II SA/Wa 457/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Danuta Kania, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), , Protokolant specjalista Maryla Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji oddala skargę A. Z, (dalej, jako: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego (dalej, jako: Szef CBA lub organ) z dnia [...] stycznia 2025 r., utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] października 2024 r., którą po rozpatrzeniu wniosku skarżącej z dnia [...] września 2024 r. w sprawie zmiany ostatecznych decyzji administracyjnych dotyczących skarżącej poprzez zwiększenie o 20% stawki uposażenia zasadniczego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym: 1. odmówiono zmiany decyzji personalnej Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2023 r. w sprawie zwolnienia ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, 2. odmówiono zmiany decyzji personalnej Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego nr [...] z dnia [...] października 2023 r. w sprawie ustalenia wysokości uposażenia skarżącej na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że skarżącą zwolniono ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym w dniu [...] stycznia 2024 r. na mocy decyzji personalnej Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego nr [...]. W tej decyzji personalnej wskazano ostatnio zajmowane stanowisko służbowe - [...] oraz stawkę uposażenia zasadniczego, wraz z innymi składnikami uposażenia funkcjonariusza na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Organ wskazał, że decyzja dotycząca zwolnienia ze służby rozstrzyga wyłącznie o rozwiązaniu stosunku służbowego w określonej dacie. Zamieszczenie w niej informacji o wysokości składników uposażenia ma wyłącznie charakter informacyjny, a zatem decyzja w przedmiocie zwolnienia ze służby nie kształtuje wysokości składników uposażenia. Wysokość stawki uposażenia zasadniczego przysługująca skarżącej w dniu zwolnienia ze służby została ustalona decyzją Szefa CBA nr [...] z dnia [...] października 2023 r. Obie decyzje personalne oparto na właściwej oraz aktualnej w dniu ich wydania podstawie prawnej. Żadna z nich nie została zaskarżona, w konsekwencji powyższego uzyskały one walor decyzji ostatecznych i zostały wykonane. Odnosząc się do żądania skarżącej organ podniósł, że rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 maja 2024 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat (Dz. U. poz. 745, dalej, jako: rozporządzenie zmieniające) wprowadza wprawdzie w § 2 wsteczną moc obowiązywania, tj. stawki uposażenia zasadniczego określone, w załączniku do rozporządzenia stosuje się przy ustalaniu wysokości uposażeń należnych funkcjonariuszom Centralnego Biura Antykorupcyjnego od dnia 1 stycznia 2024 r. jednak podwyższeniu ulega wyłącznie górna granica wysokości uposażenia, zaś dolna - na każdym stanowisku służbowym pozostała w dotychczasowej wysokości. Organ podtrzymał swoje stanowisko, że wynikający z § 2 rozporządzenia zmieniającego obowiązek stosowania nowych stawek uposażenia zasadniczego przy ustalaniu wysokości uposażeń należnych funkcjonariuszom od dnia 1 stycznia 2024 r. nie wprowadza po stronie Szefa CBA obowiązku podwyższenia stawki uposażenia każdego funkcjonariusza o 20%, lecz jedynie obowiązek stosowania stawek w nowych granicach dla funkcjonariuszy pozostających w służbie od dnia 1 stycznia 2024 r. Należy zauważyć, że możliwość podniesienia uposażenia, wbrew twierdzeniom strony, nie może być utożsamiana z prawnym obowiązkiem leżącym po stronie Szefa CBA, lecz winna być oceniana w świetle zasady podległości służbowej i autonomii decyzyjnej Szefa CBA w przedmiocie kształtowania polityki kadrowej oraz polityki wynagradzania w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Organ stoi bowiem na stanowisku, że w obecnie obowiązującymi stanie prawnym funkcjonariuszowi CBA (jak również byłemu funkcjonariuszowi CBA) nie przysługuje roszczenie o awans na wyższy stopień służbowy lub