II SA/Wa 469/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Protokolant Łukasz Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2009 r. sprawy ze skargi E. S. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wniosku oddala skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r., na podstawie art. 66 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku E. S. z dnia 18 września 2008 r., zwrócił przedmiotowy wniosek. W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że E. S. pismem z dnia 18 września 2008 r. wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1983 r. znak [...] odwołującej E. S. z dniem doręczenia przedmiotowego pisma ze stanowiska inspektora wojewódzkiego w Urzędzie Wojewódzkim w [...]. Przedmiotowe pismo E. S. odebrał w dniu 18 października 1983 r. Dalej organ wskazał, że ustawa z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. Nr 31, poz. 214) w art. 2 zawierała delegację ustawową dla Rady Ministrów do określenia – w drodze rozporządzenia – stanowisk, na których w urzędach naczelnych, centralnych i terenowych organów administracji państwowej, Kancelarii Sejmu i Kancelarii Rady Państwa oraz urzędach podległych naczelnym organom władzy państwowej oraz naczelnym i centralnym organom administracji państwowej zatrudniani pracownicy są urzędnikami państwowymi w rozumieniu ustawy. Z przepisu § 13 pkt 16 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 listopada 1982 r. w sprawie określenia stanowisk urzędniczych oraz zasad nawiązywania z urzędnikami państwowymi stosunku pracy na podstawie mianowania (Dz. U. Nr 39, poz. 257) wynika, że stosunek pracy na podstawie mianowania nawiązuje się z urzędnikami państwowymi zatrudnionymi na stanowiskach inspektora wojewódzkiego. E. S. był urzędnikiem zatrudnionym na podstawie mianowania. Przepis art. 38 ust. 1 ustawy o pracownikach urzędów państwowych wskazywał, że od decyzji w sprawach wypowiedzenia lub rozwiązania stosunku pracy z urzędnikiem państwowym mianowanym, przeniesienia albo zlecenia mu wykonywania innej pracy, przeniesienia na inne stanowisko bądź zawieszenia w pełnieniu obowiązków urzędnik ten mógł, w terminie 7 dni, wnieść odwołanie do kierownika organu nadrzędnego nad urzędem, w którym był zatrudniony. Od decyzji wydanej przez ministra odwołanie nie przysługiwało. Od decyzji w sprawach określonych w ust. 1 urzędnikowi państwowemu mianowanemu przysługiwała skarga do sądu administracyjnego na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 38 ust. 2 ustawy o pracownikach urzędów państwowych). Spory ze stosunku pracy urzędników państwowych w sprawach nie wymienionych w art. 38 ust. 1 ustawy o pracownikach urzędów państwowych rozpatrywane były w trybie określonym w Kodeksie pracy (art. 39 ustawy o pracownikach urzędów państwowych). Dalej organ wskazał, że z dniem 1 stycznia 2004 r. dotychczasowe stosunki pracy osób zatrudnionych na podstawie mianowania na zasadach określonych w ustawie o pracownikach urzędów państwowych, przekształcają się w stosunki pracy na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony i pismo E. S. wskazuje, że jest to roszczenie ze stosunku pracy, dla oceny którego właściwy jest sąd powszechny – sąd pracy. Na powyższe postanowienie E. S. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 144 Kpa, utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] grudnia 2008 r. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności lub jego uchylenie. W uzasadnieniu skargi wskazał, że organ naruszył prawidłowe zasady stosowania prawa. Nie dokonał wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego przez co naruszył art. 77 Kpa, nie zastosował art. 156 § 1 Kpa, chociaż stan sprawy go do tego zobowiązywał, organ dokonał ponadto błędnej wykładni przepisów ustawy o pracownikach urzędów państwowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do wyjaśnienia czy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji był właściwym organem do rozpatrzenia wniosku E. S. z dnia 18 września 2008 r. Z dniem 1 stycznia 2004 r. utracił moc obowiązującą art. 38 ust. 2 ustawy o pracownikach urzędów państwowych. Wymieniony przepis stanowił, że od decyzji w sprawie wypowiedzenia lub rozwiązania stosunku pracy z urzędnikiem państwowym mianowanym, przeniesienia albo zlecenia mu wykonywania innej pracy, przeniesienia na niższe stanowisko bądź zawieszenia w pełnieniu obowiązków, urzędnikowi państwowemu mianowanemu przysługiwała skarga do sądu administracyjnego na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Powyższy przepis został skreślony przez art. 11 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) z dniem 1 stycznia 2004 r. Do czasu skreślenia z dniem 1 stycznia 2004 r., art. 38 ust. 2 ustawy o pracownikach urzędów państwowych, sprawa rozpatrywania sporów o roszczenia urzędników ze stosunku pracy uregulowana była różnie wobec urzędników państwowych mianowanych i wobec urzędników państwowych zatrudnionych na podstawie umowy o pracę. W stosunku do urzędników państwowych mianowanych, w art. 38 ust. 1 ustawy o pracownikach urzędów państwowych, określone zostały rodzaje spraw, w których rozpatrywanie sporów podlegało trybowi postępowania administracyjnego oraz sądowoadministracyjnego. W związku ze skreśleniem ust. 2 art. 38 ustawy o pracownikach urzędów państwowych, ta kategoria spraw przypisana została kognicji sądu powszechnego – sądu pracy. Wobec powyższych ustaleń, zdaniem Sądu, organ administracji prawidłowo zastosował art. 66 § 3 Kpa i postanowieniem zwrócił wniosek skarżącemu. Na marginesie Sąd pragnie podkreślić, że zgadza się ze skarżącym, iż w trybie nadzwyczajnym (art. 156 Kpa), przy badaniu czy akt administracyjny (decyzja, postanowienie) nie został wydany z rażącym naruszeniem prawa, bierze się pod uwagę porządek prawny obowiązujący w dacie wydania aktu. Podkreślić jednak należy, że przedmiotem postępowania w sprawie niniejszej nie jest ocena prawidłowości zastosowania i zinterpretowania przepisów materialnych ale rozstrzygnięcie zagadnienia procesowego, a więc ustalenia czy organ, tj. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji był organem właściwym do rozpatrzenia wniosku złożonego przez E. S. i w ocenie Sądu w sprawie niniejszej skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie jest prawidłowe i nie narusza obowiązującego prawa. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.