II SA/Wa 458/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2019 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy uchyla zaskarżoną decyzję. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...], na podstawie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2018 r. poz. 132, z późn. zm.), zwanej dalej również ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), po rozpatrzeniu wniosku B. G. z dnia [...] marca 2017 r., odmówił wyłączenia stosowania wobec wymienionej art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy. Organ podał, że w uzasadnieniu wniosku strona szczegółowo opisała okres swojej pracy w Służbie Bezpieczeństwa (SB) oraz w Policji. B. G. zaznacza, iż w SB wykonywała jedynie zadania o charakterze administracyjnym, zarówno w Wydziale [...] jak i w Wydziale "[...]" Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...]. W Policji początkowo ww. była zatrudniona w pionie dochodzeniowym i operacyjno-śledczym Komendy Rejonowej i Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. W tym okresie wnioskodawczyni prowadziła postępowania przygotowawcze sprawy operacyjne. Jednocześnie aktywnie uczestniczyła w działaniach zmierzających do zatrzymania osób podejrzanych o popełnienie przestępstw i poszukiwanych listem gończym. Strona wskazała, iż dzięki posiadanym kwalifikacjom i bogatemu doświadczeniu zawodowemu, została skierowana do udziału w [...] kursie. Po powrocie ze szkolenia rozpoczęła służbę w nowo powstałej komórce Komendy Głównej Policji, która zajmowała się zwalczaniem przestępczości zorganizowanej. B. G. podniosła, że należała do pierwszej grupy polskich policjantów, którzy uczestniczyli w przeszkoleniu dla analityków kryminalnych zorganizowanym przez [...] w [...]. Następstwem tego było wykonywanie zadań przez wnioskodawczynię wspólnie z kilkoma innymi osobami w pierwszej komórce analizy kryminalnej, której wyniki pracy zostały wykorzystane przy neutralizacji największych zorganizowanych grup przestępczych w Polsce. Kończąc, ww. informuje, iż efekty jej pracy znajdowały uznanie u przełożonych, czego odzwierciedleniem były otrzymywane nagrody finansowe, listy gratulacyjne od Komendanta Głównego Policji, a także odznaczenia i medale takie jak Brązowy Krzyż Zasługi, Srebrny Medal za Długoletnią Służbę oraz Srebrna i Złota Odznaka Zasłużony Policjant. Minister ustalił, że strona została zwolniona ze służby w Policji w dniu [...] lutego 2016 r. i ma ustalone prawo do emerytury, której wysokość ustalono z uwzględnieniem odpowiednio art. 15c ustawy zaopatrzeniowej. Organ wskazał, że z pisma z dnia [...] czerwca 2017 r. Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu tj. informacji o przebiegu służby (nr [...]) wynika, że wnioskodawczyni pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), w okresie służby od dnia [...] sierpnia 1988 r. do [...] maja 1990 r., tj. 1 rok, 8 miesięcy i 28 dni. Organ ustalił, że całkowity okres służby ww. wynosi 27 lat, 6 miesięcy i 5 dni. Minister podał, że Komendant Główny Policji w piśmie z dnia [...] października 2017 r. przekazał informację dotyczącą przebiegu służby ww. funkcjonariusza. W aktach sprawy wykazano wielokrotne zwiększenie dodatku służbowego do uposażenia oraz nagrody finansowe. W trakcie służby ww. została również odznaczona Srebrną i Złotą Odznaką Zasłużony Policjant oraz Srebrnym Medalem za Długoletnią Służbę. W aktach sprawy nie stwierdzono informacji o udzielonych wymienionej karach dyscyplinarnych. Brak jest również dokumentów odnoszących się wprost do zdarzeń służbowych z narażeniem zdrowia i życia. Organ wskazał, że zgodnie z art. 8a ustawy minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed dniem 3 1 lipca 1990 r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Podał, że wskazane przesłanki muszą być spełnione łącznie. Odnosząc się do pierwszej z przesłanek organ wskazał, że krótkotrwałość musi być każdorazowo oceniana indywidualnie, wszelako z zastrzeżeniem, że winna być ona rozpatrywana przede wszystkim w ujęciu bezwzględnym, jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa. Dodatkowo organ winien ocenić powyższą przesłankę w aspekcie proporcjonalnym, tj. w porównaniu stosunku służby na rzecz totalitarnego państwa do całości okresu służby byłego funkcjonariusza. Oznacza to, że obok oceny czy dany okres czasu może być uznany jako "krótkotrwały" w ujęciu ogólnym, powinien on być także oceniony abstrakcyjnie, jako stosunek tego czasu do całego okresu służby. Podał, że krótkotrwałość jest wprawdzie