II SA/Wa 450/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, Protokolant specjalista Monika Gieroń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2025 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji oddala skargę Decyzją personalną Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2023 r. Skarżąca M.R. (dalej jako skarżąca) została z dniem [...] lutego 2024 r, zwolniona ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. W dniu 2 października 2024 r. do Centralnego Biura Antykorupcyjnego wpłynął wniosek skarżącej, reprezentowanej przez pełnomocnika - adwokata B.S., z dnia 27 września 2024 r., w którym na podstawie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm., dalej jako: k.p.a.) wniesiono o: 1) zmianę ostatecznej decyzji administracyjnej w przedmiocie zwolnienia ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, w ten sposób, aby "określona w niej wysokość stawki uposażania zasadniczego na dzień zwolnienia ze służby została zwiększona o 20% zgodnie z zapisami art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a ustawy Budżetowej dnia 18 stycznia 2024 r. na rok 2024 (Dz. U. poz 122, dalej jako: ustawa Budżetowa), 2) zmianę ostatecznej decyzji administracyjnej określającej wysokość stawki uposażenia zasadniczego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym' w ten, sposób, aby przedmiotowa stawka została zwiększona o 20% zgodnie z zapisami ww. ustawy budżetowej; 3) ponowne przeliczenie wszystkich świadczeń związanych ze zwolnieniem wnioskodawcy ze służby w CBA tak, aby dokonane ponowne przeliczenia uwzględniały 20% wzrost stawki uposażenia zasadniczego od dnia 1 stycznia 2024 r.; 4) wypłatę wyrównania uposażenia za okres od dnia 1 stycznia 2024 r. do momentu zwolnienia wnioskodawcy ze służby w CBA; 5) przeprowadzenie innych czynności związanych z wprowadzeniem zmian wnioskowanych w punktach 1-4, w szczególności przesłanie odpowiednich informacji do Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA w przypadku osób, ,,które posiadają ustalone prawo do emerytury mundurowej". Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego po rozpatrzeniu całokształtu okoliczności przedmiotowej sprawy decyzją z dnia [...] października 2024 r. nr [...] odmówił zmiany decyzji personalnej Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2024 r. w sprawie zwolnienia ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, oraz zmiany decyzji personalnej Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego nr [...] z dnia [...] października 2023 r. w sprawie ustalenia wysokości uposażenia wnioskodawcy na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że skarżącą zwolniono ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym w dniu [...] lutego 2024 r. na mocy decyzji personalnej Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2024 r., w której również wskazano ostatnio zajmowane stanowisko służbowe - Ekspert oraz stawkę uposażenia zasadniczego, wraz z innymi składnikami uposażenia funkcjonariusza na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Natomiast, wskazane w treści ww. decyzji personalnej uposażenie zostało ustalone decyzją Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego nr [...] z dnia [...] października 2023 r. W ocenie organu obie decyzje personalne oparto na właściwej oraz aktualnej w dniu ich wydania podstawie prawnej i wobec braku ich zaskarżenia uzyskały one walor decyzji ostatecznych i zostały wykonane. Ponadto organ wskazał, że rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 maja 2024 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi łat (Dz. U. poz. 745) wprowadza wprawdzie w § 2 wsteczną moc obowiązywania, tj. stawki uposażenia zasadniczego określone w załączniku do rozporządzenia stosuje się przy ustalaniu wysokości uposażeń należnych funkcjonariuszom Centralnego Biura Antykorupcyjnego od dnia 1 stycznia 2024 r., jednak - co istotne - podwyższeniu uległa wyłącznie górna granica wysokości uposażenia, zaś dolna - na każdym stanowisku służbowym pozostała w dotychczasowej wysokości. Organ wyjaśnił również, że § 2 rozporządzenia nie wprowadza po stronie Szefa CBA obowiązku podwyższenia stawki uposażenia każdego funkcjonariusza o 20%, lecz jedynie obowiązek stosowania stawek w nowych granicach dla funkcjonariuszy pozostających w służbie od dnia 1 stycznia 2024 r. W związku z powyższy organ wskazał, że stawka uposażenia zasadniczego uzyskiwana przez stronę w dniu zwolnienia ze służby jest zgodna z przepisami prawa, albowiem mieści się w granicach stawki uposażenia przewidzianej na zajmowanym stanowisku służbowym w myśl rozporządzenia obowiązującego od dnia 1 stycznia 2024 r., w kształcie zmienionym rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 maja 2024 r., a więc nie zachodzi konieczność dostosowania uposażenia wnioskodawcy do obowiązujących przepisów prawa. W ocenie organu zawarte we wniosku żądanie zmiany obu decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. jest nie uzasadnione, gdyż decyzja personalna zwalniająca funkcjonariusza ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym nie jest aktem indywidualnym rozstrzygającym kwestię uposażenia funkcjonariusza, a wskazanie w niej wysokości stawki uposażenia jest wyłącznie