II SA/Wa 411/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ewa Marcinkowska Sędzia WSA - Andrzej Kołodziej Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant - Mateusz Rogala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2010 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - oddala skargę - Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 18 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. z 2004 r. Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.), cofnął skarżącemu A. B. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego [...] w W. z dnia [...] lipca 2008 r. za czyn z art. 288 § 1 k.k. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba której takie pozwolenia wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 ustawy. Z kolei w myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, zaś prawo do broni ma charakter wyjątkowy i z tego powodu podlega ścisłej reglamentacji. Wprawdzie posiada on pozytywne opinie, to w świetle cytowanego przepisu nie ma to znaczenia w sprawie, bowiem ma on charakter obligatoryjny. W odwołaniu z dnia [...] października 2009 r. do Komendanta Głównego Policji, skarżący podniósł, że decyzja ta jest dla niego krzywdząca, ponieważ posiada on pozytywne opinie środowiskowe i cieszy się nieposzlakowaną reputacją, zaś cofnięcie pozwolenia na broń ingeruje w jego nabyte prawa. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu – powołując się na powyższy stan faktyczny i argumenty podane przez organ pierwszej instancji – wskazał, że wskazanym już wyżej wyrokiem sygn. akt [...], skarżący został uznany winnym tego, że w dniu [...] czerwca 2002 r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu, uczynił niezdatnym do użytku [...] kg zboża o wartości [...] zł oraz uszkodził [...] kg zboża poprzez jego zanieczyszczenie i zawilgocenie, powodując obniżenie jego wartości o [...] zł w ten sposób, że [...] czym wyrządził szkodę w mieniu Z. Sp. z o.o. (obecnie P. S.A.) w wysokości [...] zł i za powyższe skazano go na karę grzywny w wymiarze [...] stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę [...] zł. Stąd też organ pierwszej instancji zakwalifikował go do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy i w konsekwencji wydał decyzję administracyjną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, bowiem został on skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu, zaś z treści tego przepisu wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż obawę użycia broni w sposób w nim określony uzasadnia sam fakt prawomocnego skazania za popełnienie przestępstwa skierowanego przeciwko mieniu i przepis ten ma charakter obligatoryjny. Natomiast trafność takiego rozstrzygnięcia potwierdzono w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt II OPS 4/09, gdzie stwierdzono, iż osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Stąd też nawet pozytywna opinia z miejsca zamieszkania nie może wpłynąć na inny, niż to uczynił organ pierwszej instancji, sposób rozstrzygnięcia sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący A. B. nie zgodził się z zaskarżoną decyzją, bowiem odebrała mu ona prawa nabyte i działanie organu jest podyktowane jedynie suchą literą prawa, nie biorące pod uwagę żadnych okoliczności popełnienia przestępstwa, tj. [...]. Ponadto Komendant Główny Policji nie zbadał związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy [...] a posiadaniem przez niego broni, która w tym czasie była odpowiednio zabezpieczona. Konstatując stwierdził, że w razie niekorzystnego dla niego wyroku, będzie [...], któremu organ Policji, a nie sąd, wymierzył dodatkową karę. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. z 2004 r. Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Zgodnie zaś z brzmieniem art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Jak wynika z powyższego, przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy określa przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jako te, których sprawca zalicza się, w ocenie ustawodawcy, do kategorii osób co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 18 listopada 2009 r. o sygn. II OPS 4/09, odnosząc się do przesłanki skazania za wymienione przestępstwa: "stwierdzić zatem należy, iż użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Pozwolenia na broń nie wydaje się zatem osobom wymienionym po słowach "w szczególności", ale także innym osobom, które nie były wprawdzie skazane za wymienione przestępstwa, co do których jednak z innych powodów, organ ustali okoliczności wskazujące na istnienie uzasadnionej obawy, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego." Podkreślić należy, że prawo do broni stanowi szczególne uprawnienie przysługujące osobom, które spełniają określone ustawą warunki. Prawo to pozostaje w ścisłym związku z ochroną bezpieczeństwa i porządku publicznego, co z kolei warunkuje, że osoba uzyskująca pozwolenie na broń musi pozostawać poza wszelkim podejrzeniem, co do prawdopodobieństwa popełnienia przez nią czynu mogącego naruszyć bezpieczeństwo i porządek publiczny. W związku z powyższym ustawodawca wykluczył możliwość posiadania prawa do broni przez osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 stycznia 2010 r. sygn. II SA/Wa 1473/09 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie, w świetle przytoczonych wyżej rozważań oraz uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., organy administracji – w ocenie Sądu – zasadnie cofnęły skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Bezsporne jest, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa określonego w art. 288 § 1 k.k., stanowiącego przestępstwo przeciwko mieniu. A zatem z woli ustawodawcy, wprost z przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy o broni i amunicji wynika, iż co do osoby skarżącego, jako skazanego za przestępstwo przeciwko mieniu, istnieje uzasadniona obawa sprzecznego z prawem użycia broni. To z kolei, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, obligowało organ do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W związku z powyższym, bez znaczenia dla sprawy pozostają podnoszone przez skarżącego okoliczności popełnienia przez niego tego przestępstwa, a to w ramach [...], ponieważ ich ocena, analiza i kwalifikacja prawna, w sposób wiążący dla organu, została już przeprowadzona przez sąd karny w powołanym wyżej orzeczeniu oraz w wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] marca 2009 r. sygn. [...]. Nie ma również racji skarżący zarzucając Komendantowi Głównemu Policji, że nie zbadał związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy [...], którego był uczestnikiem a posiadaniem przez niego broni, która była w tym czasie zamknięta w szafie pancernej [...] km od miejsca [...]. Należy bowiem wyjaśnić, że w świetle powoływanej już wyżej uchwały, organ ma obowiązek zbadać okoliczności wskazujące na istnienie uzasadnionej obawy, że dana osoba użyje broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, ale tylko w przypadku, gdy nie została ona skazana za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, gdyż wówczas, o czym już również wskazywano wyżej, ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Zatem analiza tych okoliczności przez organ w tym zakresie jest bezprzedmiotowa. W tym aspekcie również podnoszony przez skarżącego fakt nienagannego korzystania w ciągu [...] lat z broni, nie może zmienić oceny Sądu co do prawidłowości zaskarżonej decyzji. Należy skarżącemu również wyjaśnić, że cofnięcie mu pozwolenia na broń nie jest dodatkową karą, wymierzoną przez organ Policji a nie Sąd, natomiast stanowi ono konsekwencję skazującego go wyroku za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.