II SA/Wa 417/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Protokolant Mateusz Rogala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2009 r. sprawy ze skargi S. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę W dniu 21 sierpnia 2008 r. S. L. wystąpił do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z podaniem o wydanie pozwolenia na zakup i posiadanie dwóch sztuk broni palnej do celów sportowych, takiej jak: broń palna krótka centralnego zapłonu szt. 1 i broń palna długa centralnego zapłonu szt. 1. Podanie wnioskodawca umotywował tym, że posiada patent strzelecki serii [...] nr [...] wydany w dniu [...] marca 2007 r. przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego. Do podania dołączył kserokopię dowodu osobistego i patentu strzeleckiego. W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, w dniu 28 sierpnia 2008 r. został wezwany do przesłania: orzeczenia lekarskiego i psychologicznego wydanych przez uprawnionego lekarza i psychologa, zgodnie z art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525), zaświadczenia o czynnym uprawianiu sportu z PZSS, kserokopii licencji przynależności do PZSS, kserokopii licencji PZSS, zaświadczenia o przynależności do klubu, wyciągu z książki pobytu na strzelnicy za ostatnie dwa lata, dokumentów informujących o liczbie zawodów w których brał udział, zajmowanej lokacie, jak również posiadanych odznaczeniach, w terminie 7 dni pod rygorem wydania decyzji odmownej. W odpowiedzi S. L. złożył oryginał orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, co do pozostałych dokumentów wyraził swoje negatywne stanowisko. [...] Komendant Wojewódzki Policji w P. decyzją z dnia [...] października 2008 r., wydaną na podstawie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 1999 r. Nr 53, poz. 549), odmówił wydania pozwolenia na broń palną sportową do celów sportowych. W uzasadnieniu organ wskazał, że nie znalazł przesłanek uzasadniających wydanie pozwolenia. Wskazał, że ustawa wprowadza ścisłą reglamentację wydawania pozwoleń na broń. Powołując się na art. 10 ust. 1 ustawy, wskazał, że to na stronie spoczywa obowiązek udowodnienia, iż wyniki sportowe, predyspozycje, cel treningowy stanowią podstawę do wydania indywidualnego pozwolenia na broń palną sportową. Podkreślił, że na osobach tych ciąży obowiązek przekonania organu Policji, iż podane przez nie okoliczności przemawiają za zgodnym z ich wnioskiem rozstrzygnięciem sprawy. Pozwolenie na broń nie jest bowiem prawem powszechnym, dostępnym – jego uzyskanie ustawodawca uzależnił od zgody właściwego organu Policji wyrażonej decyzją administracyjną. Wobec powyższego, posiadanie uprawnień sportowych o charakterze strzeleckim, potwierdzonych stosownym dokumentem wydanym przez właściwy związek sportowy, nie stanowi okoliczności wystarczającej do wydania pozwolenia na broń palną sportową. Organ podkreślił również, że strona do złożonego wniosku załączyła tylko dokument związany z uprawianiem strzelectwa sportowego (patent strzelecki), orzeczenie lekarskie i psychologiczne o zdolności do dysponowania bronią palną, natomiast pismem z dnia 15 września 2008 r., poinformowała, że pozostałe wymagane dokumenty nie znajdują umocowania prawnego w ustawie o broni i amunicji i dlatego, nie mają wpływu na wydanie decyzji. Reasumując organ uznał, że S. L. nie przekonał o potrzebie posiadania indywidualnej broni palnej. Organ dodał, że decyzja ta nie pozbawia S. L. możliwości uprawiania strzelectwa uznając, że może on, tak jak dotychczas, korzystać z broni stanowiącej wyposażenie klubu, podnosząc jednocześnie swoje umiejętności, potwierdzając przy tym swoje zaangażowanie w uprawianie strzelectwa sportowego. Organ wskazał również, że przy wydawaniu decyzji rozpatrzył z jednej strony słuszny interes obywateli, a z drugiej – interes społeczny uznając, że pozwolenie na broń palną wydawane jest tylko w sytuacjach uznanych za szczególne, a osoba wykaże niezbitą potrzebę wyposażenia jej w broń palną. Analizując to, organ uznał, że z akt sprawy nie wynika, by brak broni własnej utrudniał skarżącemu uprawianie strzelectwa, bądź udział w treningach i zawodach. Po otrzymaniu decyzji S. L. złożył pismo, w którym wyraził niezadowolenie ze sposobu rozstrzygnięcia sprawy a ponadto wniósł o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 kpa oraz o uznanie wydanej decyzji za nieważną w trybie art. 156 § 1 kpa. Wskazał ponadto, iż przedłożył patent strzelecki celem wykazania, że jest zwolniony z egzaminu umiejętności posługiwania się bronią. Jego zdaniem ustawa nie wskazuje na intensywność uprawiania strzelectwa sportowego jako czynnik przesądzający lub mający wpływ na wydanie decyzji pozytywnej, niemniej