II SA/Wa 419/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do dyspozycji Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej postanawia -odrzucić skargę- W przedmiotowej sprawie B. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] Wymienioną decyzją organ uchylił decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] (pkt 1) w części dotyczącej daty zwolnienia oficera z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej do dyspozycji organu wojskowego oraz ustalił nową datę na dzień 3 stycznia 2007 r., a w pozostałej części decyzję utrzymał w mocy. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Ministra Obrony Narodowej wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że na decyzje w sprawach wyznaczenia, przeniesienia i zwolnienia ze stanowiska służbowego oraz przeniesienia do rezerwy kadrowej lub do dyspozycji, nie może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona na decyzje w sprawach wyznaczenia, przeniesienia i zwolnienia ze stanowiska służbowego oraz przeniesienia do rezerwy kadrowej lub do dyspozycji. W sprawach zwolnienia żołnierza zawodowego ze stanowiska i przeniesienia do dyspozycji ustawodawca wyłączył zatem kognicję sądu administracyjnego. Dodatkowo jedynie wskazać należy, że niedopuszczalność skargi dotyczy wszystkich decyzji wydawanych w powołanych sprawach, w tym podejmowanych w przedmiocie stwierdzenia nieważności oraz innych nadzwyczajnych trybach wzruszania decyzji, przewidzianych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Stanowisko takie wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 sierpnia 2005 r. sygn. akt I OSK 781/05. Mając powyższe na uwadze za niedopuszczalną należy uznać skargę B. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do dyspozycji Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej. Odnosząc się do powołanego w skardze wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 czerwca 1998 r. sygn. akt K 28/97 (OTK z 1998 r. nr 4 poz. 50) wskazać należy, że dotyczył on nieobowiązującej już ustawy pragmatycznej. Poza tym należy zaznaczyć, że wyrokiem tym stwierdzono niezgodność art. 107 ust. 1a pkt 1 i pkt 6 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. z 1997 r. Dz. U. Nr 10, poz. 55, Nr 28, poz. 153, Nr 106, poz. 678, Nr 107, poz. 688, Nr 117, poz. 753) w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 49 lit.b ustawy z dnia 9 listopada 1995 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 1996 r. Nr 7, poz. 44), z art. z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez to, że w wypadkach określonych w ustawie pozbawia żołnierzy zawodowych i kandydatów na żołnierzy zawodowych prawa do sądu w sprawach powołania i zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i służby kandydackiej. Trybunał Konstytucyjny orzekł w powołanym wyroku, że art. 107 ust. 1a wymienionej wyżej ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. w pozostałym zakresie, obejmującym między innymi sprawy wyznaczenia (zwolnienia) lub przeniesienia na stanowisko służbowe, nie jest niezgodny z art. 2, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.