II SA/Wa 458/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.) Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska Janusz Walawski Protokolant specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2011 r. sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści na wniosek z dnia 21 września 2010 r. 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości. W piśmie z dnia z dnia 21 września 2010 r., skierowanym do Dyrektora Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej, A. P. wskazał, iż w dniu 16 lipca 2010 r., w oparciu o przepis art. 217 § 1 i § 2 oraz § 3 k.p.a. oraz art. 218 § 1 k.p.a. zwrócił się do Dyrektora WBE w [...] z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o treści: "Na podstawie jakiego aktu wykonawczego organu nadrzędnego przeprowadza Pan waloryzację mojej emerytury od 1999 r. zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin w brzmieniu obowiązującym na dzień 1 stycznia 1999 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 10, poz. 36 ze zm.), a tym samym wykonuje Pan w stosunku do mnie art. 159 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o rentach i emeryturach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, w jego brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1999 r. (Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 ze zm.)". Jednocześnie skarżący podniósł, że w otrzymanym w dniu 30 lipca 2010 r., a datowanym na dzień 27 lipca 2010 r. piśmie, zatytułowanym "zaświadczenie", przytoczona podstawa prawna była niepełna i niezgodna ze złożonym wnioskiem, przy czym, jak zaznaczył dalej, swoje stanowisko w tym zakresie wyraził już w piśmie skierowanym do WBE (pismo z dnia 31 sierpnia 2010 r., błędnie datowane na dzień 31 września 2010 r.). Nadto, stwierdził, że wystąpił o wydanie nowego zaświadczenia oraz przesłanie mu kserokopii pisma ówczesnego Dyrektora Departamentu Ekonomicznego MON - p. [...] z dnia 29 marca 1999 r. (nr [...]). W końcowej części pisma skarżący, powołując się na przedstawione okoliczności, wniósł o spowodowanie wydania nowego zaświadczenia, z pełną podstawą prawną, a na podstawie art. 2, art. 10 pkt 1 i art. 12 pkt 2 ppkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) zwrócił się o przesłanie wskazanego pisma nr [...] z 29 marca 1999 r. Dyrektor Departamentu Spraw Socjalnych MON pismem z dnia 14 października 2010 r. wezwał skarżącego do wyjaśnienia i jednoznacznego sprecyzowania żądań zamieszczonych w piśmie z dnia 21 września 2010 r., a mianowicie do wskazania czy pismo to jest skargą na działania Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] w rozumieniu art. 227 k.p.a. oraz czy pismo to jest zażaleniem na niezałatwienie przez ten organ sprawy w terminie, tj. zażaleniem, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Organ zakreślił skarżącemu termin 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W terminie otwartym do wykonania powyższego wezwania, skarżący złożył pismo, w którym stwierdził, iż jego wystąpienie z wnioskiem o wydanie właściwego zaświadczenia jest faktycznie skargą na działanie Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...], wniesioną na podstawie art. 227 k.p.a. Jednocześnie skarżący oświadczył, że podtrzymuje, sformułowany w końcowej części pisma z dnia 21 września 2010 r., wniosek o wydanie zaświadczenia i udostępnienie kserokopii dokumentu z dnia 29 marca 1999 r. oznaczonego nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., Dyrektor Departamentu Spraw Socjalnych MON przekazał pismo A. P. z dnia 21 września 2010 r. – według właściwości – Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego w [...]. Postanowienie to, po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego, zostało następnie utrzymane w mocy postanowieniem Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...]. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w [...], postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r., po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 21 września 2010 r., powołując przepis art. 219 w zw. z art. 218 § 1 k.p.a., odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji przytoczył treść wniosku skarżącego i wyjaśnił, że w wydanym w dniu 27 lipca 2010 r. zaświadczeniu, WBE w [...] stwierdziło, że waloryzacja świadczenia emerytalnego skarżącego dokonywana jest na podstawie art. 6 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 ze zm.). W konsekwencji organ uznał, że w piśmie skierowanym do Dyrektora Spraw Socjalnych MON skarżący ponowił wniosek o wydanie zaświadczenia w tym samym przedmiocie. W ocenie organu, skoro zatem przedmiot żądania skarżącego pozostaje sporny, a zaświadczenie stanowi dokument urzędowy, potwierdzający pewien stan rzeczy, to wydanie