czynnością techniczną ("zamieszczenia" w decyzji składników uposażenia na zajmowanym stanowisku służbowym), wynikającą z § 18 ust 2 pkt 7 rozporządzenia. Ponadto nie ma ona charakteru uznaniowego, gdyż zgodnie art. 64 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym Szef CBA jest związany, oświadczeniem funkcjonariusza o wystąpieniu ze służby. W związku z powyższym zdaniem organu nie można przyjąć, aby decyzja ta mogła podlegać zmianie w trybie art. 155 k.p.a., poprzez wskazanie innych wysokości składników uposażenia, niż te rzeczywiste na dzień zwolnienia ze służby. Jeśli natomiast chodzi o decyzję personalną ustalającą wysokość uposażenia wnioskodawcy na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, organ wyjaśnił że na dzień wydawania decyzji administracyjnej, była ona wydana w oparciu o aktualną i właściwą podstawę prawną a zmiana rozporządzenia w zakresie stawek uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy CBA nie determinuje zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a., lecz stanowi ewentualnie podstawę do wydania nowej decyzji personalnej ustalającej uposażenie funkcjonariusza na podstawie znowelizowanych przepisów, w określony sposób, z określonym dniem, a jeżeli tak wynika z przepisów rozporządzenia — także w sposób retroaktywny. Skarżąca pismem z dnia 18 listopada 2024 r. działając na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. wystąpiła do Szefa CBA o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc, że podstawową kwestią dla niniejszej sprawy jest odpowiedź na pytanie czy uposażenie byłych funkcjonariuszy Biura winno być zwiększone o 20% za okres od 1 stycznia 2024 r. do momentu zwolnienia ze służby, tak jak to zostało ustalone przez zapisy art. 9 ust. 2 lit. d i pkt 3 lit. a ustawy budżetowej na rok 2024 r., a ponadto wskazała, że Szef CBA jest zobowiązany do podwyższenia uposażeń wszystkim funkcjonariuszom pozostającym w służbie na dzień 1 stycznia 2024 r. niezależnie od tego czy w dniu wejścia w życie tego rozporządzenia pełnili służbę nadal czy też zostali z niej zwolnieni, gdyż ustawodawca opracowując ustawę budżetową na rok 2024 postanowił, że wynagrodzenie (uposażenie) osób zaliczanych do państwowej sfery budżetowej wymienionych w art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a tej ustawy winno być w 2024 r. zwiększone o 20 % . Po ponownym rozpatrzeniu całokształtu okoliczności sprawy Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2025 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję personalną, wskazując, że decyzja dotycząca zwolnienia ze służby rozstrzyga wyłącznie o rozwiązaniu stosunku służbowego w określonej dacie, a zamieszczenie w niej informacji o wysokości składników uposażenia ma wyłącznie charakter informacyjny, a zatem decyzja w przedmiocie zwolnienia ze służby nie kształtuje wysokości składników uposażenia. Organ w zaskarżonej decyzji podtrzymał swoje stanowisko, że wynikający z § 2 rozporządzenia zmieniającego obowiązek stosowania nowych stawek uposażenia zasadniczego przy ustalaniu wysokości uposażeń należnych funkcjonariuszom od dnia 1 stycznia 2024 r. nie wprowadza po stronie Szefa CBA obowiązku podwyższenia stawki uposażenia każdego funkcjonariusza o 20%, lecz jedynie obowiązek stosowania stawek w nowych granicach dla funkcjonariuszy pozostających w służbie od dnia 1 stycznia 2024 r. Organ II instancji ponadto wskazał, że w dniu zwolnienia ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym wnioskodawca zajmował stanowisko służbowe: “Ekspert" w Delegaturze Centralnego Biura Antykorupcyjnego w [...], z następującymi składnikami uposażenia: uposażenie zasadnicze obejmujące stawkę uposażenia zasadniczego w wysokości 9060 zł oraz kwotę stanowiącą 27% stawki uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, premię w wysokości 25% uposażenia zasadniczego, o którym mowa w pkt 1, a także dodatek specjalny w wysokości 5% uposażenia zasadniczego, o którym mowa w pkt 1. W związku z powyższym, w ocenie organu na dzień złożenia wniosku stawka uposażenia zasadniczego uzyskiwana przez wnioskodawcę w dniu zwolnienia ze służby jest zgodna z przepisami prawa, albowiem mieści się w granicach stawki uposażenia przewidzianej na zajmowanym stanowisku służbowym w myśl rozporządzenia obowiązującego od dnia 1 stycznia 2024 r., w kształcie zmienionym rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 maja 2024 r. Z tego względu, zdaniem Organu, już z przyczyn systemowych nie jest możliwe dokonanie żądanej zmiany żadnej z decyzji personalnych objętych treścią wniosku. Organ podsumowując powyższe rozważania uznał, że nie zaistniały żadne okoliczności obligujące Szefa CBA do wydania jakichkolwiek decyzji w przedmiocie zmiany uposażenia byłego funkcjonariusza. Pismem z dnia 18 lutego 2025 r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję personalną nr [...] z dnia [...] października 2024 r. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania - art. 155 k.p.a. – poprzez jego niezastosowanie i odmowę zmiany dot. M.R. decyzji personalnych w przedmiocie zwolnienia ze służby oraz w przedmiocie ustalenia wysokości Jej uposażania na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w taki sposób, określone tych decyzjach stawki uposażania zasadniczego zostały zwiększone o 20 % zgodnie z zapisami art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a ustawy budżetowej z dnia 18 stycznia 2024 r., pomimo, że takiej zmianie nie sprzeciwiały się przepisy szczególne i przemawiały za nią zarówno interes społeczny jak i słuszny interes strony. ewentualnie 2) naruszenie przepisów postępowania - art. 7 k.p.a. - poprzez nie podjęcie z urzędu wszelkich kroków niezbędnych dla załatwienia sprawy i nie wydanie nowej decyzji administracyjnej kształtującej uposażenie M.R. na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w taki sposób, aby jego wysokość została zwiększona o 20 % od 1 stycznia 2024 zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit d i pkt 3 lit. a Ustawy Budżetowej z dnia 18 stycznia 2024 r. w zw. z § 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 maja 2024 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biuro Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat (Dz. U. poz. 745) w sytuacji gdy przemawiał z tym zarówno interes społeczny jak i słuszny interes strony; 3) naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy - art 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a ustawy budżetowej z dnia 18 stycznia 2024 r. w zw. z § 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 maja 2024 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biuro Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lot (Dz. U. poz. 745 ) - poprzez ich niezastosowanie i nieukształtowanie stawki uposażenia zasadniczego skarżącej na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w taki sposób, aby jego wysokość została zwiększona o 20% od 1 dnia stycznia 2024 r. Jednocześnie skarżąca w skardze wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i nakazanie Organowi zmianę lub wydanie nowych decyzji personalnych kształtujących i określających uposażenie Skarżącej na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w taki sposób, aby określona w nich stawka uposażenia zasadniczego została zwiększona o 20 % od dnia 1 stycznia 2024 r. zgodnie z zapisami art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a ustawy budżetowej z dnia 18 stycznia 2024 r. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art.1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy możliwym było uwzględnienie wniosku strony i dokonanie zmiany kwestionowanej decyzji we wskazanym przez wnioskodawczynię trybie normy art.155 k.p.a. W ocenie tut. Sądu na w/postawione pytanie należało udzielić negatywnej odpowiedzi. W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga okoliczność, że postępowanie wszczęte na skutek wniosku o zmianę ostatecznej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. stanowi odrębne, samodzielne postępowanie administracyjne. Jego istotą jest jedynie ocena, czy w danej sprawie administracyjnej - uwzględniając ustalony stan faktyczny i prawny - występują szczególne przesłanki wskazane przez ustawodawcę, które uzasadniałyby uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej (patrz m.in. wyrok NSA z 23.04.2025r. sygn. akt III OSK 153/24). Badając sprawę w omawianym trybie organ może więc odnosić się wyłącznie do ustalonych już wcześniej faktów i do przepisów prawa obowiązujących w dacie wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wniosek strony z 27 września 2024 r. którym zainicjowano postępowanie w trybie art.155 K.p.a. skonstruowany zaś został w oparciu o treść rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 maja 2024r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie stawek uposażenia zasadniczego (...). Skoro więc inicjator postępowania, wywodził istnienie podstaw do zmiany ostatecznych decyzji w oparciu o akt prawny nieobowiązujący w dacie wydawania kwestionowanych rozstrzygnięć, organ postąpił poprawnie odmawiając uwzględnienia takiego żądania w niniejszym postępowaniu. Nie mógł przecież badać kwestionowanych rozstrzygnięć w odniesieniu do aktu prawnego, który nie obowiązywał w datach ich wydawania. Niezależnie od powyższego nie sposób też abstrahować od tego, że decyzja personalna zwalniająca funkcjonariusza ze służby nie rozstrzyga kwestii jego uposażenia a nawiązuje do niej wyłącznie informacyjne. Nie bez znaczenia pozostaje również to, że przepisy ustawy pragmatycznej nie przewidują po stronie funkcjonariusza uprawnienia do domagania się podwyższenia stawki uposażenia zasadniczego czy domagania się awansu. Te okoliczności również stały więc na przeszkodzie by uwzględnić wniosek strony. Na marginesie należało też przyznać rację organowi, że kwestionowane rozstrzygnięcie ustalające uposażenie, nie narusza ani interesu społecznego ani słusznego interesu strony, gdyż pozostaje w zgodzie również z aktualnie obowiązującym rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 maja 2024r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie stawek uposażenia zasadniczego (...). Przywołany akt prawny nie podwyższył bowiem minimalnej wysokości stawek przewidywanych w zmienionym rozporządzeniu. Stawki uwidocznione w kwestionowanych decyzjach odpowiadają więc wysokością również przepisom aktualnie obowiązującego rozporządzenia które je ustala. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024r. poz.935).