II SA/Wa 455/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Ewa Grochowska-Jung (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi Instytutu [...] im. W. S. [...] na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie przyznania kategorii naukowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego na rzecz skarżącego Instytutu [...] im. W. S. [...]kwotę 457 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją nr [...] z dnia [...] października 2013 r., na podstawie art. 42 ust. 3 w związku z art. 41 ust. 1 pkt 1 i art 47 ust 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. Nr 96, poz. 615 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), po rozpatrzeniu wniosku jednostki naukowej o przyznanie kategorii naukowej, przyznał wnioskodawcy Instytutowi [...] im. [...] [...] kategorię naukową B na okres do dnia przyznania kategorii naukowej na podstawie kolejnej kompleksowej oceny jakości działalności naukowej lub badawczo- rozwojowej jednostek naukowych przeprowadzonej w najbliższym terminie określonym przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego na podstawie § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie kryteriów i trybu przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym (Dz. U. poz. 877 i z 2013 r. poz. 191) i ogłoszonym w formie komunikatu, w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Ministra. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w wyniku porównania, na podstawie zależności określonej w ust 5 załącznika nr 8 do rozporządzenia, ustanowiona została ostateczna ocena Jednostki o wartości - 51,37 pkt. Na podstawie tej samej zależności, ostateczna ocena jednostki referencyjnej dla kategorii A ustalona została w wysokości -25,68 pkt, a dla jednostki referencyjnej dla kategorii B w wysokości - 84,44 pkt. Wobec powyższego ostateczna ocena Jednostki jest niższa od ostatecznej oceny jednostki referencyjnej dla kategorii naukowej A, ale wyższa od ostatecznej oceny jednostki referencyjnej dla kategorii naukowej B, co zgodnie z § 18 ust. 5 rozporządzenia stanowi podstawę do zaliczenia Jednostki do kategorii B. W dniu [...] listopada 2013 r., na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy, Jednostka wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa oraz art. 47 ust. 1 i 2 ustawy o zasadach finansowania nauki, decyzją z dnia [...] maja 2014 r. utrzymał w mocy swoją poprzedzającą decyzję. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi instytutu [...] im. [...] [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji z dnia [...] października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1488/14 uchylił zaskarzoną decyzję i stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu w całości. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego w żaden sposób nie ustosunkował się do zarzutów skarżącej wskazanych w wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W zaskarżonej decyzji odniesiono się bowiem jedynie do oceny w ramach kryterium IV "Pozostałe efekty działalności naukowej". Tymczasem w wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Instytut wskazał również, iż przyznanie mu niższej, niż dotychczas kategorii naukowej "B" było wynikiem niewłaściwego przyporządkowania Instytutu do Grupy Wspólnej Oceny. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego rozpatrując odwołanie nie odniósł się do tych zarzutów. Do zastrzeżeń tych nie odniósł się także Komitet Ewaluacji Jednostek Naukowych, podczas realizowania procedury wynikającej z treści art. 47 ustawy o zasadach finansowania nauki. To w ocenie Sądu spowodowało naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy i dotyczy to również przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Ponadto, w ocenie Sądu, w uzasadnieniu swojej decyzji Minister winien ustosunkować się także do ocen wyrażanych w punktach części składowych każdego z kryteriów, które obrazują pracę i oceny dokonań danej jednostki naukowej i nie wynikają z prostych przemnożeń np. liczby profesorskiej, ale dotyczą ocen o charakterze uznaniowym, gdy dana wartość punktowa może być zmienna w zależności od oceny dokonanej przez Komitet danego dokonania lub faktu. Innymi słowy, uzasadnienie decyzji nie może się sprowadzać do równania matematycznego w sytuacji, gdy u podstaw przypisania pewnych wartości punktowych występują niekiedy sytuacje, kiedy dana wartość jest zmienna i zostaje ustalana przez Komisję w zależności od jej arbitralnej oceny. W takiej sytuacji należy wskazać, czym kierowała się Komisja wydając taką, a nie inną ocenę. