II SA/Wa 46/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędzia WSA Anna Mierzejewska Protokolant asystent sędziego Małgorzata Kędzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2011 r. sprawy ze skargi Wyższej Szkoły [...] na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnienia do prowadzenia studiów drugiego stopnia oddala skargę Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją z [...] lipca 2009 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku Wyższej Szkoły [...] w W. (dalej jako skarżąca) o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] maja 2008 r. nr [...] odmawiającą nadania Wydziałowi [...] Wyższej Szkoły [...] w W. uprawnienia do prowadzenia studiów drugiego stopnia na kierunku [...]. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, że skarżąca [...] listopada 2006 r. złożyła wniosek o nadanie Wydziałowi [...] Wyższej Szkoły [...] w W. uprawnienia do prowadzenia studiów drugiego stopnia na kierunku [...]. Po rozpatrzeniu wniosku pod względem formalnym, został on skierowany do zaopiniowania przez Państwową Komisję Akredytacyjną. Komisja ta uchwałą z [...] września 2007 r. nr [...] zaopiniowała wniosek negatywnie. Po zapoznaniu się z wnioskiem skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, Komisja uchwałą z [...] listopada 2007 r. nr [...] podtrzymała negatywną opinię wydaną w sprawie. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego po zapoznaniu się z całą dokumentacją zebraną w sprawie decyzją z [...] maja 2008 r. nr [...] odmówił nadania Wydziałowi [...] Wyższej Szkoły [....] w W. uprawnienia do prowadzenia studiów drugiego stopnia na wnioskowanym kierunku. W uzasadnieniu decyzji organ podzielił negatywną opinię Komisji i podniósł, że skarżąca nie ujęła w planie studiów żadnych przedmiotów specjalnościowo – specjalizacyjnych, które miałyby rozwijać praktyczne umiejętności w kształceniu w zakresie nauk [...] oraz w pracy w różnych obszarach działań edukacyjnych. Ponadto zastrzeżenia organu wzbudził plan studiów i program nauczania. Organ wskazał, że wniosek skarżącej nie zawiera wystarczających informacji świadczących , że Uczelnia prowadzi badania naukowe związane z wnioskowanym kierunkiem, że Uczelnia nie przedstawiła informacji na temat organizacji kształcenia oraz że Uczelnia nie dysponuje wystarczającą bazą dydaktyczną w stosunku do planowanych rozmiarów kształcenia. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 § 1 kpa. Podniosła, że organ w swojej decyzji wskazał na szereg obowiązków, które powinny być spełnione przez Uczelnię aby mogła uzyskać uprawnienie, jednak brak jest w tej decyzji konkretnych przepisów, z których taki obowiązek wynika. Skarżąca podkreśliła ponadto, że Minister zobowiązany jest do ponownego merytorycznego rozpoznania niniejszej sprawy w pełnym zakresie i do przeprowadzenia postępowania dowodowego, w tym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister decyzją z [...] lipca 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z [...] maja 2008 r. Skarga złożona przez skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z [...] lipca 2008 r. spowodowała jej uchylenie przez Sąd, wyrokiem z 12 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 1652/08. Jak wynika z uzasadnienia wyroku, powodem uchylenia decyzji było naruszenie zasady wynikającej z art. 24 § 1 pkt 5 kpa. Wobec powyższego konieczne stało się rozpoznanie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy uzupełnionego pismem z [...] czerwca 2009 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister wydał wskazaną na wstępie decyzję z [...] lipca 2009 r. W jej uzasadnieniu stwierdził, że żądanie Uczelni o nadanie wnioskowanego uprawnienia podlegało ocenie formalnej dokonywanej w organie i merytorycznej, dokonywanej przez Państwową Komisję Akredytacyjną. Analiza formalna wniosku wykazała, iż wymaga on uzupełnień. Organ wezwał skarżącą do dokonania uzupełnień pismami z [...] grudnia 2006 r. oraz [...] marca 2007 r. Pismami z [...] marca 2007 r. oraz [...] kwietnia 2007 r. skarżąca