II SA/Wa 418/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska, Maria Werpachowska, Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2017 r. sprawy ze skargi B. F. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.) w związku z art. 59 ust. 5 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (t.j. z 2007 r. Dz. U. Nr 16, poz. 94) oraz art. 104 i art. 268a k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku Komendanta Regionu Komendy Regionalnej Straży Ochrony Kolei w [...] z dnia [...] listopada 2014 r. o dopuszczenie funkcjonariusza Straży Ochrony Kolei do posiadania broni palnej w czasie wykonywania zadań służbowych, odmówił dopuszczenia B.F. do posiadania broni palnej w czasie wykonywania zadań służbowych w Straży Ochrony Kolei. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] listopada 2014 r. do organu wpłynął wniosek Komendanta Regionu Komendy Regionalnej SOK w [...] o dopuszczenie B.F. do posiadania broni w czasie wykonywania zadań służbowych w SOK. Komendant regionu poinformował, że funkcjonariusz SOK spełnia wymogi zawarte w art. 59 ust. 4 ustawy o transporcie kolejowym oraz został przeszkolony z zakresu budowy i zasad użycia broni, a także złożył egzamin strzelecki z broni będącej na wyposażeniu Straży Ochrony Kolei. Do wniosku dołączono zaświadczenie z dnia [...] września 2014 r. wydane przez PKP SA Oddział Kolejowa Medycyna Pracy, Kolejowy Zakład Medycyny Pracy w [...], stwierdzające, że B.F. zatrudniony w PKP PLK SOK na stanowisku strażnik - [...], jest zdolny do wykonywania pracy na wymienionym stanowisku do dnia [...] września 2015 r. z adnotacją, że badanie przeprowadzono wg rozporządzenia z dnia 06 października 2004 r. (Dz. U. Nr 232, poz. 2332) oraz świadectwo złożenia egzaminu kwalifikacyjnego na stanowisko strażnika SOK z dnia [...].10.2014 r. wydane przez PKP PLK SA Komenda Główna Straży Ochrony Kolei w [...] Ośrodek Szkolenia Zawodowego Straży Ochrony Kolei oraz Hodowli i Tresury Psów Służbowych w [...]. Organ Policji uzyskał m.in. orzeczenia: lekarskie i psychologiczne wydane w trybie odwoławczym stwierdzające, że wymieniony nie posiada zdolności do dysponowania bronią. KWP wskazał, że organ Policji decyzją z dnia [...] maja 2015 r. odmówił stronie dopuszczenia do posiadania broni palnej w czasie wykonywania zadań służbowych w Straży Ochrony Kolei. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego. Komendant Główny Policji w dniu [...] sierpnia 2015 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W celu uzupełnienia postępowania dowodowego przeprowadzono dowód z zeznań świadków, organ uzyskał również pozytywną opinię z miejsca zamieszkania i z miejsca pracy, ustalił że B.F. jest osobą niekaraną. W dniu [...] listopada 2015 r. Komendant Regionu Komendy Regionalnej Straży Ochrony Kolei w [...] poinformował, że z dniem [...] listopada 2015 r. B.F. nie jest już pracownikiem Straży Ochrony Kolei. Komendant Wojewódzki Policji w [...] odmawiając decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. dopuszczenia do posiadania broni palnej w czasie wykonywania zadań służbowych w SOK wskazał, że przepis art. 30 ust. 1- ustawy o broni i amunicji stanowi, iż osoby fizyczne zatrudnione przez podmioty, o których mowa w art. 29 ust. 1, przy wykonywaniu zadań wymienionych w tym przepisie, z zachowaniem zasad określonych w art. 15 ust. 1-5 i art. 16 ust. 1, mogą zostać dopuszczone do posiadania broni w czasie wykonywania tych zadań. Przepis art. 59 ust. 5 ustawy z dnia 28.03.2003 r. o transporcie kolejowym stanowi z kolei, że dopuszczenie funkcjonariusza straży ochrony kolei do wykonywania zadań z użyciem broni palnej następuje na wniosek komendanta straży ochrony kolei, w drodze decyzji, wydanej przez właściwy organ Policji. W świetle tych wymienionych przepisów osoba, która ma zostać dopuszczona do posiadania broni, musi być na dzień przyznania tego uprawnienia funkcjonariuszem straży ochrony kolei. Komendant Regionu Komendy Regionalnej Straży Ochrony Kolei w [...] poinformował natomiast organ Policji o rozwiązaniu stosunku pracy z B.F. Powyższe powoduje w ocenie organu ustanie niezbędnej przesłanki, tj. zatrudnienia na stanowisku funkcjonariusza straży ochrony kolei, która stanowi o dopuszczeniu do posiadania broni, zgodnie z przepisem art. 30 ust. 1 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 59 ust. 5 ustawy o transporcie kolejowym. Z tego względu organ rozstrzygnął o odmowie dopuszczenia B.F. do posiadania broni palnej w czasie wykonywania zadań służbowych w Straży Ochrony Kolei. Wnioskiem z dnia [...] września 2016 r. B.F. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. odmawiającej dopuszczenia do broni w trakcie wykonywania obowiązków służbowych funkcjonariusza SOK. We wniosku podniósł, że kwestionowana decyzja posiada wadę powodującą jej nieważność, bowiem została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Wskazał, iż pismem z dnia [...] maja 2015 r. jego pracodawca poinformował go o wypowiedzeniu umowy o pracę, z zachowaniem 3 miesięcznego okresu wypowiedzenia, który to okres upłynął w dniu [...] października 2015 r. Jako powód wypowiedzenia tej umowy Komenda Regionalna SOK w [...] podała brak dopuszczenia B.F. przez właściwy organ Policji do posiadania broni w czasie wykonywania czynności służbowych. Zdaniem wnioskodawcy, Komendant Wojewódzki Policji w [...], po uchyleniu przez Komendanta Głównego Policji jego pierwotnej decyzji z dnia [...] maja 2015 r., celowo przewlekle prowadził postępowanie w jego sprawie, aby 3 miesięczny okres wypowiedzenia upłynął, a postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], na podstawie 158 § 1, art. 157 § 1 i 2 i art. 156 § 1 pkt 1-7 oraz art. 268a k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji KWP w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...]. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2016 r. Organ wskazał, że zakres postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest ograniczony do badania przesłanek nieważnościowych, tj. do weryfikacji samej decyzji, z wyłączeniem możliwości merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, której ta decyzja dotyczy. KGP ustalił, że kwestionowana decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. została wydana przez organ właściwy rzeczowo, miejscowo oraz instancyjnie, w związku z czym nie zachodzi w tym przypadku przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Brak jest w ocenie organu podstaw do uznania, iż kwestionowana przez stronę decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa lub bez podstawy prawnej, o czym jest mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Podstawę prawną kwestionowanej decyzji stanowi przepis art. 30 ust. 1 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 59 ust. 5 ustawy o transporcie kolejowym. Przepis art. 30 ust. 1 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji stanowił, iż osoby fizyczne zatrudnione przez podmioty, o których mowa w art. 29 ust. 1, przy wykonywaniu zadań wymienionych w tym przepisie, z zachowaniem zasad określonych w art. 15 ust. 1-5 i art. 16 ust. 1, mogą zostać dopuszczone do posiadania broni w czasie wykonywania tych zadań. Przepis art. 59 ust. 5 ustawy o transporcie kolejowym stanowi natomiast, że dopuszczenie funkcjonariusza SOK do zadań z użyciem broni palnej następuje na wniosek komendanta SOK, w drodze decyzji wydanej przez właściwy organ Policji. W sprawie B.F., który był funkcjonariuszem SOK i ubiegał się o dopuszczenie do posiadania broni przepisy te miały zatem niewątpliwie zastosowanie. Organ podał, że jeszcze w opinii służbowej z dnia [...].08.2015 r. Komendant Regionu SOK w [...] wskazywał, że wymieniony jest funkcjonariuszem SOK. Dopiero pismem z dnia [...] listopada 2015 r., a więc już po zgromadzeniu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] materiału dowodowego, Komendant Regionu SOK w [...] poinformował o rozwiązaniu z wymienionym umowy o pracę. Do tej pory Komendant Wojewódzki Policji w [...] procedował systematycznie, nie naruszył zatem - tym bardziej rażąco - przepisów o terminach załatwiania spraw administracyjnych. Organ wskazał, że przepis art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. nakazuje stwierdzić nieważność decyzji już poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Oceniając istnienie tej przesłanki organ stwierdził, iż