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa oraz art. 47 ust. 1 i 2 ustawy o zasadach finansowania nauki, decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. utrzymał w mocy swoją poprzedzającą decyzję z dnia [...] października 2013 r. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że wykonując wyrok WSA w zakresie ponownego rozpoznania sprawy, przekazał wniosek Jednostki do Komitetu, celem uzyskania opinii, o której mowa w art. 47 ust. 3 ustawy. Komitet w dniu [...] listopada 2015 r. na posiedzeniu plenarnym przyjął jako własną opinię przygotowaną przez Komisję. Komisja dokonała sprawdzenia wyników zdarzeń ewaluacyjnych w ramach kryteriów I-III oraz wyników oceny eksperckiej w zakresie kryterium IV i nie stwierdziła nieprawidłowości w tym zakresie. Komisja nie dopatrzyła się nieprawidłowości w przyznaniu 15 punktów w ramach kryterium IV na tle osiągnięć przedstawionych przez pozostałe jednostki naukowe w [...]. W związku z tym zdaniem Komisji, punktację w tym kryterium należy utrzymać. W opinii stwierdzono także, iż zarzut sformułowany we wniosku Jednostki, że przyporządkowano ją do niewłaściwej GWO, należy uznać za bezpodstawny, gdyż [...] jest istotnym, lecz - zgodnie z określeniem zastosowanym we wniosku Jednostki - "niszowym" kierunkiem badań w ramach dyscypliny naukowej [...]. [...] nie jest samodzielną dyscypliną naukową w świetle przepisów wydanych na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2014 r. poz. 1852 oraz z 2015 r. poz. 249). Nie ma zatem podstaw do utworzenia odrębnej GWO. Jednostka była oceniana w GWO [...], co oznacza, że była klasyfikowana razem z innymi instytutami Polskiej Akademii Nauk pracującymi w dziedzinie nauk [...]. W konkluzji opinii stwierdzono, że zaskarżona decyzja o przyznaniu Jednostce kategorii naukowej B powinna być utrzymana w mocy. Jednocześnie Minister poddał analizie dokumentację kompleksowej oceny Jednostki w celu rozpatrzenia zarzutów i argumentów sformułowanych przez nią we wniosku wprowadzonym do systemu. Analizie zostało poddane także stanowisko wobec każdego z zarzutów, umieszczone w systemie w ramach rozpatrywania wniosku po raz pierwszy, stanowiące szczegółowe uzasadnienie decyzji Ministra z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], udostępnione Jednostce w dacie wydania tej decyzji. Odnosząc się do zarzutu Jednostki dotyczącego przyporządkowania jej do GWO [...], organ stwierdził, że w ustawie nie występuje pojęcie Grup Wspólnej Oceny (GWO), które stanowią tylko jeden z elementów obejmujących realizację przez Ministra delegacji ustawowej zawartej w art. 44 ust. 2 ustawy i dotyczącej określenia w drodze rozporządzenia kryteriów i trybu przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym, w szczególności sposobu przeprowadzania kompleksowej oceny jakości działalności naukowej lub badawczo-rozwojowej jednostek naukowych. Sposób przeprowadzania kompleksowej oceny, polegający na porównywaniu parami w każdej GWO jednostek naukowych ocenionych wcześniej przy zastosowaniu kryteriów, o których mowa w § 6 rozporządzenia, uwzględnia specyfikę każdej z grup dziedzin nauki, o których mowa w art. 39 pkt 2-5 ustawy, poprzez zastosowanie odpowiednich kryteriów doboru jednostek do GWO. Natomiast zróżnicowanie wielkości jednostek naukowych jest uwzględniane w kompleksowej ocenie przez wykorzystanie do ustalania jej wyników ww. liczby N. W każdej GWO znajdują się jednostki naukowe tylko jednego rodzaju spośród wymienionych w ustawie: instytuty naukowe [...], podstawowe jednostki organizacyjne uczelni, instytuty badawcze i jednostki naukowe, o których mowa w art. 2 pkt 9 lit. f ustawy. Dalej organ stwierdził, że przygotowując projekt składu GWO Komitet zastosował w zakresie kwalifikacji dziedzinowej następujące kryteria: dyscypliny, w których jednostka naukowa ma uprawnienia do nadawania stopni naukowych; jeśli to kryterium nie jest rozstrzygające lub nie ma zastosowania, to kolejnym kryterium są dyscypliny, w których kadra naukowa posiada stopnie naukowe; kolejnym kryterium są dziedziny czasopism naukowych, w których pracownicy jednostki