uzupełniła wniosek. Uzupełniony wniosek został uznany za kompletny pod względem formalnym, co oznacza, że zawierał dane i dokumenty, które mogły być podstawą do merytorycznej oceny dokonywanej przez Komisję. Przeprowadzona przez Komisję analiza treści materiałów zamieszczonych we wniosku wykazała, iż ich opracowanie merytoryczne wzbudza zastrzeżenia, nie zawiera istotnych informacji wskazanych w wydanych w tej sprawie uchwałach Komisji. W tym też znaczeniu Minister uznał, iż informacje zawarte we wniosku nie pozwalają na stwierdzenie, że kształcenie na kierunku [...] będzie prawidłowo zorganizowane. Minister zaznaczył, że dokonując oceny, eksperci Państwowej Komisji Akredytacyjnej opierają się na obowiązujących przepisach, jak również korzystają z własnego doświadczenia w zakresie funkcjonowania i realizowania procesu dydaktycznego przez uczelnie. Podejmując decyzje Minister opiera się na merytorycznych stwierdzeniach Państwowej Komisji Akredytacyjnej, dokonując przy tym własnej wnikliwej analizy całej dokumentacji zebranej w sprawie. W przypadku przedmiotowego wniosku, Minister podzielił opinię Komisji i zgadzając się z jej zastrzeżeniami wydał decyzję odmawiającą nadania wnioskowanego uprawnienia. Organ odnosząc się do zarzutów dotyczących uzasadnienia prawnego decyzji z [...] maja 2008 r., stwierdził, że w decyzji tej powołano się na przepisy rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z [...] lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie muszą spełniać jednostki organizacyjne uczelni, aby prowadzić studia na określonym kierunku i poziomie kształcenia (Dz. U. Nr 144, poz. 1048). Wymienione w rozporządzeniu warunki określone są ogólnie bez dokładnego wskazania, jakie szczegółowe treści powinny zawierać się we wniosku o nadanie uprawnienia. Zdaniem organu istotne jest, by zawarte we wniosku dokumenty i informacje pozwalały uznać, że wymogi rozporządzenia zostały w pełni zrealizowane. Odnosząc się do zarzutu Uczelni, że organ władzy publicznej nie może nakładać na stronę obowiązków niewynikających z przepisów prawa, Minister wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie zachodzi, bowiem wskazany przez stronę, m.in. wymóg przedstawienia źródła finansowania badań naukowych oraz szczegółowego planu lub programu badań podyktowany jest przepisami § 2 rozporządzenia stanowiącym o konieczności prowadzenia badań naukowych w dyscyplinie lub dziedzinie związanej z danym kierunkiem studiów. Informacja o źródłach finansowania tychże badań jest istotnym elementem świadczącym o stopniu realizacji przez uczelnię wymogów § 2 rozporządzenia. Z kolei wymóg dotyczący przedstawienia planów wyposażenia pomieszczeń dydaktycznych wynika z przepisów § 1 ust. 3 rozporządzenia o dysponowaniu przez uczelnię infrastrukturą zapewniającą prawidłową realizację celów kształcenia, w tym salami dydaktycznymi, laboratoriami i pracowniami. Minister podkreślił, że przeprowadzaniem merytorycznej analizy spełniania warunków określonych w rozporządzeniu zajmuje się Państwowa Komisja Akredytacyjna, w której składzie znajdują się eksperci kompetentni w danej dziedzinie stosujący te same wymogi do wszystkich wniosków tego typu. Konkludując Minister stwierdził, że ponowna merytoryczna ocena materiału dowodowego nie dała podstaw do zmiany stanowiska odnośnie odmowy nadania Wydziałowi [...] uprawnienia do prowadzenia studiów drugiego stopnia na kierunku [...]. Organ wskazał, że strona wezwana do wypowiedzenia się w sprawie, w piśmie z dnia [...] czerwca 2009 r. nie przedstawiła żadnych szczegółowych argumentów pozwalających na weryfikację ustaleń zawartych w tym postępowaniu. Zasygnalizowane przez stronę działania podjęte w okresie od [...] listopada 2006 r. są zbyt ogólne i nie mogą, zdaniem organu, stanowić podstawy do ponownej oceny przez Państwową Komisję Akredytacyjną. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Wyższa Szkoła [...] w W. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji z [...] maja 2008 r. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że jedyne normy prawne, które regulują materię przyznania uczelni uprawnienia do prowadzenia studiów II stopnia zawarte są w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym oraz w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 27 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie muszą spełniać jednostki organizacyjne uczelni, aby prowadzić studia na określonym kierunku i poziomie. Skarżąca podkreśliła, że uchwały Państwowej Komisji Akredytacyjnej, ani przyjęte przez nią standardy nie stanowią, zgodnie z Konstytucją RP, źródeł powszechnie obowiązującego prawa. Zatem, aby jednostka organizacyjna Uczelni mogła uzyskać uprawnienie do prowadzenia studiów II stopnia winna poza wymaganiami określonymi w § 1 ust. 1 rozporządzenia, które są tożsame dla studiów I stopnia, spełnić dodatkowo warunek prowadzenia badań naukowych w dyscyplinie lub dziedzinie związanej z danym kierunkiem studiów. W ocenie skarżącej złożony wniosek zawierał opracowaną koncepcję kształcenia w ramach kierunku studiów oraz plany studiów i programy nauczania sporządzone na tyle precyzyjnie, że umożliwiały rozpoczęcie kształcenia. Skarżąca zaznaczyła przy tym, ż plan studiów nie może być w pełni szczegółowy w momencie, gdy uczelnia nie posiada jeszcze informacji ilu studentów uda jej się zrekrutować na dany rok akademicki. Załączone oświadczenia nauczycieli akademickich potwierdzały spełnienie minimum kadrowego dla studentów magisterskich. Zdaniem skarżącej nauczyciele akademiccy, którzy wyrazili gotowość pracy na rzecz uczelni, gwarantują prowadzenie badań naukowych w uczelni i to na wysokim poziomie. Skarżąca podniosła, że dotychczas prowadzone prace naukowe miały charakter nieobligatoryjny właśnie za względu na posiadanie jedynie uprawnień do prowadzenia studiów I stopnia. Informacje zawarte we wniosku potwierdzają prowadzenie badań naukowych, a następnie ich rozwój po uzyskaniu uprawnień przez wydział do prowadzenia studiów II stopnia. W ocenie skarżącej infrastruktura, którą dysponuje Uczelnia zapewnia prawidłowy przebieg nauczania. Wskazała przy tym, że zgodnie z § 1 ust. 2 rozporządzenia jednostka organizacyjna uczelni może uzupełnić wymagania w zakresie dotyczącym wyposażenia sal dydaktycznych, laboratoriów i pracowni, w terminie sześciu miesięcy od dnia uzyskania uprawnienia do prowadzenia kształcenia na danym poziomie kierunku studiów. Skarżąca zarzuciła, że organ przed wydaniem decyzji powinien wezwać, stronę do uzupełnienia wniosku o odpowiednie dokumenty. W ocenie skarżącej przedłożony wniosek spełniał wszystkie wymogi rozporządzenia z 27 lipca 2006 r. Ponadto Uczelnia nie zgodziła się ze sformułowaniem zawartym w uzasadnieniu decyzji, że "informacje zawarte we wniosku nie pozwalają uznać, iż kształcenie na kierunku [...] będzie prawidłowo zorganizowane". Skarżąca powołując się na treść przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. podniosła, że stosowanie przez organ niejako trybu przypuszczającego, że kształcenie nie zostanie prawidłowo zorganizowane, stoi w sprzeczności z zasadą, że wszelkie ustalenia organu winny opierać się na udowodnionych faktach, a nie dywagacjach. Skarżąca podniosła także, że stanowisko, co do zebranego materiału dowodowego zawarte w piśmie z [...] czerwca 2009 r. było ustosunkowaniem się do zawartości akt postępowania, które udostępniono Uczelni, a które nie zawierały żadnych dokumentów ponad wniosek strony i uchwały Komisji. Zdaniem skarżącej powyższe potwierdza, że Minister nie przeprowadził prawidłowo postępowania, gdyż z art. 7 k.p.a. wynika, że organ administracji nie może ograniczyć się do oczekiwania na przedstawienie przez stronę dowodów potwierdzających jej żądanie, ale że powinien aktywnie dążyć do wyjaśnienia sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję. Nie każde jednak naruszenie prawa przez organy administracji publicznej daje sądowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Artykuł 145 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) określa w jakich sytuacjach decyzje podlegają uchyleniu. Dokonując