II SA/Wa 431/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, , Protokolant referent stażysta Monika Duma-Szymczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2018 r. sprawy ze skargi L. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w zakresie liczby egzemplarzy broni palnej do celów sportowych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...], Komendant Główny Policji (dalej także: "organ odwoławczy") - działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 155 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. - dalej: "k.p.a.") - po rozpoznaniu odwołania L. N. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], odmawiającej zmiany decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. w zakresie liczby egzemplarzy broni palnej sportowej do celów sportowych - utrzymał w mocy sporną decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] listopada 2017 r. Zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji wydana została w następującym stanie faktycznym. Skarżący L. N.na podstawie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]z dnia [...] listopada 2015 r. uzyskał pozwolenie na 6 egzemplarzy broni palnej do celów sportowych, w tym na 2 egzemplarze broni centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 12 mm, na 1 egzemplarz broni gładkolufowej oraz na 3 egzemplarze broni bocznego zapłonu. W ramach posiadanego pozwolenia skarżący nabył sześć egzemplarzy broni palnej sportowej. W dniu [...] października 2016 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o zmianę powyższej decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. w zakresie liczby egzemplarzy broni w taki sposób, aby mógł posiadać dodatkowo 5 jednostek broni palnej do celów sportowych. Z wniosku wynikało, że skarżący chce poszerzenia zakresu posiadanego pozwolenia o 5 sztuk broni sportowej, w postaci 2 jednostek broni sportowej bocznego zapłonu (karabinek i pistolet) oraz 3 sztuk broni sportowej centralnego zapłonu (2 pistolety i jeden karabin). W dniu [...] października 2016 r., uzupełniając swoje stanowisko, skarżący wskazał, iż wnioskuje o poszerzenie posiadanego pozwolenia o 3 (trzy) jednostki broni sportowej, tj. o karabin centralnego zapłonu z otwartymi przyrządami celowniczymi, karabin bocznego zapłonu z optyką oraz pistolet centralnego zapłonu. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, iż startuje w ośmiu konkurencjach strzeleckich, zaś posiada własną broń umożliwiająca udział w zaledwie 6 konkurencjach. Ponadto, skarżący podniósł, iż posiadany przez niego rewolwer okazał się niezbyt celny z uwagi na "twardy spust". Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], wskazując na zasadność wykonania dodatkowych czynności (uzyskanie aktualnej licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego i ustalenie, jak skarżący doskonali swoje umiejętności strzeleckie oraz jak kształtuje się jego aktywność w tym zakresie. W ich ramach ponownego rozpatrzenia sprawy, Komendant Wojewódzki Policji w [...] zwrócił się pisemnie do Prezesa Okręgowego Klubu Strzelectwa Sportowego "[...]" w R. z prośbą o udzielenie informacji dotyczących zaangażowania skarżącego w sport strzelecki i zasadności wydania stronie skarżącej pozwolenia na kolejne jednostki broni palnej do celów sportowych oraz uzyskania aktualnej licencji. Z nadesłanej w dniu [...] września 2017 r. odpowiedzi Prezesa Okręgowego Klubu Strzelectwa Sportowego "[...]" wynikało, że skarżący jest członkiem ww. klubu sportowego od dnia [...] stycznia 2015 r., a w bieżącym roku wziął udział w zawodach sportowych organizowanych przez Okręgowy Klub Strzelectwa Sportowego "[...]" (dalej także: OKSS "[...]") w dniach 23 kwietnia, 21 maja oraz 3 września 2017 r. Powyższe potwierdzać miały załączone do akt postępowania komunikaty z zawodów sportowych. Z przedmiotowego pisma wynikało jednocześnie, że klub dysponuje bronią sportową umożliwiającą start skarżącego we wskazanych wyżej konkurencjach, z której to możliwości skarżący korzysta. Prezes OKSS "[...]" wskazał ponadto, że w jego ocenie posiadane i używane przez skarżącego w zawodach jednostki broni palnej są optymalne do danego rodzaju konkurencji. Z uwagi na powyższe, pismem z dnia [... września 2017 r. organ pierwszej instancji poinformował skarżącego o tym, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie uzasadnia wydania skarżącemu pozwolenia na kolejne jednostki broni palnej do celów sportowych. W tej sytuacji, organ pierwszej instancji zwrócił się do strony skarżącej z prośbą o wskazanie informacji, czy skarżący uczestniczył na przestrzeni ostatniego roku w zawodach sportowych poza