II SA/Wa 417/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung, Stanisław Marek Pietras, Protokolant referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi T. W. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. na podstawie art. 36 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687, z późn. zm.) z dniem [...] kwietnia 2014 r. delegował T. W. - [...] Wydziału [...] Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji - do czasowego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...]. Powyższy rozkaz doręczono policjantowi w dniu [...] kwietnia 2014 r. W dniu [...] grudnia 2014 r. T. W. odwołał się od ww. rozkazu personalnego. Policjant zarzucił naruszenie art. 36 ust. 1 ustawy o Policji i wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości. Minister Spraw Wewnętrznych postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdził niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Stosownie do art. 32 i art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, mianowanie policjanta, przeniesienie oraz zwolnienie z zajmowanego stanowiska i zwolnienie ze służby następuje w formie decyzji właściwych przełożonych, podlegających, w przypadku wniesienia odwołania, kontroli wyższego przełożonego. Jeżeli natomiast decyzję, o której mowa powyżej, ustawa zastrzega dla Komendanta Głównego Policji, od decyzji takiej służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Organ stwierdził, że zestawienie treści przywołanych przepisów, a także kontekst w jakim zostały one osadzone, upoważnia do stwierdzenia, że czynność delegowania do czasowego pełnienia służby, o której mowa w art. 36 ustawy o Policji, nie jest decyzją administracyjną. Rozkaz personalny o delegowaniu na czas określony, dopuszczony przez ustawę, nie zmienia statusu policjanta, wynikającego z aktu mianowania go na określone stanowisko. Minister podkreślił, iż granice dyspozycyjności policjanta określa ustawa o Policji i akty wykonawcze, ustanawiające pewną sferę praw podmiotowych policjantów, jako stron stosunków służbowych. Gwarantem tych praw są unormowania zawarte w samej ustawie o Policji, m. in. w przepisach zapewniających prawo odwołania się do przełożonego wyższego szczebla. Zapis art. 36 ustawy o Policji nie daje natomiast takiej możliwości. Organ wskazał, że delegowanie policjanta jest aktem władczym o charakterze wewnętrznym, wynikającym z podległości służbowej. Akty te nie są decyzjami administracyjnymi, od których przysługuje odwołanie do wyższej instancji (v. wyrok NSA sygn. akt II SAB 251/00 z dnia 27 kwietnia 2001 r.; LEX nr 55004), a zatem nie mają do nich zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Odwołanie nie jest dopuszczalne, gdy czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną. Postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. stało się przedmiotem skargi T. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucił naruszenie art. 134 k.p.a. poprzez uznanie, że skarżącemu nie przysługuje prawo wniesienia odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji w [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 roku w przedmiocie delegowania z urzędu do czasowego pełnienia służby Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...]. W uzasadnieniu skargi podniósł argumenty dotyczące rozkazu personalnego o delegowaniu do czasowego pełnienia służby w KWP w [...]. Wskazał, że w odwołaniu podkreślał, iż przy analizie prawidłowości rozkazu personalnego nie można pominąć faktu, że faktycznie od kwietnia 2014 roku do września 2014 roku nie był skierowany do wykonywania obowiązków na stanowisku [...] Wydziału [...] Komisariatu Policji [...] - Komendy Miejskiej Policji w [...], lecz na polecenie przełożonych został skierowany do Komisariatu Policji w [...]. Pojawiło się zatem uzasadnione pytanie na jakiej podstawie i dlaczego nakazano mu wykonywać tam czynności służbowe. Podniósł, że cel jaki został założony przy wydaniu przez Komendanta Głównego Policji w [...] rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] października 2014 r. nie został zrealizowany zarówno w związku z wydaniem przez niego rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., jak również w chwili obecnej. Wskazał, że właściwy komendant Policji jest uprawniony w drodze decyzji uznaniowej, na podstawie art. 36 ustawy, do delegowania policjanta do czasowego pełnienia służby w innej komendzie, ale powinien taką decyzję w sposób przekonujący uzasadnić. W końcowej części skargi wskazał, że wydane wobec niego poszczególne rozkazy personalne miały na celu jedynie pozorne odsunięcie go od wykonywania obowiązków służbowych. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych wniósł o oddalenie skargi, powołując się na dotychczasowe ustalenia. W piśmie z dnia 27 maja 2015 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy o sygn. akt II SA/Wa 479/15, w teczce akt osobowych oraz z dokumentu załączonego do pisma z dnia 27 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu 10 czerwca 2015 r. postanowił nie uwzględnić wniosków dowodowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu, Minister Spraw Wewnętrznych prawidłowo zastosował w tej sprawie przepis art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a., i zasadnie stwierdził niedopuszczalność odwołania od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2014 r. Zgodnie z powołanym przepisem, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Zakwestionowany odwołaniem rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. jest aktem oddelegowania funkcjonariusza Policji do czasowego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...]. Możliwość delegowania policjanta do czasowego pełnienia służby w innej jednostce daje przepis art. 36 ust. 1 stawy o Policji. Funkcjonariusza można delegować z urzędu lub na własną prośbę. Rozkaz personalny zawiera uzasadnienie delegowania funkcjonariusza Policji do czasowego pełnienia służby w innej jednostce. Komendant Główny Policji nie określił czasu oddelegowania, jednakże kwestię tę reguluje wprost art. 36 ust. 3 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem, czas delegacji nie może przekroczyć 6 miesięcy. Komendant Główny Policji albo Komendant CBŚP w wyjątkowych przypadkach może przedłużyć czas delegacji do 12 miesięcy. Podkreślić należy, że ustawa o Policji ściśle określa orzeczenia, od których przysługuje prawo wniesienia odwołania do organu wyższej instancji. Podobnie ma to miejsce w przepisach wykonawczych wydanych w oparciu o tę ustawę. Na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego odwołanie służy jedynie od decyzji administracyjnej, a zatem aktu władczego, jednostronnego, wywołującego skutki w sferze zewnętrznej. Niedopuszczalne jest odwołanie od czynności organu administracji publicznej, które nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 i 107 k.p.a. Akt delegowania, zakwestionowany w niniejszej sprawie odwołaniem przez T. W., jest aktem wydanym w ramach podległości służbowej. Delegowanie do czasowego pełnienia służby w innej jednostce związane jest ściśle z dyspozycyjnością funkcjonariusza Policji wynikającą z charakteru stosunku służbowego. Jest to zatem akt władczy w stosunku do funkcjonariusza Policji, ale o charakterze wewnętrznym, wynikającym właśnie z podległości służbowej. Pogląd o wewnętrznym charakterze aktu delegowania policjanta do innej jednostki Policji jest ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i Sąd rozpoznający niniejszą sprawę pogląd ten podziela (v. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2001 r. sygn. akt II SAB 251/00, LEX nr 55004, wyrok NSA z dnia 29 września 2010 r. sygn. akt I OSK 498/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Akt czasowego delegowania funkcjonariusza Policji nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 k.p.a., od której przysługuje odwołanie, zatem do tego rodzaju rozkazu personalnego nie mają zastosowania przepisy k.p.a. Delegowanie nie wpływa na zmianę statusu funkcjonariusza wynikającą z aktu mianowania na konkretne stanowisko w strukturze Policji. W konsekwencji pismo skarżącego z dnia [...] grudnia 2014 r. skierowane do Ministra Spraw Wewnętrznych nie mogło uruchomić postępowania odwoławczego, co prawidłowo stwierdził organ wydając postanowienie o niedopuszczalności odwołania. Kwestie dotyczące samego czasowego delegowania funkcjonariusza Policji do służby w innej jednostce, które były podniesione w skardze, nie mogą być tym samym przedmiotem oceny Sądu. Zarzut naruszenia przepisu art. 134 k.p.a., który miał w sprawie zastosowanie, nie jest natomiast zasadny. Organ zastosował go bowiem prawidłowo. Sąd z urzędu wziął pod uwagę dokumenty zawarte w teczce akt osobowych skarżącego, albowiem stanowią one akta sprawy. Pozostałe wnioski dowodowe nie zostały uwzględnione z uwagi na brak spełnienia przesłanek z art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.