II SA/Wa 470/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.), Andrzej Góraj, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2015 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o nadanie tytułu naukowego profesora – oddala skargę – 26 września 2012 r. na posiedzeniu Rady Wydziału Fizyki i Informatyki Stosowanej Uniwersytetu [...], Dziekan Wydziału przedstawiła wniosek o wszczęcie postępowania o nadanie tytułu profesora dr. hab. M. M., uzyskawszy wcześniej jego zgodę na wystąpienie z takim wnioskiem i po dostarczeniu kompletu wymaganych w ramach tej procedury dokumentów Na tym samym posiedzeniu powołana została Komisja ds. przewodu profesorskiego dr. hab. M. M. (dalej także jako skarżący), która w protokole z [...] października 2012 r. sformułowała stanowisko, że skarżący spełnia kryteria pozwalające na wystąpienie z wnioskiem o nadanie tytułu profesora nauk fizycznych. [...] października 2012 r. Rada Wydziału Fizyki i Informatyki Stosowanej podjęła uchwałę nr [...] o niewszczynaniu postępowania o nadanie dr. hab. M. M. tytułu naukowego profesora nauk fizycznych. Skarżący powyższą uchwałę, wraz z pismem informującym o przysługującym mu prawie odwołania się do Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów, odebrał 15 listopada 2012 r. 13 grudnia 2012 r. skarżący wystąpił do Dziekana Wydziału oraz Rady Wydziału z pismem, w którym wyraził przekonanie, że podejmując uchwałę z [...] października 2012 r. członkowie Rady nie mieli pełnej wiedzy o jego dorobku i podkreślając, że Komisja rekomendowała wszczęcie postępowania i powołanie recenzentów. W piśmie z 28 grudnia 2012 r., kierowanym do skarżącego Dziekan Wydziału zwróciła uwagę, że komisja pełni funkcję doradczą i jej stanowisko nie jest wiążące dla pozostałych członków Rady. Wskazała, że sprawa wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora prowadzona była zgodnie z procedurą przyjętą na wydziale od wielu lat, zgodnie z którą wszystkie materiały dotyczące wniosku są dostępne dla członków Rady w dziekanacie wydziału, ponadto Komisja obszernie informuje o najważniejszych elementach wniosku, a jej protokół odczytywany jest podczas posiedzenia Rady Wydziału w całości. Pismem z 12 lutego 2013 r. skarżący został poinformowany, że w porządku obrad Rady Wydziału [...] lutego 2013 r. przewidziane jest rozpatrzenie jego odwołania w sprawie wszczęcia postępowania o nadanie tytułu naukowego profesora nauk fizycznych. Odnosząc się do pisma z 28 grudnia 2012 r., skarżący w piśmie z 25 lutego 2013 r. ponownie podkreślił doniosłą rolę opinii wydawanej przez Komisję, jednocześnie wnosząc o zapoznanie członków Rady w sposób zgodny z ich wolą z całością wniosku. [...] lutego 2013 r. Rada Wydziału Fizyki i Informatyki Stosowanej podjęła uchwałę nr [...] o wyrażeniu zgody na ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej wszczęcia postępowania o nadanie dr. hab. M. M. tytułu naukowego profesora nauk fizycznych. W protokole z posiedzenia Rady w tym dniu podano, że Rada Wydziału w głosowaniu wyraziła zgodę na ponowne rozpatrzenie sprawy. Sprawa dr. hab. M. M. zostanie przekazana do Centralnej Komisji. Odwołanie skarżącego wraz z całą dokumentacją, zostało przesłane do Centralnej Komisji przy piśmie z 13 marca 2013 r., a następnie uzupełnione 19 kwietnia 2013 r. [...] kwietnia 2013 r. Centralna Komisja zwróciła się do prof. dr hab. L. D. o opracowanie opinii dotyczącej odwołania skarżącego. W opinii z [...] czerwca 2013 r. prof. dr.hab L. D. przedstawił wniosek, iż udokumentowany dorobek naukowy jest zbyt słaby, aby aktualnie występować dla skarżącego o tytuł profesora nauk fizycznych. Zbliżony wniosek został zawarty w opinii prof. dr hab. J. K. z [...] października 2013 r., powołanego przez Centralną Komisję [...] września 2013 r. do opracowania