o podwyższenie wysokości stawki uposażenia zasadniczego, o ile ustalone wobec funkcjonariusza uposażenie mieści się w granicach wyznaczonych przepisami ustawy o CBA oraz wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych. Dalej Szef CBA podał, że skarżąca w dniu zwolnienia ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym zajmowała stanowisko służbowe "[...]" w Departamencie Analiz Centralnego Biura Antykorupcyjnego, z następującymi składnikami uposażenia: 1. uposażenie zasadnicze obejmujące stawkę uposażenia zasadniczego w wysokości 7120 zł oraz kwotę stanowiącą 20% stawki uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, 2. premię w wysokości 13% uposażenia zasadniczego, o którym mowa w pkt 1, 3. dodatek specjalny w wysokości 15% uposażenia zasadniczego, o którym mowa w pkt 1, a także 4. dodatek stołeczny w wysokości 31,50% kwoty bazowej, której wysokość ustalono według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa. Zgodnie z tabelą stawek uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy CBA, stanowiącą załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 października 2010 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat (Dz. U. z 2022 r. poz. 2396 z późn. zm., dalej, jako: rozporządzenie z 2010 r.), w kształcie obowiązującym w dniu rozpoznawania wniosku, na stanowisku służbowym "[...]" ustawodawca przewidział stawkę uposażenia zasadniczego w wysokości od 6850 zł do 9000 zł. Organ wskazał, że stawka uposażenia zasadniczego uzyskiwana przez skarżącą w dniu zwolnienia ze służby jest zgodna z przepisami prawa, albowiem mieści się w granicach stawki uposażenia przewidzianej na zajmowanym stanowisku służbowym w myśl rozporządzenia obowiązującego od dnia 1 stycznia 2024 r., w kształcie zmienionym rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 maja 2024 r., a więc nie zachodzi konieczność dostosowania uposażenia skarżącej do obowiązujących przepisów prawa, w konsekwencji czego zastosowanie mają zasady ogólne kształtowania polityki kadrowej i wynagradzania funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego mieszczące się w ramach podległości służbowej, opisane w ustawie oraz rozporządzeniu w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy CBA. Z tego względu, zdaniem organu, już z przyczyn systemowych nie jest możliwe dokonanie żądanej zmiany żadnej z decyzji personalnych objętych treścią wniosku. Szef CBA przytoczył następnie art. 155 K.p.a. i odniósł się do kwestii interesu społecznego i słusznego interesu strony, a także wskazał, że zmianie w trybie tego przepisu podlegają jedynie decyzje uznaniowe oraz, że tryb zmiany decyzji przewidziany w art. 155 K.p.a. nie może być stosowany w sytuacji zmiany stanu faktycznego lub stanu prawnego. Mając powyższe na względzie Szef CBA podniósł, że w odniesieniu do decyzji personalnej Szefa CBA nr [...] z dnia [...] grudnia 2023 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, to zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego (Dz. U. z 2015 r. poz. 503) stosunek służbowy ulega rozwiązaniu z dniem określonym w decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby, zaś w myśl § 18 ust. 2 pkt 7 rozporządzenia - w decyzji tej zamieszcza się grupę zaszeregowania, wysokość stawki uposażenia zasadniczego i premii oraz informację o przyznanych świadczeniach pieniężnych i ich wysokości. Zdaniem organu, decyzja personalna zwalniająca funkcjonariusza ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym nie jest aktem indywidualnym rozstrzygającym kwestię uposażenia funkcjonariusza, a wskazanie w niej wysokości stawki uposażenia jest wyłącznie czynnością techniczną ("zamieszczenia" w decyzji składników uposażenia na zajmowanym stanowisku służbowym), wynikającą z przytoczonych przepisów rozporządzenia. Ponadto, decyzja w zakresie zwolnienia funkcjonariusza ze służby nie ma charakteru uznaniowego, albowiem zgodnie z art. 64 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 712) Szef CBA jest związany oświadczeniem