oceny zasadności skargi wniesionej przez Wyższą Szkołę [...] w W. od decyzji Ministra Szkolnictwa Wyższego, Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma uzasadnionych podstaw. Przypomnieć przy tym należy, że powodem uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji z [...] lipca 2008 r. były względy procesowe, tj. naruszenie zasady wynikającej z art. 24 k.p.a. W tych okolicznościach wyrok Sądu nie zawierał innych wskazań co do dalszego postępowania, oczywiście poza koniecznością wyeliminowania przez organ uchybienia stwierdzonego przez Sąd. Podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 11 ust. 1 ustawy z 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 165, poz. 1365 z późn. zm., dalej "Prawo o szkolnictwie wyższym"), który w części odnoszącej się do rozpatrywanej sprawy stwierdza, że jednostki organizacyjne uczelni niespełniające wymagań mogą uzyskać uprawnienia do prowadzenia studiów na danym kierunku i odpowiednim poziomie kształcenia na podstawie decyzji ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego, wydanej po zasięgnięciu opinii Państwowej Komisji Akredytacyjnej. Przy czym, na podstawie art. 9 Prawa o szkolnictwie wyższym, Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego został upoważniony do wydania szeregu rozporządzeń, w tym rozporządzenia normującego warunki, jakie muszą spełniać jednostki organizacyjne uczelni, aby prowadzić studia na określonym kierunku i poziomie kształcenia. Dlatego rozporządzenie z 27 lipca 2006 r. w sprawie warunków jakie muszą spełniać jednostki organizacyjne uczelni, aby prowadzić studia na określonym kierunku i poziomie kształcenia (Dz. U. Nr 144, poz. 1048, dalej "rozporządzenie") dopełnia regulację ustawową. Zatem kwestia uzyskania uprawnienia do prowadzenia studiów na danym kierunku przez uczelnie, które nie mogą same o tym decydować, jest z woli ustawodawcy determinowana: po pierwsze, przepisami prawa (a więc także rozporządzenia), po drugie, uznaniem naczelnego organu administracyjnego, dokonywanym na podstawie miarodajnych przepisów prawa i po uzyskaniu opinii jednostki specjalistycznej, jaką jest Państwowa Komisja Akredytacyjna. Biorąc pod uwagę wyjątkowość regulacji prawnej i jej ogólny charakter przy rozpatrywaniu wniosków zachodzi konieczność stosowania wykładni systemowej i celowościowej. Nie można bowiem tracić z pola widzenia celu, jaki przyświecał ustawodawcy, powołującemu do opiniowania wniosków uczelni Państwową Komisję Akredytacyjną. Zdaniem Sądu wypracowane przez członków Komisji, działających w różnych zespołach, kryteria stosowania wymagań, mogą być pomocne przy stosowaniu tych ogólnych przepisów prawa, które zawierają w sobie element oceny. Wprawdzie żaden przepis prawa nie stanowi, że opinia Państwowej Komisji Akredytacyjnej ma dla organu charakter wiążący, jednakże powinna być ona uwzględniona, jeżeli nie zawiera cech dowolności interpretacyjnej. Powyższe nie oznacza przy tym, że organ nakłada na stronę dodatkowe wymogi nieprzewidziane wcześniej we wskazanych wcześniej aktach prawnych. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja wystąpiła i Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, podzielając negatywną opinię Państwowej Komisji Akredytacyjnej, zdecydował się odmówić nadania Wydziałowi [...] Wyższej Szkoły [...] w W. uprawnienia do prowadzenia studiów drugiego stopnia na kierunku [...]. Na wstępie zwrócić należy uwagę, że jednostka organizacyjna uczelni może prowadzić studia drugiego stopnia na danym kierunku studiów, jeżeli spełnia wszystkie wymagania określone w § 1 i § 2 rozporządzenia. Dopiero po ustaleniu, że wszystkie wymogi zostały zrealizowane, organ może uwzględnić wniosek strony. Na podkreślenie przy tym zasługuje, zwłaszcza wobec zarzutów formułowanych przez stronę skarżącą, że w tego rodzaju sprawach jak przedmiotowa, zasadniczo inicjatywa dowodowa spoczywa na podmiocie wnioskującym. Realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., organ jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału, ale tym