opinii dotyczącej odwołania skarżącego. Opiniujący wskazał, iż decyzja Rady Wydziału o niewszczynaniu postępowania o nadanie tytułu profesora skarżącemu była prawidłowa. Recenzenci przedstawili swoje opinie na posiedzeniu sekcji Nauk Matematycznych i Fizycznych, Chemicznych, Nauk Ziemi, odbytego [...] grudnia 2013 r., która w głosowaniu tajnym uznała, że odwołanie skarżącego nie jest zasadne. Podjęta przez Sekcję uchwała została przedstawiona i omówiona na posiedzeniu Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów odbywającym się [...] grudnia 2013 r. Decyzją Nr [...] z [...] grudnia 2013 r., na podstawie art. 21 ust. 2 w zw. z art. 27 ust. 3 pkt 1 oraz art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm., dalej jako ustawa o stopniach i tytułach), Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę Rady Wydziału Fizyki i Informatyki Stosowanej Uniwersytetu [...] z [...] października 2012 r. W uzasadnieniu decyzji odwołując się od opinii recenzentów podano, iż uchwała Rady Wydziału opierała się na trafnej, niskiej ocenie dorobku naukowego skarżącego, który to dorobek nie spełnia ustawowych kryteriów. Nie ma bowiem znamion istotnej aktywności naukowej, co jest już wymogiem przy nadawaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego, a tytuł profesora nadaje się osobie, której dorobek znacznie przekracza poziom wymagany do habilitacji. W ocenie organu za istotną aktywność nie może być uznane działanie bardzo słabe zauważane przez specjalistyczne gremia naukowe, co wyraża się przez bardzo niskie wskaźniki cytowalności. Centralna Komisja zauważyła, że już rok wcześniej uznano starania skarżącego o uzyskanie tytułu profesora za przedwczesne, m.in. z uwagi na rażąco niską liczbę cytowań jego publikowanych artykułów naukowych. Liczba cytowań przez ten dodatkowy rok nie uległa zasadniczej poprawie, a dynamika zmian liczby cytowań uległa pogorszeniu. Odnosząc się do oceny Komisji Rady Wydziału Centralna Komisja wskazała na brak oceny Komisji co do istotności dorobku skarżącego dla rozwoju nauki, zauważając jednocześnie, że Rada Wydziału miała pełne prawo nie podzielić opinii Komisji Rady Wydziału. Nadto Centralna Komisja uznała, iż członkowie Rady Wydziału mogli zapoznać się z materiałami złożonymi w dziekanacie i dokumentującymi osiągnięcia naukowe skarżącego i na tej podstawie wyrobić sobie zdanie o tych osiągnięciach niezależnie od powołanej przez Radę Wydziału Komisji. W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o uchylenie skarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją uchwały Rady Wydziału Fizyki i Informatyki Stosowanej Uniwersytetu [...] z [...] października 2012 r. oraz z [...] lutego 2013 r. w zakresie przekazania sprawy z wniosku skarżącego do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, t j.: a) art. 7 K.p.a., art. 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i wydanie decyzji merytorycznej, utrzymującej w mocy uchwałę Rady Wydziału Fizyki i Informatyki Stosowanej [...] z [...] października 2012 r. w przedmiocie odrzucenia wniosku o wszczęcie postępowania o nadanie skarżącemu tytułu profesora nauk fizycznych, pomimo, iż zarówno postępowanie dowodowe przed organem I instancji jak i przed organem odwoławczym nie zostało poprzedzone badaniem prawidłowości w znaczeniu formalnym wniosku skarżącego, a mimo to prowadziło do merytorycznego jego rozpoznania; b) art. 8 K.p.a. w zw. z art. 15 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu w sprawie decyzji jako organ drugiej instancji bez uprzedniego przeprowadzenia w ramach kontroli legalności skarżonej uchwały pełnego postępowania wyjaśniającego, w tym w zakresie badania zarówno warunków formalnych złożonego wniosku, jak i merytorycznych przesłanek jego zasadności, a nadto poprzez niezawarcie w treści