funkcjonariusza o wystąpieniu ze służby, zaś zakres uznaniowości organu obejmuje wyłącznie termin zwolnienia ze służby (do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby przez funkcjonariusza). W konsekwencji powyższego, zdaniem organu, nie sposób, przyjąć, aby decyzja ta mogła podlegać zmianie w trybie art. 155 K.p.a. Organ podkreślił, że po wydaniu decyzji o zwolnieniu ze służby mogą ulec zmianie składniki uposażenia np. zmianie może ulec: kwota stawki uposażania z tytułu wysługi lat, wysokość premii czy dodatku specjalnego. Wystąpienie zmian wysokości składników uposażenia po dacie wydania decyzji o zwolnieniu ze służby nie skutkuje konicznością dokonania zmiany decyzji personalnej wydanej w tej materii. Istotą jej jest wyłącznie rozstrzygnięcie kwestii zwolnienia funkcjonariusza CBA ze służby w określonej dacie. Odnosząc się do decyzji personalnej Szefa CBA nr [...] z dnia [...] października 2023 r. ustalającej wysokość uposażenia skarżącej na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym (pkt 2 wniosku) Szef CBA wskazał, że na dzień wydawania decyzji administracyjnej, była ona wydana w oparciu o aktualną i właściwą podstawę prawną, a zmiana rozporządzenia w zakresie stawek uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy CBA nie determinuje zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 155 K.p.a. Jak uzasadniono powyżej, tryb zmiany decyzji przewidziany w art. 155 K.p.a. nie może być bowiem stosowany w sytuacji zmiany stanu prawnego lub stanu faktycznego. Z tym rozstrzygnięciem skarżąca nie zgodziła się i działając przez pełnomocnika wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i nakazanie organowi zmianę lub wydanie nowych decyzji personalnych kształtujących i określających uposażenie skarżącej na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w taki sposób, aby określona w nich stawka uposażenia zasadniczego została zwiększona o 20 % od dnia 1 stycznia 2024 r. zgodnie z zapisami art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a ustawy budżetowej z dnia 18 stycznia 2024 r. Nadto wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania - art. 155 K.p.a.- poprzez jego niezastosowanie i odmowę zmiany decyzji personalnych w przedmiocie zwolnienia ze służby oraz w przedmiocie ustalenia wysokości uposażania na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w taki sposób, określone tych decyzjach stawki uposażania zasadniczego zostały zwiększone o 20 % zgodnie z zapisami art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a ustawy budżetowej z dnia 18 stycznia 2024 r., pomimo, że takiej zmianie nie sprzeciwiały się przepisy szczególne i przemawiały za nią zarówno interes społeczny jak i słuszny interes strony, ewentualnie 2. naruszenie przepisów postępowania - art. 7 K.p.a. poprzez nie podjęcie z urzędu wszelkich kroków niezbędnych dla załatwienia sprawy i nie wydanie nowej decyzji administracyjnej kształtującej uposażenie skarżącej na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w taki sposób, aby jego wysokość została zwiększona o 20 % od 1 stycznia 2024 zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a ustawy budżetowej z dnia 18 stycznia 2024 r. w zw. z § 2 rozporządzenia zmieniającego w sytuacji gdy przemawiał z tym zarówno interes społeczny jak i słuszny interes strony; 3. naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy - art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a ustawy budżetowej z dnia 18 stycznia 2024 r. w zw. z § 2 rozporządzenia zmieniającego - poprzez ich niezastosowanie i nie ukształtowanie stawki uposażenia zasadniczego skarżącej na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w taki sposób, aby jego wysokość została zwiększona o 20% od 1 dnia stycznia 2024 r. W uzasadnieniu skargi przedstawiono szczegółową argumentację na poparcie stawianych zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 155 K.p.a., decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Z cytowanego przepisu wynika, że dla zmiany lub