jednak każdy członek PZSS jest zobligowany do przynajmniej 6 startów w zawodach. Nie zgodził się, że jednym z podstawowych kryteriów wydania pozwolenia na broń palną sportową powinny być wyniki uzyskane w strzelaniu. Wskazał również, iż w większości zawodów ogólnopolskich wymagane jest posiadanie broni własnej lub użyczonej. Podkreślił, iż otrzymanie pozwolenia na broń pozwoli mu uzyskiwanie lepszych wyników. [...] Komendant Wojewódzki Policji wezwał odwołującego się do wyjaśnienia charakteru wyrażonego w piśmie żądania. W odpowiedzi na powyższe S. L. pismem z dnia 22 grudnia 2008 r. poinformował, iż w związku z koniecznością wyczerpania procedury, jego pismo należy traktować jako odwołanie od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, wskazując w uzasadnieniu, że przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, stanowiący podstawę materialnoprawną decyzji ustala, że pozwolenie na broń wydaje się, gdy okoliczności wskazane przez osobę ubiegającą się o pozwolenie, takie rozstrzygnięcie uzasadniają. Organ podał, że przepis ten nie określa przesłanek, które mogłyby decydować o wydaniu pozwolenia na broń palną. Dlatego też organy Policji wypracowały takie kryteria w drodze praktyki, uwzględniając reglamentacyjny charakter ustawy i zasady prawa procesowego oraz posiłkując się orzecznictwem sądów administracyjnych. Na tej podstawie przyjęto, iż muszą to być okoliczności szczególne, wyróżniające osobę ubiegającą się o pozwolenie, spośród innych osób znajdujących się w podobnej sytuacji i w sposób niekwestionowany potwierdzające potrzebę posiadania przez nią broni. W przypadku broni palnej sportowej utrwalił się pogląd, iż okolicznościami przemawiającymi za rozstrzygnięciem sprawy zgodnie z wolą wnioskodawcy są w szczególności wybitne osiągnięcia w rywalizacji sportowej oceniane m.in. na podstawie komunikatów z zawodów sportowych (brane są pod uwagę: liczba i ranga zawodów, ilość startujących zawodników i uzyskane lokaty) lub posiadanie i wykonywanie uprawnień instruktora sportów strzeleckich. Kierując się tymi kryteriami, organ stwierdził, iż strona ich nie spełnia. Komendant Główny Policji powtórzył za organem pierwszej instancji, że S. L. udowodnił jedynie fakt posiadania patentu strzeleckiego, brak jest natomiast jakichkolwiek dokumentów potwierdzających, iż faktycznie uprawia sport strzelecki. Ponadto organ odniósł się również do powołanych przez skarżącego orzeczeń sądów administracyjnych, uznając, że dotyczą one jedynie konkretnych, indywidualnych spraw. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi S. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł on o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący odniósł się też do możliwości uprawiania sportu na terenie klubu, uznając, że praktycznie jest to niemożliwe. Skarżący uznał, że udowodnił tym samym, że spełnia wszystkie wymogi formalne wymagane dla uzyskania pozwolenia na broń do celów sportowych. Reasumując, skarżący zarzucił organowi obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, polegającą na błędnej ich wykładni oraz na zastosowaniu dodatkowego, pozaustawowego i dowolnie rozumianego przez te organy kryterium – "wybitnych osiągnięć w rywalizacji sportowej", dużego zaangażowania w sport, ocenionego częstotliwością udziału w treningach i zawodach oraz posiadania uprawnienia instruktora sportowego. Zarzucił organowi również, że ten nie wykazał, co to jest "niekwestionowana konieczność" oraz jaki interes publiczny mógłby być naruszony poprzez wydanie mu pozwolenia na broń. Skarżący zarzucił też organowi naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym art. 7, art. 8, art. 80 kpa oraz art. 107 § 3 kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i ponowił argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej wydania. Analizując niniejszą sprawę pod tym kątem, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że prawo do posiadania broni jest ściśle reglamentowane i nie można go zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela wynikających z Konstytucji RP. Decyzja w sprawie pozwolenia na broń ma niewątpliwie charakter decyzji związanej. Wykazanie istnienia okoliczności, które z zasady uzasadniają wydanie pozwolenia na broń, przy jednoczesnym braku ustawowych przeciwwskazań (art. 15 ustawy o broni i amunicji), zobowiązuje organy Policji do wydania pozwolenia na broń. Obowiązek wykazania uzasadnionych okoliczności przemawiających za przyznaniem pozwolenia na broń, spoczywa niewątpliwie na osobie ubiegającej się o to pozwolenie. Sam bowiem fakt posiadania patentu strzeleckiego, a nawet przynależność do klubu strzeleckiego nie uzasadnia udzielenia pozwolenia