II SA/Wa 472/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Sławomir Antoniuk, Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2015 r. sprawy ze skargi G. F. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat za okres prowadzenia gospodarstwa rolnego - oddala skargę - Komendant [...] Policji decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "k.p.a.", w związku z art. 157 § 1 i § 2 k.p.a. oraz art. 158 § 1 k.p.a., stwierdził z urzędu nieważność rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] września 2005 r., dotyczącego ustalenia G. F. procentowej wysokości wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień [...] października 2000 r. w wysokości 4 %. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., po rozpoznaniu odwołania od wyżej wymienionej decyzji nr [...], utrzymał ją w mocy. Następnie Komendant [...] Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., na podstawie art. 101 ust. 1 i art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( Dz.U. z 2011 r., nr 287, poz. 1687 ze zm.), art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz.U. nr 54, poz. 310) oraz § 3 ust. 1, § 4 i § 5 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. nr 152, poz. 1732 ze zm.), odmówił G. F. ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres prowadzenia gospodarstwa rolnego od dnia [...] czerwca 1996 r. do dnia [...] sierpnia 2000 r. W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego G. F. stwierdził, że w toku postępowania dostarczył oświadczenie o prowadzeniu przez niego gospodarstwa rolnego we wskazanym okresie, zaświadczenie z KRUS o opłacaniu składek, zaświadczenie o zameldowaniu oraz udzielił odpowiedzi na pismo organu z dnia [...] października 2014 r. Zarzucił, że nie był wzywany do złożenia dodatkowych wyjaśnień oraz nie był zapoznany z materiałami sprawy, co jest niezgodne z art. 10 k.p.a. i co uniemożliwiło mu odniesienie się do zebranych dowodów. Zarzucił ponadto naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa wyrażoną w art. 8 k.p.a. oraz za bezzasadne uznał twierdzenie organu, iż "nie można jednoznacznie określić jaką powierzchnię posiadały działki i jakiego rodzaju były to działki". Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art.127 § 2 k.p.a., po rozpoznaniu powyższego odwołania, utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu podał, iż zgodnie z artykułem 101 ust. 1 ustawy o Policji, wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz posiadanej wysługi lat. Natomiast stosownie do § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatku do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego, do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się inne (niż wymienione w § 4 ust. 1 pkt 1- 4) okresy, jeżeli na w podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy w lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. Przepis art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w do pracowniczego stażu pracy stanowi, że ilekroć przepisy prawa lub postanowienia układu zbiorowego albo porozumienia w sprawie zakładowego systemu wynagradzania przewidują wliczanie do stażu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownika wynikające ze stosunku pracy, okresów zatrudnienia w innych zakładach pracy, to istnieje możliwość wliczania pracownikom także okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w wypadkach określonych w ustawie. W myśl art. 1 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, zaliczeniu do pracowniczego stażu pracy podlegają okresy prowadzenia indywidualnego gospodarstwa rolnego lub pracy w takim gospodarstwie prowadzonym przez współmałżonka. Świetle orzecznictwa przez prowadzenie gospodarstwa rolnego w rozumieniu ww. przepisu należy zaś rozumieć samodzielną lub przy pomocy innych osób (osób bliskich, pracowników najemnych) faktyczną pracę w gospodarstwie rolnym wykonywaną na własny rachunek w charakterze właściciela bądź posiadania w rozumieniu art. 336 Kodeksu cywilnego. Organ wskazał, iż pojęcie rolnika wykonującego pracę w gospodarstwie rolnym nie zostało zdefiniowane w ustawie z dnia 20 lipca 1990 r., a ustawodawca odesłał w zakresie ustalania jego normatywnej treści do przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. Zgodnie z art. 6 pkt 1 obowiązującej w tym okresie ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz.U. z 2008 r., nr 50, poz. 291 ze zm.), rolnikiem jest pełnoletnia osoba fizyczna, zamieszkująca i