opublikowali [...] prac. Przynależność jednostek naukowych do jednego z wydziałów Polskiej Akademii Nauk nie była kryterium ich przyporządkowywania do poszczególnych GWO, jak twierdzi Jednostka we wniosku. Ponadto organ podkreślił, że zgodnie z przepisami § 16 rozporządzenia jednostka mogła zgłosić po opublikowaniu projektu składów GWO oraz wnioskować o zmianę zespołu ewaluacji przeprowadzającego ocenę jednostki naukowej ze względu na charakter osiągnięć naukowych lub twórczych oraz innych efektów działalności naukowej lub badawczo-rozwojowej tej jednostki . Jednostka nie skorzystała jednak z takiej możliwości. Także zespół przeprowadzający kompleksową ocenę jednostki na podstawie danych zawartych w jej ankiecie także nie znalazł podstaw do wystąpienia do Komitetu z wnioskiem o zmianę przyporządkowania do GWO [...]. Odnosząc się natomiast do odwołania Jednostki od oceny IV kryterium i wniosku o przyznanie oceny w wysokości 90 pkt. organ stwierdził, że ponowna analiza dziesięciu opisów osiągnięć zamieszczonych w ankiecie i poddanych ocenie eksperckiej przez Zespół w ramach kryterium IV potwierdza zasadność opinii zamieszczonej w systemie przez Komitet jako uzasadnienia odrzucenia powyższego wniosku. Opisy podanych innych szczególnych osiągnięć mają bowiem charakter bardzo ogólny - zastrzeżenie to odnosi się zwłaszcza do opisów wyników badań naukowych prowadzonych w jednostce. Jako jedno ze szczególnych swoich osiągnięć jednostek podaje analizy [...], prowadzone w latach 1978/79 oraz 2007/2008, a więc znacznie wcześniej przed ocenianym okresem. Osiągnięcie to ma ponadto charakter szczegółowego badania naukowego. Podobne zastrzeżenia dotyczą podanych pozostałych szczegółowych przykładów prac badawczych. Czasopismo wydawane przez jednostkę nie uzyskało jeszcze istotnego znaczenia międzynarodowego (ma 15 punktów na liście A). Ocena w kryterium IV ma charakter ekspercki i zarówno w pierwszym jak i drugim etapie (odwołaniu) obejmuje cały zakres osiągnięć ocenianych jednostek, zwracając uwagę na wyjątkowy charakter tych osiągnięć, a nie jedynie wartości o charakterze liczbowym czy opisowym Organ wskazał jednak, że w trakcie ponownej oceny osiągnięć przedstawionych przez Jednostkę w ramach kryterium IV przeprowadzona została symulacja obliczenia ostatecznej oceny Jednostki oraz ostatecznych ocen jednostek referencyjnych - przy zastosowaniu metody porównań parami wyników wszystkich jednostek naukowych w GWO [...], według algorytmu określonego w załączniku nr 8 do rozporządzenia - w wypadku przyznania Jednostce w ramach kryterium IV oceny w wysokości wnioskowanej przez nią we wniosku, tj. 90 pkt. Wyniki symulacji są następujące: wartość ostatecznej oceny Jednostki wynosi -36,45, jednostki referencyjnej dla kategorii A -26,79, a dla jednostki referencyjnej dla kategorii B - 85,61. Zatem ostateczna ocena Jednostki pozostawałaby niższa od ostatecznej oceny jednostki referencyjnej dla kategorii naukowej A i jednocześnie wyższa od ostatecznej oceny jednostki referencyjnej dla kategorii naukowej B, co zgodnie z § 18 ust. 5 rozporządzenia stanowi podstawę do zaliczenia Jednostki do kategorii B. W odniesieniu do pozostałych zarzutów i postulatów wprowadzonych przez Jednostkę do systemu w ramach wniosku, a dotyczących poszczególnych kryteriów i parametrów oceny, Minister stwierdził, iż zostały one rozpatrzone i zaopiniowane w systemie przez Komitet w sposób właściwy. Z uwagi na złożoność i obszemość tych adnotacji nie będą one przytoczone w niniejszej decyzji, natomiast pozostają dostępne dla Jednostki w systemie, stanowiąc szczegółową część uzasadnienia decyzji. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi Instytutu [...] im. [...] [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji z dnia [...] października 2013 r. W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzucił organowi niezastosowanie się do wytycznych Sądu zawartych w wyroku z dnia 13 kwietnia 2015 r. Dalej stwierdziła, że celem parametryzacji jednostek naukowych jest kompleksowa ocena jakości działalności naukowej jednostki naukowej. Dlatego też ocena powinna być przeprowadzona rzetelnie i sprawiedliwie. Temu celowi powinno służyć całe postępowanie w sprawie kategoryzacji, które powinno być prowadzone na podstawie wyników oceny poziomu naukowego przeprowadzonych badań oraz ich efektów. Jednak, w ocenie skarżącej, ocena działalności naukowej ma sens jedynie wówczas, gdy porównuje się ze sobą działalność jednostek porównywalnych, a więc maksymalnie podobnych w zakresie profilu badań i wielkości. Tymczasem organ wypacza rzeczywisty obraz jakości działalności naukowej Instytutu [...]