II SA/Wa 489/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (sprawozdawca), Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Adam Lipiński, Protokolant spec. Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2016 r. sprawy ze skargi J. F. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym - oddala skargę - Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: "k.p.a." utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] o odmowie przyznania [...] J. F. prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym od dnia [...] kwietnia 1982 r. do dnia [...] czerwca 1986 r. W uzasadnieniu powyższego rozkazu personalnego organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje: Raportem z dnia [...] czerwca 2004 r. [...] J. F. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w [...] z prośbą o zaliczenie mu do wysługi lat1 pracy wykonywanej w gospodarstwie rolnym rodziców od dnia [...] kwietnia 1982 r. do dnia [...] czerwca 1986 r. Komendant Miejski Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] ustalił [...] J. F. na dzień przyjęcia do służby w Policji, tj. na [...] stycznia 1987 r., łączną wysługę lat uwzględnianą przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego: 4 lata, 12 dni, a także określił termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień [...] czerwca 2001 r. w wysokości 18%. W uzasadnieniu rozkazu organ wskazał, iż policjantowi do wysługi lat należało zaliczyć m.in. okres pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców w charakterze domownika od dnia [...] stycznia 1983 r. do dnia [...] czerwca 1986 r. W wyniku przeprowadzenia postępowania nadzorczego, decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] stwierdził nieważność rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...]. Na skutek odwołania funkcjonariusza od ww. decyzji, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Prawomocnym wyrokiem z dnia 13 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 111/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. F. na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2014 r. nr [...]. Następnie, raportem z dnia [...] stycznia 2015 r., [...] J. F. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z prośbą o "zaliczenie lat pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika". Do wymienionego raportu załączył: (1) własne oświadczenie z dnia [...] stycznia 2015 r., w którym wskazał, iż pracę w gospodarstwie rolnym wykonywał od dnia [...] kwietnia 1982 r. do dnia [...] czerwca 1986 r., (2) informację z Urzędu Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., w której potwierdzono, iż policjant zameldowany był na pobyt stały w miejscowości S., gmina [...] od dnia [...] maja 1966 r. do dnia [...] listopada 1985 r., (3) zeznania dwóch świadków – J. K. oraz L. F. wraz z informacją z Urzędu Gminy [...] o zameldowaniu ww. świadków w miejscowości S.. Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. organ wezwał J. F. do uzupełnienia wniosku poprzez przedstawienie dokumentu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. Nr 54, poz. 310), dalej: "ustawa z dnia 20 lipca 1990 r." a także udzielenie odpowiedzi na wskazane w tym piśmie pytania. Jednocześnie organ, pismami z dnia [...] lutego 2015 r., zwrócił się do świadka – L. F. z prośbą o wyjaśnienie kwestii niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz do Komendanta Powiatowego Policji w [...], aby w ramach pomocy prawnej, określonej w art. 52 k.p.a., dokonał przesłuchania świadka – J. K.. W dniu [...] lutego 2015 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wpłynęło pismo J. F. zawierające odpowiedzi na pytania postawione przez organ. Za pismem z dnia [...] lutego 2015 r. przekazany został do organu protokół przesłuchania świadka – J. K., natomiast w dniu [...] lutego 2015 r. wpłynęły zeznania świadka – L. F.. Ponadto do organu wpłynęło postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2015 r. w sprawie odmowy wydania zaświadczenia o pracy J. F. w gospodarstwie rolnym w okresie od dnia [...] kwietnia 1982 r. do dnia [...] czerwca 1986r. Rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...], na podstawie § 4 ust. 1 pkt 5 i § 5 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), dalej: "rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r." w związku z art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r., odmówił przyznania J. F. prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym od dnia [...] kwietnia 1982 r. do dnia [...] czerwca 1986 r. Na skutek odwołania J. F., reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] uchylił zaskarżony rozkaz personalny w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] winien uwzględnić przepisy prawa mające zastosowanie w przedmiotowej sprawie stosownie do treści żądania wniosku, a w sytuacji, gdy organ poweźmie wątpliwość co do zakresu żądania - wezwać stronę do sprecyzowania wniosku, a następnie przeprowadzić postępowanie administracyjne we wnioskowanym zakresie, mając jednocześnie na uwadze konieczność zapewnienia stronie czynnego udziału w toczącym się postępowaniu (art. 10 i art. 79 k.p.a.). Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. organ I instancji wezwał pełnomocnika strony do osobistego stawienia się w celu złożenia wyjaśnień, natomiast pismem datowanym na dzień [...] sierpnia 2015 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w [...] z prośbą o przesłuchanie świadków: J. K. i L. F., z uwzględnieniem treści art. 79 k.p.a. W dniu [...] sierpnia 2015 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wpłynęło pismo świadka L. F., w którym wymieniony oświadczył, iż złożył już w przedmiotowej sprawie obszerne wyjaśnienia i odmawia dalszego uczestnictwa w sprawie. Następnie, za pismem z dnia [...] września 2015 r., Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w [...] przesłał protokół przesłuchania świadka L. F. oraz poinformował, iż świadek J. K. zmarł w dniu [...] marca 2015 r. Przesłuchany w dniu [...] października 2015 r. w charakterze strony J. F. oświadczył, iż nigdy nie był właścicielem gospodarstwa rolnego, a nadto, że we wnioskowanym okresie w gospodarstwie rolnym pracowało 7 osób - on, rodzice, siostra, dwaj młodsi bracia oraz dziadek. Gospodarstwo rolne było jedynym źródłem utrzymania jego rodziców, powierzchnia gospodarstwa wynosiła około 10 ha, z czego 1 ha stanowiły łąki. Na pytanie dotyczące przeprowadzki do miejscowości S. w 1985r. wskazał: "kwestia przeprowadzenia była tylko na papierze, a ja w dalszym ciągu przebywałem z ojcem", natomiast zapytany o to, czy wskaże nowego świadka, który mógłby potwierdzić jego pracę w gospodarstwie rolnym rodziców w związku z zakwestionowaniem przez niego zeznań J. K. z dnia [...] lutego 2015 r. oraz śmiercią tego świadka odpowiedział: "zostajemy przy tych zeznaniach świadka Pana J. K. i uznajemy jego zeznania z dnia [...] lutego 2015 r. Pan J. K. wskazał, że w gospodarstwie rolnym rodziców pracował również mój wujek, co nie było prawdą, bo on nigdy tam nie przebywał, nie był zameldowany i był żołnierzem zawodowym". J. F. wskazał także, że na terenie gospodarstwa hodowane były: trzoda chlewna, bydło mleczne i opasowe oraz kury, natomiast uprawiane: zboża, buraki cukrowe i pastewne. Oświadczył również, że we wnioskowanym okresie nie wyjeżdżał oraz nie podejmował innych zajęć i nie wykonywał czynności, które wymagałyby opuszczenia gospodarstwa rolnego. Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] października 2015 r. nr [...], odmówił przyznania [...] J. F. prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym od dnia [...] kwietnia 1982 r. do dnia [...] czerwca 1986 r. J. F., działający przez pełnomocnika, złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji od ww. rozkazu personalnego zarzucając naruszenie § 4 ust. 1 pkt 5 i § 5 ust. 3 i 4 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. w związku z art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. Wobec powyższych zarzutów wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości i przyznanie funkcjonariuszowi prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym od dnia [...] kwietnia 1982 r. do dnia [...] czerwca 1986 r. Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Motywując powołany na wstępie rozkaz personalny z dnia [...] stycznia 2016 r. wskazał, iż w sytuacji, gdy J. F. wniósł o ustalenie procentowego wzrostu uposażenia zasadniczego poprzez zaliczenie mu do wysługi lat okresu pracy w gospodarstwie rolnym od dnia [...] kwietnia 1982 r. do dnia [...] czerwca 1986 r., w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajduje art. 1 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. Organ stwierdził, iż J. F. podczas przesłuchania w charakterze strony w dniu [...] października 2015 r. zaprzeczył, jakoby kiedykolwiek był właścicielem gospodarstwa rolnego. Brak jest również jakichkolwiek dowodów świadczących o przejęciu przez wymienionego gospodarstwa rolnego prowadzonego przez jego rodziców. Oznacza to, iż organ I instancji zasadnie odmówił zaliczenia wymienionemu do wysługi lat okresu pracy w gospodarstwie rolnym przypadającego przed dniem 1 stycznia 1983 r. na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Organ odwoławczy podkreślił, iż kluczowym zagadnieniem w kontekście art. 1 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy jest ustalenie normatywnej treści pojęcia "domownik" w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin, z którym ustawodawca związał możliwość zaliczenia pracy w 1 indywidualnym gospodarstwie rolnym do ogólnego stażu pracy. W orzecznictwie podkreśla się, że praca w gospodarstwie rolnym powinna być oceniana z punktu widzenia tych przepisów, które obowiązywały w całym czasie jej wykonywania. Zatem w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie ustawa z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin (Dz. U. z 1989 r. Nr 24, poz. 133 ze zm.), dalej: "ustawa z dnia 14 grudnia 1982 r.". Zgodnie z art. 2 pkt 2 ww. ustawy, za domownika mógł być uznany członek rodziny rolnika lub inna osoba pracująca w gospodarstwie rolnym, jeżeli pozostawała we wspólnym gospodarstwie domowym z rolnikiem, ukończyła 16 lat, nie podlegała obowiązkowi ubezpieczenia na podstawie innych przepisów, a ponadto praca w gospodarstwie rolnym stanowiła jej główne źródło utrzymania. Organ odwoławczy powołał art. 