zaświadczenia o żądanej treści jest niemożliwie. Jednocześnie Dyrektor WBE w [...] uznał, że powołana powyżej okoliczność oznacza, że brak jest podstaw prawnych do wydania zaświadczenia o tego rodzaju treści, gdyż to wyłącznie przepisy ustawowe, a nie wykonawcze, stanowią podstawę do waloryzacji emerytury skarżącego. W zażaleniu na powyższe postanowienie, skarżący zarzucił jego wydanie z naruszeniem art. 218 § 1 k.p.a. Uzasadniając tak postawiony zarzut, skarżący odniósł się do treści pisma ("zaświadczenia") Dyrektora WBE w [...] z dnia 27 lipca 2010 r. nr [...], wymienionego w zaskarżonym postanowieniu. Zauważył bowiem, że dyrektorzy WBE, w dniu 1 stycznia 1999 r., nie posiadali statusu organów emerytalnych – status ten uzyskali dopiero na mocy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 października 2002 r. (Dz. U. Nr 188, poz. 1581), a nie, jak twierdzi organ, rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 lutego 2004 r. Zdaniem skarżącego, może to oznaczać, że w 1999 r. (do 2002 r.) dyrektorzy WBE otrzymywali odrębne wytyczne z Departamentu Ekonomicznego MON, które dotyczyły m.in. waloryzacji świadczeń, co, jak podkreślił, czyniło zasadnym złożenie przez niego wniosku o wydanie kserokopii pisma ówczesnego Dyrektora Departamentu Ekonomicznego MON zobowiązującego dyrektorów WBE do zastosowania wobec byłych żołnierzy zawodowych, będących w dniu 1 stycznia 1999 r. emerytami wojskowi, przepisu art. 159 ustawy o FUS. Skarżący nie zgodził się również z twierdzeniem organu, wedle którego podstawą waloryzacji emerytury mogą być jedynie przepisy ustawowe, skoro to właśnie akty wykonawcze wydane na podstawie ustaw uszczegóławiają przepisy ustawowe i muszą pozostawać z nimi w zgodności merytorycznej. W ocenie skarżącego, sformułowane żądanie nie zawiera, wbrew twierdzeniu organu, żadnych kwestii spornych i winno być rozpoznane. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] Minister Obrony Narodowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektora WBE w [...]. Organ II instancji uznał, że zarzuty skarżącego są nieuzasadnione. Odnosząc się do poszczególnych argumentów zażalenia Minister uznał, że – po pierwsze – działanie organu I instancji było zgodne z prawem, ponieważ mieściło się w zakresie uprawnień tego organu, obejmujących również kompetencję do wydawania decyzji w przedmiocie waloryzacji świadczeń emerytalnych, przyznanych skarżącemu decyzją organu emerytalnego, a unormowaną przepisem art. 31 i 32 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych. Po drugie, właściwość dyrektora WBE wynikała z regulacji § 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 lutego 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organów w sprawach zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych oraz uprawnionych członków ich rodzin (Dz. U. Nr 67, poz. 618 ze zm.), które to przepisy stanowią, że wojskowym organem, właściwym do ustalania prawa do zaopatrzenia emerytalnego i wysokości świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia oraz ich wypłaty, jest dyrektor wojskowego biura emerytalnego, przy czym właściwość miejscową tego organu ustala się według miejsca zamieszkania osoby uprawnionej do zaopatrzenia emerytalnego. Zdaniem organu, z tego powodu prawidłowo organ I instancji przytoczył unormowania ww., aktualnie obowiązującego rozporządzenia. Po trzecie, organ II instancji za błędne uznał stanowisko skarżącego odnośnie braku posiadania w dniu 1 stycznia 1999 r. przez dyrektorów WBE statusu organów emerytalnych. W tej części uzasadnienia Minister odwołał się do wówczas obowiązujących przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 grudnia 1994 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organów w sprawach zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych oraz uprawnionych członków ich rodzin (Dz. U. Nr 133, poz. 689), które podobnie jak aktualnie obowiązujące unormowanie, wskazywało na właściwość dyrektorów WBE w sprawach ustalania i wypłaty świadczeń w ramach wojskowego zaopatrzenia emerytalnego (§ 1 pkt 1 rozporządzenia). Po czwarte, w zakresie twierdzeń skarżącego o istnieniu wytycznych co do sposobu waloryzacji emerytur wojskowych, Minister Obrony Narodowej podniósł, że stosowane w 1999 r. przez WBE w [...] formularze decyzji waloryzacyjnych zawierały informację o zmianie sposobu waloryzacji świadczeń, ze wskazaniem podstawy prawnej – zmiany powszechnego systemu ubezpieczeń społecznych w państwie, wprowadzonej ustawą z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Ww. postanowienie stało się przedmiotem skargi A. P., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zarzucił, iż organ wydał je z przekroczeniem uprawnień oraz dokonał w jego treści poświadczenia nieprawdy. Zdaniem