II SA/Wa 419/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Adam Lipiński, Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.), Sędzia WSA - Przemysław Szustakiewicz, , Protokolant - Beata Gibzińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2010 r. sprawy ze skargi P. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - oddala skargę - Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. z 2004 r. Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.), cofnął skarżącemu P. J. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej w celach łowieckich. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący został oskarżony o to, że w dniu [...] grudnia 2007 r. w T., woj. [...], jako właściciel P., wspólnie i w porozumieniu z M. K., właścicielką A., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przy pomocy J. K. wprowadził w błąd T. C. co do uzyskania pieniędzy z kredytów udzielonych na jego rzecz pod pozorem kupna [...], poprzez złożenie we wnioskach kredytowych nieprawdziwych oświadczeń co do wykorzystania kredytu i warunków jego uzyskania, a następnie dokumenty te przedłożyli w banku [...] i [...] z siedzibą w W. otrzymując na konta swoich firm kredyty w łącznej kwocie [...] zł, których nie przekazali pokrzywdzonemu, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k., art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba której takie pozwolenia wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 ustawy. Z kolei w myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, zaś prawo do broni ma charakter wyjątkowy i z tego powodu podlega ścisłej reglamentacji. Wprawdzie posiada on pozytywne opinie, jednak w świetle cytowanego przepisu nie ma to znaczenia w sprawie, bowiem ma on charakter obligatoryjny. W dalszej części wskazał, że od posiadaczy broni wymaga się nieskazitelnej postawy i organy Policji prowadzą w związku z tym rygorystyczną politykę, bowiem pozwolenie na broń jest szczególnym uprawnieniem. Na zakończenie podał, że cofnięcie pozwolenia na broń nie pozbawia skarżącego realizacji statutowych zadań członka PZŁ, a ogranicza jedynie prawo do polowań. W odwołaniu z dnia [...] grudnia 2009 r. do Komendanta Głównego Policji, skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez wybiórczą i dowolną ocenę materiału dowodowego, jak również art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów przy ustalaniu faktu, że w związku z posiadaniem pozwolenia na broń istnieje obawa, iż może być ona użyta w celach sprzecznych z porządkiem prawnym i w tej sytuacji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu natomiast podniósł, że organ pominął w swoich rozważaniach opinie środowiskowe i nie mógł się powoływać jedynie na fakt toczącego się wobec niego postępowania karnego, lecz koniecznym było wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy popełnionymi przez skarżącego czynami, a obawami co do użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego i powołał się na stanowisko judykatury w tym względzie. Reasumując, organ nie mógł się powoływać jedynie na sam fakt toczącego się przeciwko niemu postępowania karnego. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu – powołując się na powyższy stan faktyczny i argumenty podane przez organ pierwszej instancji – wskazał, że w rozpoznawanej sprawie przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji są niewątpliwie spełnione, bowiem przed Sądem Rejonowym w [...] zawisła sprawa karna o czyn przeciwko mieniu, którego popełnienie zarzucono skarżącemu. Stąd też zarzuty z odwołania są niezasadne i w dalszej części powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt II OPS 4/09, w której wskazano, że art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jako okoliczności uzasadniające obawę, o której w tym przepisie mowa wymienia "w szczególności" prawomocne skazanie za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, bez dodatkowych warunków, jakie podnoszono w niektórych orzeczeniach sądów administracyjnych. Wprawdzie NSA nie wypowiedział się w kwestii toczącego się postępowania o takie przestępstwa, jednakże logiczną konsekwencją odczytania przedmiotowej uchwały musi być stwierdzenie, że literalna interpretacja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przemawia za zaliczeniem do okoliczności uzasadniających obawę, o której w nim mowa, również takiego postępowania, ponieważ ustawodawca wymienił je w tym przepisie obok prawomocnego orzeczenia skazującego. Zatem ustalone przez ten organ w myśl art. 7 i 77 § 1 k.p.a. pozostałe dowody w sprawie (opinia o stronie, sposób przechowywania przez nią broni, dotychczasowa niekaralność – k. [...] – [...] i [...]) rzeczywiście nie mogą mieć znaczenia w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący P. J. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez wybiórczą i dowolną ocenę materiału dowodowego oraz art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów przy ustalaniu faktu, że w związku z posiadaniem pozwolenia na broń istnieje obawa, iż może być ona użyta w celach sprzecznych z porządkiem prawnym i art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez przyjęcie, iż wypełniona została przesłanka obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń. Wobec powyższego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu natomiast powołał się na argumentację przedstawioną już w odwołaniu, akcentując, że nie można się jedynie powoływać na fakt toczącego się wobec niego postępowania karnego. Ponadto organ wskazując na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonał daleko idącej nadinterpretacji prawa. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Zgodnie zaś z brzmieniem art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Jak wynika z powyższego, przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy wskazuje przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jako te, których sprawca zalicza się, w ocenie ustawodawcy, do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Również fakt prowadzenia w stosunku do danej osoby postępowania karnego o popełnienie takich przestępstw powoduje, że zachodzi w stosunku do niej uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 18 listopada 2009 r. o sygn. akt. II OPS 4/09, odnosząc się do przesłanki skazania za wymienione przestępstwa: "stwierdzić zatem należy, iż użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Pozwolenia na broń nie wydaje się zatem osobom wymienionym po słowach "w szczególności", ale także innym osobom, które nie były wprawdzie skazane za wymienione przestępstwa, co do których jednak z innych powodów, organ ustali okoliczności wskazujące na istnienie uzasadnionej obawy, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego". Chociaż wyżej wskazana uchwała odnosiła się do osób skazanych za przestępstwa wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy, to jednak w analizowanym przepisie słowo "w szczególności" poprzedza również wymienienie osób, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. A zatem – w ocenie Sądu – również i w stosunku do nich ustawodawca w sposób wiążący dokonał oceny, że istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Niezasadnie zatem zarzucono w skardze organowi nadinterpretację wyżej wskazanej uchwały. Jednocześnie należy podkreślić, że prawo do broni stanowi szczególne uprawnienie, przysługujące osobom, które spełniają określone ustawą warunki. Prawo to pozostaje w ścisłym związku z ochroną bezpieczeństwa i porządku publicznego, co z kolei warunkuje, że osoba uzyskująca pozwolenie na broń musi pozostawać poza wszelkim podejrzeniem, co do prawdopodobieństwa popełnienia przez nią czynu mogącego naruszyć bezpieczeństwo i porządek publiczny. W związku z powyższym ustawodawca wykluczył możliwość posiadania prawa do broni przez osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 stycznia 2010 r. sygn. II SA/Wa 1473/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że w stosunku do skarżącego toczy się postępowanie karne o czyn z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 w zw. art. 11 § 2 k.k. (przestępstwo przeciwko mieniu i obrotowi gospodarczemu), a akt oskarżenia został już wniesiony do Sądu Rejonowego w [...]. Zasadnie zatem organy przyjęły, że skarżącego, zgodnie z wolą ustawodawcy, należy uznać za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, a w konsekwencji cofnąć mu pozwolenie na broń. Fakt, że w stosunku do skarżącego toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu zwalniał organ z konieczności przeprowadzenia oceny, czy obawa w stosunku do niego rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący, a zatem niezasadne są zawarte w skardze zarzuty naruszenia art. 7, 77 i art. 80 k.p.a. Odnosząc się do powoływanych w skardze orzeczeń sądów administracyjnych należy podkreślić, iż Sąd w niniejszej sprawie nie jest nimi związany. Dodatkowo jednak należy zaznaczyć, iż zapadły one w innych niż przedmiotowa sprawa okolicznościach, bowiem dotyczyły zasadności cofnięcia pozwolenia na broń osobom już skazanym, ale za inne przestępstwa niż wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy, a orzeczenie II OSK 201/08 odnosiło się wprawdzie do toczącego się postępowania karnego, ale o inne przestępstwo niż wymienione w cytowanym powyżej przepisie. Na marginesie należy tylko wskazać, że powołane w skardze orzeczenie III SA 866/02 dotyczyło innej kwestii, aniżeli pozwolenia na broń. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.