II SA/Wa 419/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Joanna Kube, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi R. T. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] Komendant Główny Policji (dalej "KGP" lub "organ"), wydanym na podstawie art. 135r ust. 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r. poz. 145), odmówił wznowienia postępowania dyscyplinarnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem KGP z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] o utrzymaniu w mocy orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2020 r. o uznaniu R. T. (dalej "skarżący") winnym popełnienia zarzucanego mu czynu i wymierzeniu kary dyscyplinarnej nagany. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że pismem z dnia [...] listopada 2023 r. skarżący zwrócił się o wznowienie zakończonego prawomocnie postępowania dyscyplinarnego nr [...]. W uzasadnieniu złożonego wniosku skarżący zawarł informacje dotyczące wszczętego przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego oraz stwierdził, że przytoczone przez niego okoliczności "dają podstawę do przyjęcia, że zaistniały przesłanki wskazane w art. 145 § 1, 5 i 7 k.p.a., czyli do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, ale też do uchylenia tej decyzji". KGP podał, że w dniu 26 stycznia 2024 r. wpłynęło, pismo skarżącego, w którym, na wezwanie organu, wskazał podstawę wznowienia postępowania dyscyplinarnego. W piśmie tym skarżący jako podstawę wznowienia postępowania dyscyplinarnego podał art. 135rust. 1 pkt 1-3 ustawy o Policji. Skarżący stwierdził, że "wszystkie dowody wskazujące na fakt, iż nie mogłem pominąć drogi służbowej nie były rzeczywiste i tym samym prawdziwe, a to m.in. w związku z obowiązkiem skierowania ponaglenia, skargi i wniosków, co do niewykonania czynności i nieprzeprowadzenia postępowania administracyjnego (przez Komendanta CBŚP) w zakresie weryfikacji stanowiska Naczelnika Zarządu w [...] CBSP, jego przechowywania w moich aktach osobowych oraz usunięcia z tych akt, na moje żądanie, do właściwego organu, którym był niewątpliwie Komendant CBŚP". Wskazując na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej "PUODO"), w której potwierdzono nieprawidłowość przechowywania dokumentacji w jego aktach osobowych, a których Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji, na żądanie skarżącego nie chciał usunąć "(pismo z dnia 30.07.2019 r.)" uznał, że "wystąpiła bezczynność organu, która musiała spotkać się z właściwym wytknięciem, a co zostało zrealizowane poprzez pismo pomijające drogę służbową z dnia [...].07.2019 r." Organ wskazał również, że skarżący w przesłanym piśmie podniósł także, iż "istotne dla sprawy okoliczności zostały ujawnione w toku postępowania przeprowadzonego przez Prezesa UODO i wydania przez niego decyzji, a te miały wpływ na treść orzeczenia dyscyplinarnego stwierdzającego naruszenie przepisów prawa w zakresie konieczności zachowania drogi służbowej". Z uwagi na fakt, że "rzecznicy dyscyplinarni, jak i przełożeni dyscyplinarni, a następnie KGP oraz sądy obu instancji, nie zajmowały się, nie wypowiadały w żaden sposób, a tym samym pomijały kwestie postępowań administracyjnych, m. in. co do nieprawidłowości przechowywania dokumentów w aktach osobowych, więc oczywiście uznać należy, iż te okoliczności nie były im znane". W ocenie skarżącego "orzeczenie nr [...] KWP wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa, gdyż nie uwzględniało żadnych przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 775; dalej jako -,,k.p.a.") w zakresie skarg i wniosków (dział VIII Skargi i wnioski) oraz ponagleń (art. 37 kp.a.). Pismo PDS zawierało wszystkie te aspekty", gdyż było również kontynuacją raportu wymienionego z dnia [...] maja 2019 r. Zdaniem skarżącego "zastosowanie i uwzględnienie tych przepisów k.p.a. miało bezpośredni wpływ na treść orzeczenia, ponieważ w każdym przypadku umożliwiały one, a nawet nakazywały skierowanie pisma PDS bezpośrednio do Komendanta CBŚP (do organu administracji)". W ocenie skarżącego m.in. decyzja PUODO oraz przepisy ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781) są potwierdzeniem konieczności uwzględnienia całego toku postępowania administracyjnego", a brak zastosowania "obowiązujących przepisów k.p.a., było również ich naruszeniem". To z kolei zdaniem skarżącego miało bezpośredni wpływ na treść orzeczenia również o wymierzeniu mu kary dyscyplinarnej. KGP wskazał również, że skarżący w przesłanym piśmie