. Główną tego przyczyną jest niewłaściwy dobór jednostek do GWO [...]. Skarżąca podkreślił, że dla właściwej oceny prawidłowości działania organu rozpatrującego wniosek skarżącego należy przeanalizować zgodność ustalenia składu Grupy Wspólnej Oceny jednostek naukowych, w której dokonywana była ocena (grupa [...]) z wymogami przywołanych wyżej przepisów. Do Grupy Wspólnej Oceny [...] zaliczono 17 placówek [...]. W szczególności kontroli sądowej należy poddać spełnienie następujących kryteriów: 1) wielkość jednostki. 2) profil naukowy jednostki, 3) rodzaj jednostki, Podkreśliła, że kluczowym dla ustalenia bezwzględnej wartości ocen jednostki referencyjnej jest dobór konkretnych jednostek naukowych do danej grupy. Zwróciła też uwagę na niespójność zasad, jakimi kierował się organ administracji dokonując oceny wartości punktowej w trybie przewidzianym w § 14 rozporządzenia z doborem jednostek do Grupy Wspólnej Oceny. W odpowiedzi na skargę Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o jej oddalenie. Podkreślił prawidłowość oceny Instytutu dokonanej przez Komitet i związania Ministra rezultatami tej oceny oraz szczegółowo odpowiedział na zarzuty skargi dotyczące przyporządkowania skarżącej do GWO [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Oznacza to, iż sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa. Rozpatrywana pod tym kątem skarga Instytutowi [...] im. [...] zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność), zostało uznane za błędne. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (por. A. Kabat "Komentarz do art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M Niezgódka - Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", publ. LEX nr 99935). W ocenie Sądu, organ nie wykonał wytycznych Sądu zawartych w wyroku z dnia 13 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1488/14. W wyroku tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że "stosownie do treści art. 15 kpa, postępowanie jest dwuinstancyjne. Z kolei w myśl art 47 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. Nr 96, poz. 615 ze zm.), minister przyznaje kategorię naukową jednostkom naukowym w drodze decyzji, zaś według art. 107 § 1 kpa, decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Ponadto zgodnie z art. 127 § 3 in fine kpa, do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się przepisy dotyczące odwołań od decyzji, co oznacza, ze orzekając w sprawie z tego wniosku organ jest zobowiązany do ponownego, merytorycznego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie oraz do ustosunkowania się do wszystkich zarzutów i argumentów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (...). Natomiast brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego rozstrzygnięcia powoduje, iż decyzja o charakterze mieszanym nosi cechy dowolności, co - w ocenie Sądu - miało miejsce w niniejszej sprawie. Mianowicie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego w żaden sposób nie ustosunkował się do zarzutów wprowadzonych przez skarżącą do systemu we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (...). We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Instytut [...] im. [...] wskazał również, iż przyznanie mu niższej, niż dotychczas kategorii naukowej "B" było wynikiem niewłaściwego przyporządkowania instytutu do Grupy Wspólnej Oceny. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego rozpatrując odwołanie nie odniósł się do tych zarzutów. Do zastrzeżeń tych nie odniósł się także Komitet Ewaluacji Jednostek Naukowych, podczas realizowania procedury wynikającej z treści art. 47 ustawy o zasadach finansowania nauki. Zatem do zarzutu Instytutu, niewłaściwego przyporządkowania do GWO [...] i oceny czy zarzut ten miał wpływ na wynik sprawy, powinno odnosić się uzasadnienie zaskarżonej decyzji. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie jest wystarczające lakoniczne przywołanie w tej materii przepisu § 16 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 lipca 2012 r w sprawie kryteriów i trybu przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym, albowiem przepis ten posiada kilka trybów rozpatrywania zagadnienia niewłaściwego przyporządkowania danej jednostki naukowej do GWO, a nadto, aby wyjaśnić ten problem należało szczegółowo odnieść się do wszystkich czterech aspektów zakwalifikowania Instytutu, podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponieważ zagadnienia tego nie wyjaśniono w należyty sposób w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz nie odniesiono się do niego w uchwale Komitetu Ewaluacji Jednostek Naukowych, stanowiącego podstawę merytoryczną dla wydania ostatecznego rozstrzygnięcia, dlatego skarga zarzucająca organowi niniejsze uchybienie jest zasadna. Wobec powyższego Sąd doszedł do przekonania, że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy i dotyczy to również przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę kwestia niewłaściwego przyporządkowania skarżącej do GWO [...] i oceny, czy zarzut ten miał wpływ na wynik sprawy, nie została przez organ wystarczająco wyjaśniona. Organ stwierdził co prawda, że przygotowując projekt składu GWO Komitet zastosował w zakresie kwalifikacji dziedzinowej następujące kryteria: dyscypliny, w których jednostka naukowa ma uprawnienia do nadawania stopni naukowych; jeśli to kryterium nie jest rozstrzygające lub nie ma zastosowania, to kolejnym kryterium są dyscypliny, w których kadra naukowa posiada stopnie naukowe; kolejnym kryterium są dziedziny czasopism naukowych, w których pracownicy jednostki opublikowali [...] prac. Przynależność jednostek naukowych do jednego z wydziałów [...] nie była kryterium ich przyporządkowywania do poszczególnych GWO, jak twierdzi Jednostka we wniosku. Jednakże danych tych (kryteriów) nie przełożył na konkretne przykłady związane z Jednostką i nie porównał ich do innych Jednostek, które znalazły się w tej samej GWO. Zatem oprócz ogólnych informacji, dotyczących utworzenia GWO, organ nadal nie wyjaśnił dlaczego skarżąca Jednostka znalazła się w tej konkretnej GWO. Tymczasem w zakresie tym skarżąca przedstawiła konkretne zarzuty, wskazała dlaczego w jej ocenie została nieprawidłowo zakwalifikowana do GWO. Zatem w ocenie Sądu do tych okoliczności organ winien szczegółowo się odnieść i przedstawić własne stanowisko. W zaskarżonej decyzji organ stwierdził, że o profilu naukowym jednostki naukowej świadczy dyscyplina naukowa, w której jednostka naukowa prowadzi badania naukowe lub prace badawczo-rozwojowe, w ocenie organu, [...] a jest kierunkiem badań w ramach dyscypliny naukowej [...], w dziedzinie nauk [...], zatem nie było błędem przyporządkowanie Jednostki do GWO, do której włączone zostały wszystkie oceniane instytuty naukowe [...] prowadzące badania w dziedzinie nauk [...]. W ocenie Sądu takie stwierdzenie jest niewystarczające. Biorąc bowiem pod uwagę dotychczasowe postępowanie administracyjne w sprawie ale także stanowisko skarżącej zaprezentowane w skardze w sprawie II SA/Wa 1488/14, w całości podtrzymane w niniejszej sprawie, organ winien w pierwszej kolejności ocenić i przekonująco wyjaśnić w zaskarżonej decyzji, dlaczego przyporządkowanie skarżącej Jednostki do GWO jest prawidłowe, dlaczego nie można było przyporządkować Jej do innej Grupy, albo na potrzeby dokonania Jej oceny utworzyć inna grupę. Tych wszystkich elementów w zaskarżonej decyzji zabrakło. Nie oznacza jednak, że organ nie mógł wyjaśnić tych okoliczności wcześniej, ponieważ w odpowiedzi na skargę podejmuje szczegółową polemikę z zarzutami skargi, będącymi, jak wspomniano powyżej, w większości powtórzeniem zarzutów kierowanych już wcześniej w stosunku do wydanych w sprawie decyzji. Przy czym, jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku w sprawie II SA/Wa 1488/14 argumentacja organu przedstawiona w odpowiedzi na skargę nie może uzupełniać zaskarżonej decyzji. Konkludując w ocenie Sądu Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego nie wykonał wytycznych Sądu zawartych w wyroku z dnia 13 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1488/14, nie ocenił i nie wyjaśnił w sposób wystarczający dlaczego skarżąca została zakwalifikowana do GWO [...], a tym samym nie ocenił czy miało to wpływ na wynik sprawy i jaki. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł w myśl art. 200 cytowanej ustawy.