macierzystym klubem W piśmie tym organ pierwszej instancji poinformował jednocześnie skarżącego, iż w przypadku zaniechania przedłożenia wskazanej dokumentacji, decyzja zostanie podjęta w oparciu o dotychczas zgromadzone w sprawie materiały. Ponadto, organ pouczył skarżącego o możliwości zapoznania się z materiałem zebranym w toku postępowania, a także o prawie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji administracyjnej, zgodnie z art. 10 k.p.a. W wyznaczonym terminie skarżący nie skorzystał z przysługujących mu uprawnień i nie ustosunkował się do powyższej prośby organu pierwszej instancji. W wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącego Komendant Wojewódzki Policji w [...] - działając na podstawie przepisu art. 155 - decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], odmówił zmiany decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. w zakresie liczby egzemplarzy broni palnej sportowej do celów sportowych i nie zezwolił na posiadanie dodatkowych jednostek broni palnej do celów sportowych. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji, powołując się na przepis art. 155 k.p.a., wskazał, że instytucja zmiany decyzji stanowi odstępstwo od zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 16 k.p.a. W tej sytuacji, jak zauważył Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], organ obowiązany jest zatem, na podstawie ustalonego stanu faktycznego, dokonać oceny interesu publicznego i słusznego interesu strony, a tym samym wyważenia racji tych interesów, co wynika z art. 7 k.p.a. Ponadto, organ pierwszej instancji wskazał, że decyzja wydana w trybie art. 155 k.p.a. pozostaje w sferze uznania administracyjnego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 1998 r., sygn. akt III RN 92/98). Komendant Wojewódzki Policji w [...] podniósł, że z uwagi na fakt, iż art. 155 k.p.a. nie definiuje przesłanek interesu społecznego lub słusznego interesu strony, przesłanki te muszą być ustalone w konkretnej sprawie i uzyskać zindywidualizowaną treść wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego danej sprawy. Wobec powyższego, organ pierwszej instancji stwierdził, że należało ustalić, czy rozszerzenie (o większą liczbę jednostek broni) posiadanego przez skarżącego pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej, nie stoi w kolizji z obowiązującym porządkiem prawnym oraz interesem społecznym. Organ wskazał, że tylko w zakresie tych kryteriów jest obowiązany rozpatrzeć wniosek strony skarżącej. Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał, że w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw uzasadniających zmianę decyzji przyznającej skarżącemu pozwolenie na broń palną do celów sportowych w zakresie liczby egzemplarzy broni palnej sportowej. Organ pierwszej instancji stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy i powoływane przez skarżącego uzasadnienie nie przekonują o potrzebie posiadania dodatkowo 3 egzemplarzy broni centralnego zapłonu. Uzasadniając swoje stanowisko, Komendant Wojewódzki Policji w [...] podniósł, że bezsprzecznym jest, iż skarżący przynależy do Okręgowego Klubu Strzelectwa Sportowego "[...]" w R., a także, iż posiada on dokumenty uprawniające do udziału we współzawodnictwie sportowym, tj. licencję zawodnika oraz patent strzelecki. Organ pierwszej instancji zauważył, że z informacji uzyskanej od Prezesa OKSS "[...]" jednoznacznie wynika, iż posiadane i używane przez skarżącego na zawodach jednostki broni są optymalne do danego rodzaju konkurencji, przy czym wskazano jednocześnie, że skarżący ma możliwość korzystania z broni klubowej w zawodach i z takiej możliwości korzysta. Jednocześnie, Komendant Wojewódzki Policji w [...] zaznaczył, iż ewentualna potrzeba posiadania przez skarżącego kolejnych jednostek broni może być uzasadniona, w kontekście startów w konkurencjach wymagających ściśle określonego rodzaju broni, np. poza klubem macierzystym. Organ zauważył również, iż w trakcie prowadzonego postępowania konsekwentnie, mimo ponawianych próśb w tym zakresie, skarżący nie przedstawił jakichkolwiek dokumentów dotyczących jego udziału w zawodach sportowych, w tym poza klubem macierzystym. Z uwagi na powyższe, Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał, że podstawą rozstrzygnięcia w przedmiocie zmiany decyzji administracyjnej nie mogą być wyłącznie zamiary, a udokumentowane okoliczności faktyczne. Organ pierwszej instancji zwrócił uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 lutego 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1975/06, wydanym w sprawie zmiany decyzji przyznającej pozwolenie na broń sportową w zakresie ilości egzemplarzy broni, a więc rozstrzyganej na podstawie art. 155 k.p.a., wskazał, że "organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń". Organ pierwszej instancji wskazał, że w przedmiotowym wyroku WSA w Warszawie przyjął, iż ocenę zasadności wniosku zainteresowanego należy przeprowadzić "w oparciu o przedstawione przez stronę zaświadczenia o uczestnictwie w zawodach". Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał, że zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazuje. że skarżący uprawia strzelectwo w ramach członkostwa w klubie strzeleckim, przy wykorzystaniu broni własnej oraz udostępnionej przez organizatorów zawodów, biorąc udział w konkurencjach karabinu bocznego zapłonu z optyką i karabinu centralnego zapłonu z optyką. Organ podniósł, iż w ramach uzyskanego pozwolenia skarżący nabył sześć sztuk broni sportowej, co pozwala na udział w zawodach i treningach strzeleckich. Organ pierwszej instancji zaznaczył jednocześnie, że do poszczególnych i powtarzających się konkurencji można wykorzystywać te same jednostki broni. Ponadto, Komendant Wojewódzki Policji w [...] zauważył, że OKSS "[...]" zapewnia dostęp do broni klubowej, umożliwiając udział w konkurencjach strzeleckich w przypadku, gdyby własna broń z jakiegoś powodu nie spełniała wymogów danej konkurencji. Odnosząc się do argumentu skarżącego, że posiadany rewolwer nie spełnia jego oczekiwań z powodu tzw. "twardego spustu", Komendant Wojewódzki Policji w [...] ponownie wskazał, iż swoje oczekiwania, co do rodzaju broni, skarżący może realizować w ramach posiadanego już pozwolenia, zbywając aktualnie posiadaną broń i w jej miejsce nabyć nowy, najbardziej odpowiadający egzemplarz broni palnej sportowej. Ponadto, Komendant Wojewódzki Policji w [...] zauważył, że do podstawowych przesłanek wzruszenia decyzji w trybie art. 155 k.p.a. należy wzgląd na interes społeczny i na słuszny interes strony, a interes społeczny w tym przypadku nie przemawia za przyznaniem stronie skarżącej dodatkowych egzemplarzy broni do celów sportowych. Wobec powyższego, organ pierwszej instancji uznał, że interes strony skarżącej musi ustąpić na rzecz interesu społecznego, dla którego jest istotne, aby rozszerzenie posiadanego przez skarżącego pozwolenia o kolejne egzemplarze broni palnej było uzasadnione obiektywnymi okolicznościami, wskazującymi na konieczność przyznania prawa do większej, niż dotychczas, liczby egzemplarzy broni. Zdaniem organu pierwszej instancji, interes bezpieczeństwa i porządku publicznego, a więc interes społeczny przejawia się bowiem tym, aby w rękach osób fizycznych nie znajdowało się broni więcej, niż to wynika z rzeczywistej potrzeby realizacji celu, dla którego pozwolenie przyznano. Komendant Wojewódzki Policji w [...] podniósł ponadto, że nie ma możliwości tylko częściowego uwzględnienia wniosku strony skarżącej, bez jej zgody. W tej sytuacji, organ uznał, że zobowiązany był do załatwienia sprawy w kontekście całościowego rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 1 października 2016 r., który z wyżej wskazanego powodu, a więc z braku faktycznej potrzeby wyposażenia strony w kolejne jednostki broni - nie może zostać załatwiony pozytywnie. W piśmie z dnia 7 listopada 2017 r. skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, polegające na nieprzywołaniu w jej podstawie odpowiedniego przepisu z ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (teksty jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.) - skarżący wniósł o uchylenie spornej decyzji w całości i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu odwołania strona skarżąca zarzuciła, że sporna decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2017 r., którą organ ten odmówił zmiany decyzji w zakresie liczby egzemplarzy broni dla celów sportowych, dotknięta jest kwalifikowanym uchybieniem, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., albowiem została wydana bez podstawy prawnej. Strona skarżąca stwierdziła, że wskazany w podstawie prawnej decyzji przepis art. 155 k.p.a. nie stanowi podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia, a jedynie określa dopuszczalność zmiany i uchylenia decyzji i ma charakter procesowy. Zdaniem skarżącego, odmawiając zmiany decyzji, organ jest obowiązany wskazać, które to przepisy szczególne, według jego oceny, przemawiają za negatywnym rozstrzygnięciem. Skarżący uznał, że takiej przeszkody należy upatrywać w regulacjach zawartych w ustawie o broni i amunicji, która jednak takich ograniczeń w stosunku do osoby posiadającej już pozwolenie nie zawiera. Skarżący zarzucił, że nie wskazując podstawy materialnoprawnej, organ pierwszej instancji de facto uniemożliwił rzeczową polemikę ze spornym rozstrzygnięciem. Skarżący podniósł, iż jestem w stanie zrozumieć, że organ ma inny pogląd, gdy chodzi o posiadanie broni przez obywateli, niemniej - w ocenie skarżącego - droga do zamian wiedzie przez zmianę ustawy, a nie poprzez woluntarystyczną jej wykładnię. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] utrzymał w mocy sporną decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] listopada 2017 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zauważył na wstępie, że obecne postepowanie toczy się nie na podstawie art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, a na podstawie art. 155 k.p.a., a zatem organy Policji nie rozstrzygają o zasadności wydania stronie skarżącej pozwolenia na broń (takowe już bowiem posiada), a jedynie w kwestii rozszerzenia posiadanego przez nią uprawnienia. Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej dotyczącego powołania w podstawie prawnej spornej decyzji niewłaściwego przepisu, Komendant Główny Policji wskazał, że przepisy ustawy o broni i amunicji nie mają w jej przypadku zastosowania. Organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygając w trybie art. 155 k.p.a., brak jest podstaw do orzekania na podstawie przepisów prawa materialnego, albowiem w przypadku decyzji zmieniającej (a z taką decyzją mamy tutaj do czynienia), przepis art. 155 k.p.a. stanowi autonomiczną i pełną podstawę do jej wydania. W tej sytuacji, organ odwoławczy uznał, że podnoszony przez skarżącego zarzut wydania spornej decyzji bez podstawy prawnej jest nieuprawniony. Przechodząc do meritum, organ odwoławczy wskazał, że Komendant Główny Policji uznał, iż okoliczności powoływane przez stronę skarżącą nie przekonują o potrzebie posiadania przez nią dodatkowo trzech egzemplarzy broni palnej do celów sportowych. Organ odwoławczy zauważył, że strona skarżąca nie przedstawiła organowi dodatkowych dowodów, że posiadane przez nią obecnie egzemplarze broni palnej są niewystarczające do uprawiania strzelectwa sportowego. Komendant Główny Policji podniósł, iż w toku prowadzonego postępowania administracyjnego ustalono na podstawie materiału dowodowego, że strona skarżąca bierze udział w zawodach strzeleckich w konkurencjach, w których korzysta z karabinu sportowego z celownikiem optycznym otwartym i zamkniętym, karabinu centralnego zapłonu z celownikiem optycznym oraz strzelby gładkolufowej. Organ odwoławczy zauważył, że strona skarżąca uzyskała pozwolenie na sześć egzemplarzy broni palnej do celów sportowych, tj. 2 egzemplarzy broni centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 12 mm, 1 egzemplarza broni gładkolufowej oraz 3 egzemplarzy broni bocznego zapłonu. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, skarżący może zatem, w ramach posiadanego pozwolenia, egzemplarz broni centralnego zapłonu (pistolet), który - jak podniósł - okazał się dysfunkcyjny, wymienić na nowy, którego aktualnie nie posiada. Komendant Główny Policji uznał, iż w przypadku żądania rozszerzenia uprawnień wynikających z pozwolenia na broń, to osoba wnioskująca o kolejne jednostki broni palnej winna przekonać organ Policji, że te dodatkowe jednostki broni są jej niezbędne. Komendant Główny Policji wskazał, że przyznając prawo do dysponowania bronią, organy Policji nie kierują się bowiem wyłącznie oświadczeniami, czy też deklaracjami osób zainteresowanych jej posiadaniem (w takim przypadku ich rola sprowadzałaby się do legalizowania wskazanej przez te osoby liczby jednostek broni), ale badają, w jakim zakresie faktycznie uprawiają one sport strzelecki. Dlatego też, jak stwierdził organ odwoławczy, z uwagi na to, iż strona skarżąca nie przekonała organu o konieczności rozszerzenia jej uprawnień do broni palnej o kolejne trzy jednostki, organ nie mógł orzec o zmianie ilości jednostek broni do celów sportowych objętych pozwoleniem, opierając się tylko na złożonych przez nią oświadczeniach. Ponadto, organ odwoławczy wskazał, że jedną z przesłanek zastosowania przepisu art. 155 k.p.a. jest wyrażenie przez stronę zgody na uchylenie lub zmianę decyzji. Według organu odwoławczego, zgoda strony stanowi podstawową przesłankę stosowania przepisu art. 155 k.p.a., a jej brak lub wadliwość prowadzi do rażącego naruszenia prawa. Organ odwoławczy stwierdził, że zgoda strony nie może być ani dorozumiana, ani domniemana i tylko zgoda udzielona wprost i wyraźnie, przez stosowne oświadczenie złożone organowi administracji, może stanowić jedną z przesłanek zmiany lub uchylenia ostatecznej decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. Organ odwoławczy stwierdził, ze w toku postępowania Komendant Wojewódzki Policji w [...] pismem z dnia [...] września 2017 r. poinformował stronę, iż analiza zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego nie uzasadnia, w jego ocenie, potrzeby posiadania przez nią kolejnych (trzech) egzemplarzy broni do celów sportowych. Organ zauważył, że na pismo to strona skarżąca nie zareagowała. Ponadto, w postępowaniu odwoławczym strona skarżąca podtrzymała w całości swoje żądanie co do uzyskania pozwolenia na dodatkowe trzy egzemplarze broni palnej do celów sportowych. Wobec powyższego, Komendant Główny Policji stwierdził, że interes strony w uzyskaniu dodatkowych trzech egzemplarzy broni palnej do celów sportowych musi ustąpić na rzecz interesu społecznego, dla którego - zważywszy na reglamentacyjny charakter ustawy o broni i amunicji - jest istotne, aby rozszerzenie posiadanego przez stronę skarżącą pozwolenia o kolejne jednostki broni było uzasadnione obiektywnymi okolicznościami, wskazującymi na konieczność przyznania prawa do większej, niż dotychczas, liczby egzemplarzy broni. Komendant Główny Policji stwierdził, że racje interesu społecznego przejawiają się bowiem w tym, aby w rękach osób fizycznych nie znajdowało się broni więcej, niż wynika to z rzeczywistej potrzeby realizacji celu, dla którego pozwolenie przyznano. Zdaniem organu odwoławczego, z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszym postępowaniu wynika, że strona skarżąca nie udowodniła istnienia okoliczności świadczących o konieczności zmiany - w trybie art. 155 k.p.a. - posiadanego uprawnienia w zakresie ilości posiadanej broni o kolejne trzy jednostki broni. Organ odwoławczy uznał, że argumentacja strony skarżącej nie jest zatem wystarczająca, tym bardziej, że w każdym czasie skarżący może któryś z posiadanych egzemplarzy (np. egzemplarz dysfunkcyjny) sprzedać i na jego miejsce zakupić broń do zawodów, w których chce obecnie uczestniczyć. Organ odwoławczy podniósł, iż konkurencji strzeleckich jest dość duża liczba, co nie oznacza, że do każdej z nich strona musi posiadać odrębną jednostkę. Ponadto, jak wskazał Komendant Główny Policji odwołując się do informacji uzyskanej z Okręgowego Klubu Strzelectwa Sportowego "[...]", którego strona jest członkiem, iż zapewnia dostęp do broni klubowej, a zatem dysponuje bronią, z której strona skarżąca może korzystać podczas organizowanych zawodów, i z której to możliwości strona już korzystała. Komendant Główny Policji zauważył jednocześnie, że prawa do broni nie przyznaje się "na zapas", tj. w zakresie przekraczającym rzeczywistą potrzebę wnioskującego. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, iż uwzględnienie wniosku strony skarżącej o rozszerzenie posiadanego przez nią pozwolenia o prawo do dodatkowych trzech egzemplarzy broni palnej do celów sportowych nie znajduje uzasadnienia faktycznego i prawnego. W piśmie z dnia 5 lutego 2018 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2018 r. Wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], skarżący zarzucił: - naruszenie przepisów prawa procesowego w postaci art. 127 i art. 138 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a które polegało na nierozpoznaniu zarzutu podniesionego w odwołaniu, dotyczącego braku w podstawie decyzji i jej uzasadnieniu przywołania stosownego przepisu materialnoprawnego z ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji; - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a które polegało na zaaprobowaniu stanowiska organu pierwszej instancji, że wyłączną podstawą decyzji o zamianie decyzji jest norma zawarta w przepisie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego, bez przywołania właściwego przepisu prawna materialnego, który w przypadku odmowy zmiany decyzji wskazywałby, które przepisy szczególne sprzeciwiają się zmianie decyzji; - naruszenie prawa materialnego w postaci art. 10 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 12 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, które miało wpływ na wynik sprawy, a które polega na przyjęciu, że ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji daje podstawę do limitowania liczby jednostek broni palnej dla określonych celów, w sytuacji, gdy ustawa nie wprowadza tego rodzaju ograniczeń. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że poza sporem pozostaje okoliczność, że organ Policji, odmawiając zmiany decyzji, był obowiązany przywołać stosowne przepisy prawa materialnego sprzeciwiające się zmianie decyzji. Skarżący uznał, że nie ulega wątpliwości, iż powinny to być normy zawarte w przepisach ustawy o broni i amunicji. Tym samym, skarżący stwierdził, że źródła niemożności wydania decyzji zmieniającej należy upatrywać w stosownych przepisach prawa materialnego. Zdaniem skarżącego, dopiero w drugiej kolejności, wynikowo można rozpatrywać kwestię interesu strony i interesu publicznego. Skarżący stwierdził, że w realiach niniejszej sprawy, spełniając warunki, o których mowa w art. 10 ust. 1 i art. 16 ust. 2 ustawy o brani i amunicji, przy jednoczesnym braku przesłanek negatywnych z art. 15 ust. 1 cyt. ustawy, powinien uzyskać pozwolenie na broń dla określonych celów, w żądanej liczbie egzemplarzy, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o brani i amunicji. Skarżący zwrócił uwagę, że ustawa o broni i amunicji w żadnym przepisie nie limituje liczby posiadanych egzemplarzy broni. Skarżący zauważył jednocześnie, że w ciągu całego długiego procesu odwoławczego wielokrotnie domagał się wskazania przez organ Policji stosownego przepisu limitującego liczbę posiadanych egzemplarzy broni, lecz organy obu instancji zignorowały to żądanie. Ustosunkowując się do argumentów organu odwoławczego, który powoływał się na reglamentacyjny charakter ustawy o broni i amunicji, skarżący podkreślił jednak, że ów charakter odnosi się jedynie do rygorystycznych zapisów ustawy, a nie kwestii limitowania liczby posiadanych egzemplarzy broni palnej. Skarżący zarzucił, że twierdzenie organu odwoławczego, jakoby ustalony interes społeczny polegał rzekomo na tym, "aby w rękach osób fizycznych nie znajdowało się broni więcej, niż wynika to z rzeczywistej potrzeby realizacji celu, dla którego pozwolenie przyznano" - jest absolutnie dowolne, albowiem żaden przepis cyt. ustawy nie przyznał organowi prawa oceny pojęcia "rzeczywistej potrzeby realizacji celu", a co za tym idzie - nie wskazał kryteriów oceny. Ponadto, skarżący zarzucił, że w żadnym z wydanych w toku tego postępowania rozstrzygnięć, żaden z organów rozpoznających sprawę nie przywołał stosownego przepisu prawa materialnego, który dawałby podstawę do limitowania liczby posiadanych egzemplarzy broni sportowej, koncentrując się jedynie na wykładni art. 155 k.p.a. Skarżący uznał, że można oczywiście uzasadniać racje odnośnie do limitowania liczby posiadanych egzemplarzy broni palnej, ale kwestię tą może rozstrzygnąć jedynie ustawodawca, a nie organ stosujący prawo. Zdaniem skarżącego, sytuacja, gdy organ administracji publicznej wchodzi w rolę legislatora, stanowi przykład uzurpacji władzy ustawodawczej, a wtórnie rażące naruszenie prawa. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a.), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga L. N. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], odmawiającą zmiany decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. w zakresie liczby egzemplarzy broni palnej sportowej do celów sportowych - nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał bowiem, że Komendant Główny Policji, wydając zaskarżoną decyzję administracyjną, nie dopuścił się naruszenia zarówno przepisu art. 155 k.p.a., jak również przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1839 ze zm.), w tym w szczególności art. 10 ust. 1 i ust. 4 pkt 4 oraz art. 12 ust. 1 tej ustawy. Tym samym, Sąd stwierdził, że zarówno Komendant Główny Policji, jak i Komendant Wojewódzki Policji w [...], odmawiając stronie skarżącej zmiany decyzji w zakresie liczby egzemplarzy broni palnej do celów sportowych - nie dopuścili się jakiegokolwiek naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP. Przechodząc do oceny legalności obu spornych rozstrzygnięć organów Policji, należy na wstępie zauważyć, że zgodnie z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, organy władzy publicznej zobowiązane są działać na podstawie i w granicach prawa. Powtórzeniem zasady praworządności przyjętej w Konstytucji RP jest przepis art. 6 k.p.a., wedle którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Działanie na podstawie prawa, w postępowaniu administracyjnym obejmuje dwa zasadnicze elementy, a mianowicie ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny, czy Komendant Główny Policji w sposób poprawny przyjął, że w niniejszej sprawie zachodziła podstawa do wydania stronie skarżącej, w oparciu o przepis art. 155 k.p.a., decyzji w przedmiocie zmiany dotychczasowego pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej w zakresie liczby egzemplarzy broni palnej sportowej do celów sportowych. Podkreślić należy, że ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, zmieniona została treść art. 10 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z aktualnym brzmieniem przepisu