skarżącego, działania tego rodzaju wyczerpują jednocześnie znamiona przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów (art. 271 w zw. z art. 231 k.k.). Stawiając powyższe zarzuty, skarżący stwierdził, że przytoczone w uzasadnieniu postanowienia przepisy art. 31 i 32 ustawy emerytalnej, dotyczą wyłącznie żołnierzy zawodowych, którzy zostali zwolnieni ze służby zawodowej, ale nie nabyli jeszcze prawa do emerytury wojskowej i nie mogą mieć zastosowania do skarżącego – emeryta wojskowego od 1985 r. Skarżący zwrócił również uwagę, że organ w sposób nieprawidłowy powołał się na przepisy rozporządzenia z 1994 r. bowiem już z treści przywołanego przez organ § 1 pkt 1 tego aktu wynika, że wojskowymi organami emerytalnymi są wojskowe biura emerytalne, a nie dyrektorzy tych biur. Ponownie podkreślił, że dyrektorzy biur stali się wojskowymi organami emerytalnymi dopiero mocą rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 października 2002 r. W skardze A. P. ponowił również wniosek o wydanie opisanego powyżej dokumentu z dnia 29 marca 1999 r., tym razem powołując się na przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). W odpowiedzi na skargę, Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając tak sformułowany wniosek procesowy, organ przytoczył stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, stwierdził, że tryb zaświadczeniowy nie może służyć rozstrzyganiu o określonych prawach lub obowiązkach osoby wnioskującej, a przedmiotem postępowania wyjaśniającego w sprawie wydania zaświadczenia nie może być analiza zmian w stanie prawnym i wyprowadzanie z tego odpowiednich wniosków, ani dokonywanie ocen prawnych. Treści zaświadczenia nie może również stanowić wykładnia prawa. Wyrokiem z dnia 15 września 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 362/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. P. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie przekazania, wg właściwości, wniosku skarżącego z dnia 21 września 2010 r. Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd, stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analizując sprawę pod tym kątem Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna. Podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma treść wniosku skarżącego z dnia 21 września 2010 r. To bowiem treść żądania (wniosku) wyznacza zakres postępowania w sprawie wydania zaświadczenia, które, co wymaga podkreślenia, może być wszczęte tylko na wniosek, nigdy zaś z urzędu (art. 217 §1 k.p.a.). Organ nie może zatem z urzędu – bez udziału skarżącego - uzupełniać, czy wyjaśniać treści zgłoszonego, niejednoznacznego żądania, ma natomiast obowiązek ustalić rzeczywistą wolę wnioskodawcy i w tym zakresie winien skorzystać z trybu określonego w przepisach k.p.a., a mianowicie ustalić w sposób bezsporny treść zgłoszonego żądania, zwracając się do samego wnioskodawcy w trybie określonym w art. 64 § 2 k.p.a. (por. Jaśkowska Małgorzata, Wróbel Andrzej, Komentarz do art. 217 Kodeksu postępowania administracyjnego, teza II. 2, Lex 2009) I tak, stosownie do art. 63 § 2 k.p.a., podanie wnoszone do organu administracji publicznej powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom określonym w przepisach szczególnych. Należy przy tym zauważyć, że w przypadku nieprecyzyjnego sformułowania żądania czyli niespełnienia przez wnoszone pismo minimalnych wymagań formalnych, mogą one być uzupełnione przez skarżącego na wezwanie organu, o którym mowa w art. 64 § 2 k.p.a. W myśl tego ostatniego przepisu, jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Z akt administracyjnych nie wynika, aby organ dopełnił tego obowiązku. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniosek skarżącego z dnia 21 września 2010 r. był niejednoznaczny co do treści zamieszczonego w nim żądania. W treści pisma skarżący domagał się wskazania aktu wykonawczego organu nadrzędnego wobec Dyrektora WBE w [...] w oparciu, o który to akt ww. Dyrektor dokonuje waloryzacji emerytury wojskowej skarżącego od 1999 r., przy czym skarżący stwierdził, iż wcześniej otrzymane pismo Dyrektora WBE w [...] z dnia 27 lipca 2010 r., w odpowiedzi na identyczny co do treści wniosek, nie czyniło zadość zawartemu w nim żądaniu – organ, zdaniem skarżącego, udzielił niepełnej i niezwiązanej z treścią wniosku odpowiedzi. Z zestawienia już zatem tych dwóch pism wynikało, że żądanie skarżącego nie pokrywa się z treścią wcześniej wydanego zaświadczenia przez Dyrektora WBE, a użyte w żądaniu sformułowanie "akt wykonawczy" nie musi wcale oznaczać normatywnego aktu wykonawczego względem ustawy emerytalnej. Skoro bowiem w zaświadczeniu z dnia 27 lipca 2010 r. Dyrektor WBE wymienił przepisy rozporządzenia MON z dnia 23 lutego 2004 r., a