uzasadnienia decyzji podstaw prawnych, jak i faktycznych rozstrzygnięcia i poprzestanie wyłącznie na kontroli zasadności argumentów podniesionych przez organ I instancji, a nadto poprzez zaniechanie badania możliwości orzekania w sprawie odwołania od uchwały organu I instancji, a także poprzez podanie w sentencji nieistniejącej podstawy prawnej tj. art. 27 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach i naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, stosownie do treści zmiany ogłoszonej w Dz. U. 2011.84.455, przy jednoczesnym niewskazaniu w sentencji czy decyzja dotyczy stanu prawnego obowiązującego przed, czy też po 30 września 2012 r.; c) art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. w zw. art. 132 § 1 K.p.a. i art. 133 K.p.a., poprzez wydanie orzeczenia utrzymującego w mocy zaskarżoną uchwałę Rady Wydziału Fizyki i Informatyki Stosowanej [...] z [...] października 2012 r. pomimo, iż zgodnie z następczą uchwałą organu I instancji z [...] lutego 2013 r. Rada Wydziału Fizyki i Informatyki Stosowanej [...] sprawę wniosku skarżącego w ramach uprawnienia z art. 132 § 1 K.p.a. przekazała do ponownego rozpoznania, a Dziekan Wydziału podjęła czynności zmierzające do ponownego rozpoznania przedmiotowego wniosku oraz żądań wnioskodawcy, nie przekazując tym samym pisma skarżącego z 13 grudnia 2012 r. wraz z aktami sprawy w terminie ustawowym organowi odwoławczemu. Uzasadniając powyższe zarzuty skarżący wyraził przekonanie, że w przypadku podjęcia uchwały w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania organ I instancji winien kierować się zasadami wyrażonymi w art. 61 a § 3 K.p.a. W jego ocenie wniosek przez niego złożony spełniał wymogi ustawowe z art. 26 ust. 1 i 4 ustawy o stopniach i tytułach. Dlatego też, podjęcie uchwały w zakresie odmowy wszczęcia postępowania, niepopartej o kodeksowe "inne uzasadnione przyczyny", nie było uzasadnione. Skarżący odwołał się do swojej argumentacji przedstawionej w toku postępowania, zwracając uwagę, że odnosiła się ona w istocie do niezastosowania reguł z art. 7, 77 i 80 K.p.a. Podniósł także, że uchwała Rady Wydziału z [...] lutego 2013 r. jest wewnętrznie sprzeczna i zawiera konstatacje wzajemnie się wykluczające. Zauważył przy tym, iż w istocie Rada Wydziału nie dokonała ponownej weryfikacji wniosku i nie podjęła jakiejkolwiek uchwały następczej np. o wszczęciu postępowania w sprawie. W dalszej kolejności, odnosząc się do decyzji Centralnej Komisji, skarżący podkreślił, iż organ naruszył zasadę dwuinstancyjności, co w sposób oczywisty wynika z treści uzasadnienia decyzji. W jego ocenie recenzenci w swoich opiniach odnosili się do badania pozaustawowych parametrów dotyczących liczby cytowań. Tymczasem zakres oceny dorobku winien być ograniczony wyłącznie przez określenie "znacznego dorobku", co jednak nie miało miejsca. Skarżący wskazał także, iż uzasadnienie decyzji nie spełnia wymagań określonych w art. 107 § 3 K.p.a. Jako konieczne określił podanie na podstawie jakich konkretnie przepisów procedowań organ, z wyszczególnieniem, czy były to przepisy sprzed czy po zmianie. Natomiast jako zupełnie niezrozumiałe ocenił stwierdzenia Centralnej Komisji zawarte w uzasadnieniu decyzji o odrzuceniu odwołania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w zakresie wniosku o uchylenie decyzji z [...] grudnia 2013 r. i odrzucenie skargi w zakresie pozostałych wniosków skarżącego, w tym uchylenia uchwał Rady Wydziału Fizyki i Informatyki Stosowanej Uniwersytetu [...]