stwierdził, iż przedstawione argumenty, jak też te, które zostały opisane w piśmie z dnia [...] listopada 2023 r. "w pełni uzasadniają wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem - orzeczeniem nr [...] KGP z dnia [...].06.2020 r., utrzymującym w mocy orzeczenie nr [...] KWP, w oparciu o przepisy art. 135r u.P.". Organ wyjaśnił, że zgodnie z dyspozycją art. 135r ust. 6 ustawy o Policji, przełożony dyscyplinarny, który wydał prawomocne orzeczenie dyscyplinarne, wznawia postępowanie dyscyplinarne z urzędu lub na wniosek ukaranego lub obwinionego albo, w przypadku jego śmierci, na wniosek jego małżonka, krewnych w linii prostej, rodzeństwa, przysposabiającego lub przysposobionego. Organ podał również, że w przedmiotowej sprawie wniosek skarżącego o wznowienie postępowania został przesłany przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], zgodnie z właściwością, KGP. Organ wyjaśnił, że przed przystąpieniem do badania, czy wystąpiła którakolwiek z przesłanek wymienionych w art. 135r ust. 1 ustawy o Policji, mogących skutkować wznowieniem postępowania dyscyplinarnego, należy zbadać czy nie zaistniała ujemna przesłanka uniemożliwiająca wznowienie postępowania dyscyplinarnego określona w art. 135r ust. 7 cytowanej ustawy. Przepis ten stanowi, że wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wnosi się do przełożonego dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, w terminie 30 dni od dnia, w którym obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność przełożonego dyscyplinarnego, o którym mowa w ust. 6 cytowanego przepisu, o wznowieniu - zgodnie z art. 135r ust. 8 ustawy o Policji - rozstrzyga wyższy przełożony dyscyplinarny. KGP podniósł, że istotną kwestią w niniejszej sprawie było ustalenie, kiedy skarżący dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania, na które powołał się w złożonym wniosku. Organ zauważył, że ze zgromadzonego materiału wynika, iż PUODO po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego "w sprawie skargi Pana R. T. (...) na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji, z siedzibą w [...] przy ul. [...], polegające na przechowywaniu dokumentów dotyczących wniosku o zwiększenie wynagrodzenia w aktach osobowych i usunięciu tych dokumentów z akt oraz ujawnieniu danych dotyczących zatrudnienia znajdujących się na kopercie przesyłki pocztowej" w dniu [...] listopada 2022 r. wydał decyzję, którą udzielił upomnienia Komendantowi Centralnego Biura Śledczego Policji za naruszenie: 1) art. 6 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 119 z 4 maja 2016 r., str. 1, Dz. Urz. EU L 127 z 23 maja 2018 r., str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4 marca 2021 r. st. 3 5), dalej "RODO", polegające na przechowywaniu w aktach osobowych dokumentów zawierających dane skarżącego (...), które dotyczyły wniosku o zwiększenie wynagrodzenia; 2) art. 6 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 lit. c RODO, polegające na ujawnieniu danych skarżącego (...) dotyczących zatrudnienia znajdujących się na kopercie przesyłki pocztowej. Organ zwrócił uwagę, że skarżący w treści wniosku z dnia [...] listopada 2023 r. o wznowienie postępowania dyscyplinarnego nie wskazał daty odbioru przedmiotowej decyzji, przy czym zawarł informację o jej zaskarżeniu pismem z dnia 4 stycznia 2023 r. oraz rozstrzygnięciu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanym w sprawie z jego skargi, tj. wyroku sygn. akt II SA/Wa 287/23 z dnia 10 sierpnia 2023 r. Z treści uzasadnienia wskazanego wyżej wyroku, którego kopię załączył skarżący wynika, że "skarżący pismem z dnia 4 stycznia 2023 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu z [...] listopada 2022 r. nr [...] (...) Skarżący, kolejnym pismem z dnia 18 stycznia 2023 r. stanowiącym uzupełnienie jego skargi z dnia 4 stycznia 2023 r. podniósł m.in., że organ w przedmiotowej sprawie przeprowadził postępowanie w ograniczonym zakresie i wydał jedynie częściową decyzję nie obejmując nią wszystkich jego żądań. Zdaniem skarżącego, organ niewłaściwie przedstawił sytuację i okoliczności, a także pominął istotne jego wnioski, żądania i fakty, co skutkowało wydaniem nieprawidłowej decyzji. (...) Skarżący pismem z dnia 23 marca 2023 r. podtrzymał swoją skargę z dnia 4 stycznia 2023 r. i zaoponował wobec wniosków i twierdzeń organu zawartych w odpowiedzi na skargę". KGP stwierdził, że wystąpiła jedna z ujemnych przesłanek określona w art. 135r ust. 7 ustawy o Policji uniemożliwiająca wznowienie