II SA/Wa 492/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung Iwona Dąbrowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi R. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1. oddala skargę, 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata T. K. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2013 r. R. J., na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwrócił się do Prezydenta Gminy Miasta P. o podanie statusu ulicy G., położonej na działkach [...], [...], [...], [...] i [...], po wydaniu obowiązującej obecnie uchwały Rady Miasta nr [...] z [...] listopada 1999 r. We wniosku, powołując się na art. 3 pkt 1 pow. ustawy o informacji publicznej, wskazał, że w przypadku odmowy udzielenia informacji, prosi aby rozstrzygnięcie stanowiło decyzję ze wskazaniem podstawy prawnej, określonej w art. 5 ustawy. Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. Kierownik Oddziału Zarządzania Nieruchomościami Gminy, w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, poinformował R. J., że nie jest możliwe udzielenie ani odmowa udzielenia informacji wskazanej we wniosku, w trybie przepisów o dostępie do informacji publicznej. W piśmie tym wskazał też, że żądana informacja obejmuje wyjaśnienie statusu drogi zlokalizowanej na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] (obręb [...]) po wydaniu uchwały Rady Miasta P. nr [...] z dnia [...] listopada 1999 r. Dlatego też wymaga analizy, przetworzenia, opracowania co nie stanowi informacji publicznej, lecz jest żądaniem interpretacji przepisów gminnych. Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. R. J. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. odwołanie od decyzji Kierownika Oddziału Zarządzania Nieruchomościami Gminy z dnia [...] stycznia 2013 r., stwierdzając, że pismo organu z dnia [...] stycznia 2013 r. spełnia minimum wymagane dla decyzji. Zarzucił jednak, że w sposób rażący organ naruszył ogólne zasady postępowania administracyjnego oraz naruszył ustawę o dostępie do informacji publicznej. Wezwał też do udzielenia mu żądanej informacji. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], wydanym na postawie art. 134 K.p.a. oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. stwierdziło niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu postanowienia organ przypomniał stan faktyczny sprawy i wskazał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem informacja może być uznana za informację publiczną, wtedy gdy istnieje i znajduje się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, co oznacza, że organ nie ma obowiązku jej wytwarzania, nie musi podejmować jakichkolwiek działań badawczych czy też dokonywać wykładni przepisów. Informacja musi istnieć w formie utrwalonej, możliwej do odczytania. Następnie organ wskazał, że zgodnie z orzecznictwem, jeżeli wnioskodawca żąda informacji, które nie są informacją publiczną lub żąda takiej informacji w stosunku, do której tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, to organ zawiadamia jedynie, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym ustawą o dostępie do informacji publicznej. Nie ma natomiast organ obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji i powołał wyrok o sygn. akt II SAB/Lu 77/12. Organ wskazał ponadto, że skarżący wielokrotnie występował o wydanie mu zaświadczenia o urzędowym potwierdzeniu dostępu do działki nr [...] przez działki [...], [...], [...], [...], [...] i [...], wskazując, że uchwałą Rady Miasta P. nr [...] z [...] listopada 1999 r. ulica G. została zaliczona do dróg gminnych. Wnioskodawca otrzymał zaświadczenie, że działka nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej poprzez drogi wewnętrzne, ogólnodostępne, oznaczone numerami ewidencyjnymi działek [...], [...], [...], [...] i [...]. Reasumując, organ wskazał, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej i dlatego nie było podstaw do wydania decyzji. Postanowienie to stało się przedmiotem skargi R. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił, że postanowienie to narusza jego prawo do informacji publicznej, określone w art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący wniósł o jego uchylenie i o zobowiązanie Prezydenta Gminy Miasta P. do udostępnienia informacji. Skarżący wskazał, że Gmina w sposób rażący naruszyła zasady postępowania administracyjnego, określone w art. od 6 do 12, art. 77, art. 145 § 1 pkt 1, art. 156 § 1 pkt 2 i art. 7 K.p.a., działając złośliwie. SKO w P., nie zobowiązując Prezydenta Gminy Miasta P. do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie złożonego wniosku naruszyło prawo do informacji, wynikające z ustawy o dostępie do informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że udzielenie mu żądanej przez niego informacji nie wymagało ze strony organu żadnego przetworzenia, a w związku z tym nie podlegało ograniczeniom wynikającym z art. 3 pow. ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazał następnie w uzasadnieniu skargi, że działki nr [...], [...], [...] [...] zostały administracyjnie wywłaszczone w 1984 r., zgodnie z ustawą o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. W 1996 r. Gmina nabyła działki nr [...] i [...] z przeznaczeniem na drogę. Działki nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w części podziemnej, zgodnie z planem inwestycyjnym zostały przeznaczone pod infrastrukturę Miasta P.. Część nadziemna ww. wywłaszczonych działek nabytych przez Gminę została przeznaczona na drogę. Utworzonej drodze na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] została nadana nazwa ulica G., która wg obowiązującej ustawy o drogach publicznych w niezmienionym stanie prawnym do 31 grudnia 1998 r. była drogą publiczną, własnością Skarbu Państwa do 1990 r. zaliczoną do dróg lokalnych miejskich. Korzystanie z drogi nie uległo zmianie po przekazaniu ich ze Skarbu Państwa do gmin. Gminy rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa zostały zobowiązane do aktualizacji użytków gruntowych na drogi. Załącznikiem do uchwały nr [...] z [...] listopada 1999 r. Rady Miasta P. ulica G. została zaliczona do dróg gminnych. Skarżący podał, że Gmina w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. wyłącznie go poinformowała, że obecnie przebieg dróg publicznych na terenie Miasta P. ukazuje załącznik nr 3 do obowiązującej uchwały nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2012 r. Załącznik ten zaś nie określa statusu ulicy G., położonej na działkach nr [...], [...], [...], [...] i [...]. Skarżący wskazał, że Gmina do dnia dzisiejszego nie udzieliła informacji, jaki status posiada ulica G. położona na działkach nr [...], [...], [...], [...] i [...] w 1999 r. po wydaniu uchwały Rady Miasta nr [...] W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, czyli w tej sprawie – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Tak więc Sąd ten nie orzeka o świadczeniu, ale jedynie bada, czy zaskarżona decyzja administracyjna jest zgodna z obowiązującym prawem. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W zakresie kontroli zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził jego zgodność z obowiązującym prawem. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) przewiduje inny sposób załatwienia sprawy w zależności, czy żądana informacja należy do kategorii informacji publicznej, czy też do tej kategorii nie należy. W pierwszym przypadku podmiot posiadający taką informację publiczną jest zobowiązany do jej udzielenia albo wydania decyzji, w której wskaże na przyczyny odmowy jej udzielenia. Natomiast w przypadku, gdy żądana informacja do kategorii informacji publicznej nie należy, wystarczające jest powołanie się na taką okoliczność w piśmie przez podmiot, który informacje posiada. Trafnie zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. stwierdziło niedopuszczalność odwołania od pisma odmawiającego stronie dostępu do informacji publicznej, wskazując na przepis art. 134 K.p.a. w związku z przepisem art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.). Zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego, odwołanie przysługuje bowiem od decyzji danego organu, a nie od pisma. Organ trafnie argumentował także, iż pismo z dnia [...] stycznia 2013 r. Kierownika Oddziału Zarządzania Nieruchomościami Gminy nie jest decyzją administracyjną i nie posiada istotnych cech decyzji. Przechodząc zaś na grunt przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, z treści tego pisma w sposób jednoznaczny wynika, iż organ posiadający żądaną informację twierdzi, iż nie należy ona do kategorii informacji publicznej, co powoduje niemożność jej udzielenia w trybie powyższej ustawy i powoduje także niemożność wydania decyzji o odmowie jej udzielenia w trybie tej ustawy. Niezależnie od tych rozważań wskazać należy, że jeżeli skarżący pomimo to uznaje, że żądane przez niego informacje posiadają walor informacji publicznej, to nie został on pozbawiony możliwości dochodzenia swoich praw, bowiem nadal ma możliwość złożenia skargi na bezczynność do Sądu Administracyjnego. Tylko w takim procesie zostanie bowiem rozstrzygnięty problem, czy informacja, której udzielenia domagał się zainteresowany pismem z dnia 8 stycznia 2013 r., stanowi informację publiczną i jeżeli tak, to wówczas sąd administracyjny zobowiąże organ do zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i udzielenia tej informacji albo wydania stosownej decyzji administracyjnej, uzasadniającej odmowę udzielenia takiej informacji publicznej (od takiej decyzji będzie stronie przysługiwało prawo odwołania do organu II instancji w postępowaniu administracyjnym, zaś od decyzji drugoinstancyjnej skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego), natomiast w przypadku, gdy żądana informacja nie będzie zawierała się w kategorii informacji publicznej – oddali skargę na bezczynność organu. Jak wynika z akt sprawy, skarżący nie wystąpił ze skargą na bezczynność organu w zakresie załatwienia jego pisma z dnia [...] stycznia 2013 r., co nie pozbawia go możliwości wystąpienia z nią w każdym terminie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 132 i art. 151 przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji wyroku.