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. i stwierdził, że w przedmiotowej sprawie, wobec braku zaświadczenia z urzędu gminy o treści wskazanej w ust. 1 tego artykułu, należało oprzeć się m.in. na przedstawionych przez stronę, a następnie uzupełnionych w wyniku czynności organu, zeznaniach świadków, zestawiając ich treść z pozostałą dokumentacją będącą w dyspozycji organu. Organ odwoławczy podkreślił, iż ocena przedstawionych przez pracownika - (policjanta) dokumentów należy każdorazowo do pracodawcy - przełożonego właściwego w sprawach osobowych, który stwierdza fakt spełnienia wymogów określonych w ustawie i podejmuje decyzję o zaliczeniu tego okresu do pracowniczego stażu pracy. Pracodawca może nie przyznać więc prawa do danego świadczenia pracowniczego, zwłaszcza gdy sam dysponuje dowodami wskazującymi na odmienny, niż podany przez zainteresowanego, stan faktyczny. Analizując całość zebranej w przedmiotowej sprawie dokumentacji, a jednocześnie odnosząc się do argumentów strony zawartych w odwołaniu od rozkazu personalnego organu I instancji, Komendant Główny Policji stwierdził, iż istotnym dowodem, który powinien potwierdzać - stanowiącą główne źródło utrzymania - pracę wnioskodawcy w danym okresie w gospodarstwie rolnym są zeznania świadków. Analizując zeznania obu świadków nie sposób przyznać im mocy dowodowej. Po pierwsze, świadek L. F. w dniu [...] stycznia 2015 r. podczas składania zeznań w Urzędzie Gminy w [...] potwierdził, iż J. F. pracował w gospodarstwie rodziców w okresie od dnia [...] kwietnia 1982 r. do dnia [...] czerwca 1986 r., natomiast w dniu [...] września 2015 r. stwierdził: "nie mam pewności czy widziałem J. F. wykonującego prace w gospodarstwie jego rodziców w okresie od listopada 1985 r. do [...] czerwca 1986 r. - nie pamiętam tego, czy go wtedy widywałem i sobie tego nie przypomnę". Świadek J. K. w swoich zeznaniach z dnia [...] lutego 2015 r. stwierdził natomiast "z tego co mi się wydaje J. F. jest najstarszym ze swojego rodzeństwa (...)", ponadto używał zwrotów: "ja nie przypominam sobie (...)", "(...) ja tego faktu nie pamiętam", "nie jestem w stanie powiedzieć". Powyższe, zdaniem organu, świadczy o tym, iż świadkowie nie byli w stanie udzielić precyzyjnych odpowiedzi na pytania dotyczące pracy strony gospodarstwie rolnym. Ponadto strona sama podważyła zeznania złożone przez świadka – J. K. podając podczas przesłuchania w dniu [...] października 2015r., iż "pan J. K. wskazał, że w gospodarstwie rolnym rodziców pracował również mój wujek, co nie było prawdą, bo on nigdy tam nie przebywał (...)". Dodatkowo świadkowie w swoich zeznaniach z dnia [...] lutego 2015 r. i z dnia [...] września 2015 r. wskazali, że wymieniony: "pomagał (...) w hodowli zwierząt, prowadzeniu gospodarstwa, uprawach polowych (...)", "(...) widziałem J. F., że przebywał na gospodarstwie rolnym należącym do jego ojca (...)", "jego rodzeństwo jest młodsze od niego i z pewnością otrzymywali od rodziców mniejsze zadania", co wskazuje, że świadkowie utożsamiają pracę w gospodarstwie rolnym stanowiącą główne źródło utrzymania z pomocą świadczoną okazjonalnie przez wymienionego w ograniczonym innymi obowiązkami czasie. Organ odwoławczy podkreślił, iż utrata wiarygodności przez świadków, odnosi się do całości ich zeznań. Postępowania dowodowe zawarte we wszystkich procedurach (administracyjnej, cywilnej i karnej), nie znają bowiem instytucji częściowej utraty wiarygodności przez świadka. Skoro zaś świadkowie nie są wiarygodni co do określonych faktów, to ta okoliczność przekłada się na cały okres ujęty w ich zeznaniach. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, iż w dokumentacji związanej z przyjęciem do służby w Policji, znajdującej się w aktach osobowych, policjant nie przedstawił żadnej informacji o swojej pracy w gospodarstwie rolnym, co może świadczyć o tym, że albo takiej pracy w ogóle nie wykonywał, albo udzielanej pomocy sam nie traktował jako pracy w gospodarstwie rolnym stanowiącej główne źródło utrzymania. Wskazał ponadto: "w listopadzie 1985 r. matka wraz ze mną, siostrą M. i bratem D. przeprowadziła się do S. ul. [...]