II SA/Wa 467/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. J. o sprostowanie sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 467/18 postanawia: odmówić sprostowania sentencji wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 30 października 2018 r. oddalił skargę K. J. (nazwanego dalej "skarżącym") na postanowienie M. S. W. i A. nr [...] z [...], utrzymujące w mocy postanowienie M. S. W. i A. nr [...] z [...] w sprawie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści. Odpis sentencji powyższego wyroku doręczono skarżącemu w dniu 13 listopada 2018 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się w aktach sprawy). Skarżący pismem z [...] wniósł o sprostowanie sentencji tego wyroku poprzez "dopisanie do zakresu sprawy odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści, tj. dodanie w sentencji słów żądanej treści". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 144 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwane dalej "P.p.s.a.") sąd jest związany wydanym wyrokiem od chwili jego ogłoszenia, a jeżeli wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym – od podpisania sentencji wyroku. Oznacza to, że od chwili związania sentencja wyroku może ulec zmianie tylko w wypadkach i na zasadach przewidzianych ustawą. Jedną z takich możliwości, choć w ograniczonym zakresie przewiduje art. 156 § 1 P.p.s.a., w myśl którego Sąd z urzędu może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W orzecznictwie wskazuje się, że sprostowanie niedokładności (nieścisłości) może obejmować właściwe oznaczenie stron czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy (wyrok SN, sygn. akt II CKN 817/97). W zakresie błędu pisarskiego przyjmuje się, że to widoczne, wbrew zamierzeniom sądu niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Przez błąd rachunkowy należy natomiast rozumieć błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, a w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji (postanowienie SN z 21 czerwca 1967 r., sygn. akt II CZ 48/67). Jeżeli natomiast chodzi o inne oczywiste omyłki to uznaje się, że są one swoim charakterem zbliżone do niedokładności, błędu pisarskiego lub błędu rachunkowego, która może przykładowo polegać na wadliwej nazwie orzeczenia. Nie ulega jednak wątpliwości, że w każdym przypadku oczywistość omyłki oznacza, że jest ona natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Na podstawie art. 156 § 1 P.p.s.a. sprostowaniu nie podlega natomiast mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem (postanowienie NSA z 15 września 2016 r., sygn. akt II FSK 3573/13 – dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, skarżący domaga się sprostowania sentencji wyroku poprzez dodanie słów "żądanej treści" do określenia zaświadczenia. W ocenie Sądu takie żądanie nie spełnia przesłanek z art. 156 § 1 P.p.s.a. Brak wymaganego przez skarżącego sformułowania nie może być bowiem uznany jako niedokładność, błąd pisarski lub rachunkowy lub jako inna oczywista omyłka. W wyroku z 30 października 2018 r. w sposób wyraźny zostało określone postanowienie M. S. W. i A. będące przedmiotem zaskarżenia, a przedmiot skargi został jednoznacznie określony w sentencji wyroku. Z tego względu niecelowym jest dokonywanie sprostowania wyżej określonego wyroku. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 156 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.