II SA/Wa 46/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy sprostowania z urzędu błędu pisarskiego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 46/10 w sprawie ze skargi M. H. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską postanawia: odmówić sprostowania wyroku Pismem z dnia 19 lipca 2010 r. Komendant Główny Policji zwrócił się o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 46/10 poprzez sprostowanie nazwiska wnoszącego skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu organ wskazał, iż z akt postępowania administracyjnego wynika, że skarżący nazywa się M. "H." a nie "H.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) dalej zwaną "ppsa", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie orzeczenia sądowego ma na celu naprawienie takiej jego wadliwości, która powoduje, że otrzymało ono brzmienie inne niż sąd zamierzał mu nadać, przy czym sprostowanie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być więc niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty czyli niebudzący wątpliwości. Błąd pisarski jest oczywistą omyłką, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu, przekręceniu jakiejś nazwy lub oczywiście mylnej jego pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów (por. postanowienie NSA z 5 maja 2010 r., I OZ 734/10). W związku z podniesionymi przez organ wątpliwościami, co do prawidłowej pisowni nazwiska skarżącego, Sąd pismem z dnia 12 sierpnia 2010 r. zwrócił się do skarżącego z prośbą o ustosunkowanie się do wniosku organu o sprostowanie wyroku. Z uwagi na nieudzielanie odpowiedzi, Sąd pismem z dnia 15 września 2010 r. wezwał skarżącego do nadesłania odpisu aktu urodzenia celem ustalenia prawidłowego brzmienia nazwiska. Wezwanie to również nie zostało wykonane przez skarżącego. Wyjaśnić należy, że Sąd w wyroku napisał nazwisko skarżącego, tak jak zostało ono wskazane przez M. H. w skardze. Skarżący nie zakwestionował prawidłowości brzmienia swojego nazwiska, a Sąd nie miał innych dokumentów, z których wynikałoby, że popełnił oczywistą omyłkę w nazwisku skarżącego. W tych okolicznościach Sąd uznał, że brak jest dostatecznych danych pozwalających na sprostowanie w wyroku nazwiska skarżącego i dlatego też na podstawie art. 156 § 1 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.