. Do chwili obecnej zamieszkuję w S. wraz z matką i wymienionym rodzeństwem. Natomiast brat A. pozostał z ojcem we wsi S. gm. [...] woj. [...]", natomiast w rubryce "miejsce pracy" matki wpisał "[...] w S. [...]", a brata A. - "prowadzi z ojcem gosp. rolne we wsi S.". Powyższe świadczy o tym, iż obecne oświadczenia strony są modyfikowane przez cel, w którym są składane. Ponadto zamieszczenie powyższych informacji w ankiecie wskazuje, iż nie są trafne twierdzenia pełnomocnika zawarte w odwołaniu, jakoby druk ankiety był "(...) lakoniczny i nie wszystkie informacje mogły być w nim umieszczone ze stosownym wyjaśnieniem". Zdaniem organu odwoławczego nie można uznać, że do prawidłowego funkcjonowania przedmiotowego gospodarstwa rolnego - uwzględniając jego areał (ok. 10 ha, w tym łąki ok. 1 ha), znacznie ograniczone potrzeby świadczenia pracy w powyższym gospodarstwie, m.in. z uwagi na jego rodzaj, strukturę, brak wyspecjalizowanej produkcji roślinnej (w omawianym gospodarstwie uprawiano zboża, buraki cukrowe i pastewne) i zwierzęcej (zgodnie z oświadczeniem strony w gospodarstwie hodowano "pokaźną ilość sztuk" trzody chlewnej, bydła mlecznego, jałówek, byków i drobiu, jednak z uwagi na fakt, iż - zgodnie z tym samym oświadczeniem - łąki zajmowały około 1 ha, trudno dać wiarę, iż wystarczyłoby pożywienia dla większej niż kilka sztuk ilości bydła), w którym zamieszkiwało 7 osób, a prace w nim wykonywała zarówno matka jak i ojciec wymienionego, zajmujący się we wnioskowanym okresie wyłącznie prowadzeniem tego gospodarstwa (matka do listopada 1985 r.), a także jego rodzeństwo - konieczna była praca w nim kilkunastoletniego wówczas J. F. w wymiarze przez niego wskazanym. Zajęcia wymieniane jako wykonywane przez stronę to w przeważającej większości prace sezonowe (bronowanie, przerywanie buraków cukrowych, zbieranie ziemniaków, zwożenie siana, słomy, uprawa gruntu). Nie sposób dać wiary, iż prace takie jak karmienie zwierząt czy utrzymanie czystości w oborze, oprócz stałej pracy rodziców wymienionego, wymagały także jego pracy każdego dnia. Konkludując powyższe organ odwoławczy stwierdził, iż stan prawny i faktyczny przedmiotowej sprawy nie daje podstaw do przyznania J. F. prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym od dnia [...] kwietnia 1982 r. do dnia [...] czerwca 1986 r. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego zbyt rygorystycznej oceny materiału dowodowego przez organ I instancji, organ odwoławczy wskazał, iż nie ma żadnych racjonalnych przesłanek do tak liberalnego traktowania osób bliskich rolnika i przyjmowania, że każde, nawet drobne prace wykonywane przez nich w gospodarstwie rolnym, w czasie wolnym od nauki czy innych zajęć zawodowych, należy bezwzględnie uznawać za pracę w omawianym znaczeniu. Byłoby to nadmierne uprzywilejowanie osób świadczących jakąkolwiek pomoc w gospodarstwie rolnym w stosunku do pracowników. Zdaniem organu odwoławczego, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ I instancji stwierdził, iż sam fakt rozbieżności pomiędzy zeznaniami strony i świadka J. K. w kwestii pracy w gospodarstwie rolnym B. F. (brata ojca), wykluczał uznanie J. F. za domownika pracującego w gospodarstwie rolnym. W przedmiotowej sprawie istotne bowiem było to, czy policjant faktycznie wykonywał czynności w gospodarstwie rolnym i czy w kontekście pozostałych ustaleń, rzeczywiście można uznać te czynności za pracę, stanowiącą jego jedyne źródło utrzymania. Końcowo organ odwoławczy wskazał, iż wykładnia § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. w związku z art. 1 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. nie może doprowadzić do patologii, którą byłoby uznanie wszystkich dzieci rolników za pracujących w gospodarstwie swoich rodziców w rozumieniu wskazanych przepisów. Zatem sam fakt zamieszkiwania wspólnie z rodzicami w gospodarstwie rolnym po ukończeniu 16 roku życia nie daje jeszcze podstaw dla przypisania osobie statusu domownika, bowiem w warunkach wiejskich dzieci rolnika na ogół pomagają swym rodzicom czy dziadkom w prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Nie oznacza to jednak, że każde z nich może w przyszłości skorzystać z omawianego przywileju. Zakres świadczonej pomocy nie może być zatem obojętny dla oceny, czy pomoc ta może być uznana za pracę w gospodarstwie rolnym. Ponadto, istotą uregulowania ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. nie jest wypłata zwiększonego świadczenia z tytułu zamieszkiwania przez określoną osobę na terenie gospodarstwa rolnego, ale wypłata zwiększonego świadczenia z tytułu faktycznie świadczonej przez zainteresowanego pracy w takim gospodarstwie, na zasadach określonych w tej ustawie. Pismem z dnia 17 lutego 2016 r. J. F., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] zarzucając naruszenie § 4 ust. 1 pkt 5 i § 5 ust. 3 i 4 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. w związku z art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości. W motywach skargi skarżący podniósł w szczególności, iż wnosił o przesłuchanie świadków potwierdzających jego pracę w gospodarstwie rolnym na zasadach określonych w art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. Co do zasady świadkowie ci zeznawali w sposób spójny