postępowania dyscyplinarnego, tj. upłynęło 30 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o okoliczności będącej podstawą do wznowienia postępowania dyscyplinarnego. W ocenie organu wynika to z faktu, iż skarżący o okolicznościach stanowiących osnowę jego wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego dowiedział się najpóźniej w dniu 4 stycznia 2023 r., kiedy to sporządził pismo skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, będące skargą na decyzję PUODO z dnia [...] listopada 2022 r. KGP podkreślił, że nie ma tu znaczenia podana przez skarżącego w treści wniosku z dnia [...] listopada 2023 r. o wznowienie postępowania dyscyplinarnego okoliczność otrzymania w dniu 2 listopada 2023 r. przedmiotowego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz braku informacji "aby wyrok ten został zaskarżony przez Komendanta CBSP". Tym samym początek biegu terminu, o którym mowa w art. 135r ust. 7 ustawy o Policji, należy odnieść do dnia, w którym skarżący dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a nie daty prawomocności wydanego rozstrzygnięcia, w tym przypadku przywołanej wyżej decyzji PUODO z dnia [...] listopada 2022 r. Dlatego też, zdaniem organu, informacja zawarta w treści wniosku skarżącego o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, w zakresie zachowania terminu przewidzianego na jego złożenie, stanowi jedynie jego subiektywną ocenę, która nie znajduje poparcia w ustalonym stanie faktycznym. KGP podniósł, że z daty [...] stycznia 2023 r., oraz daty złożenia wniosku o wznowienie postępowania (data nadania pisma drogą pocztową do Komendanta Wojewódzkiego w [...] w dniu [...] grudnia 2023 r. oraz pisma uzupełniającego w dniu 22 stycznia 2024 r.) wynika, że został przekroczony termin pozwalający na wznowienie postępowania dyscyplinarnego na wniosek wymienionego. Termin ten upłynął zatem najpóźniej z dniem 3 lutego 2023 r. Od powyższego postanowienia skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu skarżący przytoczył argumentację wskazując, że, jego zdaniem, istotna jest w kontekście obliczania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania prawomocność decyzji PUODO z dnia [...] listopada 2022 r., a nie jej ostateczność. Skarżący wskazał, że to nie informacje zawarte w uzasadnieniu tej decyzji PUODO były kluczowe (chociaż doprecyzowujące), a jej sentencja. Podniósł, że okoliczności, które miałyby być podstawą tego wznowienia, musiały być pewne, sprawdzone i niepodważalne. Dlatego też konieczne było uzyskanie prawomocnej decyzji, co też nastąpiło po wyroku WSA w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 287/23 z dnia 10 sierpnia 2023 r. Skarżący przywołał również orzeczenie nr [...] Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] lipca 2021 r. o uznaniu go winnym popełnienia "czynu niedozwolonego" z art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji wydane w prowadzonym przeciwko niemu postępowaniu dyscyplinarnym oraz utrzymujące je w mocy orzeczenie nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2021 r. Skarżący wskazał na fakt złożenia wniosku o wznowienie tego postępowania dyscyplinarnego oraz otrzymane z Komendy Głównej Policji pismo z dnia [...] marca 2024 r., l.dz. [...], stanowiące odpowiedź na wystosowany wniosek. Analizując treść przywołanego pisma skarżący stwierdził, że z zaprezentowanego stanowiska Komendy Głównej Policji "wynika jednoznacznie, że nie ostateczne, a tylko prawomocne orzeczenia dyscyplinarne, po decyzjach sądów, jeżeli zostały złożone stosowne skargi (skargi kasacyjne), mogą być przedmiotem wznowienia". Skarżący uznał, że skoro omawianą wcześniej decyzję PUODO otrzymał w dniu [...] grudnia 2022 r., to wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego winien złożyć do dnia 4 stycznia 2023 r. W tamtym czasie jednak sprawa postępowania dyscyplinarnego nr [...], była nadal procedowana przez NSA pod sygn. akt III OSK 7235/21, nie była prawomocna, więc nie podlegała wznowieniu. Inicjowanie postępowania wznowieniowego byłoby wówczas bezprzedmiotowe, gdyż orzeczenie dyscyplinarne mogło jeszcze wówczas być uchylone. Skarżący zwrócił również uwagę, że wyrok NSA z dnia 29 marca 2023 r., o sygn. akt III OSK 7235/21,wydany w sprawie [...], otrzymał w dniu 21 kwietnia 2023 r. (tym samym w tym dniu dowiedział się o nim). Zdaniem skarżącego trudno jednak wówczas mówić o okolicznościach do wznowienia i terminie 30 dni, skoro dowiedział się o nich kilka miesięcy wcześniej. Stąd też w ocenie