarżący podkreślił, że brak wykonania przez Ministra prawomocnego wyroku z dnia 3 grudnia 2019 r. naraża go na poważne konsekwencje, w szczególności finansowe, ponieważ jego jedyne źródło utrzymania zostało drastycznie obniżone, a z uwagi na niepełnosprawność ma ograniczone możliwości podjęcia dodatkowego zatrudnienia. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że obecnie przepis art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zmieniony nowelą z dnia 9 kwietnia 2015 r.), stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W ocenie Ministra, z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że aktualnie nie jest dopuszczalne wniesienie w trybie art. 154 § 1 P.p.s.a. skargi na niewykonanie wyroku uchylającego akt lub czynność lub stwierdzającego ich nieważność. Obecnie środkami dyscyplinowania administracji publicznej w załatwieniu sprawy jest skarga na bezczynność organu lub skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania. W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2022 r. skarżący podtrzymał żądanie wymierzenia Ministrowi grzywny z tytułu niewykonania prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1287/19. Skarżący podkreślił, że po wniesieniu rozpatrywanej skargi Minister wydał pospiesznie trzecią już decyzję z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...], kolejny raz ignorując i nie wykonując prawomocnych wyroków z dnia 3 grudnia 2019 r. oraz z dnia 14 lipca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Jak stanowi natomiast art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.). W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że pomimo stawianych w skardze zarzutów bezczynności organu po wyroku z dnia 3 grudnia 2019 r. oraz z dnia 14 lipca 2021 r., to wobec jednoznacznej treści pisma procesowego skarżącego z dnia [...] stycznia 2022 r. Sąd przyjął, że przedmiotem skargi jest niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1287/19, którym to wyrokiem Sąd uchylił decyzję Ministra z dnia [...] marca 2019 r. nr [...]w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania wobec R.K. przepisów art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Z wyżej przytoczonej treści przepisu art. 154 § 1 P.p.s.a. wyraźnie jednak wynika, że wniesienie skargi na podstawie tego znowelizowanego przepisu możliwe jest obecnie jedynie w przypadku wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Ustawodawca z dotychczasowego zakresu art. 154 § 1 P.p.s.a. postanowił usunąć kwestie dotyczące bezczynności organu oraz przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. Tymczasem skarżący jednoznacznie określił, że przedmiotem jego skargi jest niewykonanie przez Ministra wyroku uchylającego decyzję organu, zatem stwierdzić należy, że skarga taka jest niedopuszczalna. Aktualnie środkami dyscyplinującymi organy administracji w takim wypadku jest skarga na bezczynność organu lub skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania, wniesiona przed zakończeniem przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej. Wobec powyższego należy stwierdzić, że przedmiotowa skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, stąd też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 154 § 1 P.p.s.a., orzekł jak sentencji postanowienia.