i logiczny. Sprzeczność pomiędzy zeznaniami świadków i skarżącego dotyczy jednej z kwestii (jednak nie najważniejszej), a mianowicie pracy w gospodarstwie rolnym brata ojca skarżącego. Nie może to być podstawą zaprzeczenia wiarygodności całości zeznań świadków, tym bardziej, że w pozostałej części ich zeznania są spójne i logiczne. Obaj świadkowie pamiętają kwestię najistotniejszą, tj. że skarżący mieszkał i pracował w gospodarstwie rolnym w charakterze domownika. Zaskarżony rozkaz personalny, kwestionujący powyższe okoliczności, sprzeczny jest z art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. a tym samym z § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. W dalszej części skargi skarżący powołał obszerne fragmenty orzeczeń sądów administracyjnych, gdzie wskazywano m.in., iż obecnie bardziej liberalnie podchodzi się do przesłanki "stałej pracy" przyjmując, że nie należy jej utożsamiać z koniecznością nieustannego, przez cały czas wykonywania prac w gospodarstwie rolnym. Stała praca w gospodarstwie polega na pewnej systematyczności i co najmniej na gotowości do wykonywania pracy rolnej, gdy jest to niezbędne rolnikowi prowadzącemu gospodarstwo (wyrok NSA z dnia 29 lipca 2011 r, sygn. akt I OSK 321/11). Ocena "stałości pracy w gospodarstwie rolnym" musi być dokonywana odrębnie, w odniesieniu do każdego zindywidualizowanego stanu faktycznego wynikającego z danej sprawy, z uwzględnieniem występujących w niej okoliczności faktycznych oraz przedstawionego sposobu rozumienia pracy domownika w gospodarstwie rolnym. Nie można nadto uznać, że przeciwko uznaniu skarżącego za domownika przemawia fakt, że w ankiecie osobowej skarżący zaprzeczył, jakoby rodzice posiadali grunty orne i byli rolnikami, skoro ze stanu faktycznego ustalonego przez organy w kontrolowanym postępowaniu wynikają okoliczności przeciwne (wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 września 2014 r" sygn. akt III SA/Kr 582/14). "Nie do przyjęcia jest stanowisko organu, że skoro osoba nie zgłosiła faktu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców w życiorysie oraz w kwestionariuszu osobowym, to tym samym jest to dowód świadczący przeciwko niej. W dokumencie tym zawarte są podstawowe i skrótowe informacje dotyczące życia, a ponadto takie oświadczenie w życiorysie nie jest uwarunkowane i wymagane jakimkolwiek przepisem" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 września 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 232/14). "Sąd nie podziela zarzutów organu co do charakteru oświadczeń złożonych przez wskazanych świadków, jak również stanowiska, że jednobrzmiące oświadczenia złożone przez nich mają gorszą moc dowodową niż oświadczenia brzmiące inaczej. Nie podziela również poglądu organu, że pisemne oświadczenia świadków nie stanowią dowodu potwierdzającego prawdziwość twierdzeń wnioskodawcy. Oświadczenia wiedzy złożone przez świadków mają pełną moc dowodową, zaś argumenty organu nie zasługują na uznanie ze względu na fakt, że nie podważają one w jakikolwiek sposób, iż skarżący pracował w gospodarstwie rolnym rodziców. Forma zaś w jakiej wskazane oświadczenia zostały złożone nie uchybia ich nocy dowodowej, tym bardziej, że jest to forma standardowo stosowana przez organy w tego typu sprawach" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 499/14). Powyższy wyrok, jak zaznaczył skarżący, zapadł w innych okolicznościach faktycznych, jednak pogląd w nim wyrażony ma charakter ogólny co do zakresu środków i wiary dowodowej dawanej lub odmawianej dowodom w postępowaniu administracyjnym. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Dodatkowo podkreślił, iż w okresie objętym wnioskiem skarżącego obowiązywała ustawa z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. W art. 2 pkt 2 ww. ustawy zawarty został warunek uzależniający zaliczenie pracy domownika do wysługi lat od wykazania, że praca ta stanowiła jego główne źródło utrzymania. Tej okoliczności skarżący jednak nie wykazał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 134 § 1 i § 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015r., poz. 355 ze zm.) wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Zgodnie zaś z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2015 r., poz. 1236 ze zm.), uposażenie zasadnicze policjanta wzrasta z tytułu wysługi lat o 2% po 2 latach służby i o 1% za każdy następny rok służby, aż do wysokości 20% po 20 latach służby, oraz o kolejne 2% za każde następne dwa lata służby do wysokości 32% po 32 latach służby - łącznie do wysokości 35% po 35 latach służby. Do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, stosownie do § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia, zalicza się: (1) okresy służby w Policji, (2) okresy służby w Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służbie Więziennej, (3) okresy traktowane jako równorzędne ze służbą, o której mowa w pkt 1 i 2, wymienione w art. 13 