na broń. Trafnie natomiast podniesiono w skardze zarzut naruszenia przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie zawężającej wykładni tego przepisu. Zgodnie bowiem z przepisem art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Stosowanie zaś do art. 10 ust. 3 pkt 3 tej ustawy, pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w celach sportowych. Oznacza to, że okolicznością uzasadniającą, w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, przyznanie pozwolenia na broń jest uprawianie sportu strzeleckiego. Natomiast przyjęcie, że tylko uzyskiwanie wybitnych i ponadprzeciętnych wyników w sportach strzeleckich uzasadnia przyznanie pozwolenia na broń prowadziłoby do wprowadzenia dodatkowego, pozaustawowego kryterium przyznawania tego prawa. Wskazać należy, że z żadnego przepisu nie wynika, iż tylko status wybitnego zawodnika sportów strzeleckich czy instruktora strzeleckiego uzasadnia przyznanie pozwolenia na posiadanie broni. Prawo do broni nie jest nagrodą za wybitne osiągnięcia sportowe, a przyznanie takiego prawa zawodnikowi może właśnie służyć podniesieniu jego kwalifikacji sportowych. Pogląd taki wyrażony został m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2007 r., o sygn. akt II OSK 1082/06, czy też w wyroku o sygn. akt II OSK 1674/07 z dnia 23 grudnia 2008 r., który to pogląd Sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela. W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji, dokonały takiej zawężającej wykładni art. 10 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, wskazując, że tylko wybitne osiągnięcia sportowe lub wykonywanie zawodu instruktora strzelectwa uzasadnia udzielenie pozwolenia na broń sportową. Wykładnia zaś art. 10 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 3 pkt 3 tej ustawy, nie może prowadzić do takiego rezultatu, iż tylko osoba, która wygrywa zawody sportowe bądź posiada uprawnienia instruktora strzelectwa może uzyskać pozwolenie na broń sportową. Z taką interpretacją nie można się zgodzić. Tak więc, uznać należy za zasadny, podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 3 ustawy o broni i amunicji. Jednak przechodząc na grunt niniejszej sprawy, przede wszystkim należy podkreślić, że skarżący nie dołożył nawet minimalnej staranności aby uzasadnić potrzebę uzyskania pozwolenia na broń. Bezsporne jest, że skarżący w toku postępowania administracyjnego przedłożył jedynie patent strzelecki oraz zaświadczenia psychologiczne i lekarskie. Co do pozostałych żądanych dokumentów, tj. zaświadczenia o czynnym uprawianiu strzelectwa sportowego w PZSS, kserokopii przynależności do PZSS, kserokopii licencji PZSS, zaświadczenia o przynależności do klubu, wyciągu z książki pobytu na strzelnicy za ostatnie dwa lata, dokumentów informujących o liczbie zawodów, popadł w polemikę, że wymagane dokumenty nie znajdują umocowania prawnego w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji i dlatego nie mają wpływu na wydanie decyzji. S. L. na pytanie Sądu na rozprawie w dniu 16 października 2009 r., dlaczego nie złożył żądanych dokumentów oświadczył , "że z przekory". W jego ocenie uzasadnieniem wniosku było oświadczenie, że posiada patent strzelecki, z którego wynika, że uprawia strzelectwo sportowe. Zdaniem Sądu, nie można zgodzić się ze skarżącym, że złożone przez niego oświadczenie uzasadnia potrzebę posiadania pozwolenia na broń. Gdyby tak było, w ustawie znalazłby się zapis, że przy braku przesłanek negatywnych, pozwolenie na broń sportową wydaje się w przypadku posiadania patentu strzeleckiego. Zdaniem Sądu, raczej należy ocenić, że oświadczenie skarżącego charakteryzuje jego postawę wobec prawa i organów administracji. W ocenie Sądu wobec tego, że S. L. nie przedłożył żądanych dokumentów, nie pozwolił na prawidłowe przeprowadzenie postępowania administracyjnego i dokonania oceny czy złożony wniosek o wydanie pozwolenia na broń jest uzasadniony. Wobec braku materiału uzasadniającego wniosek - przez niezłożenie żądanych przez organ dokumentów - w istocie uzasadnienie decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na broń jest jednostronne. W ten sposób skarżący również nie dał możliwości Sądowi orzekającemu w sprawie niniejszej, dokonania kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem jej legalności a więc prawidłowego zastosowania przepisów prawa i dokonania właściwej ich wykładni w konkretnym stanie faktycznym. Wobec powyższego, należy zgodzić się ze stanowiskiem organu wyrażonym w zaskarżonej decyzji, że S. L. w sposób przekonujący nie uzasadnił swojego wniosku o udzielenie pozwolenia na posiadanie dwóch sztuk broni sportowej. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.