skarżącego bardzo ważne jest przyjęcie jednolitej zasady przez KGP w zakresie prawomocności, a która powinna opierać się na tym, iż tylko prawomocne orzeczenia dyscyplinarne mogą być wznawiane, lecz również przez tylko prawomocne inne orzeczenia. Dodatkowym dowodem, za przyjęciem takiego właśnie stanowiska, może być art. 134ha ust. 3 zdanie drugie ustawy o Policji, który wskazuje, że prawomocne rozstrzygnięcia sądu kształtujące prawo lub stosunek prawny są jednak wiążące. Ponadto skarżący stwierdził, że skoro sprawa decyzji PUODO była kontynuowana (została zaskarżona) i procedowana przez WSA, czyli też nie była rozstrzygnięta w sądowoadministracyjnym trybie, więc tylko jej prawomocność mogła być okolicznością do wznowienia postępowania dyscyplinarnego [...]. Wyrok w sprawie decyzji PUODO o sygn. akt II SA/Wa 287/23 został wydany dnia 10 sierpnia 2023 r. (Sąd oddalił skargę), o czym skarżący dowiedział się po jego otrzymaniu, tj. 2 listopada 2023 r. Według dalszych ustaleń wyrok stał się prawomocny w dniu 5 grudnia 2023 r. Wniosek skarżący złożył zaś 30 listopada 2023 r., a w związku z brakami formalnymi, ponowił go dnia 21 stycznia 2024 r. Zdaniem skarżącego wniosek ten został złożony w przypisanym do tego terminie. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] KGP utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie W uzasadnieniu postanowienia organ powtórzył argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. KGP wskazał, że wystąpiła ujemna przesłanka określona w art. 135r ust. 7 ustawy o Policji uniemożliwiająca wznowienie postępowania dyscyplinarnego, tj. upłynęło 30 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o okoliczności będącej podstawą do wznowienia postępowania. Zdaniem organu o powyższym świadczy fakt, że argumenty podnoszone przez wymienionego we wniosku z dnia [...] kwietnia 2024 r. (nadanym w dniu 10 kwietnia 2023 r.) zatytułowanym "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w związku z wydanym postanowieniem nr [...] KGP z dnia [...].03.2024 r. odmawiającym wznowienia postępowania zakończonego orzeczeniem nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej jako "KWP") z dnia [...].03.2020 r., nr [...] (...)" nie znajdują uzasadnienia w materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu dyscyplinarnym [...]. Wbrew twierdzeniom skarżącego termin ten upłynął. O powyższym świadczy fakt, że wskazywana przez skarżącego przesłanka, dotycząca braku prawomocności decyzji PUODO z dnia [...] listopada 2022 r., nie ma zastosowania w odniesieniu do przepisów wynikających z art. 135r ustawy o Policji. Ponadto organ podniósł, że na mocy art. 135o ust. 1 pkt 1-2 ustawy o Policji orzeczenie lub postanowienie wydane w postępowaniu dyscyplinarnym staje się prawomocne wraz z upływem terminu do wniesienia odwołania, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy lub zażalenia, jeżeli go nie wniesiono, albo w dniu wydania takiego orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy. W oparciu o art. 138 przywołanej ustawy, po wyczerpaniu dyscyplinarnego toku instancji policjant, kwestionując prawomocne orzeczenie, może wnieść skargę do sądu administracyjnego, który w wyniku jej rozpatrzenia może je uchylić. Fakt wniesienia skargi nie wstrzymuje jednak wykonania orzeczenia dyscyplinarnego, albowiem po jego uprawomocnieniu podlega ono wykonaniu. Tym samym warunkiem prawomocności orzeczenia wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym jest jego niezaskarżalność za pomocą zwyczajnego środka zaskarżenia przysługującego w dyscyplinarnym toku instancji. W ocenie KGP twierdzenie skarżącego dotyczące dotrzymania terminu wskazanego w art. 135r ust. 7 ustawy o Policji nie znajduje uzasadnienia, a okoliczność przytoczone w treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] kwietnia 2024 r. stanowią jedynie jego subiektywne odczucia. Organ wyjaśnił, że dyspozycja zawarta w art. 135r ust. 7 cytowanej ustawy jest w istocie nakazem ustawowym i nie pozwala na podjęcie przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego innego rozstrzygnięcia niż odmowa wznowienia postępowania. Przepisy ustawy o Policji nie określają w tym zakresie żadnych wyjątków, przez co brak jest możliwości zastosowania w omawianym przypadku innego sposobu postępowania. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia KGP z dnia [...] marca 2024 r. nr [...]; 2. zobowiązanie organu do wznowienia postępowania dyscyplinarnego o nr [...], jak i wydania orzeczenia w trybie art. 135s ustawy o Policji, w tym ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcia (art. 145a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi); 3. przeprowadzenie dowodu z akt postępowania dyscyplinarnego, w tym wystąpień skarżącego o wznowienie postępowania, jak i z innych dokumentów wymienionych w uzasadnieniu skargi; 4. zasadzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący przytoczył argumentację wskazującą, jego zdaniem, na zasadność skargi, tożsamą z argumentacją przedstawioną w złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący zarzucił, że wydane w jego sprawie postanowienia rażąco naruszają przepisy prawa, jak i, wbrew twierdzeniu organu, nie przedstawiają rzeczywistego stanu sprawy, w tym nawet zgromadzonego w aktach postępowania dyscyplinarnego [...]. Skarżący wskazał, że przedmiotem sprawy jest ujemna przesłanka wynikająca z art. 135r ust. 7 ustawy o Policji, tj. zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego. Zdaniem skarżącego w celu bezsprzecznego wskazania takiego terminu, nieodzownym było ustalić jeszcze kolejną dyspozycję tego przepisu, a to "okoliczności stanowiącej "podstawę do wznowienia postępowania". W niniejszej sprawie KGP takiej okoliczności, czy takich okoliczności wcale nie wskazał, a tym samym nie skomentował. Zdaniem skarżącego oczywistym jest, że cała decyzja PUODO, nie mogła być tą okolicznością, a tylko ogólnie na niej i na jej doręczeniu skarżącemu, skupia się organ. Nie mógł, więc prawidłowo ustalić terminu do wniesienia opisywanego wniosku. W ocenie skarżącego taką właściwą okolicznością do wznowienia tego postępowania dyscyplinarnego jest ocena - stwierdzenie czy określone dokumenty, czynności i zdarzenia wystąpiły w zgodzie z przepisami prawa, czy też nie, gdyż to ma determinować zaistnienie lub nie czynu dyscyplinarnego pominięcia, drogi służbowej. Same czynności, zdarzenia, ale i dokumenty, które skarżący zamierza wskazać w dalszej części uzasadnieniu skargi, były już znane przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego, w jego toku, jak i po jego zakończeniu. Ich ocena zgodności z prawem nie była dokonywana. To w tym zakresie zdecydować miał m.in. PUODO, przy czym nie było wystarczające wydanie samej decyzji, a właśnie, ze względu na odmienne stanowiska, uzyskanie jej prawomocności i niepodważalności. Ponadto decyzja PUODO z dnia [...] listopada 2022 r. tylko co do pkt 1 sentencji oraz w części jej uzasadnienia, ma znaczenie w kwestii wznowienia postępowania dyscyplinarnego [...]. Skarżący zarzucił, że brak przedstawienia takich okoliczności i brak odniesienia się do nich, uniemożliwił mu poznanie faktycznych dowodów i powodów odmowy wznowienia postępowania. Bez wyraźnego i jednoznacznego określenia okoliczności, mających być podstawą wznowienia postępowania dyscyplinarnego, nie można ustalić prawidłowego terminu do wniesienia skutecznego wniosku, a tym samym do odmowy wznowienia. Skarżący dalej opisał okoliczności związane z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem dyscyplinarnym oraz postępowaniem przed PUODO. Skarżący opisał szczegółowo, dlaczego jego zdaniem znaczenie w sprawie ma dokument z dnia 8 sierpnia 2018 r. Wskazał, że powstał spór, m.in. o to, czy umieszczenie utajnionego i częściowo nieprawdziwego stanowiska z dnia [...] sierpnia 2018 r. w jego aktach osobowych było prawidłowe, jak twierdziły organu Policji, czy też nieprawidłowe, jak twierdził sam skarżący. Zdaniem skarżącego rozstrzygnięcie w tym zakresie, miałoby decydujące znaczenie w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarny. Skarżący wyjaśnił, że zainicjował zewnętrzne postępowanie administracyjne przed PUODO, aby bezwzględnie ustalić, czy czynności związane z umieszczeniem i przechowywaniem tego dokumentu było zgodne z prawem. To właśnie w wyniku tych działań PUODO wydał decyzję z dnia [...] listopada 2022 r., którą udzielił upomnień Komendantowi CBŚP, m.in. w pkt 1 za naruszenie art. 6 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 lit. a RODO, tj. za przechowywanie w aktach osobowych dokumentów zawierających dane skarżącego, które dotyczyły wniosku o zwiększenie wynagrodzenia. W uzasadnieniu można przeczytać: "Z materiału dowodowego wynika zatem, że przez niecałe dwa lata w aktach osobowych Skarżącego znajdowały się pisma dotyczące wniosku o podwyżkę wraz z opiniami i stanowiskami przełożonego." Zdaniem skarżącego zostało, więc potwierdzone, że przechowywanie wymienionych dokumentów w jego aktach