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) (Dz. U. z 2015 r., poz. 900 ze zm.), (4) zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy; wymiar czasu pracy podlega sumowaniu w przypadku równoczesnego wykonywania zatrudnienia u różnych pracodawców w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku, (5) inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. Za inne okresy, o których mowa w ww. przepisie i na podstawie których podlegają one wliczeniu do okresu pracy lub służby, uważa się okresy wymienione w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. Nr 54, poz. 310 ze zm.). Przepis ten stanowi, iż ilekroć przepisy prawa lub postanowienia układu zbiorowego pracy albo porozumienia w sprawie zakładowego systemu wynagradzania przewidują wliczanie do stażu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownika wynikające ze stosunku pracy, okresów zatrudnienia w innych zakładach pracy, do stażu tego wlicza się pracownikowi także: (1) okresy prowadzenia indywidualnego gospodarstwa rolnego lub pracy w takim gospodarstwie, prowadzonym przez współmałżonka, (2) przypadające przed dniem 1 stycznia 1983r. okresy pracy po ukończeniu 16 roku życia w gospodarstwie rolnym prowadzonym przez rodziców lub teściów, poprzedzające objęcie tego gospodarstwa i rozpoczęcie jego prowadzenia osobiście lub wraz ze współmałżonkiem, (3) przypadające po dniu 31 grudnia 1982 r. okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. ustawy, na wniosek zainteresowanej osoby właściwy urząd gminy jest obowiązany stwierdzić, zgodnie z art. 1, okresy tej pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym, wydając stosowne zaświadczenie w celu przedłożenia w zakładzie pracy, a jeżeli organ, o którym mowa w ust. 1, nie dysponuje dokumentami uzasadniającymi wydanie zaświadczenia o pracy zainteresowanej osoby w indywidualnym gospodarstwie rolnym, zawiadamia ją o tej okoliczności na piśmie (ust. 2), zaś w wypadku, o którym mowa w ust. 2, okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym mogą być udowodnione zeznaniami co najmniej dwóch świadków zamieszkujących w tym czasie na terenie, na którym jest położone to gospodarstwo rolne (ust. 3). Z powyższego wynika, że okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym można potwierdzić albo stosownym zaświadczeniem urzędu gminy albo zeznaniami co najmniej dwóch świadków zamieszkujących na terenie, na którym jest położone gospodarstwo rolne. Zatem zasadnicze ustalenia faktyczne muszą być udokumentowane we wskazany wyżej sposób. Jak wynika z treści raportu z dnia [...] stycznia 2015 r. J. F. wniósł o ustalenie procentowego wzrostu uposażenia zasadniczego poprzez zaliczenie do wysługi lat okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym od dnia [...] kwietnia 1982 r. do dnia [...] czerwca 1986 r. Zasadnie zatem organ uznał, że w sprawie zastosowanie znajduje art. 1 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. Z przepisu art. 1 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy wynika, że aby praca - świadczona przed dniem 1 stycznia 1983 r. - w gospodarstwie rolnym mogła zostać zaliczona do pracowniczego stażu pracy, muszą zostać spełnione łącznie następujące przesłanki: (1) praca była wykonywana w gospodarstwie rolnym prowadzonym przez rodziców lub teściów przez osobę, która ukończyła 16 rok życia, (2) po okresie pracy nastąpiło objęcie gospodarstwa rolnego, (3) po objęciu gospodarstwa rolnego nastąpiło jego prowadzenie osobiście lub wraz ze współmałżonkiem. Jak prawidłowo stwierdził organ, z akt sprawy nie wynika, aby J. F. objął i prowadził gospodarstwo rolne. Podczas przesłuchania w dniu [...] października 2015r. skarżący zaprzeczył, aby kiedykolwiek był właścicielem gospodarstwa rolnego. Brak było zatem podstaw do zaliczenia skarżącemu do wysługi lat okresu pracy w gospodarstwie rolnym przypadającego przed dniem 1 stycznia 1983 r. Z kolei wobec treści przepisu art. 1 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy kluczowe w niniejszej sprawie było ustalenie przez organ, czy skarżący spełnia przesłankę domownika w rozumieniu przepisów ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. W okresie objętym raportem skarżącego obowiązywała ustawa z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin (Dz. U. z 1989 r. Nr 24, poz. 133 ze zm.), dalej: "ustawa z dnia 14 grudnia 1982 r.", i jak zasadnie wskazał organ, powołując się na poglądy orzecznictwa (por. wyroki NSA: z dnia 22 maja 2015 r. sygn. akt I OSK 2454/13, z dnia 24 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 30/14; publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl), znajduje ona zastosowanie w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 2 pkt 2 ww. ustawy pod pojęciem domownika rozumie się członka rodziny rolnika lub inną osobę pracującą w gospodarstwie rolnym, jeżeli pozostawała we wspólnym gospodarstwie domowym z rolnikiem, ukończyła 16 lat, nie podlegała obowiązkowi