II SA/Wa 471/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Stanisław Marek Pietras, Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2015 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie potrącenia części uposażenia miesięcznego za nieusprawiedliwioną nieobecność w służbie - oddala skargę - Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania B. B. od decyzji Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r w sprawie potrącenia 18/30 części uposażenia miesięcznego za 18 dni nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie, tj. za okres od dnia [...] listopada 2014 r. do dnia [...] listopada 2014 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję W uzasadnieniu decyzji organ podał: że wnioskiem z dnia [...] listopada 2014 r. Naczelnik Wydziału [...] Komendy [...] Policji wystąpił o potrącenie [...] B.B. uposażenia za nieusprawiedliwioną nieobecność w służbie od dnia [...] listopada 2014 r. do dnia [...] listopada 2014 r., uzasadniając powyższe następującymi okolicznościami. Wymieniona od dnia [...] września 2014 r. do dnia [...] listopada 2014 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim. Od dnia [...] listopada 2014 r. do dnia [...] listopada 2014 r. [...] B.B. nie stawiła się w służbie oraz nie poinformowała bezpośredniego przełożonego o swojej ewentualnej absencji. Nie odbierała również do dnia [...] listopada 2014 r. telefonu od Kierownika Sekcji [...] Wydziału [...] Komendy [...] Policji. W związku z powyższym Komendant [...] Policji w dniu [...] listopada 2014 r. wydał decyzję nr [...], na mocy której, na podstawie art. 126 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.), potrącił [...] B. B. przy najbliższej wypłacie 18/30 części uposażenia miesięcznego, w związku z nieusprawiedliwioną jej nieobecnością w służbie od dnia [...] listopada 2014 r. do dnia [...] listopada 2014 r. Decyzji tej, zgodnie z treścią art. 108 § 1 Kpa, organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Przedmiotową decyzję doręczono stronie w dniu [...] grudnia 2014 r. Od decyzji B. B. złożyła odwołanie. W uzasadnieniu odwołania podała, iż w dniu [...] listopada 2014 r. przesłała do Komendy [...] Policji zwolnienie lekarskie wydane na okres od dnia [...] listopada 2014 r. do dnia [...] grudnia 2014 r. Brak jest zatem podstaw, zdaniem strony, do uznania, iż dany okres stanowi nieusprawiedliwioną jej nieobecność w służbie. Podkreśliła również, iż informowała telefonicznie bezpośredniego przełożonego, że ze względu na stan zdrowia jej powrót do służby jest wykluczony. Dodała również, że brak zwolnienia lekarskiego nie rodził żadnych skutków, bowiem w dniu [...] października 2014 r. komisja lekarska wydała orzeczenie o całkowitej jej niezdolności do służby w Policji. Przechodząc do analizy niniejszej sprawy na wstępie wskazać należy, że organ II instancji obowiązany jest do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i skontrolowania postępowania oraz decyzji organu I instancji zarówno z punktu widzenia legalności, jak i celowości oraz rozstrzygnąć sprawę w postępowaniu odwoławczym. Kontrola organu odwoławczego jest więc kontrolą pełną, polegającą na ponownym merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy. Z uwagi na powyższe zasadnym jest więc stwierdzenie, że organ II instancji tym bardziej upoważniony jest do wprowadzenia nowych aspektów uzasadnienia do decyzji. W kontekście powyższego wskazać należy, iż zgodnie z art. 121c ust. 1 ustawy o Policji okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione zgodnie z przepisami art. 55 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Stosownie natomiast do art. 121d ust. 1 ustawy o Policji policjant jest obowiązany dostarczyć przełożonemu właściwemu do spraw osobowych zaświadczenie lekarskie, zaświadczenie jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi albo decyzję, o której mowa w art. 121c ust. 1 pkt 5, w terminie 7 dni od dnia ich otrzymania. Z treści art. 121d ust. 3 ustawy o Policji wynika natomiast, iż w przypadku niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 1 lub 