osobowych było bezprawne. Skarżący wyjaśnił, że to jednak nie było wystarczające w tej sprawie, gdyż w dalszym ciągu mogła nastąpić zmiana tej decyzji, w tym przez działania samego komendanta CBŚP, który po licznych stwierdzeniach, że wszystko jest zgodne z prawem, mógł ją zaskarżyć. Dopiero po odrzuceniu skargi przez WSA i braku wniesienia skargi kasacyjnej decyzja PUODO się uprawomocniła z dniem 5 grudnia 2023 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. KGP wyjaśnił, że przedmiotem postępowania prowadzonego przez PUODO nie mogła być kwalifikacja prawna ani wniosku z dnia [...] maja 2019 r., ani [...] lipca 2019 r., gdyż organ ten nie ma w tym zakresie kompetencji. Przedmiotem tego postępowania było zbadanie, czy zasadnie oba wnioski oraz stanowisko przełożonego skarżącego zostały włączone do akt osobowych. O tym, czy raport z dnia 17 lipca 2019 r. powinien, czy nie być skierowany drogą służbową, zadecydował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 723 5/21, który stwierdził: "W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego trafne jest stanowisko, że w sprawie nie zachodziły okoliczności uzasadniające odstąpienie od drogi służbowej" oraz "Skierowane poza drogą służbową pismo z [...] lipca 2019 roku jest w istocie nawiązaniem do raportu z [...] maja 2019 roku i ponowieniem wniosku o podjęcie czynności w nim wskazanych. W swych ocenach i wnioskach raport z [...] maja 2019 roku i pismo z [...] lipca 2019 roku są symetryczne. Nie jest więc zrozumiałe, z jakich przyczyn składając raport skarżący zachował drogę służbową, a kierując pismo z [...] lipca 2019 roku zdecydował się ją pominąć. Uzasadnienia dla takiego działania nie da się zbudować w oparciu o treść tego pisma, gdyż nie nawiązuje ona do okoliczności usprawiedliwiających pominięcie drogi służbowej, o których mowa w § 4 ust. 2 i ust. 6 Zarządzenia nr 30". Organ podniósł, że Sąd ten nie widział potrzeby wiązania się ostateczną decyzją PUODO z dnia [...] listopada 2022 r., gdyż w pierwszej kolejności to on jest powołany do zbadania tej kwestii. KGP wskazał również, że ani PUODO, ani WSA w Warszawie w wyroku z dnia 10 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 287/23, nie wskazały, aby w postępowaniu, które zostało zainicjowane wnioskiem z dnia [...] maja 2019 r. nie znalazły zastosowania § 4 ust. 1 i § 1 pkt 5 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji. Jeśli, zdaniem skarżącego, tak było, to o takim poglądzie prawnym wiedział już od daty doręczenia mu ww. decyzji PUODO, a nie dopiero z chwilą doręczenia mu wyroku II SA/Wa 287/23. W piśmie procesowym z dnia 24 października 2024 r. skarżący podtrzymał zarzuty skargi. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dołączonej do tego pisma tabeli, sporządzonej przez niego, stanowiącej zestawienie zdarzeń i dokumentów mających zobrazować chronologię zdarzeń w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Warunki rozpoznania sprawy w postępowaniu uproszczonym ustawodawca określił w art. 119 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a." Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Przypomnieć należy, że wydane w sprawie rozstrzygnięcie oparte zostało na przepisie art. 135r ust. 7 ustawy o Policji, zgodnie z którym, wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wnosi się do przełożonego dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, w terminie 30 dni od dnia, w którym obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Podkreślenia wymaga, że złożenie wniosku po tym terminie sprawia, iż wznowienie postępowania jest niedopuszczalne. W związku z tym organ obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać, czy wniosek został złożony w omawianym terminie, zaś w przypadku stwierdzenia jego uchybienia, obowiązkiem organu jest wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Zauważyć jednocześnie należy, że odmowa wznowienia postępowania z uwagi na uchybienie terminu do złożenia wniosku kończy fazę wstępną, ograniczającą się wyłącznie do badania dopuszczalności wznowienia. Oznacza to tym samym, że wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania nie daje organowi podstaw do merytorycznego badania przyczyn wznowienia, a tym samym uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. Badanie przyczyn wznowienia postępowania jest dopuszczalne wyłącznie po wznowieniu postępowania, na co wyraźnie wskazuje przepis art. 135s ust. 1 ustawy o Policji. A contrario, ocena przyczyn wznowienia postępowania dyscyplinarnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem, dokonana bez wydania postanowienia o wznowieniu postępowania dyscyplinarnego jest niedopuszczalna. Powyższe podkreślenie ma istotne znaczenie dla wykazania ram kontroli sądowej w niniejszej sprawie, bowiem zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga wyłącznie w granicach danej sprawy. Oznacza to, że zadaniem Sądu orzekającego w tej sprawie było zbadanie, czy organ prawidłowo uznał, iż skarżący uchybił terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego. Skarżący swój wniosek oparł na przepisie art. 135r ust. 1 pkt 1 - 3 ustawy o Policji, który stanowi, że postępowanie dyscyplinarne zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się jeżeli dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności, okazały się fałszywe (pkt 1); zostały ujawnione istotne dla sprawy okoliczności, które nie były znane w toku postępowania dyscyplinarnego (pkt 2), orzeczenie wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów, jeżeli mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia (pkt 3). Przypomnieć bowiem należy, że art. 135r ust. 7 ustawy o Policji precyzyjnie wskazuje, że wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego należy złożyć w terminie 30 dni od dnia powzięcia wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Treść tego przepisu jednoznacznie nawiązuje do dnia "dowiedzenia się" o okoliczności (podstawie) wznowienia, a więc dotarciu do strony wiadomości o zaistnieniu okoliczności, dających podstawę wznowienia postępowania. W rozpoznawanej sprawie skarżący okoliczności stanowiące podstawę wznowienia postepowania dyscyplinarnego w oparciu o powyższe przepisy łączy z decyzją PUODO z dnia [...] listopada 2022 r., którą organ ten: 1. udzielił upomnienia Komendantowi Centralnego Biura Śledczego Policji, za naruszenie art. 6 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 lit. a RODO polegające na przechowywaniu w aktach osobowych dokumentów zawierających dane skarżącego, które dotyczyły wniosku o zwiększenie wynagrodzenia; 2. udzielił upomnienia Komendantowi Centralnego Biura Śledczego Policji za naruszenie art. 6 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 lit. c RODO polegające na ujawnieniu danych skarżącego dotyczących zatrudnienia znajdujących się na kopercie przesyłki pocztowej. Należy podkreślić, że na tym etapie postępowania ocenie KGP nie podlegało to, czy fakt wydania powyższej decyzji i okoliczności z tego wynikające, mogłyby stanowić podstawę wznowienia postepowania w oparciu o art. 135r ust. 1 pkt 1 - 3 ustawy o Policji, a jedynie to, czy skarżący dochował terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Ponownie podkreślić należy, że ustawa o Policji nakazuje aby termin ten liczyć od dnia dowiedzenia się o podstawie wznowienia. Skoro tak, to organ prawidłowo oceniał, kiedy skarżący dowiedział się o wydaniu decyzji PUODO z dnia [...] listopada 2022 r. Organ nie znał daty doręczenia skarżącemu przedmiotowej decyzji. Przyjął więc, że miało to miejsce najpóźniej w dniu 4 stycznia 2023 r., kiedy to skarżący sporządził pismo skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, będące skargą na tę decyzję. Z tą datą organ łączy początek biegu terminu określonego w art. 135r ust. 7 ustawy o Policji. Takie stanowisko organu, jest zdaniem Sądu, prawidłowe. Wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781) w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowań administracyjnych przed PUOD, o których mowa w rozdziałach 4-7 i 11, stosuje się ustawę z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Z kolei art. 7 ust. 2 tej ustawy stanowi, że postępowanie przed PUODO jest postępowaniem jednoinstancyjnym. Oznacza to, że od decyzji wydanej przez PUODO nie służy środek odwoławczy w postaci odwołania, czy wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zgodnie zaś z art. 16 § 1 zdanie pierwsze k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Art. 16 § 2 k.p.a. stanowi natomist, że decyzje mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego z powodu ich niezgodności z prawem, na zasadach i w trybie określonych w odrębnych ustawach. Decyzje ostateczne, których nie można zaskarżyć do sądu, są prawomocne (art. 16 § 3 k.p.a.). Walor decyzji ostatecznej uzyskuje każda decyzja wydana przez organ odwoławczy w administracyjnym toku instancji w związku z rozpoznaniem środka prawnego od decyzji wydanej w pierwszej instancji. Decyzji ostatecznej nie należy