ubezpieczenia na podstawie innych przepisów, a ponadto praca w gospodarstwie rolnym stanowiła jej główne źródło utrzymania. W ocenie Sądu, analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w oparciu o powołany wyżej przepis doprowadziła organ do prawidłowej konkluzji, że brak jest podstaw faktycznych i prawnych do przyznania skarżącemu prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym od dnia [...] stycznia 1983 r. do dnia [...] czerwca 1986 r. Nie można bowiem uznać, że skarżący świadczył pracę w gospodarstwie rolnym jako domownik w rozumieniu ww. przepisu. Z poczynionych przez organ ustaleń faktycznych wynika, że we wnioskowanym okresie ojciec skarżącego – A. F. posiadał na terenie miejscowości S. gm. [...] gospodarstwo rolne o powierzchni 10 ha, z czego łąki stanowiły powierzchnię ok. 1 ha. Całe gospodarstwo położone było w skupisku. Hodowano trzodę chlewną, bydło mleczne i opasowe, kury, uprawiano zaś zboża, buraki cukrowe i pastewne. Sprzedawano mleko, zboża, buraki cukrowe. W ww. okresie w gospodarstwie mieszkali: rodzice skarżącego, siostra, dwaj młodsi bracia oraz dziadek. Rodzice nie zatrudniali żadnych dodatkowych osób, w gospodarstwie pracowali sami, a w miarę możliwości pomagał dziadek. Rodzice nie pracowali zawodowo, a gospodarstwo rolne było ich jedynym źródłem utrzymania. Skarżący we wnioskowanym okresie uczęszczał do Technikum Rolniczego w G.. Jak sam wyjaśnił, nie uczestniczył w żadnych zajęciach pozaszkolnych, a kurs prawa jazdy kończył w szkole. Nie wyjeżdżał też poza miejsce zamieszkania i nie podejmował żadnych zajęć zarobkowych. Wobec braku zaświadczenia właściwego urzędu gminy, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. skarżący załączył do wniosku oświadczenia dwóch świadków, które następnie zostały uzupełnione przez organ zeznaniami złożonymi do protokołu przesłuchania. Świadek J. K. w dniu [...] lutego 2015 r. zeznał m.in., iż skarżący we wnioskowanym okresie "pomagał w hodowli zwierząt, prowadzeniu gospodarstwa, uprawach polowych", a także, że "mieszkał w gospodarstwie rodzinnym i pomagał w prowadzeniu gospodarstwa". Z kolei świadek L. F. zeznał: "widziałem J. F., że przebywał na gospodarstwie należącym do jego ojca w miejscowości S.. W tym okresie widywałem go wykonującego prace polowe takie jak: bronowanie, przerywanie buraków cukrowych, zbieranie ziemniaków, zwożenie siana, słomy (...)". Stwierdził również: "jeżeli chodzi o wykonywanie prac w gospodarstwie przez rodzeństwo pana J. F., to nie potrafię dokładnie powiedzieć na czym polegała ich praca. Jego rodzeństwo jest młodsze od niego i z pewnością otrzymywali od rodziców mniejsze zadania". Zgodzić należy się ze stanowiskiem organu, że w świetle zeznań świadków brak jest podstaw do uznania, iż skarżący wykonywał w gospodarstwie rolnym rodziców pracę, która stanowiła jego główne źródło utrzymania. Skarżący uczęszczał wówczas do szkoły średniej, a więc realizował obowiązek szkolny i pozostawał na utrzymaniu rodziców. Jakkolwiek skarżący wykonywał określone czynności w gospodarstwie rolnym, to jednak miały one charakter doraźnej pomocy jaka w warunkach wiejskich - w ramach stosunków rodzinnych - zwyczajowo jest udzielana przez dzieci na rzecz rodziców prowadzących gospodarstwo rolne. Pomoc skarżącego koncentrowała się głównie w okresie prac polowych, zwłaszcza w czasie żniw, a więc - jak zasadnie przyjął organ - wykonywane czynności miały zasadniczo charakter sezonowy. Rację ma również organ wskazując, że zeznania świadków budzą uzasadnione wątpliwości co do ich wiarygodności. Oświadczenia świadków z dnia [...] stycznia 2015 r. złożone przez skarżącego do akt sprawy wraz z raportem z dnia [...] stycznia 2015 r. są niemal jednobrzmiące w swej treści, a także ogólnikowe i lakoniczne, niepozwalające na poczynienie ustaleń faktycznych w niezbędnym zakresie. Z kolei zeznania złożone przez L. F. do protokołu przesłuchania w dniu [...] września 2015 r. zawierają sprzeczność dotyczącą wykonywania prac w gospodarstwie rolnym przez skarżącego w okresie listopad 1985 r. - czerwiec 1986 r. W pierwszej części zeznań świadek oświadczył: "W okresie od [...] kwietnia 1982 r. do [...] czerwca 1986 r. widziałem J. F., że przebywał w gospodarstwie rolnym należącym do jego ojca w miejscowości S.". Następnie jednak stwierdził: "Nie mam pewności, czy widziałem J. F. wykonującego prace w gospodarstwie jego rodziców w okresie od listopada 1985r. do [...] czerwca 1986 r. - nie pamiętam tego, czy go wtedy widywałem i sobie tego nie przypomnę". Natomiast zeznania świadka J. K., zawarte w protokole przesłuchania z dnia [...] lutego 2015 r., zawierają nieprecyzyjne stwierdzenia co do wykonywania przez skarżącego pracy w gospodarstwie rolnym, np. "z tego co mi się wydaje J. F. jest najstarszym ze swojego rodzeństwa (...)", "ja nie przypominam sobie (...)", "ja tego faktu nie pamiętam (...)". Świadkowie zasłaniają się zatem niepamięcią oraz znacznym upływem czasu. Wskazać