. Organ wskazał, że w postępowaniu przed Centralną Komisją zostały omówione wymagania jakie przewidują przepisy ustawy i statutu, jak i również nie uchybiono stosowanym odpowiednio przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego, uwzględniając przy tym specyfikę postępowania dotyczącą nadania tytułu naukowego. Podkreślono, że postępowania przed Centralną Komisją charakteryzuje się szczególnym trybem i nie wszystkie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają w nim zastosowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Sąd jest władny wzruszyć zaskarżoną decyzję tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa. Jednak nie każde naruszenie prawa przez organ administracji publicznej daje Sądowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej jako P.p.s.a.) określa w jakich sytuacjach decyzje podlegają uchyleniu. Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego może być wyłącznie decyzja ostateczne (art.52 P.p.s.a.). Sąd może wprawdzie uchylając zaskarżoną decyzję uchylić również decyzję ją poprzedzającą, co nie zmienia faktu, że przedmiotem oceny prawnej Sądu jest przede wszystkim decyzja zaskarżona. Z tego powodu to ta głównie decyzja winna odpowiadać w pełni wymogom nie tylko merytorycznym, ale i proceduralnym. W świetle powyższego zawarty w odpowiedzi na skargę wniosek o odrzucenie skargi w zakresie wniosków o uchylenie uchwał Rady Fizyki i Informatyki Stosowanej Uniwersytetu [...] nie mógł zostać uwzględniony. M. M. prawidłowo wniósł skargę na ostateczną decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i tytułów z [...] grudnia 2013 r., która jednak okazała się nieusprawiedliwiona. Na wstępie należy wyjaśnić, że postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego ma wyjątkowy charakter wynikający ze specyfiki tych spraw. W pierwszej kolejności celowe jest zwrócenie uwagi na zawarte w art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach i tytułach odesłanie jedynie do odpowiedniego stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w dodatku wyłącznie w zakresie nieuregulowanym w ustawie. W konsekwencji, jeżeli ustawa zawiera szczególną regulację, to nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że niektóre przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w ogóle nie znajdą zastosowania. Na podkreślenie zasługuje przy tym, że w ramach postępowania sądowego nie dochodzi do oceny trafności opinii recenzentów w aspekcie dorobku naukowego kandydata i jego wartości naukowej. W zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania o nadanie tytułu nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Aby taka ocena była możliwa koniecznym jest ustalenie, która wersja przepisów powyższej ustawy miała w sprawie zastosowanie. Pamiętać bowiem należy, że na podstawie ustawy z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy- Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 84, poz. 455 ze zm.), z dniem 1 października 2011 r. zmianie uległo szereg przepisów ustawy o stopniach naukowych, tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. W okolicznościach przedmiotowej sprawy istotny jest przepis art. 33 ust. 2 ww. ustawy z dnia 18 marca 2011 r., będący przepisem przejściowym, który zapewnia zainteresowanym do 30 września 2013 r. możliwość wyboru przepisów, jednocześnie materialonoprawnych i proceduralnych – dotychczasowych albo nowych, według których ma toczyć się postępowanie w ich sprawie. Niewątpliwie mankamentem skarżonej decyzji jest brak wskazania, z jakiej daty przepisy mają zastosowanie w sprawie, aczkolwiek wskazują na to powołane w podstawie prawnej przepisy. Analiza ich treści (przed i po zmianie ustawy) wskazuje, że organ procedował w oparciu o stan prawny sprzed 1 października 2011 r. Potwierdzeniem powyższego są wyjaśnienia Dziekan Wydziału, stosowanie do których postępowanie o nadanie skarżącemu tytułu profesora zostało wszczęte przez Radę Wydziału za zgodą zainteresowanego. Taki tryb postępowania przewidziany był w przepisie art. 27 ust. 2 ustawy o stopniach i tytułach w wersji sprzed