pojęciem nieostrym, w zakresie którego trudno określić choćby przybliżoną definicję, jednak powołując się na wykładnię językową stwierdził, że krótkotrwałość jest tożsama z nietrwałością, przelotnością lub chwilowością. Również ze słownika wyrazów bliskoznacznych można przytoczyć synonimy powyższego słowa: "chwilowy, doraźny, niedługi, niestały, nietrwały, okresowy, przejściowy, przemijający, tymczasowy, krótkookresowy, czasowy, trwający krótko, niedługo trwający, nieustabilizowany, szybki, epizodyczny" (Wielki słownik wyrazów bliskoznacznych, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005 r.). Analizując drugą z przesłanek organ wskazał, że pojęcie rzetelności w ujęciu określającym postawę oraz jakość wykonywania zadań i obowiązków zawodowych definiować należy jako sumienne, solidne i dokładne wykonywanie swojej pracy - przyjętych na siebie obowiązków. Rzetelne wykonywanie obowiązków służbowych oznacza ich realizację na najwyższym poziomie. Postawa rzetelnego funkcjonariusza charakteryzuje się wzorowością w działaniu służbowym, nie tylko w zakresie podejmowania i nienagannej realizacji zadań obligatoryjnych, ale także wykazywania inicjatywy i realizowania obowiązków dodatkowych. Ponadto istotna jest także postawa funkcjonariusza w służbie i poza nią, rygorystyczne przestrzeganie prawa, dyscypliny i etyki zawodowej, a także honoru funkcjonariusza służb publicznych. Organ stwierdził, że zwrot "szczególnie z narażeniem zdrowia i życia" traktować należy jako dodatkowy czynnik wpływający na ocenę wartości rzetelnej służby funkcjonariusza. Zauważyć jednak należy, że warunek "narażenie zdrowia i życia" odnosi się do kwalifikacji narażenia rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, czy też nie miało charakteru hipotetycznego, ale było rzeczywiste, dowiedzione i miało charakter wyjątkowy. Minister wskazał, że jego zadaniem jest stwierdzenie, czy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego ww. przesłanki można uznać za spełnione, oraz ustalenie, czy zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek. Stwierdził, że krótkotrwałość służby na rzecz państwa totalitarnego i rzetelność służby pełnionej po dniu 12 września 1989 r. nawet z narażeniem zdrowia i życia, nie wystarczą do oceny, czy zastosowanie art. 8a ustawy jest zasadne. Zdaniem organu "szczególnie uzasadniony przypadek" zachodzi wówczas, gdy strona - poza spełnieniem dwóch wskazanych wyżej przesłanek formalnych - legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi ją na tle pozostałych funkcjonariuszy. Uprawnienie z art. 8a ustawy ma charakter wyjątkowy i dotyczy wyłącznie osób, w przypadku których "krótkotrwałość" jest niezaprzeczalna, a "rzetelność" służby oczywista, bezdyskusyjna i poparta nadzwyczajnymi osiągnięciami, bowiem tylko wówczas można uznać, że w sprawie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek". Organ stwierdził, że w sytuacji, w której całkowity okres służby strony wynosi 27 lat, 6 miesięcy i 5 dni, z czego 1 rok, 8 miesięcy i 28 dni to służba na rzecz totalitarnego państwa, to zdaniem organu służba ta nie była krótkotrwale pełniona na rzecz totalitarnego państwa, tym samym pierwsza powołana przesłanka nie jest spełniona. W ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji przedmiotowy okres służby na rzecz totalitarnego państwa zarówno w ujęciu bezwzględnym - długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym - stosunku długości tego okresu do całego okresu służby, nie może być oceniony jako krótkotrwały. Tym samym w ocenie organu pierwsza powołana przesłanka nie została spełniona. Organ podał, że nie kwestionuje rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków przez B. G. w trakcie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r. W opinii Komendanta Głównego Policji ww. funkcjonariusz rzetelnie wykonywała zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby w Policji, a dokumenty zgromadzone w sprawie, nie zawierają treści, które mogłyby podawać w wątpliwość rzetelność służby wymienionej. Stwierdził, że mając na względzie analizę materiału zgromadzonego w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego, w sprawie nie zostały spełnione przesłanki dopuszczalności wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a wskazane w art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...). Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi B. G., reprezentowanej przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik zarzucił: 1. naruszenie przepisu art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) poprzez błędną jego wykładnie i stwierdzenie przez organ braku przesłanek do jego zastosowania mimo wykazania przez skarżącą spełnienia tych przesłanek; 2. naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie oceny przesłanki krótkotrwałości pełnienia służby w sposób sprzeczny z wykładnią autentyczną dokonaną przez autora zmiany do przepisów tj. Ministerstwo MSWiA w odpowiedzi na interpelację posła na Sejm RP nr [...] i braku dokonania przez organ indywidualnej oceny stanu faktycznego dotyczącego przebiegu służby skarżącej; 3. obrazę przepisu art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) poprzez wydanie decyzji w sposób dowolny, bez dokonania analizy w zakresie słusznego interesu skarżącej oraz interesu społecznego i bez uwzględniania istnienia obu tych przesłanek w odniesieniu do skarżącej ze względu na jej zasługi dla Rzeczypospolitej Polskiej wynikające z pracy w Policji po 31.07.1990 r.; 4. obrazę przepisu art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak w uzasadnieniu decyzji elementów wskazujących na indywidualną ocenę sytuacji prawnej skarżącej, w szczególności rozważań dotyczących wynikających z art. 7 k.p.a. przesłanek, którymi organ winien się kierować przy wydaniu decyzji uznaniowej. Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także dopuszczenie dowodu z dokumentów: akt osobowych B. G. i zwrócenie się o nie do Komendy Głównej Policji; akt osobowych dotyczących pracownika lub funkcjonariusza organu bezpieczeństwa państwa i zwrócenie się o te akta do Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu - sygnatura [...] i [...]; na okoliczność ustalenia okresu służby w organach bezpieczeństwa, faktycznie wykonywanych obowiązków i zakresu obowiązków, w szczególności oceny wykonywanych obowiązków pracownika pionu techniki operacyjnej w kontekście oceny czy była to stricte praca na rzecz państwa totalitarnego czy też na rzecz przeciwdziałania przestępstwom, w tym kryminalnym, odbycia nauki w szkole oficerskiej w okresie od [...].10.1989 r. do [...].05.1990 r., listów gratulacyjnych od Komendanta Głównego Policji, postanowienia Prezydenta RP z dnia [...].07.2002 r., postanowienia Prezydenta RP z dnia [...].06.2009 r., decyzji nr [...] z dnia [...].07.2003 r. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, decyzji nr [...] z dnia [...].07.2010 r. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na okoliczność wzorowego i wyjątkowo sumiennego wykonywania przez B. G. obowiązków służbowych na rzecz Państwa Polskiego przez ponad 26 lat po 31.07.1990 r.; dowodu z zeznań świadków: Z. C., K. K. na okoliczność wykonywania przez skarżącą w czasie pełnienia służby po 31.07.1990 r. zdarzeń służbowych z narażeniem zdrowia i życia oraz zakresu zadań skarżącej w czasie pracy. W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, że z zaskarżoną decyzją nie można się zgodzić, gdyż narusza ona prawo materialne i procesowe w sposób mający wpływ na rozstrzygniecie. Pełnomocnik rozszerzyła argumentację podniesionych zarzutów. Podniosła, że istotne znaczenie dla dokonania wykładni przepisów ustawy ma stanowisko Ministerstwa zawarte w odpowiedzi na interpelację nr [...] posła M. W. z dnia [...] marca 2018 r. Pełnomocnik zarzuciła, że organ wydający decyzję nie dokonał oceny rodzaju i zakresu obowiązków służbowych wykonywanych przez skarżącą w okresie od rozpoczęcia służby w dniu [...].08.1988 r. do dnia 31.07.1990 r. Pełnomocnik wskazała, że wykonywane przez skarżącą obowiązki służbowe nigdy nie miały charakteru typowego dla zadań Służby Bezpieczeństwa. Pełnomocnik podkreśliła, że okres 5,5 % czasu służby na rzecz totalitarnego państwa jawi się jako obiektywnie krótkotrwały. Zarzuciła, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie dokonał indywidualnej oceny przesłanki krótkotrwałości wykonywania przez skarżącą służby przed 31.07.1990 r., przez co naruszył art. 8a ust. 1 pkt. 1 ustawy, ale też art. 7 k.p.a. nie ustalając ani uzasadnionego interesu skarżącej ani interesu społecznego. Pełnomocnik podkreślił też, że przebieg służby skarżącej po 31.07.1990 r., jej zaangażowanie i poświęcenie w pracy w Komendzie Głównej Policji oraz w Centralnym Biurze Śledczym Policji, jej wkład w rozwój i wdrożenie analizy kryminalnej; w pracy Centralnego Biura Śledczego Policji, współpracy międzynarodowej w ściganiu przestępczości zorganizowanej powinien być traktowany jako przypadek szczególnie uzasadniający zastosowanie