skarżący w piśmie z dnia 21 września 2010 r. zakwestionował sposób takiego rozpatrzenia jego wcześniejszego wniosku i jednocześnie podtrzymał wniosek o wydanie nowego zaświadczenia, to przedwcześnie organ uznał, że chodzi tu o ten sam wniosek. W tej sytuacji organ zobowiązany był wezwać skarżącego do jego sprecyzowania, w sposób pozwalający na dalsze prowadzenie postępowania w sprawie wydania zaświadczenia. Wprawdzie organ wezwał skarżącego do wskazania zgłoszonego w piśmie z dnia 21 września 2010 r. wezwania, niemniej jednak, z uwagi na opisany powyżej wąski (dwupunktowy) zakres tego wezwania, udzielona przez skarżącego odpowiedź pozwoliła jedynie na odrębne rozpoznanie zawartej w tymże piśmie skargi na działania Dyrektora WBE w [...] oraz wniosku o wydanie dokumentu z dnia 29 marca 1999 r., co nastąpiło w piśmie Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych MON z dnia 29 października 2010 r. nr [...] (v. wezwanie z dnia 14 października 2010 r., pismo skarżącego z dnia 21 października 2010 r. oraz ww. pismo Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych MON na k. 9, 10, 11, 15 i 16 akt administracyjnych przy sprawie o sygn. akt II SA/Wa 362/11). Co więcej, skarżący wykonując wezwanie oświadczył tylko, że podtrzymuje złożony wniosek o wydanie zaświadczenia, a tym samym nie sprecyzował treści złożonego w tej części żądania, w sposób pozwalający na procesowe załatwienie jego wniosku. Mimo powyższych okoliczności Dyrektor WBE w [...] przyjął, że skarżący zażądał wydania zaświadczenia wskazującego na akt wykonawczy organu nadrzędnego, na podstawie którego przeprowadzana była od 1999 r. waloryzacja jego emerytury wojskowej i uznał, że w sprawie należało zastosować art. 219 i art. 218 § 1 k.p.a. W ocenie WSA w Warszawie, taki sposób prowadzenie postępowania był nie tylko niezgodny z treścią 64 § 2 k.p.a., ale naruszał również dyspozycję art. 217 § 2 pkt 2 w zw. z art. 218 § 1 k.p.a. Jak bowiem stanowi art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Z kolei, w myśl art. 218 § 1 k.p.a., w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Z przytoczonych unormowań wynika, że ustawodawca różnicuje przesłanki wydania zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 1 i 2, a ustalenia, którą z dwóch wymienionych przesłanek należy zastosować można dokonać wyłącznie w oparciu o niebudzącą wątpliwości treść żądania o wydanie zaświadczenia. Z ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika, że organ wiedzy takiej nie posiadał ani w momencie zapoznania się z treścią wniosku skarżącego, ani w momencie wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia. O istnieniu tej ostatniej okoliczności dowodzi końcowa części uzasadnienie postanowienia Dyrektora WBE, w którym organ ten stwierdza, że "jeżeli problematyka, której dotyczy żądanie jest sporna, to wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem jest niemożliwe". Także i organ II instancji dopuścił się naruszenia powyższych przepisów postępowania utrzymując zaskarżone postanowienie w mocy. Nadto, Minister Obrony Narodowej nie wziął pod uwagę, że w zażaleniu na postanowienie organu I instancji, skarżący w dalszym ciągu kwestionował treść uprzednio wydanego mu zaświadczenia przez Dyrektora WBE w [...] (pismo z dnia 27 lipca 2010 r.) i podtrzymał wniosek z dnia 21 września 2010 r. o wydanie zaświadczenia, ale dodatkowo zwrócił też uwagę na wytyczne (tzw. akty kierownictwa wewnętrznego), a nie na akty wykonawcze (przepisy prawa powszechnie obowiązującego), w oparciu, o które organ emerytalny dokonywał waloryzacji emerytury wojskowej (v. pkt 2 zażalenia skarżącego z dnia 15 listopada 2010 r.). Natomiast Minister Obrony Narodowej, odnosząc się do tego zarzutu, ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia, że stosowane wówczas formularze decyzji waloryzacyjnych zawierały stosowne informacje o zmianie sposobu waloryzacji z powołaniem odpowiednich podstaw prawnych. W pozostałej zaś części uzasadnienia zaskarżonego postanowienia organu II instancji, przytoczył jedynie podstawy prawne dotyczące waloryzacji świadczenia emerytalnego i zmiany stanu prawnego w zakresie właściwości organów emerytalnych w tych sprawach. W rezultacie Minister Obrony Narodowej w żaden sposób nie wyjaśnił przyczyn, dla których uznał sposób rozpoznania sprawy wydania zaświadczenia przez Dyrektora WBE w [...] za prawidłowy podczas, gdy wniosek inicjujący to postępowania był od początku nieprecyzyjny. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy dopuściły się naruszenia przepisu art. 64 § 2 k.p.a., art. 217 § 1 i § 2, art. 218 i art. 219 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia w całości Sąd orzekł w punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 152 tej ustawy.