zmiany. Aktualnie postepowanie takie toczy się jedynie na wniosek osoby ubiegającej się o uzyskanie tytułu (art. 27 ust. 1 ustawy). W konsekwencji przyjąć należy, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdują przepisy tak materialne, jak i procesowe ww. ustawy wg stanu sprzed 1 października 2011 r., jak również rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. Nr 15, poz. 128 ze zm.). Postępowania o nadanie tytułu profesora jest dwuetapowe. Pierwszym jego etapem jest postępowanie prowadzone przed radą jednostki organizacyjnej uprawnionej do przeprowadzenia tego postępowania, drugim natomiast postępowanie przed Centralną Komisją. Przepis § 20 ust. 1 ww. rozporządzenia określa szczegółowo dokumenty i informacje, które muszą zostać przedstawione przez osobę, wobec której ma zostać wszczęte postępowanie o nadanie tytułu profesora. Zgodnie z § 20a ust. 1 ww. rozporządzenia rada jednostki organizacyjnej, na podstawie dokumentów, o których mowa w art. 20 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy podejmuje uchwały, o których mowa w art. 27 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy. Stosownie natomiast do art. 27 ust. 3 ustawy o stopniach i tytułach czynności postępowania w sprawach o nadanie tytułu profesora kończą się uchwałami rady w przedmiocie: 1) wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora; 2) wyznaczenia recenzentów; 3) poparcia wniosku o nadanie tytułu profesora. Rada jednostki organizacyjnej może powołać, spośród jej członków posiadających tytuł profesora, zespół w celu przygotowania wniosków dotyczących czynności postępowania, o których mowa w art. 27 ust. 3 ustawy (§ 22 a ww. rozporządzenia), a więc m.in. wniosków co do wszczęcia postępowania o nadaniu tytułu profesora. Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że wszczęcie czynności postępowania w sprawie nadania tytuł profesora, nie obliguje rady do podjęcia uchwały o wszczęciu postępowania. Z przepisów nie wynika też, aby rada była związana wnioskami zespołu (komisji), skoro powołanie tego ciała o charakterze opiniodawczym, nie jest obligatoryjne. Charakter i zawartość dokumentów, jakie obowiązana jest przedłożyć osoba pretendująca do tytułu profesora, a których analiza ma stanowić podstawę do podjęcia uchwały o wszczęciu bądź odmowie wszczęcia postępowania o nadanie tytuł profesora pozwala na uznanie, że na tym etapie procedowania rada ocenia czy zasadniczo przedstawiony dorobek naukowo-badawczy oraz osiągnięcia dydaktyczne spełniają przesłanki z art. 26 ust. 1 ustawy o stopniach i tytułach. Uznając, że wymagania określone w powyższym przepisie nie są spełnione, rada ma prawo podjąć uchwałę o odmowie wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora. Uchwała, o której stanowi art. 27 ust. 3 ustawy o stopniach i tytułach, kończy pierwsze stadium postępowania o nadanie tytuł profesora. Podkreślenia przy tym wymaga, że w ramach procedowania w omawianym zakresie nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Taka uchwała o odmowie wszczęcia postępowania o nadanie skarżącemu tytułu profesora została podjęta. Wbrew twierdzeniom skargi przy jej podjęciu nie mógł zostać wykorzystany przepis art. 61a K.p.a., albowiem w rozpoznawanej sprawie instytucja procesowa przewidziana w tym przepisie nie znajduje zastosowania. Określone w art. 61a K.p.a. przesłanki odmowy wszczęcia postępowania nie znajdują zastosowania w sprawie o nadanie tytułu profesora i nie są tożsame z przesłankami prowadzącymi do odmowy wszczęcia postępowania o nadanie tytułu. Zgodnie z art. 21 ust. 1 w zw. z art. 27 ust. 5 ustawy o stopniach i tytułach skarżący został powiadomiony o treści uchwały Rady Wydziału Fizyki i Informatyki Stosowanej Uniwersytetu [...] i z zachowaniem przewidzianego w tym przepisie terminu, tj. 13 