art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Za ważną przyczynę - dla pozwolenia na broń do celów sportowych - uważa się w szczególności udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego. Natomiast w myśl art. 12 ust. 1 omawianej ustawy, pozwolenie na broń wydawane jest w drodze decyzji administracyjnej, w której określa się cel, w jakim zostało wydane oraz rodzaj i liczbę egzemplarzy broni. W opinii Sądu, dokonana przez Komendanta Głównego Policji ocena materiału dowodowego, w kontekście zastosowanych przepisów ustawy, nie budzi istotnych zastrzeżeń i nie daje podstaw do uchylenia obu spornych decyzji. Z akt sprawy wynika, że skarżący posiada pozwolenie na broń palną sportową w ilości 6 egzemplarzy (vide: decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2015 r.). W dniu [...] października 2016 r. skarżący wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o zmianę powyższej decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. w zakresie liczby egzemplarzy broni w taki sposób, aby mógł posiadać dodatkowo 5 (ostatecznie trzech dodatkowych) jednostek broni palnej do celów sportowych. Z wniosku wynikało, że skarżący chce poszerzenia zakresu posiadanego pozwolenia w związku z potrzebą rozwoju strzeleckiego. Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 155 k.p.a., wydał w dniu 19 stycznia 2018 r. decyzję utrzymującą w mocy wcześniejszą decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. z dnia [...] listopada 2015 r. odmawiającą zmiany decyzji tego organu Policji z dnia [...] listopada 2015 r. w zakresie liczby egzemplarzy broni palnej sportowej do celów sportowych. Obie sporne decyzje zostały wydane na podstawie art. 155 k.p.a., a z treści uzasadnienia tych decyzji wynika, że organy Policji obu instancji rozstrzygające w sprawie badały przesłanki określone w tym przepisie. W ocenie Sądu, organy zasadnie przyjęły, iż skarżący żądał wszczęcia postępowania na podstawie powyżej powołanego przepisu. Nie można zgodzić się z sugestią strony skarżącej, jakoby Komendant Wojewódzki Policji w [...]w sposób nieuprawniony wszczął i prowadził postępowanie administracyjne zakończone sporną decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., w oparciu o tryb przewidziany w przepisie art. 155 k.p.a., albowiem brak jest podstaw, aby żądanie skarżącego de facto uznać za żądanie wydania kolejnego pozwolenia na broń palną do celów sportowych. Oznacza to, że organ nie mógł prowadzić postępowania w tzw. trybie zwykłym, na podstawie przepisów ustawy o broni i amunicji, lecz w oparciu o art. 155 k.p.a. Warto na marginesie zauważyć, iż w toku całego postepowania administracyjnego skarżący nie kwestionował w żaden sposób trybu, w jakim prowadzone jest postępowanie, a wręcz przeciwnie w odwołaniu od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji skarżący wyraźnie wskazał, iż "(...) W dniu 19 października 2016 roku skierowałem do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wniosek o zmianę decyzji zezwalającej na posiadanie broni palnej dla celów sportowych, poprzez wydanie zezwolenia na trzy dodatkowe egzemplarze broni palnej (...)". W świetle powyższego, niezrozumiałe jest formułowanie przez skarżącego dopiero na etapie postepowania sądowoadministracyjnego twierdzeń, jakoby nie wnosił on o zmianę decyzji w przedmiocie pozwolenia na broń palną sportową. Owszem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ma pełną świadomość, że tryb nadzwyczajny, określony w art. 155 k.p.a., nie może zastępować trybu zwykłego przewidzianego w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji i związanego z wydawaniem pozwoleń na broń dla celów w niej określonych, lecz w przypadku niniejszej sprawy zmiana wydanego w 2015 r. pozwolenia na broń palną dla celów sportowych musiała być rozpatrywana w trybie art. 155 k.p.a. W tej sytuacji, przedmiotem spornego postępowania administracyjnego było wyłącznie stwierdzenie istnienia przesłanek wymienionych w art. 155 k.p.a. Należy wskazać, że decyzja wydawana na podstawie art. 155 k.p.a. jest decyzją uznaniową. Ponadto, warto zauważyć, iż można zmienić lub uchylić decyzję ostateczną na podstawie art. 155 k.p.a. tylko w takich sprawach, w których przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę prawną jej wydania, przewidują dla organu administracji pewien luz decyzyjny lub przy wydaniu których organ administracji ma do wyboru pewną gamę rozstrzygnięć, a każde z nich jest zgodne z prawem. Organ, dysponując zgodą strony na zmianę decyzji, po ustaleniu, że odpowiednie przepisy prawa materialnego dają mu potencjalnie możliwość zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej, musi