utożsamiać z decyzją prawomocną. Decyzja ostateczna uzyskuje walor decyzji prawomocnej bądź to po upływie terminu do zaskarżenia decyzji ostatecznej do sądu administracyjnego, bądź po odrzuceniu lub oddaleniu skargi przez sąd administracyjny na decyzję ostateczną. Pamiętać jednak należy, że decyzje ostateczne co do zasady podlegają wykonaniu i mogą stanowić podstawy do wydania innych rozstrzygnięć, pomimo ich nieprawomocności. Fakt wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego nie niweczy przymiotu ostateczności decyzji i jej wykonalności (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2025 r., sygn. akt III OSK 7024/21, LEX nr 3855855). Zwrócić też należy uwagę, że zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W ocenie Sądu, skoro zatem skarżący podstawy wznowienia postępowania dyscyplinarnego wywodzi z wydanej przez PUODO decyzji z dnia [...] listopada 2022 r., to fakt jej ostateczności (w tym przypadku w istocie doręczenia), a nie prawomocności, jest decydujący. Jeżeli z decyzji tej mają wynikać podnoszone przez skarżącego okoliczności stanowiące podstawę wznowienia postępowania, to wniosek o wznowienie postępowania winień on wnieść w terminie liczonym "od dnia, w którym obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania", jak stanowi art. 135r ust. 7 ustawy o Policji, a nie od daty prawomocności wskazanej wyżej decyzji. Skarżący bowiem o okolicznościach wynikających z tej decyzji dowiedział się już w dacie jej doręczenia. Ponadto należy zwrócić uwagę, że działanie skarżącego jest niekonsekwentne. Skarżący bowiem w niniejszej sprawie z jednej strony łączy możliwość złożenia wniosku o wznowienie postępowania z prawomocnością decyzji PUODO z dnia [...] listopada 2022 r., z drugiej zaś składa ten wniosek w dniu 1 grudnia 2023 r. (data nadanie wniosku). Wyrok tutejszego Sądu z 10 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 287/23, oddalający skargę na przedmiotową decyzję jest zaś prawomocny od dnia 5 grudnia 2023 r. W sprawie nie budzi zaś wątpliwości, że wniosek o wznowienie postępowania skarżący złożył dopiero 1 grudnia 2023 r. Tym samym, biorąc powyższe pod uwagę, uchybił on 30-dniowemu terminowi do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania wznowieniowego od dnia dowiedzenia się o przesłance wznowienia. W konsekwencji tego Sąd doszedł do przekonania, że organ prawidłowo przyjął, iż zachodziła podstawa do odmowy wznowienia postępowania, z uwagi na złożenie żądania z uchybieniem terminu. Wobec powyższego stwierdzić należy, że wydane w sprawie postanowienia nie naruszają prawa, a podniesione w skardze zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. Wyjaśnić przy tym należy, że Sąd nie uwzględnił wniosków dowodowych zgłoszonych w skardze oraz w piśmie z dnia 24 października 2024 r. Zgodnie bowiem z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przede wszystkim należy wyjaśnić, że tabela dołączona do pisma z dnia 24 października 2024 r. nie stanowi dokumentu w rozumieniu powyższego pisma. Jest to wyłącznie przygotowane przez skarżącego zestawienie zdarzeń mających miejsce w sprawie. Można je w istocie uznać za część stanowiska skarżącego w sprawie, a nie dokument. Z kolei w skardze skarżący wnosił o przeprowadzenie dowodu z akt postepowania dyscyplinarnego [...]. Biorąc pod uwagę, że w niniejszej sprawie ocenie podlegała wyłącznie kwestia dochowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postepowania dyscyplinarnego przeprowadzenie dowodu z samych tych akt nie było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Ponadto w sprawie nie było żadnych istotnych wątpliwości, które mogłyby by być wyjaśnione w oparciu o te akta. Skarżący wnosił również o przeprowadzenie dowodu z wniosku o wznowienie postępowania oraz "innych dokumentów wymienionych w poniższym uzasadnieniu" (uzasadnieniu skargi). W tym zakresie należy wyjaśnić, że skarżący we wniosku dowodowym nie sprecyzował, z jakich konkretnie dokumentów Sąd miałby przeprowadzić dowód. Wskazać należy, że Sąd, stosownie do treści art. 133 § 1 p.p.s.a., orzekał na podstawie akt sprawy, w których znajdował się m.in. wniosek skarżącego o wznowienie postępowania oraz dołączone do niego dokumenty. W sprawie nie było żadnych istotnych wątpliwości, które powodowały by konieczność orzekania w oparciu o dokumenty, które nie zostały dołączone do akt sprawy nadesłanych przez organ. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, o czym orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.