uchylenia decyzji, na mocy której strona nabyła prawo (lub nałożono na nią obowiązek), łącznie muszą być spełnione przesłanki: istnienie decyzji ostatecznej, za jej uchyleniem lub zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, zgoda strony na zmianę lub uchylenie decyzji, brak przeciwwskazań w przepisach ustaw szczególnych. Przedmiotem takiego postępowania nie jest więc merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej pod kątem spełnienia wymienionych wyżej warunków. Brak spełnienia któregokolwiek z nich, wklucza uwzględnienie wniosku i dokonanie zmiany decyzji. Istotą postępowania w trybie art. 155 K.p.a. jest bowiem sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 K.p.a. uwarunkowana jest zatem prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 K.p.a. nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 586/06). Jak stwierdzono w wyroku NSA z dnia 12 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 1388/99, i które to stanowisko zostało utrwalone w późniejszym orzecznictwie, w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 155 K.p.a. organ administracji nie stosuje prawa materialnego. Celem tego postępowania, będącego samodzielnym postępowaniem administracyjnym, jest ustalenie, czy zachodzą przesłanki do uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej określone w art. 155 K.p.a. oraz czy ewentualnemu uchyleniu lub zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2025 r., sygn. akt III OSK 153/24). Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 19 marca 2022 r., sygn. akt II OSK 1937/22, słuszny interes strony w rozumieniu art. 155 K.p.a. musi mieć oparcie w obowiązujących przepisach prawa oraz nie może być postrzegany jako każdy interes strony, sprowadzający się do chęci uzyskania rozstrzygnięcia organu o treści zgodnej z wolą strony. Za uchyleniem lub zmianą decyzji ma przemawiać obiektywna, społeczna akceptacja dla takiego wyjątkowego działania organu, a nie jedynie subiektywne przekonanie strony o słuszności swojej potrzeby (por. wyroki NSA z dnia 12 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 561/14 i z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 650/19 [za:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz 2024, wyd/el), że słuszny interes strony nie może stać w kolizji z interesem społecznym. Słuszny interes strony to bowiem interes zgodny z prawem i zasadami współżycia społecznego, a modyfikacja stosunku administracyjnego musi być społecznie akceptowalna i godna wsparcia ze strony Państwa. Ustawodawca celowo użył dodatkowego określenia interesu strony mającego przemawiać za zmianą ostatecznej decyzji, mianowicie słowa "słuszny", aby wykluczyć zmianę takiej decyzji tylko dlatego, że jest to w interesie strony (por. wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2023 r., sygn. akt II OSK 2870/20). Istotne jest również, iż decyzja wydana w trybie art. 155 K.p.a. jest decyzją uznaniową, co oznacza, że do organu rozstrzygającego należy ocena w konkretnej sprawie, czy istnieją podstawy do uchylenia lub zmiany decyzji, jak też wybór jednego z możliwych rozwiązań (por. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK 2482/22). Pierwsza z objętych wnioskiem z dnia [...] września 2024 r. decyzji - decyzja personalna z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...] o zwolnieniu skarżącej ze służby w CBA została wydana na podstawie art. 64 ust. 3 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. W myśl tego przepisu, funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza CBA ze służby na jego żądanie jest decyzją deklaratoryjną. Organ jest związany oświadczeniem woli funkcjonariusza, a jego decyzja poświadcza, iż funkcjonariusz skutecznie złożył oświadczenie woli o rezygnacji ze służby. Jedynym elementem prawotwórczym tej decyzji jest określenie daty zwolnienia ze służby, zastrzeżonej jednakże przez ustawę o CBA maksymalnym terminem trzymiesięcznym (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2023 r., sygn. akt