samym strona nie jest zwolniona od lojalnego współdziałania w wyjaśnieniu okoliczności faktycznych, skoro nieudowodnienie określonych faktów może prowadzić do wydania decyzji dla niej niekorzystnej. Strona, gdy ubiega się o nadanie określonego uprawnienia, ma obowiązek przedstawić dowody uzasadniające przyznanie tego uprawnienia. Winna zatem wykazać, że spełnia konieczne wymogi uzasadniające przyznanie uprawnienia, gdyż wiedza i dowody w tym zakresie są przede wszystkim do jej dyspozycji, a często są wyłącznie jej znane. Organ był zobowiązany przed wydaniem decyzji do zbadania kompletności dokumentów odnoszących się do warunków określonych w § 1 i 2 rozporządzenia, co też uczynił i wezwał stronę do usunięcia braków w stwierdzonym zakresie. Wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku wynikających ze ściśle określonych przepisów, nie następuje jednak po merytorycznej ocenie zgromadzonej dokumentacji. Oceny tej dokonuje Państwowa Komisja Akredytacyjna, a następnie organ, analizując przedstawioną przez Komisję opinię. W realiach niniejszej sprawy na podkreślenie zasługuje, że czym innym jest kompletność dokumentacji potrzebnej do rozpoznania wniosku, a czym innym jej merytoryczna zawartość w kontekście konieczności wypełnienia przez stronę warunków przewidzianych przepisami prawa. W rozpoznawanej sprawie istotne jest także, że strona w toku całego postępowania była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem. Miała przy tym zapewniony udział w postępowaniu, a także możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem i wypowiedzenia się. Tymczasem pisma strony składane w toku postępowania cechował duży stopień ogólności i co w sprawie szczególnie istotne, strona, znając już stanowisko Państwowej Komisji Akredytowanej, nie odniosła się do wszystkich zarzutów i uwag sformułowanych przez Komisję, nie przedłożyła też dodatkowego materiału dowodowego dla wykazania błędności tez zawartych w opinii PKA, wiedząc w jakim kierunku należy uzupełnić wniosek i jakie dokumenty przedłożyć. Ograniczyła się wyłącznie do polemicznego pisma Rektora z [...] czerwca 2009 r. W skardze podkreśliła przy tym, że dane przedstawione organowi pozwalają na stwierdzenie, że strona wypełnia wymagania do uzyskania prawa do prowadzenia studiów II stopnia. Ocena organu była odmienna. W tych okolicznościach zarzuty naruszenia przez organ przepisów art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. należy uznać za nieuzasadnione. Zdaniem Sądu organ, w oparciu o wniosek złożony przez stronę i załączone do niego dokumenty, trafnie przyjął, że nie pozwalają one na uznanie, że kształcenie na kierunku [...] zostanie prawidłowo zorganizowane. Zgodnie z § 1 pkt 1 rozoprządzenia jednym z warunków, jakie muszą spełniać jednostki organizacyjne uczelni, aby prowadzić studia na określonym kierunku i poziomie kształcenia jest opracowanie koncepcji kształcenia. Organ zasadnie uznał, że w jej ramach powinny być uwzględnione przedmioty specjalizacyjne, tak aby student, uzyskując tytuł magistra, był odpowiednio przygotowany do pracy zgodnie z uzyskaną specjalnością. W przedstawionych przez skarżącą planach studiów i programach nauczania przedmiotów takich brak. Z założenia studia II stopnia winny być kontynuacją kształcenia rozpoczętego na studiach I stopnia. Oznacza to, że program nauczania powinien być tak opracowany, aby ciągłość kształcenia została zachowana. Dlatego też organ zasadnie zakwestionował umieszczenie w programie studiów II stopnia przedmiotów i treści realizowanych w ramach studiów I stopnia. Uprawnione jest również stanowisko, że brak informacji na temat organizacji kształcenia studiów niestacjonarnych, a w takiej formie miałoby być prowadzone kształcenie na kierunku [...], nie pozwala na dokonanie oceny, czy określone w planie studiów godziny zajęć będą mogły być w pełni zrealizowane. Skarżąca na te zastrzeżenia organu odpowiedziała tylko stwierdzeniem, że złożony wniosek zawierał precyzyjną koncepcję kształcenia w ramach kierunku studiów oraz plany studiów i programy