wobec niej art. 8 a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. Pełnomocnik ponownie przedstawił informacje o odznaczeniach skarżącej. Wskazała, że zaskarżona decyzja podważa również interes publiczny, bowiem obniżenie B. G. świadczenia emerytalnego również za okres służby po 31.07.1990 r. podważa ocenę jej 26-letniej pracy dokonaną przez kolejnych Prezydentów RP, Ministrów MSWiA i Komendantów Głównych Policji na rzecz wolnego Państwa Polskiego. Podważa zatem zaufanie do najwyższych organów Państwa, w tym do samego Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, który nagradzał skarżącą najwyższymi odznaczeniami, a teraz uznaje, że jej 26 letnia służba publiczna nic nie znaczy i powinna otrzymać świadczenie emerytalne na tym samym poziomie co funkcjonariusze SB, którzy czynnie i przez lata faktycznego komunizmu prześladowali opozycję. Pełnomocnik zarzuciła, że organ nie potraktował przypadku skarżącej indywidualnie, wydał arbitralną decyzję naruszając ramy uznaniowości. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ podniósł, że szczegółowo wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi się kierował przy załatwieniu sprawy, w sposób wystarczający zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy. Pełnomocnik skarżącej na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 2 października 2019 r. cofnął wniosek dowodowy zawarty w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlegała uwzględnieniu. Stosownie do treści art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: (pkt 1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz (pkt 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Zgodnie z art. 8a ust. 2 tej ustawy, do osób, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 15, art. 22 i art. 24 (ust. 2). Zgodnie z art. 11 powołanej ustawy, w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podkreślenia wymaga, że decyzja wydawana przez organ na podstawie art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) ma charakter decyzji uznaniowej. Zakres badania decyzji posiadającej cechy uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z odpowiednim zachowaniem procedury administracyjnej. Wybór natomiast rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego, dokonywany na podstawie kryteriów słuszności i celowości pozostaje poza kontrolą sądowoadministracyjną (v. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1488/08, orzeczenia.nsa.gov.pl). Kontrola zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny sprowadza się zatem do oceny, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, czy organ wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia i czy wyboru tego rozstrzygnięcia dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. W sprawie niniejszej organ dokonał istotnych ustaleń stanu faktycznego, co do okresów pełnienia służby oraz rzetelności wykonywania zadań i obowiązków. Wskazał także na brak informacji o pełnieniu służby z narażeniem zdrowia i życia. Przedstawił przy tym informacje przywołane przez Komendanta Głównego Policji m.in. o odznaczeniu skarżącej Srebrną i Złotą Odznaką Zasłużony Policjant oraz Srebrnym Medalem za Długoletnia Służbę. Służba skarżącej na rzecz totalitarnego państwa, o którym mowa w art. 13b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) pełniona była przez okres 1 roku, 8 miesięcy i 28 dni. Ustalenie do dokonane zostało przez Ministra na podstawie pisma Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] czerwca 2017 r. tj. informacji o przebiegu służby. Dokonując oceny, czy okres służby skarżącej na rzecz totalitarnego państwa, o którym mowa w art. 13b ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) był okresem krótkotrwałym, a zatem badając spełnienie przesłanki określonej w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), organ stwierdził, że przesłanka ta nie została spełniona. Sąd oceny tej nie podziela. Biorąc pod uwagę długość tego okresu zarówno w ujęciu bezwzględnym, jak i proporcjonalnym, tj. w porównaniu do całego okresu służby skarżącej wynoszącego 27 lat, 6 miesięcy i 5 dni, uznać należy, że służba przez okres 1 roku, 8 miesięcy i 28 dni była służbą krótkotrwałą w rozumieniu art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...). Okres służby, o którym mowa w art. 13b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) wyniósł 6,3% całego okresu służby. Zgadzając się z organem, co do tego, że każdy przypadek należy rozpatrywać indywidualnie, stwierdzić