następnie rozważyć, czy za zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", przy uwzględnieniu normy prawa materialnego w oparciu, o którą tę decyzję "pierwotną" wydano. Prawna bowiem możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. uwarunkowana jest prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a., będąc postępowaniem nadzwyczajnym, charakteryzuje się tym, iż - w przeciwieństwie do postępowania głównego - nie jest merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy, lecz stanowi weryfikację wydanej już decyzji ostatecznej z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie organ ustala, czy za zmianą (uchyleniem) przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony oraz czy zmianie (uchyleniu) decyzji na podstawie, której strona nabyła prawa nie sprzeciwiają się przepisy szczególne. Przedmiotem postępowania określonego w art. 155 k.p.a. jest zatem jedynie stwierdzenie istnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie. W ocenie Sądu, Komendant Główny Policji zasadnie przyjął, że w przypadku żądania rozszerzenia uprawnień wynikających z pozwolenia na broń, to osoba wnioskująca o kolejne jednostki broni palnej winna przekonać organ Policji, że te dodatkowe jednostki broni są jej niezbędne. Nie ulega wątpliwości, że przyznając prawo do dysponowania bronią, organy Policji nie mogą kierować się wyłącznie oświadczeniami, czy też deklaracjami osób zainteresowanych jej posiadaniem, lecz zobowiązane są zbadać, w jakim zakresie faktycznie strona wnioskująca o zmianę pozwolenia na broń palną sportową uprawia sport strzelecki. W tej sytuacji, Sąd uznał, że organy Policji obu instancji, z uwagi na to, iż strona skarżąca nie przekonała organów o konieczności rozszerzenia jej uprawnień do broni palnej sportowej o kolejne trzy jednostki tej broni, nie mogły orzec o zmianie wydanej w 2015 r. decyzji poprzez zwiększenie ilości jednostek broni do celów sportowych objętych tym pozwoleniem, opierając się tylko na złożonych przez skarżącego L. N. oświadczeniach. Na podstawie analizy zgromadzonych akt sprawy, Sąd stwierdził, iż Komendant Główny Policji zasadnie uznał, że okoliczności powoływane przez stronę skarżącą nie przekonują o potrzebie posiadania przez nią dodatkowo trzech egzemplarzy broni palnej do celów sportowych. Nie ulega wątpliwości, że strona skarżąca nie przedstawiła organom Policji dodatkowych dowodów, że posiadane przez nią obecnie egzemplarze broni palnej są niewystarczające do uprawiania strzelectwa sportowego. Jednocześnie, Komendant Główny Policji słusznie zwrócił uwagę, że skarżący może również, w ramach już posiadanego pozwolenia z 2015 r., egzemplarz broni centralnego zapłonu (pistolet), który - jak podniósł skarżący - okazał się dysfunkcyjny, wymienić na nowy, bez konieczności zmiany decyzji. Ustosunkowując się w tym miejscu do zarzutów strony skarżącej, jakoby - w świetle przepisów ustawy o broni i amunicji - organy Policji nie posiadały kompetencji do limitowania liczby posiadanych jednostek broni, wskazać należy, iż kwestia ta już wielokrotnie była przedmiotem orzecznictwa sądów administracyjnych, które przyjęły, że organy Policji mają pełną swobodę w zakresie określenia liczby egzemplarzy broni, nie będąc przy tym związanymi żądaniem wnioskodawcy. Przyjmuje się, że organy Policji mogą, w oparciu o obiektywne i subiektywne kryteria, określić odpowiednią liczbę egzemplarzy broni (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2013 r., wydane w sprawach sygn. akt II OSK 1945/12, II OSK 1948/12 oraz II OSK 1985/12). W ocenie Sądu, istotne w tych sprawach jest przede wszystkim to, iż organy Policji, rozstrzygając o ilości jednostek broni, uwzględniać muszą potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa i szeroko rozumianego porządku publicznego oraz reglamentacyjny charakter ustawy o broni i amunicji. Tym samym, zgodzić się należy z Komendantem Głównym Policji, że liczba egzemplarzy broni palnej winna być uzależniona od wykazania okoliczności uzasadniających ich posiadanie. W tej sytuacji, skoro w stanie faktycznym niniejszej sprawy, skarżący nie wykazał istnienia okoliczności, które uzasadniałyby przyznanie mu uprawnienia do posiadania kolejnych egzemplarzy broni palnej sportowej, organy Policji obu instancji zasadnie - działając w trybie art. 155 k.p.a. - odmówiły zmiany decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. w zakresie liczby egzemplarzy broni palnej sportowej do celów sportowych. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie normy prawnej określonej w art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.