2, nieobecność w służbie w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim uznaje się za nieobecność nieusprawiedliwioną, chyba że niedostarczenie zaświadczenia albo oświadczenia nastąpiło z przyczyn niezależnych od policjanta. Dalej organ podał, iż bezspornym jest, że [...] B. B. nie dostarczyła przełożonemu właściwemu do spraw osobowych zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego jej niezdolność do służby w okresie od dnia [...] listopada 2014 r. do dnia [...] listopada 2014 r. w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania. Z załączonego do odwołania potwierdzenia nadania przesyłki poleconej wynika bowiem, iż dany dokument strona nadała w placówce pocztowej dopiero w dniu [...] listopada 2014 r., tymczasem zwolnienie lekarskie zostało wystawione w dniu [...] listopada 2014 r. Poza sporem pozostaje także okoliczność, iż [...] B. B. w swoim odwołaniu z dnia [...] grudnia 2014 r. nie podała jakiegokolwiek powodu, dla którego zasadnym byłoby przyjęcie, iż niedostarczenie w terminie, o którym mowa w art. 121d ust. 3 ustawy o Policji, zaświadczenia lekarskiego wystawionego wymienionej w dniu [...] listopada 2014 r. nastąpiło z przyczyn od niej niezależnych. Mając na uwadze powyższe wskazać należy na przepis art. 126 ust. 1 ustawy o Policji, który stanowi, że policjantowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby albo pozostaje poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się uposażenie od najbliższego terminu płatności, jeżeli policjant pobrał już za czas nieusprawiedliwionej nieobecności uposażenie, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie. Nadmienić przy tym należy, iż uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca, z zastrzeżeniem ust. 3 i 5 (art. 105 ust. 2 ustawy o Policji). W związku zatem z faktem, iż uposażenie [...] B.B. za okres od dnia [...] listopada 2014 r. do dnia [...] listopada 2014 r. zostało nienależnie wypłacone, bowiem nie podejmowała ona służby i - jak wykazano wyżej - nie usprawiedliwiła ona zgodnie z przepisami prawa swojej nieobecności za cały powyższy okres, koniecznym było wydanie przez Komendanta [...] Policji decyzji, na podstawie której potrącono stronie 18/30 części uposażenia miesięcznego, w związku z jej nieusprawiedliwioną nieobecnością w służbie od dnia [...] listopada 2014 r. do dnia [...] listopada 2014 r. Odnosząc się natomiast do argumentów strony w zakresie wydania w dniu [...] października 2014 r. orzeczenia o jej całkowitej niezdolności do służby wskazać należy, iż z informacji uzyskanej z Komendy [...] Policji wynika, iż do dnia [...] grudnia 2014 r. do danego organu administracji publicznej nie wpłynęło prawomocne orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w tym zakresie bowiem [...] B. B. skorzystała z przysługującego jej prawa do wniesienia odwołania od danego rozstrzygnięcia. Nie można zatem uznać, iż dane nieprawomocne orzeczenie powinno mieć wpływ na wydaną w niniejszej sprawie przez Komendanta [...] Policji decyzję. § 24 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r., poz. 644 z późn. zm.) stanowi natomiast, że przełożony właściwy w sprawach osobowych po otrzymaniu ostatecznego orzeczenia komisji lekarskiej o trwałej niezdolności do służby policjanta niezwłocznie zwalnia go od zajęć służbowych na okres do dnia zwolnienia ze służby. W konkluzji organ podkreślił, że zaskarżona decyzja spełnia wymagania określone w art. 108 Kpa. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca decyzji zarzuciła : 1) naruszenie art. 156 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako "Kpa"), gdyż zaskarżona decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 2) naruszenie art. 6, 7, 8, 10, 80 Kpa, mające istotny wpływ na wynik sprawy, 3) naruszenie art. 107 § 3 Kpa poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstawy prawnej, z której wynikałoby uprawnienie organu do potrącenia 18/30 części uposażenia miesięcznego w związku z nieusprawiedliwioną nieobecnością w służbie od dnia [...] listopada 2014 roku do dnia [...] listopada 2014 roku, 4) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 121d ust. 1 i 3 ustawy o Policji (dalej jako "Ustawa"), które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a skutkowało przyjęciem, iż przepisy te stanowią podstawę do potrącenia 18/30 części uposażenia miesięcznego w związku z nieusprawiedliwioną nieobecnością w służbie od dnia [...] listopada 2014 roku do dnia [...] listopada 2014 roku, podczas gdy nieobecność ta została usprawiedliwiona, 5) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 126 ust. 1 Ustawy, które miało wpływ na wynik sprawy, a skutkowało błędnym przyjęciem, iż przepis ten stanowi podstawę do potrącenia 18/30 części uposażenia miesięcznego w związku z nieusprawiedliwioną nieobecnością w służbie od dnia [...] listopada 2014 roku do dnia [...] listopada 2014 roku, 6) naruszenie art. 138 1 pkt 1 Kpa poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy, 7) naruszenie art. 108 Kpa poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, podczas gdy nie zaistniała żadna przesłanka warunkująca wydanie tego rodzaju decyzji. Wniosła o: 1) stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji - w całości, ewentualnie 2) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, 3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami. W uzasadnieniu skargi podała między innymi, iż organ II instancji nie zaprzeczył, iż w aktach znajduje się zwolnienie lekarskie, wysłane przez skarżącą. Organ II instancji w uzasadnieniu swej decyzji podkreśla, że zwolnienie to zostało wysłane w dniu [...] listopada 2014 roku (potwierdzenie nadania zostało dołączone do odwołania). Odnośnie naruszenia art. 156 § 1 pkt 5 Kpa, wskazała, że w związku z tym, iż skarżąca od dnia [...] listopada 2014 roku przeszła na emeryturę, nie pobierała już uposażenia za kolejny miesiąc, tj. grudzień 2014 roku - w konsekwencji decyzja nie mogła być wykonana i jej niewykonalność ma charakter trwały. Odnośnie pozostałych zarzutów należy zauważyć, że organ II instancji rozpatrując odwołanie nie wziął pod uwagę przesłanego przez Skarżącą zwolnienia lekarskiego. O ile organ I instancji faktycznie tego zwolnienia nie otrzymał (choć był informowany telefonicznie przez skarżącą o niemożności pełnienia służby), o tyle organ II instancji dysponując tym zwolnieniem wiedział, jaka była przyczyna nieobecności skarżącej. Podkreśliła, że nie zgadza się z zarzutem opuszczenia pracy bez usprawiedliwienia. Dodatkowo zaznaczyła, że organ II instancji nie wskazał podstawy prawnej, która dawałaby możliwość dokonanego potrącenia. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, dlaczego dokonane potrącenie zostało ustalone w wymiarze 18/30 części uposażenia miesięcznego. Wskazała, że organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w art. 10 § 1 Kpa tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. Taka sytuacja nie miała miejsca. Nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, w ocenie skarżącej również zostało dokonane z naruszeniem prawa. Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie było niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że w dacie wydawania zaskarżonej decyzji nie istniały podstawy do twierdzenia, iż decyzja ta nie jest wykonalna. Podnieść bowiem należy, że niewykonalność musi istnieć w dacie wydania decyzji. Uposażenie zasadnicze wypłaca się z góry. W pewnych więc sytuacjach skutki finansowe powstałe po dacie pobrania przez policjanta uposażenia będą jednak dotykać uposażenia już pobranego. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarżąca jako nieobecna w służbie otrzymała uposażenia niejako awansem. Zwolnienie ze służby jakkolwiek znosi prawo byłego policjanta do uposażenia, zdaniem Komendanta Głównego Policji nie może jednocześnie znosić skutków prawnych pewnych zdarzeń, które miały miejsce jeszcze przed datą zwolnienia, również tych finansowych. W ocenie organu II instancji skutki prawne określone w art. 126 ust. 2 i 3 ustawy o Policji rozciągają się również na casus Pani B. Nie bez znaczenia pozostaje okoliczność, że uposażenie pobrane za okres nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie jest świadczeniem nienależnym, podlegającym zwrotowi. Dlatego też, chociażby z tego powodu można mówić o wykonalności zaskarżonej decyzji, jako podstawie prawnej do dochodzenia ww. roszczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 126 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), zgodnie z którym policjantowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby albo pozostaje poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się uposażenie od najbliższego terminu płatności. Jeżeli policjant pobrał już za czas nieusprawiedliwionej nieobecności uposażenie, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie (ust. 1). W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, wypłaca się policjantowi zawieszone uposażenie; w przypadku nieobecności nieusprawiedliwionej policjant traci za każdy dzień nieobecności 1/30 część uposażenia miesięcznego (ust. 2). O potrąceniu części uposażenia z tytułu nieusprawiedliwionej nieobecności policjanta w służbie, organy Policji orzekają w formie rozkazu personalnego. Co prawda w przepisie art. 126 ustawy o Policji brak jest literalnego wskazania takiej formy rozstrzygnięcia, jednak należy wziąć pod uwagę, że żądanie wypłaty uposażenia jest konkretnym i podstawowym uprawnieniem policjanta. Zatem jakiekolwiek ograniczanie tego uprawnienia musi przybrać postać takiego rozstrzygnięcia, które będzie mogło być poddane kontroli administracyjnej, a następnie sądowej. Ponadto należy podnieść, że przepis art. 32 ustawy o Policji, jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie i doktrynie, jest przepisem kompetencyjnym, który w żadnym razie nie może być rozumiany w ten sposób, że dopuszcza formę decyzji jedynie dla rozstrzygnięć w przedmiocie mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk. Przechodząc natomiast do dalszej oceny zaskarżonego rozkazu należy wskazać, że bezspornym w sprawie jest, że skarżąca od dnia [...] listopada 2014 r. do dnia [...] listopada 2014 r. nie stawiła się do służby oraz nie poinformowała bezpośredniego przełożonego o swojej ewentualnej absencji. Spornym pozostaje natomiast - jak wskazuje organ, czy nieobecność ta miała charakter usprawiedliwiony, czy też nie. Stosownie do § 17 cytowanego rozporządzenia z dnia 14 maja 2013 r. podstawą usprawiedliwienia nieobecności policjanta w służbie z powodu choroby stanowi zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby. Zgodnie zaś z obowiązującym od dnia 1 czerwca 2014 r. art. 121c ust. 1 ustawy o Policji okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione zgodnie z przepisami art. 55 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, z określonymi w tym przepisie wyjątkami, tj. zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby lub pobytu w stacjonarnym zakładzie opieki zdrowotnej, konieczności osobistego sprawowania przez ubezpieczonego opieki nad chorym członkiem rodziny, wystawiane na odpowiednim druku, według określonego w przepisach prawa wzoru. Stosownie do treści art. 121d ust. 1 ustawy o Policji policjant jest obowiązany dostarczyć przełożonemu właściwemu do spraw osobowych zaświadczenie lekarskie, zaświadczenie jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi albo decyzję o której mowa w art. 121c ust. 1 pkt 5 w terminie 7 dni od dnia ich otrzymania. Z treści art. 121d ust. 3 ustawy o Policji wynika natomiast, iż w przypadku niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 1 lub 2, nieobecność w służbie w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim uznaje się za nieobecność nieusprawiedliwioną, chyba że niedostarczenie zaświadczenia albo oświadczenia nastąpiło z przyczyn niezależnych od policjanta. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż bezspornym jest, że [...] B. B. nie dostarczyła przełożonemu właściwemu do spraw osobowych zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego jej niezdolność do służby w okresie od dnia [...] listopada 2014 r. do dnia [...] listopada 2014 r. w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania. Z załączonego do odwołania potwierdzenia nadania przesyłki poleconej wynika bowiem, iż dany dokument strona nadała w placówce pocztowej dopiero w dniu [...] listopada 2014 r., tymczasem zwolnienie lekarskie zostało wystawione w dniu [...] listopada 2014 r. Poza sporem pozostaje także okoliczność, iż [...] B.B. w swoim odwołaniu z dnia [...] grudnia 2014 r. nie podała jakiegokolwiek powodu, dla którego zasadnym byłoby przyjęcie, iż niedostarczenie w terminie, o którym mowa w art. 121d ust. 3 ustawy o Policji, zaświadczenia lekarskiego wystawionego wymienionej w dniu [...] listopada 2014 r. nastąpiło z przyczyn od niej niezależnych. Wobec ustalonych okoliczności wskazać należy na przepis art. 126 ust. 1 ustawy o Policji, który stanowi, że policjantowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby albo pozostaje poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się uposażenie od najbliższego terminu płatności. Jeżeli policjant pobrał już za czas nieusprawiedliwionej nieobecności uposażenie, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie. Nadmienić przy tym należy, iż uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca, z zastrzeżeniem ust. 3 i 5 (art. 105 ust. 2 ustawy o Policji). W związku zatem z faktem, iż uposażenie [...] B. B. za okres od dnia [...] listopada 2014 r. do dnia [...] listopada 2014 r. zostało wymienionej nienależnie wypłacone, bowiem nie podejmowała ona służby i - jak wykazano wyżej - nie usprawiedliwiła ona zgodnie z przepisami prawa swojej nieobecności za cały powyższy okres, koniecznym było wydanie przez Komendanta [...] Policji decyzji, na podstawie której potrącono stronie 18/30 części uposażenia miesięcznego, w związku z jej nieusprawiedliwioną nieobecnością w służbie od dnia [...] listopada 2014 r. do dnia [...] listopada 2014 r. Odnosząc się natomiast do argumentów strony w zakresie wydania w dniu [...] października 2014 r. orzeczenia o całkowitej niezdolności do służby skarżącej na dzień wydania zaskarżonej decyzji było nieprawomocne ponieważ ww. skorzystała z trybu odwoławczego. Reasumując, zarówno Komendant [...] Policji, jak i Komendant Główny Policji zasadnie przyjęli, że nieobecność skarżącej w służbie była nieusprawiedliwiona i z tej przyczyny uprawnione było potrącenie na podstawie art. 126 ust. 1 i 2 ustawy o Policji części uposażenia przy najbliższej wypłacie. Zdaniem Sądu organy orzekające w sprawie nie naruszyły wskazanych przez skarżącego przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Nie dopuściły się również zarzucanych uchybień przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięć. W szczególności nieuprawniony jest podstawowy zarzut w tym zakresie dotyczący naruszenia art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "Kpa", poprzez niedoręczenie stronie zawiadomienia o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie potrącenia uposażenia. Sąd podziela argumentację Komendanta Głównego Policji, iż naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu nie stanowi automatycznie podstawy do uchylenia decyzji, jeśli nie towarzyszy mu takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, zapewniających realizację powyższej zasady, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Potwierdza to orzecznictwo, w tym powołany przez organ wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1317/08 (publ. w internecie - http//www.cbois.gov.pl), zgodnie z którym "nie można zaprzeczyć, że w pewnym wcześniejszym okresie w sądownictwie administracyjnym, pojawiły się orzeczenia, w których zajmowane było stanowisko, iż bez względu na wpływ występującego w postępowaniu administracyjnym ograniczenia możliwości udziału strony w postępowaniu, rozstrzygnięcie wydane z taką wadą procesową nie może się ostać. Następnie jednak utrwalił się pogląd, że nawet wówczas, gdy faktycznie strona doznała ograniczeń swych praw do udziału w postępowaniu administracyjnym, gwarantowanych Kodeksem postępowania administracyjnego (art. 10 Kpa), do uchylenia orzeczenia może doprowadzić takie naruszenie przez organ przepisów procesowych, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.