należało, że jako krótkotrwała może być też rozumiana służba, której czas trwania w porównaniu do całego okresu służby nie był długi, trwał w porównaniu do tego okresu krótko. Taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie. Okres 1 roku, 8 miesięcy i 28 dni nie stanowi nadto trwałego okresu. Służba skarżącej na rzecz państwa totalitarnego, o którym mowa w art. 13b ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), nie była służbą wieloletnią. Zasadny tym samym okazał się zarzut naruszenia art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy. Ustawodawca wymaga też, aby osoba, w odniesieniu do której organ może zastosować art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) rzetelnie wykonywała zadania i obowiązki po dniu 12 września 1989 r., wskazuje przy tym, że to rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków ma miejsce w szczególności wówczas, gdy służba była pełniona z narażeniem zdrowia i życia. Minister w sprawie niniejszej nie kwestionował, że skarżąca rzetelnie wykonywała zadania i obowiązki po 12 września 1989 r. Organ powołał się w tym zakresie na pismo Komendanta Głównego Policji. Jednocześnie Minister stwierdził, że brak jest dowodów, aby służba pełniona była z narażeniem zdrowia i życia. Odnosząc się do powyższego wskazania wymaga, że ustawodawca nie wymaga w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy, aby przez rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po 12 września 1989 r. rozumieć wyłącznie przypadek pełnienia służby z narażeniem zdrowia i życia. Gdyby tak było ustawodawca wprost wskazałby to w powołanym przepisie. Dodanie przez ustawodawcę, po zwrocie "rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r.", zwrotu "w szczególności" "z narażeniem zdrowia i życia" stanowi jeden z przykładów takiego wykonywania zadań i obowiązków, który uprawnia do przyjęcia, że te zadania i obowiązki były wykonywane rzetelnie. Brzmienie art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy nie zawęża tym samym rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków wyłącznie do służby pełnionej z narażeniem zdrowia i życia. Kwestia braku dokumentów odnoszących się do zdarzeń służbowych z narażeniem zdrowia i życia, na co wskazał organ, nie stanowi w tej sprawie podstawy do przyjęcia, że przesłanka ta nie została spełniona. Nadto, poza wskazaniem przez KGP w piśmie z dnia [...] października 2017 r., że B. G. rzetelnie wykonywała zadania i obowiązki, podmiot ten wskazał, że w zgromadzonym materiale brak jest dokumentów potwierdzających wprost udział wymienionej w zdarzeniach, które mogły stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia, jednak charakter zadań wykonywanych w ramach Wydziału [...] Biura [...] Komendy Głównej Policji może wskazywać z dużym prawdopodobieństwem na możliwość zaistnienia takich sytuacji. Minister Spraw Wewnętrznych nie wziął natomiast pod uwagę w sprawie niniejszej powołanych we wniosku strony okoliczności dotyczących służby, otrzymywanych nagród, wyróżnień, a także odznaczeń, w tym Srebrnej i Złotej Odznaki Zasłużony Policjant, Brązowego Krzyża Zasługi, czy Srebrnego Medalu za Długoletnią Służbę i nie dokonał oceny, czy przypadek B. G. można uznać za szczególnie uzasadniony na gruncie art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), czym naruszył przepis art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zarzuty skargi w tym zakresie Sąd uznał za uzasadnione. Ponownie rozpoznając sprawę organ przyjmie, że w sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy i dokona wyczerpującej oceny, co do tego, czy sprawa skarżącej stanowi szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...). W przypadku braku wystarczających informacji dla dokonania oceny szczególnie uzasadnionego przypadku, organ zwróci się do strony o udzielenie niezbędnych informacji w tym zakresie. Zwrot "w szczególnie uzasadnionych przypadkach" jest pojęciem nieostrym, zawierającym elementy ocenne. Organ winien dokonać zatem doprecyzowania, skonkretyzowania tego pojęcia przy uwzględnieniu okoliczności faktycznych indywidualnej sprawy oraz kontekstu normatywnego, w którym pojęcie to funkcjonuje. Wyrażając ocenę, co do tego, czy przypadek wnioskodawczyni, jest przypadkiem szczególnie uzasadnionym, organ winien zatem przywołać fakty, które wziął w tym zakresie pod uwagę. Zależnie od dokonanej ponownie, wyczerpującej oceny tych okoliczności, organ podejmie stosowną decyzję. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w wyroku.