prowadząca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, osobiście i na własny rachunek, działalność rolniczą w pozostającym w jej posiadaniu gospodarstwie rolnym, w tym również w ramach grupy producentów rolnych, a także, która przekazuje grunty prowadzonego przez siebie gospodarstwa rolnego do zalesienia. W orzecznictwie podkreśla się, iż korzystnie przez daną osobę z gospodarstwa rolnego, zamieszkiwanie na terenie tego gospodarstwa, pomoc w jego prowadzeniu osobom najbliższym i korzystanie z płodów rolnych pochodzących z tego gospodarstwa, nie są wystarczające do przypisania jej przymiotu rolnika lub domownika w rozumieniu art. 6 pkt 1 i 2 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników. Komendant Główny Policji podniósł, że w myśl § 5 ust. 1 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r., to policjant jest zobowiązany złożyć w komórce organizacyjnej jednostki Policji właściwej ds. kadr dokumenty potwierdzające okresy zaliczane do wysługi lat, o których mowa w jego § 4 i ust. 1 pkt 2 - 5, co nie zwalnia jednak organu z obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Z tego względu organ pierwszej instancji zwrócił się do G. F. o uzupełnienie wniosku poprzez przedłożenie dokumentacji potwierdzającej fakt istnienia gospodarstwa rolnego we wnioskowanym okresie, zaświadczenia z właściwego urzędu gminy potwierdzającego okres prowadzenia indywidualnego gospodarstwa rolnego, zaświadczenia z właściwego urzędu gminy potwierdzającego okres pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym lub postanowienia informującego o braku dokumentów uzasadniających wydanie danego zaświadczenia i wówczas przedstawienie zeznań co najmniej dwóch świadków, zamieszkujących w tym czasie na terenie, na którym położone jest gospodarstwo rolne. Ponadto wezwano stronę do udzielenia szczegółowych informacji m.in. w zakresie struktury gospodarstwa rolnego, jakie dokładnie prace były przez niego w nim wykonywane, czy działalność z tego tytułu była stałym/głównym źródłem jego utrzymania oraz czy pracował on w danym okresie także zawodowo lub studiował. W odpowiedzi uzyskał zaświadczenie z KRUS nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r., oświadczenie strony oraz poświadczenie zamieszkania także z tej daty. Ponadto zainteresowany przedstawił kopię odpisu księgi wieczystej w KW nr [...] przez siebie "uwierzytelnioną", a także oświadczył, że był właścicielem indywidualnego gospodarstwa rolnego w m. [...]. od [...] czerwca 1996 r. do [...] sierpnia 2000 r. i w tym czasie w gospodarstwie wykonywał wszystkie prace oraz stanowiło ono jego jedyne źródło utrzymania. Organ wskazał na uregulowania zawarte w art. 3 ustawy o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy i stwierdził, iż mimo wezwania, policjant nie przedłożył zaświadczenia z właściwego urzędu gminy potwierdzającego okres prowadzenia indywidualnego gospodarstwa rolnego lub postanowienia o odmowie jego wydania z uwagi na brak dokumentów, nie przedstawił też zeznań co najmniej dwóch świadków, zamieszkujących w tym czasie na terenie, na którym położone było gospodarstwo. Tym samym nie udowodnił, że w okresie od [...] czerwca 1996 r. do [...] sierpnia 2000 r., prowadził indywidualne gospodarstwo rolne. Sam fakt posiadania nieruchomości rolnej oraz opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, nie jest równoznaczne z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. organ stwierdził, iż nie każde uchybienie w zakresie zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym automatycznie stanowi podstawę do uchylenia decyzji. W skardze na powyższy rozkaz personalny do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G. F. wniósł o jego uchylenie. Ponownie zarzucił organowi naruszenie art. 10 i art. 8 k.p.a. oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. Skarżący wskazał, iż swoje grunty rolne wydzierżawił na podstawie umowy z dnia [...] marca 2000 r., lecz ich faktyczne przekazanie nastąpiło po żniwach, czyli po jego wstąpieniu do służby w Policji. Podniósł, również, że informacja zawarta w kwestionariuszu osobowym wypełnianym podczas postępowania kwalifikacyjnego dla kandydatów ubiegających się o przyjęcie do służby w Policji nie była pełna, gdyż nikt wówczas tego nie wymagał. Nie zgodził się też twierdzeniem organu, iż nie można jednoznacznie określić, jaką powierzchnię posiadały działki i jakiego rodzaju były to działki. Wynika to bowiem z kopii odpisu księgi wieczystej oraz z wypisu z rejestru gruntów - powierzchnia [...] ha gruntów ornych. Skarżący podkreślił, że z uwagi na pracę w swoim gospodarstwie rolnym w latach 1996 – 2000, WKU w [...]