II SA/Wa 50/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Sędziowie WSA Waldemar Śledzik, Olga Żurawska – Matusiak, Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego – oddala skargę – Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 oraz art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 78a ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku E. S., postanowił utrzymać w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zasobów Mieszkaniowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2011 r. o umorzeniu postępowania w sprawie wniosku E. S. o uregulowanie stanu prawnego zajmowanego lokalu mieszkalnego nr [...], położonego w G. przy ulicy [...]. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że E. S. wnioskiem z dnia [...] września 2008 r. zwróciła się do Zarządu Zasobów Mieszkaniowych MSWiA o uregulowanie stanu prawnego zajmowanego lokalu. Dyrektor Zarządu Zasobów Mieszkaniowych MSWiA decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] odmówił ww. wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] położonym w G. przy ulicy [...]. Po rozpatrzeniu złożonego odwołania Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Zarządu Zasobów Mieszkaniowych MSWiA decyzją z dnia [...] maja 2010 r. odmówił E. S. wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu nr [...] położonym w G. przy ulicy [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2010 r. W wyniku złożonej przez E. S. skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1284/10 uchylił zaskarżoną oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę organy administracji powinny zwrócić się do strony o wyjaśnienie treści jej żądania, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 9 kpa. W ramach prowadzonego postępowania administracyjnego organ dwukrotnie w pismach z dnia [...] marca 2011 r. i [...] kwietnia 2011 r. zwrócił się do E. S. o udzielenie wyjaśnień co do jej żądania, informując jednocześnie o możliwościach prawnych, związanych z uregulowaniem stanu prawnego zajmowanego lokalu. W pismach z dnia [...] marca 2011 r. i [...] kwietnia 2011 r. E. S. nie sprecyzowała swojego żądania z dnia [...] września 2008 r. Wnioskodawczyni nie wyraziła również zainteresowania możliwością najmu zajmowanego lokalu mieszkalnego na czas określony, o czym była w pismach przez organ informowana. Dyrektor Zarządu Zasobów Mieszkaniowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...], na podstawie art. 78a ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP i art. 105 § 1 kpa, po rozpatrzeniu wniosku E. S. z [...] września 2008 r. postanowił umorzyć postępowanie administracyjne w sprawie powyższego wniosku, z uwagi na to, że stało się bezprzedmiotowe. Od decyzji ww. wniosła odwołanie, wnosząc o przyznanie prawa najmu do lokalu na czas nieokreślony. W uzasadnieniu odwołania podała, że w przedmiotowym lokalu mieszka od 55 lat. Jej matka pracowała w Jednostce Wojskowej w G. od 1955 r. jako pracownik cywilny, była dobrym pracownikiem po 30 latach przeszła na emeryturę. Matka zmarła w dniu [...] sierpnia 2008 r., wcześniej wnioskująca opiekowała się matką. Następnie E. S. wystąpiła do Dyrektora MSWiA o uregulowanie stanu najmu lokalu na czas nieokreślony. Podkreśliła, że decyzja jest dla niej krzywdząca. Obecnie zarabia 1350 zł, wychowuje samotnie syna. Wcześniej z własnych środków wyremontowała mieszkanie. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że lokal mieszkalny nr [...] położony w G. przy ulicy [...] składający się z 2 pokoi, kuchni, łazienki z wc o łącznej powierzchni 55,94 m2 w tym mieszkalnej 30,09 m2 został przydzielony A. G. na podstawie Decyzji Przydziału Osobnej Kwatery Stałej z dnia [...] października 1987 r. wydanego przez Dowódcę Garnizonu Jednostki Wojskowej [...] w G. jako przekwaterowanie osoby nieuprawnionej, emerytowanego pracownika cywilnego wojska. W dniu [...] sierpnia 2008 r. A. G. zmarła. W dniu [...] września 2008 r. E. S. złożyła wniosek o uregulowanie stanu prawnego lokalu. Dalej organ wskazał, że jest możliwe uregulowanie na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 ze zm.) w związku z art. 84a ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Sama wnioskodawczyni sprzeciwiła się takiemu uregulowaniu. Ponadto art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 28, poz. 143), także nie może znaleźć zastosowania. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu do spraw wszczętych, a niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, ostatecznymi decyzjami administracyjnymi stosuje się przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu dotychczasowym. Wobec powyższego, uregulowanie stanu prawnego lokalu zajmowanego przez E. S. nie może nastąpić w drodze decyzji administracyjnej, może być jedynie rozpatrywane w kontekście cywilnoprawnym. Dysponentem lokalu jest Dyrektor Zarządu Zasobów Mieszkaniowych MSWiA, który w zakresie gospodarki mieszkaniowej działa na podstawie przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. W ściśle określonych sytuacjach zgodnie z art. 78a ust. 5 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, Dyrektor ZZM MSWiA może wynająć lokal na czas oznaczony między innymi osobie fizycznej innej niż wskazanej w ust. 1 tego artykułu. Ze względu na brak możliwości prawnych rozstrzygnięcia przez organ sprawy co do istoty, zgodnie z wnioskiem strony, postępowanie stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 kpa i należało je umorzyć. Decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów. Decyzji zarzuciła naruszenie art. 23 ust. 3 w związku z ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga w sprawie niniejszej nie zasługuje na uwzględnienie. E. S. wnioskiem z dnia [...] września 2008 r. domagała się uregulowania stanu prawnego zajmowanego lokalu, przez zawarcie z nią umowy najmu na czas nieokreślony, a następnie umożliwienie wykupu lokalu na własność. W sprawie bezsporne jest, że skarżąca zajmuje przedmiotowy lokal bez tytułu prawnego. Lokal otrzymała matka E. S. – A. G. decyzją przydziału kwatery stałej nr [...], wydaną przez Jednostkę Wojskową nr [...] jako przekwaterowanie osoby nieuprawnionej. Wyżej wymienione nie były żołnierzami ani osobami uprawnionymi do emerytury lub renty wojskowej. Zgodnie z art. 23 ust. 1a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 ze zm.), w razie śmierci osoby której przydzielono osobną kwaterę stałą, prawo do zamieszkiwania w tym lokalu mają wspólnie z nią zamieszkałe, o których mowa w art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. Nr 41, poz. 398 ze zm.). W myśl tego przepisu osobami uprawnionymi do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu mogą być współmałżonek, wspólnie zamieszkałe dzieci własne, przysposobione oraz przyjęte na wychowanie na podstawie orzeczenia sądu opiekuńczego, jak również dzieci małżonka, do czasu zawarcia związku małżeńskiego, nie później jednak niż do ukończenia 25 roku życia, chyba, że przed tym dniem stały się niezdolne do pracy oraz samodzielnej egzystencji i nie zawarły związku małżeńskiego. Skarżąca nie znajduje się w kręgu wyżej wymienionych osób, zatem nie jest uprawniona do uzyskania tytułu prawnego do zajmowanego lokalu na podstawie przepisów ustawy o Zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Dysponentem przedmiotowego lokalu jest Dyrektor Zarządu Zasobów Mieszkaniowych MSWiA, który w zakresie gospodarki mieszkaniowej działa na podstawie przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Przepisy powołanej wyżej ustawy nie przewidują możliwości przyznania skarżącej prawa do lokalu w drodze decyzji administracyjnej, a również zawarcia z nią umowy najmu na czas nieokreślony. Prawidłowo organ poinformował E. S., że w ściśle określonych sytuacjach, zgodnie z art. 78a ust. 5 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, Dyrektor Zarządu Zasobów Mieszkaniowych MSWiA w powyższej sytuacji może jedynie wynająć lokal na czas oznaczony między innymi innej osobie fizycznej niż wskazanej w ust. 1 wyżej powołanego artykułu z zachowaniem wysokości opłat określonych w art. 36 ustawy. Wobec braku podstawy prawnej do rozstrzygnięcia przez organ sprawy zgodnie z żądaniem zawartym we wniosku, organ prawidłowo, wobec stwierdzonej bezprzedmiotowości prowadzonego postępowania, na podstawie art. 105 kpa umorzył postępowanie. Gdyby organ wydał decyzję bez podstawy prawnej, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, byłaby to wada prawna, która obligowałaby organ do wszczęcia nadzwyczajnego postępowania administracyjnego przewidzianego w przepisach art. 156-159 kpa i w konsekwencji stwierdzenia nieważności tej decyzji. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.