nauczania, nie podając żadnych konkretów pozwalających zakwestionować stanowisko organu. Taka sama sytuacja zaistniała w przypadku zastrzeżeń dotyczących praktyk zawodowych, których odbycie uczelnia musi zapewnić zgodnie z § 1 pkt 1 ppkt 5 rozporządzenia. Organ zarzucił, że brak jest planu i programu praktyk oraz zasad ich organizacji i reguł przeprowadzenia. W ocenie skarżącej jej dotychczasowa działalność potwierdza zdolność do zapewnienia studentom możliwości odbycia praktyk zawodowych. Takie stanowisko strony nie świadczy o spełnieniu warunku określonego w § 1 pkt 1 ppkt 5 rozporządzenia. Dotychczasowa działalność może bowiem jedynie potwierdzić, że Uczelnia organizuje praktyki dla określonej liczby studentów studiów I stopnia. Nie oznacza to natomiast, że może zapewnić odbycie praktyk większej liczbie studentów, odpowiadających programowi studiów II stopnia. Organ, w ślad za opinią PKA, zakwestionował sylabusy m.in. brak liczby godzin, czasu realizacji, warunków i form zaliczania. Wymóg ich przygotowania mieści się niewątpliwie w warunku opracowania planu studiów i programów nauczania. Braki w tym zakresie ujawniła w swojej opinii Państwowa Komisja Akredytacyjna, a strona do tych zastrzeżeń szczegółowo się nie odniosła. Nawiązując do twierdzeń skarżącej dotyczących możliwości uzupełnienia wymagań w zakresie infrastruktury, zwrócić należy uwagę, że możliwości następczego rozwoju infrastruktury nie odnoszą się do warunku zapewnienia dostępu do biblioteki wyposażonej w literaturę zalecaną w ramach kształcenia na danym kierunku studiów. Zwiększenie liczby studentów wymaga przeprowadzenia takich zmian organizacyjnych w zasobach bibliotecznych, które zapewnią dostęp nowoprzyjętym studentom do tych zbiorów. Skarżąca podała wprawdzie, że zwiększyła zasoby biblioteczne, lecz poza tą ogólną informacją nie wskazała czy, a jeżeli tak, to jak zmodyfikowała możliwość korzystania z nich. Podkreślić także należy, że warunkiem zastosowania przepisu § 1 ust. 2 rozporządzenia, jest spełnienie pozostałych wymogów, o których mowa w § 2 w zw. z § 1 ust. 1 rozporządzenia. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Wbrew zarzutom skargi organ nie zakwestionował minimum kadrowego, lecz prowadzenie badań naukowych związanych z wnioskowanym kierunkiem. Dla stwierdzenia wypełnienia tego warunku nie wystarczy, że – jak podaje skarżąca – nauczyciele akademiccy, którzy wyrazili gotowość pracy na rzecz WS[...], gwarantują prowadzenie badań naukowych na wysokim poziomie. Organ, aby mógł ocenić realizację tego wymogu, musi dysponować co najmniej takimi danymi o jakich mowa w opinii PKA, tj. założenia poszczególnych projektów badawczych, etapy i stopień ich zaawansowania, przewidywane rezultaty, informacje dotyczące zasad i sposobów ich finansowania. Strona danych takich nie przedłożyła, podnosząc, że nie wymagają tego przepisy prawa powszechnie obowiązującego. To słuszne stwierdzenie strony nie może jednak odnieść zamierzonego skutku. Organ musi bowiem zbadać wypełnienie przez stronę wnioskującą wszystkich warunków przewidzianych przepisami rozporządzenia, w tym warunku prowadzenia badań naukowych i sprawdzenie jego realizacji nie może ograniczyć się do przyjęcia ogólnych deklaracji skarżącej. Istotne jest natomiast, żeby informacje dostarczone przez stronę pozwalały ocenić, czy wymogi rozporządzenia zostały w pełni zrealizowane. W tych warunkach zarzut skargi, że dotychczasowe badania miały charakter nieobligatoryjny ze względu na posiadanie przez Uczelnię jedynie uprawnień do prowadzenia studiów I stopnia, nie może być skuteczny. W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia minimum wymagań, jakie stawia przepis art. 107 § 3 k.p.a., a zaskarżona decyzja poddaje się kontroli. Zważyć przy tym należy, że naruszenie przepisu art. 107 § 3 k.p.a., które uprawniałoby Sąd do uchylenia decyzji, wymagałoby ustalenia, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. Biorąc pod uwagę wszystkie podniesione powyżej okoliczności, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.