. odraczała mu odbycie zasadniczej służby wojskowej, co uwidocznione jest w książeczce wojskowej. Dodatkowo podniósł, iż gospodarstwo rolne, które przejął jako spadek po rodzicach, prowadził i pracował w nim od [...] czerwca 1992 r. do [...] sierpnia 2000 r. Taki też okres winien być wliczony do wysługi lat. W odpowiedzi na skargę organ w wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 101 ust. 1 ustawy z dni 6 kwietnia 1990 r. o Policji (j.t. Dz.U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.), wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Na podstawie art.. 101 ust. 2, art. 102 i art. 104 ust. 6 w/w ustawy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), dalej "rozporządzenia". W przepisie § 4 ust. 1 stanowi ono, że do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się: 1. okresy służby w Policji, 2. okresy służby w Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służbie Więziennej, 3. okresy traktowane jako równorzędne ze służbą, o której mowa w pkt 1 i 2, wymienione w art. 13 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 53, poz. 214 ze zm.), 4. zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy, wymiar czasu pracy podlega sumowaniu w przypadku równoczesnego wykonywania zatrudnienia u różnych pracodawców w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku; 5. inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają one zaliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. Takimi odrębnymi przepisami w rozumieniu pkt 5 w/w przepisu są przepisy ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. z 1990 r., Nr 54,poz. 310). W myśl art. 1 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, ilekroć przepisy prawa lub postanowienia układu zbiorowego pracy lub porozumienia w sprawie zakładowego systemu wynagradzania przewidują wliczanie do stażu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownika wynikające ze stosunku pracy, okresów zatrudnienia w innych zakładach pracy, do stażu tego wlicza się pracownikowi także okresy prowadzenia indywidulanego gospodarstwa rolnego lub pracy w takim gospodarstwie rolnym, prowadzonym przez współmałżonka. Wskazana ustawa nie definiuje ani prowadzenia gospodarstwa rolnego, ani też pracy w gospodarstwie rolnym prowadzonym przez małżonka. Definicja rolnika, działalności rolniczej oraz gospodarstwa rolnego zawiera natomiast ustawa z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników stanowiąc w art. 6, że ilekroć w ustawie jest mowa o: 1. rolniku – rozumie się osobę fizyczną prowadzącą na własny rachunek działalność rolniczą jako posiadacz (samoistny albo zależny) gospodarstwa rolnego położonego w granicach Rzeczypospolitej Polskiej, (...), 2. działalności rolniczej – rozumie się działalność w zakresie produkcji roślinnej lub zwierzęcej, w tym produkcji ogrodniczej, sadowniczej, pszczelarskiej, rybnej, leśnej, 3. gospodarstwie rolnym – rozumie się każde gospodarstwo służące prowadzeniu działalności rolniczej. Orzecznictwo sądowe dokonało wykładni tych pojęć, co potwierdza m.in. wyrok Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] listopada 2014 r. sygn.. akt [...] (Lex nr [...]). Zgodnie z nim "Prowadzenie działalności rolniczej oznacza prowadzenie na własny rachunek przez posiadacza gospodarstwa rolnego działalności zawodowej, związanej z tym gospodarstwem, stałej i osobistej oraz mającej charakter wykonywania pracy lub innych zwykłych czynności wiążących się z jego prowadzeniem. Wykładnia określeń "rolnik" i "prowadzenie działalności rolniczej", zawartych w art. 6 pkt 1 ustawy z 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, wskazuje na zawodowy, stały, osobisty i realizujący interes danej osoby charakter tej działalności. Unormowanie to, w powiązaniu z art. 7 i art. 16 ust. 3 wskazuje jasno cel tej ustawy, jakim jest zapewnienie ubezpieczenia społecznego osobom, dla których prowadzenie działalności rolniczej jest zawodem stanowiącym ich podstawowe zajęcie i źródło utrzymania. Osobisty charakter działalności jako cecha działalności rolniczej oznacza, że rolnik osobiście prowadzi gospodarstwo rolne, co wyraża się co najmniej w tym, że do niego zwykle należy podejmowanie decyzji dotyczących prowadzonego gospodarstwa. Prowadzenie działalności rolniczej wiąże się ściśle z normalnymi działaniami koniecznymi dla prowadzenia gospodarstwa rolnego, tj. z wykonywaniem pracy w tym gospodarstwie lub wykonywaniem innych zwykłych czynności związanych z prowadzeniem takiej działalności. Z kolei nastawienie działalności rolniczej na realizację interesów rolnika wynika wprost z wymagania, aby działalność ta była prowadzona na jego własny rachunek". Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 października 2001 r. (sygn. akt II SA 1858/01) uznał, że przez prowadzenie gospodarstwa rolnego w rozumieniu art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy należy zrozumieć samodzielną lub przy pomocy innych osób (osób bliskich, pracowników najemnych) faktyczną pracę w gospodarstwie rolnym wykonywaną na własny rachunek w charakterze właściciela bądź posiadacza w rozumieniu art. 336 kodeksu cywilnego. Podkreślenia wymaga, że ustawa z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy w art. 3 reguluje sposób dokumentowania okresów pracy w indywidulanym gospodarstwie rolnym stanowiąc, iż na wniosek zainteresowanej osoby właściwy urząd gminy jest obowiązany stwierdzić, zgodnie z art. 1, okresy jej pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym, wydając stosowne zaświadczenie w celu przedłożenia w zakładzie pracy (ust. 1). Jeżeli organ, o którym mowa w ust. 1, nie dysponuje dokumentami uzasadniającymi wydanie zaświadczenia o pracy zainteresowanej osoby w indywidulanym gospodarstwie rolnym, zawiadamia ją o tej okoliczności na piśmie (ust. 2). W wypadku, o którym mowa w ust. 2 okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym mogą być udowodnione zeznaniami co najmniej dwóch świadków zamieszkujących w tym czasie na terenie, na którym jest położone to gospodarstwo rolne (ust. 3). Natomiast rozporządzenie w § 5 ust. 1 stanowi, że dokumenty potwierdzające okresy zaliczone do wysługi lat, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2-5, policjant jest obowiązany złożyć w komórce organizacyjnej jednostki Policji właściwej do spraw kadr. W niniejszej sprawie nie ulega najmniejszej wątpliwości, że skarżący nie złożył w komórce organizacyjnej jednostki Policji właściwej do spraw kadr ani zaświadczenia, ani zawiadomienia o niemożności jego wydania, ani też zeznań dwóch świadków, o których mowa w art. 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy, pomimo tego, że był o ich przedstawienie wzywany w piśmie organu pierwszej instancji z dnia [...] października 2014 r. Przedłożył jedynie zaświadczenie z KRUS nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r., oświadczenie z dnia [...] listopada 2014 r. o prowadzeniu gospodarstwa rolnego, poświadczenie zamieszkania z dnia [...] listopada 2014 r. oraz kopię odpisu księgi wieczystej KW nr [...] przez siebie samego "uwierzytelnioną". Złożył też pisemne oświadczenie z dnia [...] listopada 2014 r., iż właścicielem gospodarstwa rolnego w miejscowości [...]. był od dnia [...] czerwca 1996 r. do [...] sierpnia 2000 r., które miało charakter indywidualny. Wskazał również, iż w tym czasie wykonywał wszystkie prace, które były niezbędne do prawidłowego funkcjonowania gospodarstwa i było ono dla niego jedynym, stałym źródłem utrzymania. W tych okolicznościach zasadna była odmowa ustalenia skarżącemu prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres prowadzenia gospodarstwa rolnego od [...] czerwca 1669 r. do [...] sierpnia 2000 r. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przez organy Policji art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) należy zauważyć, iż w myśl orzecznictwa, uchybienie w zakresie zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, nie stanowi automatycznie w każdym przypadku podstawy do uchylenia decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2010 r., sygn.. akt II OSK 881/10, Lex nr 746920). Dopiero wykazanie przez stronę, że brak zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu uniemożliwiło jej podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, mogłoby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji podjętej w wyniku takiego postepowania. W rozpatrywanej sprawie taka sytuacja nie zachodzi, albowiem, jak Sąd już podniósł wcześniej, skarżący pomimo wezwania organu nie przedstawił wymaganych dokumentów. Trudno zatem oczekiwać, iż z własnej inicjatywy, będąc zawiadomiony o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z aktami sprawy, skarżący mógłby swoim działaniem przyczynić się do zmiany treści rozstrzygnięcia. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.