materiał zebrany w aktach sprawy nie dostarcza żadnych podstaw do stwierdzenia, iż jest ona spełniona. KWP w [...] orzekł ostatecznie o odmowie dopuszczenia strony do broni palnej po raz pierwszy. Odnosząc się do dalszych przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. KGP wskazał, że kwestionowane przez stronę rozstrzygnięcie zostało skierowane do właściwych podmiotów (pkt 4), nie było niewykonalne w dniu jego wydania (pkt 5), a jego wykonanie nie wywoływało czynu zagrożonego karą (pkt 6), nie zawiera też ono wady powodującej jego nieważność z mocy prawa (pkt 7), bowiem regulacji mogącej wywołać taki skutek nie zawiera ani prawo materialne ani przepisy żadnych innych aktów prawnych. KGP stwierdził, iż w sprawie B.F. nie zachodzą - wbrew jego przekonaniu - żadne okoliczności, które nakazywałyby stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi B.F., reprezentowanego przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Głównego Policji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. odmawiająca dopuszczenia B.F. do posiadania broni palnej w czasie wykonywania zadań służbowych w Straży Ochrony Kolei nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że B.F. od 1980 r. do końca października 2015 r. był pracownikiem Staży Ochrony Kolei. W dniu [...] listopada 2014 r. Komendant Regionu Komendy Regionalnej Straży Ochrony Kolei w [...] złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wniosek o dopuszczenie skarżącego do posiadania broni w czasie wykonywania zadań służbowych w Straży Ochrony Kolei. W ocenie skarżącego postępowanie w sprawie dopuszczenia do posiadania broni palnej było prowadzone z rażącym naruszeniem prawa, albowiem KWP w [...] zamiast załatwić sprawę w terminie określonym w art. 35 k.p.a., wydłużał to postępowanie w taki sposób, aby decyzja została wydana już po tym jak stosunek pracy skarżącego wygaśnie. Nie było bowiem żadnej racjonalnej przesłanki aby postępowanie po uchyleniu decyzji prowadzić tak długo i wydać kolejną decyzję dopiero [...] listopada 2015 r. Prowadzenie postępowania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] doprowadziło w ocenie pełnomocnika do tego, że w związku z wydaną decyzją odmowną z dnia [...] maja 2015 r. skarżący stracił pracę, która była jedynym źródłem jego utrzymania. Pełnomocnik stwierdził, że niewątpliwie działanie Komendanta Głównego Policji stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wbrew bowiem stanowisku przedstawionemu przez Komendanta Głównego Policji w przedmiotowej sprawie zachodzą okoliczności, które nakazywałyby stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. Pełnomocnik podniósł, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] w sposób rażący naruszył art. 35 k.p.a. Gdyby nie fakt, że postępowanie przed organem I instancji trwało łącznie prawie rok niewątpliwie treść decyzji z dnia [...] listopad 2015 r. byłaby inna. Skarżący spełniał bowiem do końca października 2015 r. wszystkie ustawowe wymogi do uzyskania dopuszczenia do posiadania broni palnej. W dacie wydania decyzji w związku z poprzednią decyzją organu nie był już jednak pracownikiem Służby Ochrony Kolei. Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując ustalenia dokonane w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, że postępowanie przed Komendantem Głównym Policji nie było prowadzone przewlekle. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie podlega uwzględnieniu, albowiem zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja Komendanta Głównego Policji odpowiadają prawu. Decyzje te wydane zostały przez właściwy organ. W sprawie tej nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego, jak również przepisy prawa procesowego, w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest instytucją stanowiącą wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. Z tego względu może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Ewentualne zaistnienie wad, o których mowa w tym przepisie ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy, istniejącego w dacie wydania decyzji kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym. Zadaniem organu jest ocena decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem obowiązującym w dniu jej wydania. Prawidłowo Komendant Główny Policji stwierdził, że kwestionowana decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] listopada 2015 r. wydana została przez właściwy organ. Trafnie też stwierdził, że decyzja ta nie została wydana bez podstawy prawnej, jak też z rażącym naruszeniem prawa. W odniesieniu do powołanej podstawy należy wskazać, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją (v. wyrok NSA z dnia 28 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1888/10, Lex nr 1069632; wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994 r. sygn. akt V SA 535/94, ONSA 1995, nr 2, poz. 91; wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r. sygn. akt I OSK 28/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ nadzoru wskazał przepisy prawa, które stanowiły podstawę wydania kwestionowanej decyzji. Zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji z dnia [...] listopada 2015 r., osoby fizyczne zatrudnione przez podmioty, o których mowa w art. 29 ust. 1, przy wykonywaniu zadań wymienionych w tym przepisie, z zachowaniem zasad określonych w art. 15 ust. 1-5 i art. 16 ust. 1, mogą zostać dopuszczone do posiadania broni w czasie wykonywania tych zadań. W sprawie jest bezsporne, że w dniu wydania kwestionowanej decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. B.F. nie był pracownikiem Straży Ochrony Kolei, stąd też prawidłowo organ stwierdził, iż nie było możliwe dopuszczenie go do posiadania broni palnej w czasie wykonywania zadań służbowych w SOK. Odmowa dopuszczenia osoby, która nie jest pracownikiem SOK do posiadania broni palnej w czasie wykonywania zadań służbowych w SOK nie stanowi o oczywistej sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Zasadnie zatem Komendant Główny Policji stwierdził, iż nie została spełniona przesłanka z przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Można byłoby wprawdzie rozważać, czy w sytuacji, gdy B.F. przestał być pracownikiem SOK nie należało umorzyć postępowania administracyjnego w sprawie dopuszczenia do posiadania broni, jako bezprzedmiotowego, jednakże powyższe nie zmienia ustaleń Sądu, co do trafności stanowiska KGP o braku przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zastosowane przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] rozstrzygnięcie – w stanie faktycznym sprawy – nie narusza rażąco prawa. Prawidłowo organ nadzoru ustalił również, że w sprawie nie zaszły także pozostałe podstawy stwierdzenia nieważności decyzji określone w art. 156 § 1 pkt 3, pkt 4, pkt 5, pkt 6 i pkt 7 k.p.a. Podniesione przez skarżącego okoliczności dotyczące wypowiedzenia stosunku pracy przez pracodawcę mogły być oceniane przez sąd powszechny. Nie mają one natomiast wpływu na trafność ustalenia organu nadzoru, co do tego, że decyzja z dnia [...] listopada 2015 r. nie narusza rażąco prawa, jak też nie zaszła żadna inna przesłanka z art. 156 § 1 k.p.a., a zatem nie było podstaw do wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc. Kwestia czasu trwania postępowania przed Komendantem Wojewódzkim Policji w [...] po tym, gdy Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. uchylił decyzję KWP w [...], czy też czasu trwania całego postępowania przed KWP w [...] nie stanowi przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. Podnoszona przez skarżącego kwestia bezczynności, czy też przewlekłego prowadzenia postępowania przez KWP w [...] mogła być przedmiotem odrębnej skargi do właściwego sądu administracyjnego, po wyczerpaniu środka zaskarżenia. W niniejszym postępowaniu okoliczności podnoszone w skardze w tym zakresie pozostają bez wpływu na wynik sprawy w postępowaniu nadzorczym. W świetle powyższego za nietrafny Sąd uznał zarzut naruszenia przez Komendanta Głównego Policji przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ dokonał jego prawidłowej wykładni i zasadnie nie zastosował. Organ nadzoru prawidłowo ocenił także brak spełnienia pozostałych przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji wyczerpująco wyjaśnia motywy podjętego rozstrzygnięcia. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w wyroku.