II SA/Wa 449/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.), Sędzia WSA – Agnieszka Góra – Błaszczykowska, Sędzia WSA – Przemysław Szustakiewicz, , Protokolant – starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2011 r. sprawy ze skargi R. K. o wymierzenie grzywny Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 sierpnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 594/10 w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej – oddala skargę – Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w L. w dniu [...] lipca 2009 r. wydała projekt orzeczenia nr [...], w którym uznała skarżącego R. K. za inwalidę drugiej grupy z ogólnego stanu zdrowia i za inwalidę trzeciej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową powstałego wskutek wypadku/choroby i z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. w dniu [...] września 2009 r. nie zatwierdziła powyższego projektu orzeczenia i zarządziła ponowne rozpatrzenie sprawy oraz wydanie nowego orzeczenia zgodnie ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami. W dniu [...] listopada 2009 r. do Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej wpłynęła decyzja Przewodniczącego Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...], uchylająca orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w L. z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] i orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] oraz zarządzająca ponowne rozpatrzenie sprawy przez Terenową Wojskową Komisję Lekarską w L. Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w L. po ponownym rozpatrzeniu sprawy orzeczeniem z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...], uznała skarżącego za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej i za inwalidę trzeciej grupy z ogólnego stanu zdrowia, bez związku ze służbą wojskową. Po rozpatrzenia odwołania od powyższego orzeczenia, Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. W wyniku skargi do Sądu, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 sierpnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 594/10, uchylono decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...]. W uzasadnieniu wyroku wskazano m.in., że powyższa decyzja nie spełnia "(...) wymogów wynikających z art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie decyzji nie zawiera bowiem elementów, o których mowa w powołanym wyżej przepisie. Organ sporządzając uzasadnienie nie odniósł się w nim do całokształtu materiału dowodowego. Nie wskazał, na których dowodach się oparł, ani nie wyjaśnił, dlaczego innym odmówił mocy dowodowej. Nie ustalił również stanu faktycznego, tj. nie wyjaśnił tego, w jakim stanie zdrowia znajduje się skarżący i na jakie schorzenia cierpi oraz nie odniósł się do kwestii związku dolegliwości sygnalizowanych przez pacjenta z wykonywaną przez niego służbą wojskową. Organ sporządzając uzasadnienie skarżonej decyzji ograniczył się jedynie do przytoczenia urywków niektórych opinii biegłych lekarzy sądowych i części uzasadnień wcześniejszych orzeczeń komisji lekarskich. Samo zacytowanie wybiórczo przedstawionych wyjątków z powyższych dokumentów, nie zostało nawet skwitowane przez organ wysnutymi wnioskami. Przy tak niewłaściwie sporządzonym uzasadnieniu nie sposób dojść do tego, czym kierował się organ wydając skarżoną decyzję i czy zbadał wszystkie dowody zebrane w sprawie i powoływane przez skarżącego. Tym bardziej jako niemożliwe jawi się ocenienie poprawności skarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe sprawia, że przedmiotowa decyzja nie poddaje się kontroli sądowej. W świetle powyższych wniosków, Sąd nie znając motywów jakimi kierował się organ, nie jest w stanie odnieść się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze. Będzie to możliwe dopiero wtedy, gdy organ należycie uzasadni swoje stanowisko, wyrażone w skarżonej decyzji". Powyższy wyrok ze stwierdzeniem prawomocności został doręczony organowi wraz z aktami administracyjnymi w dniu [...] listopada 2010 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], utrzymała w mocy orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w L. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] i jednocześnie pouczyła w nim skarżącego o prawie i o terminie złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Powyższe orzeczenie zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] grudnia 2010 r. Natomiast skarżący pismem z dnia [...] stycznia 2011 r., wezwał organ do wykonania wspomnianego już wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 sierpnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 594/10 na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W związku z powyższym wniósł o uchylenie w całości orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] oraz wydanie nowego orzeczenia z właściwym i spełniającym wymogi art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnieniem zajętego w sprawie stanowiska, w szczególności takiego, w którym organ wyjaśni w sposób rzetelny na jakich dowodach oparł swoje rozstrzygnięcie, a którym dowodom odmówił wiarygodności i dlaczego i odniesie się do wszystkich podnoszonych zarzutów naruszenia norm przepisów prawa materialnego oraz procesowego, wyznaczając organowi usunięcie naruszenia prawa w terminie 7 dni liczonych od dnia, w którym organ otrzyma niniejsze wezwanie. W razie zaś niewykonania powyższego skarżący poinformował, że zostanie zmuszony do uruchomienia stosownej procedury sądowo administracyjnej. W odpowiedzi na powyższe organ pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] stwierdził, że wykonał zalecenia Sądu w orzeczeniu z dnia z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...]. W skardze z dnia [...] stycznia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 sierpnia 2010 r. w sprawie o sygnaturze akt II SA/Wa 594/10 z wnioskiem o wymierzenie grzywny", skarżący R. K. na podstawie art. 154 § 1 w zw. z art. 153 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o: 1. wymierzenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. grzywny z tytułu niewykonania wytycznych zawartych we wspomnianym już wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, 2. zobowiązanie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. do wydania stosownego aktu decyzyjnego (orzeczenia lekarskiego) zgodnie z treścią art. 107 § 3 k.p.a., 3. zobowiązanie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. do dostarczenia do Sądu kompletu akt administracyjnych, u których podłoża legło rozstrzygnięcie organu zawarte we wspomnianym już wyżej orzeczeniu z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...]. W uzasadnieniu natomiast zacytował tę część uzasadnienia wyroku sądowego, w którym zawarte są wskazania dla organu przy ponownym rozpatrzeniu sprawy konstatując, że orzeczenie z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w swoim obszernym uzasadnieniu nadal nie zawiera obowiązków wynikających wprost z art. 107 § 3 k.p.a. i tym samym Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. nie odniosła się do wskazań Sądu. Przede wszystkim organ nie wskazał dowodów, którym odmówił wiarygodności i dlaczego tak się stało oraz ponownie nie odniósł się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez niego. Wobec powyższego jego wnioski ze skargi są zasadne, bowiem organ nie zastosował się do oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku. W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. wniosła o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne stwierdziła, że prawidłowo uzasadniła swoje orzeczenie i tym samym wykonała wytyczne Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny, zaś w myśl § 2, Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 sierpnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 594/10, uchylono decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] i w jego uzasadnieniu zawarto wskazania co do dalszego postępowania. Zgodnie zaś z treścią art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Jednakże nie budzi również wątpliwości fakt, że po wydaniu powyższego wyroku, Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], utrzymała w mocy orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w L. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] i jednocześnie pouczyła w nim skarżącego o prawie i o terminie złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Analiza przepisu art. 154 § 1 ustawy prowadzi do wniosku, że przewidziana w nim skarga i żądania różni się od wszystkich skarg przewidzianych w art. 3 § 2 ustawy i jej celem jest nie tyle kontrola zgodności z prawem jakiegoś aktu lub czynności organu, jak również ocena, czy organ zastosował się do wskazań Sądu, a w tej konkretnej sprawie do cytowanego już wyżej wyroku, lecz kontrola sprowadzająca się do oceny, czy organ wykonał ów wyrok wydając stosowny akt lub dokonując stosownej czynności. Skoro zatem organ, tj. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. wydała wspomniane już wyżej orzeczenie z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], to tym samym nie można mówić, że pozostaje ona w bezczynności w rozumieniu art. 154 § 1 ustawy po wydaniu wyroku uchylającego. Inaczej rzecz ujmując, ewentualne nieuwzględnienie przez organ wskazań sądu administracyjnego, o czym mowa w art. 153 ustawy i na co powołuje się skarżący w skardze, nie stanowi okoliczności dopuszczającej stosowanie art. 154 § 1 i 2 ustawy w sytuacji, kiedy nie pozostawał on bezczynny po wydaniu wyroku uchylającego orzeczenie i ponownie wydał w tej sprawie stosowne orzeczenie. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.