III OSK 245/22). Tryb nadzwyczajny z art. 155 K.p.a. nie znajduje zastosowania do decyzji deklaratoryjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 480/23, wyrok NSA z 1 czerwca 2023 r. sygn. akt III OSK 2299/21). Ma też rację organ, iż omawiana decyzja nie rozstrzyga kwestii uposażenia skarżącej. Stosownie do treści § 18 ust. 2 pkt 7 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego (Dz. U. z 2015 r. poz. 503), w decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby zamieszcza się grupę zaszeregowania, wysokość stawki uposażenia zasadniczego i premii oraz informację o przyznanych świadczeniach pieniężnych i ich wysokości, co jest zabiegiem stricte technicznym, a nie merytorycznym. Wysokość uposażenia skarżącej na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym ustala druga z decyzji objętych wnioskiem z dnia [...] września 2024 r., tj. decyzja personalna z dnia [...] października 2023 r. nr [...]. W kwestii żądania zmiany ww. decyzji, prawidłowo Szef CBA uznał, że zmiana stanu prawnego poprzez nowelizację rozporządzenia z 2010 r., a konkretnie (stanowiącej do niego załącznik) tabeli określającej stawki uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy CBA na poszczególnych stanowiskach służbowych wymaga dokonania konkretyzacji w postaci wydania przez organ indywidualnego aktu ustalającego nową wysokość uposażenia zasadniczego danego funkcjonariusza, w zakresie mieszczącym się w granicach wynikających z nowego brzmienia przepisów prawa. Natomiast tryb zmiany decyzji przewidziany w art. 155 K.p.a. nie może być stosowany w przypadku zmiany stanu prawnego lub stanu faktycznego. Nadto zmiana ww. decyzji personalnych w trybie art. 155 K.p.a. byłaby sprzeczna z interesem społecznym tożsamym z interesem służby, skutkując zmianą rozstrzygnięć prawidłowych i zgodnych z tym interesem. Trafnie zauważa w tym aspekcie Szef CBA, iż przyznanie skarżącemu dwudziestoprocentowej podwyżki stanowiłoby podwójne podwyższenie świadczenia, przekładające się bezpośrednio na wysokość przysługującej odprawy oraz wysokość emerytury, co nie było przewidziane w ustawy budżetowej oraz stałoby w sprzeczności z względami słuszności i sprawiedliwości, prowadząc do uprzywilejowania funkcjonariuszy, którzy zrezygnowali z pełnienia służby, względem tych, którzy w służbie pozostali. Ponadto Sąd aprobuje pogląd organu, że § 2 rozporządzenia zmieniającego nie kreuje obowiązku podwyższenia stawki uposażenia każdego funkcjonariusza o 20%, lecz oznacza obowiązek stosowania stawek w nowych granicach od 1 stycznia 2024 r. "Istniejąca możliwość" podniesienia uposażenia, o której jest mowa w uzasadnieniu projektu rozporządzenia zmieniającego oznacza okoliczność pozostającą w autonomii decyzyjnej Szefa CBA w zakresie kształtowania polityki kadrowej oraz polityki wynagradzania w CBA, wynikającej ze stosunków podległości służbowej. W ramach hierarchii służbowej właściwi przełożeni są uprawnieni do decydowania o mianowaniu funkcjonariuszy na stanowiska służbowe oraz ich awansach na wyższe stanowiska służbowe, zaś funkcjonariuszom nie przysługują roszczenia o awans czy podwyższenie wynagrodzenia. Zasadnie też organ wskazał, iż przepisy ustawy budżetowej nie stanowią samodzielnej podstawy do podwyższenia stawki uposażenia zasadniczego, a więc nie wprowadzają żadnego automatyzmu, lecz wymagają konkretyzacji poprzez podjęcie przez Szefa CBA stosownych decyzji kadrowych w indywidualnych sprawach każdego z funkcjonariuszy w ramach stosunku podległości służbowej. To organ jest dysponentem środków budżetowych w ramach obowiązujących przepisów prawa, w tym dyscypliny finansów publicznych. Nie podzielając zarzutów skargi, Sąd stwierdza, że wydane w obu instancjach decyzje Szefa CBA odpowiadają prawu. Zaprezentowana w nich argumentacja jest logiczna, klarowna i spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Sąd nie dostrzegł w zaskarżonej (jak i poprzedzającej ją) decyzji uchybień skutkujących konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.