grudnia 2012 r. złożył odwołanie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 kwietnia 2007 r. (I OSK 1661/06, publ. https://cbois.nsa.gov.pl) oczywistym jest, iż czym innym jest powiadomienie o treści podjętej uchwały, a zupełnie czym innym jest doręczenie uchwały. Powiadomienie o treści uchwały w żaden sposób nie musi odpowiadać wymogom z art. 107 § 1 i § K.p.a. Odwołanie to zostało przesłane do Centralnej Komisji [...] marca 2013 r., natomiast decyzję utrzymującą zaskarżoną uchwałę w mocy wydano [...] grudnia 2013 r. Oznacza to, że odwołanie przekazano w terminie zakreślonym przepisem art. 21 ust. 1 ustawy o stopniach i tytułach (termin z art. 133 K.p.a. nie ma zastosowania), natomiast decyzję Centralna Komisja wydała z naruszeniem 6 miesięcznego terminu określonego w art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach i tytułach. Uchybienie to jednak w ocenie Sądu pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Na taki wpływ na wynik sprawy nie wskazuje też skarżący. Charakter postępowania odwoławczego przed Centralną Komisją nie jest identyczny jak w przypadku postępowania odwoławczego od decyzji organu administracji publicznej, prowadzonego na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wynika to przede wszystkim ze specyfiki postępowania w sprawie nadania stopni i tytułów naukowych. Komisja poza oceną legalności zaskarżonej uchwały Rady Wydziału, przeprowadza własne postępowanie, co wynika wprost z art. 35 ww. ustawy, a podejmowana decyzja zapada w głosowaniu tajnym, co powoduje, że również przepisy dotyczące postępowania odwoławczego muszą być stosowane odpowiednio, a nie wprost (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2007 r., I OSK 1661/06, publ. https://cbois.nsa.gov.pl). Odrębność ta to przede wszystkim pominiecie udziału strony w postępowaniu przed Centralną Komisją oraz swoiste postępowanie dowodowe ograniczone tylko co do pewnych środków dowodowych. W postępowaniu przed Centralną Komisją postępowanie dowodowe ogranicza się do uzyskania recenzji oraz stanowisk Sekcji (por. wyrok NSA z 27 października 2006 r., I OSK 192/06, publ. https://cbois.nsa.gov.pl) W rozpoznawanej sprawie Centralna Komisja uzyskała dwie recenzje, obie uznające dorobek naukowy skarżącego za niewystarczający do wszczynania postępowania o nadanie tytułu profesora. Opinie te zostały przedstawione i omówione na posiedzeniu Sekcji Nauk Matematycznych, Fizycznych, Chemicznych i Nauk o Ziemi, która oceniała, że dorobek naukowy skarżącego nie spełnia ustawowych kryteriów, gdyż nie został znacznie powiększony w okresie po habilitacji. Uchwała Sekcji zaprezentowana została, wraz z argumentacją znajdującą odzwierciedlenie w protokole z [...] grudnia 2013 r., na posiedzeniu Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Oznacza to, że organ procedował w przedmiotowej sprawie zgodnie z wymogami wynikającymi z ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. W postępowaniu tym powołane w skardze przepisy art. 7, 77 i 80 K.p.a. nie mogły mieć zastosowania wprost, właśnie z uwagi na specyficzny charakter tego postępowania, na co zwrócił również uwagę NSA w przywołanym wyroku z 27 października 2006 r., co czyni zarzut ich niezastosowania niezasadnym. Z tych samych powodów nieuprawniony jest zarzut naruszenia art. 8 w zw. z art. 15 K.p.a. Nie można również podzielić zarzutu naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwraca się uwagę, że wypełnienie przez decyzję Centralnej Komisji wymagań zawartych w tym przepisie należy oceniać przez pryzmat formy jej podjęcia. Decyzja Centralnej Komisji podejmowana jest w głosowaniu tajnym, co w zdecydowany sposób utrudnia sporządzenie jej uzasadnienia. Decyzja poddana w przedmiotowej sprawie kontroli Sądu zawiera jednak wystarczającą argumentację, pozwalającą