również należy, że z zeznań J. K. wynika, iż w przedmiotowym gospodarstwie rolnym pracował również brat ojca skarżącego – B. F.. Temu oświadczeniu zaprzeczył sam skarżący stwierdzając, iż to "nie było prawdą, bo on nigdy tam nie przebywał, nie był zameldowany i był żołnierzem zawodowym". Podkreślić w tym miejscu należy, że w świetle art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r., zaznania świadków przedstawione w sprawie dotyczącej przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego policjanta z tytułu wysługi lat powinny być na tyle wiarygodne, aby można było je potraktować jako równoważne w zakresie wartości dowodowej z informacjami zawartymi w świadectwach służby czy świadectwach pracy, które co do zasady stanowią podstawowy dowód w takim postępowaniu. Organy wydające te świadectwa opierają się na danych z akt osobowych pracowników oraz posiadanych ewidencji np. czasu pracy, urlopów (wypoczynkowych, bezpłatnych, związanych z rodzicielstwem). Zeznania świadków - w przypadku nieposiadania przez właściwy urząd gminy dokumentów uzasadniających wydanie zaświadczenia o pracy zainteresowanej osoby w indywidualnym gospodarstwie rolnym (art. 3 ust. 1 ww. ustawy), stanowią podstawowe i obligatoryjne dowody w sprawie. Jako takie nie powinny zatem budzić wątpliwości co do ich wiarygodności i mocy dowodowej. Zasadnicze ustalenia muszą być bowiem udokumentowane zeznaniami świadków, a zatem wiedza posiadana przez świadków powinna być wyrażona w sposób stanowczy. Niedopuszczalne jest przy tym korygowanie zeznań świadków przez wnioskodawcę i zastępowanie ich jego własnymi oświadczeniami, czego w istocie domaga się skarżący w niniejszej sprawie. Pozostawałoby to w sprzeczności z treścią powołanych wyżej przepisów prawa. Wydając rozstrzygnięcie w sprawie organ wskazał również, że w aktach osobowych skarżącego brak jest informacji o pracy w gospodarstwie rolnym. Przy czym w ankiecie osobowej skarżący zaznaczył, iż w listopadzie 1985 r. przeprowadził się z matką i rodzeństwem do S.. Jednocześnie podał, że brat A. pozostał we wsi S., gdzie prowadził z ojcem gospodarstwo rolne. Natomiast w dniu [...] października 2015 r., będąc przesłuchiwanym w charakterze strony, skarżący oświadczył: "kwestia przeprowadzenia była tylko na papierze, a ja w dalszym ciągu przebywałem z ojcem". Uwzględniając powyższe zgodzić należy się z organem, że oświadczenia skarżącego są modyfikowane w zależności od celu jakiemu mają służyć. Z tego względu nie sposób przyznać im waloru wiarygodności. Zasadnie również organ podniósł, iż art. 80 k.p.a. nie wyznacza merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodność i moc dowodów), organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, wskazując w uzasadnieniu decyzji fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W ocenie Sądu, organy orzekające w niniejszej sprawie przestrzegały powyższych reguł procesowych, zaś przeciwne w tym względzie stanowisko skarżącego nie znajduje uzasadnienia. Nie jest również trafny zarzut skargi dotyczący naruszenia § 4 ust. 1 pkt 5 i § 5 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. w związku z art. 1 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. Organy prawidłowo zastosowały powyższe przepisy w okolicznościach niniejszej sprawy trafnie uznając, iż brak jest podstaw faktycznych i pranych do przyznania skarżącemu prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za wnioskowany okres. Skarżący nie wykazał, że wykonywał w gospodarstwie rolnym pracę w charakterze domownika w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. Odnosząc się zaś do powołanych w skardze obszernych fragmentów wyroków sądów administracyjnych wskazać należy, że pozostają one bez wpływu na trafność podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Zapadły one w innych okolicznościach faktycznych, zaś zważywszy na indywidualny charakter każdej sprawy administracyjnej, nie mogły mieć decydującego znaczenia dla dokonanej przez organ oceny. Ponadto, co należy podkreślić, w niniejszej sprawie przedmiotem oceny organu nie była przesłanka "stałości pracy" w gospodarstwie rolnym w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2008 r. Nr 50, poz. 291 ze zm.), do której odnoszą się powołane orzeczenia, lecz przesłanka "pracy stanowiącej główne źródło utrzymania" w rozumieniu art. 2 pkt 2 ww. ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin, która - jak trafnie przyjął organ - nie została spełniona. Konkludując Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Organ orzekający zasadnie uznał, iż brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2015 r. Przed podjęciem rozstrzygnięcia organ przeprowadził postępowanie czyniąc zadość wymogom określonym w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Swe stanowisko w sprawie należycie uzasadnił - stosownie do przesłanek zawartych w art. 107 § 3 k.p.a. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. SX