II SA/Wa 417/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. S. z 6 lutego 2013 r. o przywrócenie terminu do złożenia skargi na postanowienie Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi - Komendant [...] Policji postanowieniem z [...] października 2012 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 134 K.p.a., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] z [...] marca 2010 r. nr [...] nakazującej M. S. (dalej jako "skarżący") wraz ze wszystkimi wspólnie zamieszkującymi osobami opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ulicy [...] w [...]. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu 6 listopada 2012 r. Pismem z 6 lutego 2013 r. skarżący złożył za pośrednictwem Komendanta [...] Policji skargę na postanowienie tego organu z [...] października 2012 r. Wraz ze skargą złożył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. We wniosku skarżący wyjaśnił, że w sprawie związanej z prawem do lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...] umocował swoją żonę, która utrzymywała kontakt z reprezentującym go przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie I OSK 2050/11, pełnomocnikiem procesowym. Ustanowiony pełnomocnik procesowy zapewnił go, że skarga na postanowienie z [...] października 2012 r. zostanie wniesiona w terminie do 28 listopada 2012 r. Z uwagi na brak kontaktu z pełnomocnikiem procesowym w miesiącu grudniu 2012 r. i styczniu 2013 r., żona skarżącego zwróciła się do pełnomocnika z żądaniem udzielenia informacji czy skarga na postanowienie została złożona. W odpowiedzi, przesłanej za pomocą środków komunikacji elektronicznej (drogą elektroniczną) 30 stycznia 2013 r., skarżący został poinformowany, że skarga nie została złożona. Dodatkowo skarżący wskazał, że pełnomocnik nie wspomniał mu o konieczności udzielenia ustanowionemu pełnomocnikowi nowego pełnomocnictwa. Z tych względów, był przekonany, że udzielone pełnomocnictwo upoważnia pełnomocnika do wniesienia skargi na postanowienie. Skarżący podniósł ponadto, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania przez reprezentującego go pełnomocnika nie powinno wywoływać wobec niego negatywnych skutków, jakim jest zamknięcie drogi do rozpoznania sprawy przez sąd. Podkreślił, że gdyby pełnomocnik poinformował go, że nie złoży skargi, wówczas uczyniłby to osobiście lub przez innego pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "P.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do treści przepisu art. 87 § 1, § 2, § 3 i § 4 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z brzmienia cytowanych przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do jego wniesienia, uprawdopodobnienie braku winy strony oraz dokonanie czynności, której uchybiono. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić kwestię terminowości wniesienia skargi, od niej bowiem zależy rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu, jako że jest on dopuszczalny jedynie wówczas, gdy skarga uchybia 30-dniowemu terminowi do jej wniesienia. Z akt sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone żonie skarżącego 6 listopada 2012 r. Zatem termin do złożenia skargi upłynął 6 grudnia 2012 r., natomiast skarga została wniesiona 6 lutego 2013 r. Z powyższego wynika zatem, że złożenie skargi nastąpiło z uchybieniem trzydziestodniowego terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy należało rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Stwierdzić należy, że wniosek o przywrócenie terminu odpowiada wymaganiom formalnym. Kolejną przesłanką podlegającą wyjaśnieniu jest, czy skarżący zachował siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. W rozpoznawanej sprawie skarżący we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazał, że 30 stycznia 2013 r. dowiedział się, że pełnomocnik procesowy nie złożył skargi na postanowienie z [...] października 2012 r., z tym też dniem ustała przyczyna uchybienia terminowi do wniesienia skargi. Od tego dnia rozpoczął bieg siedmiodniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, który upływał 6 lutego 2013 r. W niniejszej sprawie skarżący 6 lutego 2013 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wraz ze skargą. Stwierdzić zatem należy, że skarżący zachował siedmiodniowy termin określony w art. 87 § 1 P.p.s.a. Następną przesłanką, która powinna być w sprawie wyjaśniona jest ustalenie, czy skarżący uprawdopodobnił brak swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że kryterium braku winy jest związane z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu określonej czynności, a przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa. Należy wskazać, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zaliczyć można: przerwę w komunikacji, nagłą chorobę uniemożliwiającą wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar czy inną katastrofę, a zatem zdarzenia mające charakter siły wyższej, przeszkody niemożliwej do przezwyciężenia. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło na skutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996, s. 295). Konieczność uprawdopodobnienia braku winy oznacza, że strona, która uchybiła terminowi powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją, iż – mimo swej staranności – nie mogła, z uwagi na niezależną od niej przeszkodę, dokonać w terminie określonej czynności. Skarżący w swoim wniosku podniósł, że przyczyną uchybienia terminu do wniesienia skargi były trudności w skontaktowaniu się z pełnomocnikiem z wyboru. W ocenie Sądu, podane okoliczności nie uzasadniają przywrócenia terminu, gdyż nie sposób dopatrzyć się w nim obiektywnych i niezależnych od strony przeszkód w prawidłowym i terminowym złożeniu skargi. Wskazać bowiem należy, że trudność w kontaktowaniu się skarżącego z jego pełnomocnikiem nie stanowią o braku winy w zachowaniu terminu do czynności procesowej. Relacje pomiędzy skarżącym i jego pełnomocnikiem należą do wewnętrznej sfery stosunku pełnomocnictwa. Z wniosku nie wynika ponadto, że skarżący znajdował się w wyjątkowej, niezależnej od siebie sytuacji, która uniemożliwiała mu zachowanie terminu. Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie znalazł podstaw do przywrócenia terminu do złożenia skargi i na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.