na ocenę jej legalności. Wynika z niej w sposób jednoznaczny, dlaczego Centralna Komisja uznała stanowisko Rady Wydziału odmawiające wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora za słuszne. Oceniła bowiem, że dorobek naukowy skarżącego nie spełnia ustawowych kryteriów, albowiem nie ma znamion istotnej aktywności naukowej, co jest już wymogiem przy nadawaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego, a tytuł profesora nadaje się osobie, której dorobek – jak podkreśliła Centralna Komisja - znacznie przekracza poziom wymagany do habilitacji. Centralna Komisja nie uznała za istotną aktywność działań pozostających bardzo słabo zauważalnymi przez specjalistyczne gremia naukowe, co wyraża się przez bardzo niskie wskaźniki cytowalności. Centralna Komisja odniosła się też do zastrzeżeń skarżącego formułowanych w stosunku do postępowania przed Radą Wydziału, nie uznając ich słuszności. Zastrzeżenie budzić może stwierdzenie Komisji zawarte w uzasadnieniu decyzji, iż postanowiła odrzucić odwołanie, skoro ww. ustawa takiego rozstrzygnięcia nie przewiduje. Zauważyć jednak należy, że rozstrzygnięcie sentencji decyzji jest prawidłowe i to ono podlega kontroli Sądu. W podstawie prawnej Komisja odwołała się prawidłowo do mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, w tym do art. 27 ust. 3 pkt 1, który - wbrew twierdzeniom skargi jest przepisem ww. wymienionej ustawy w wersji obowiązującej do 1 października 2011 r. Zamierzonego skutku nie może odnieść również zarzut odnoszący się do uchwały Rady Wydziału Fizyki i Informatyki Stosowanej Uniwersytetu [...] z [...] lutego 2013 r. Uchwała ta pozostaje bowiem bez wpływu tak na legalność zaskarżonej decyzji Centralnej Komisji, jaki uchwały Rady Wydziału z [...] października 2012 roku. Przepisy ustawy o stopniach i tytułach w ramach postępowania o nadanie tytułu profesora nie przewidują uchwał Rady Wydziału w takim zakresie jaki wynika z ww. wymienionej uchwały. Art. 27 ust. 3 ustawy o stopniach i tytułach enumeratywnie określa jakimi uchwałami rady mogą skończyć się czynności postępowania w sprawach o nadanie tytułu profesora. Zauważyć też przyjdzie, że treść uchwały pozostaje w sprzeczności z zapisami protokołu z posiedzenia Rady Wydziału Fizyki i Informatyki Stosowanej Uniwersytetu [...] z [...] lutego 2013 r., w którym wskazano, że "sprawa dr. hab. w M. M. zostanie przekazana do Centralnej Komisji". Zadać można pytanie, czy zatem ta zgoda na ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej wszczęcia postępowania o nadanie dr hab. M. M. tytułu naukowego profesora nauk fizycznych wyrażona we wspomnianej uchwale odnosi się do postępowania przed Centralną Komisją. Niezależnie jednak od powyższego w sprawie istotne jest, że odwołanie skarżącego od uchwały Rady Wydziału z [...] października 2012 r. zostało przesłane do Centralnej Komisji i przez ten organ rozpoznane. Wskazać przy tym należy, że - wbrew twierdzeniom skargi - Radę Wydziału przy przesłaniu odwołania nie obowiązywał termin z art. 133 K.p.a., lecz termin z art. 21 ust. 1 ustawy o stopniach i tytułach. Przy czym, jak wynika z załączonych akt Rada Wydziału przesłała do Centralnej Komisji odwołanie wraz ze stosowną dokumentacją. Nie można zatem zgodzić się ze skarżącym, co zresztą pozostaje poza głównym nurtem przedmiotowej sprawy, że Dziekan Wydziału podjęła czynności zmierzające do ponownego rozpoznania przedmiotowego wniosku. Dokumentacja dotycząca skarżącego została przesłana do Centralnej Komisji [...] marca 2013 r. i żadne czynności pomiędzy [...] lutego 2013 r. a [...] marca 2013 r. w ramach postępowania o nadanie skarżącemu tytułu profesora nie były wykonywane. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd, na zasadzie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.