II SA/Wa 50/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Adam Lipiński Sędzia WSA – Anna Mierzejewska (sprawozdawca) Sędzia WSA – Andrzej Góraj Protokolant – starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2015 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej – oddala skargę w całości – Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2013 r., poz. 267 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania D. B. od decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] października 2014 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa do nagrody rocznej za rok 2014, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że raportem z dnia [...] lipca 2014 r. D. B., wskazując art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, zwrócił się o zwolnienie ze służby w Policji, w możliwie najkrótszym terminie. W dniu [...] lipca 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w B. wydał rozkaz personalny nr [...], na mocy którego, na podstawie art. 41 ust. 3 oraz art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, zwolnił D. B. ze służby, z dniem [...] lipca 2014 r. Następnie w dniu [...] lipca 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w B., na podstawie art. 110 ust. 1-4 w związku z art. 6f ustawy o Policji oraz § 3 ust. 1 pkt 2, § 5 ust. 3 i § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. Nr 251, poz. 1859), wydał rozkaz personalny nr [...], zgodnie z którym odmówił przyznania Panu D. B. prawa do nagrody rocznej za rok 2014. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2014 r., na podstawie art. 138 § 2 Kpa, uchylił powyższy rozkaz personalny w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzję tę doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 7 października 2014 r. W dniu [...] października 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w B., na podstawie art. 110 ust. 1-4 w związku z art. 6f ustawy o Policji oraz § 3 ust. 1 pkt 2, § 5 ust. 3 i § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów, wydał decyzję nr [...], na mocy której odmówił D. B. przyznania prawa do nagrody rocznej za rok 2014 r. W rozstrzygnięciu, powołując się na treść art. 110 ust. 1 – 4 ustawy o Policji, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2014 r., stwierdził, że z uwagi na fakt, iż D. B. nie posiada uprawnień do emerytury policyjnej ani policyjnej renty inwalidzkiej, a za okres od dnia [...] maja 2014 r. do dnia [...] lipca 2014 r. nie zachował prawa do uposażenia, należało odmówić wymienionemu przyznania prawa do nagrody rocznej za rok 2014. Wskazał przy tym, iż D. B. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] lipca 2014 r., na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Ponadto rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., na podstawie art. 126 ust. 1 ustawy o Policji, organ zawiesił D. B. uposażenie od najbliższego terminu płatności tj. od dnia [...] lipca 2014 r. Natomiast rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., na podstawie art, 126 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji, potrącił wymienionemu przy najbliższej wypłacie, 12/30 części uposażenia miesięcznego, w związku z nieusprawiedliwioną nieobecnością w służbie od dnia [...] maja 2014 r. do dnia [...] maja 2014 r. oraz 30/30 uposażenia miesięcznego, w związku z nieusprawiedliwioną nieobecnością w służbie od dnia [...] czerwca 2014 r. do dnia [...] czerwca 2014 r. Od rozkazu personalnego wniesiono odwołanie w którym stwierdzono, iż zaskarżona decyzja (wydana z urzędu), pomimo dostrzeżonych wcześniej naruszeń, nie została poprzedzona zawiadomieniem o wszczęciu postępowania i pouczeniem o procesowych prawach strony. Uchybiono zatem w sposób rażący przepisom o udziale strony w postępowaniu. Ponadto wydając zaskarżoną decyzji zupełnie pominięto, iż do 6 miesięcznego okresu wykonywania służby w danym roku kalendarzowym wlicza się wszystkie okresy niepełnienia służby z wyjątkiem wyliczonych w art. 110 ust. 3a ustawy o Policji. Błędnie przyjęto, że w dacie wydawania decyzji (31 lipca 2014 r.) już zostało przesądzone, że odwołujący się jest osobą określoną w art. 110 ust. 3a pkt 2 ustawy o Policji. Wskazał, iż zaskarżona decyzja nie formułuje żadnych argumentów, z jakich powodów odmówiono nagrody rocznej, przy czym znaczenia dla wyniku sprawy nie mają nieprawomocne decyzje. Stwierdził, iż z orzekaniem w niniejszej sprawie należało się wstrzymać do wydania wyroku sądu administracyjnego w sprawie potrącenia i zawieszenia prawa do uposażenia z powodu nieusprawiedliwionej absencji. Tym samym wniósł o zawieszenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, bowiem od treści wyroków w wymienionych sprawach zależy wynik zawisłej sprawy. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. Komendant Główny Policji odmówił zawieszenia niniejszego postępowania odwoławczego. Organ II instancji podał rozszerzenie argumentacji w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego w odniesieniu do argumentacji zawartej w decyzji organu I instancji, nie narusza przy tym art. 15 Kpa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 400/12). Naruszeniem takim byłoby natomiast powielenie przez organ II instancji błędnej treści uzasadnienia organu I instancji, bowiem spowodowałoby zaniechanie ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 268/09). Przypomniał , iż Komendant Wojewódzki Policji w B. w dniu [...] lipca 2014 r. wydał rozkaz personalny nr [...], na mocy którego, na podstawie art. 41 ust. 3 oraz art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, zwolnił D. B. ze służby w Policji z dniem [...] lipca 2014 r. W związku z powyższym organ zobligowany był do określenia wymienionemu uprawnienia do nagrody rocznej za rok zwolnienia, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Wskazał iż w dniu 1 czerwca 2014 r. weszła w życie ustawa z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o Straży Granicznej, ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, ustawy o Biurze Ochrony Rządu, ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ustawy o Centralnym Biurze Anty korupcyjnym, ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 502), którą dokonano nowelizacji m. in. przepisów regulujących zasady przyznawania prawa do nagrody rocznej. Treść art. 15 wskazywanej ustawy stanowi, iż funkcjonariuszom, którzy rozpoczęli służbę przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, nagrodę roczną za rok 2014 wylicza się według zasad dotychczasowych, z tym że do okresu, od którego uzależnione jest przyznanie nagrody rocznej, zalicza się okresy niewykonywania zadań służbowych z powodu: korzystania z urlopu wychowawczego, urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego. W związku z powyższym zasadnym jest wskazanie, iż wobec D. B. (który rozpoczął pełnienie służby przed dniem 1 czerwca 2014 r.) nagrodę roczną za rok 2014 należało wyliczyć według zasad dotychczasowych, tj. określonych w przepisach prawa obowiązujących do dnia 31 maja 2014 r. Podkreślił , że art. 110 ust. 1-4, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2014 r., stanowił, iż policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia, a wysokość nagrody rocznej ustala się w relacji do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1. Jednocześnie okres służby, o którym mowa w ust. 2, nie może być krótszy od 6 miesięcy kalendarzowych. Ponadto warunku, o którym mowa w ust. 3, nie stosuje się przy ustalaniu uprawnień do nagrody rocznej za rok kalendarzowy, w którym policjant: 1) korzystał z urlopu wychowawczego; 2) został delegowany lub odwołany z delegowania bez prawa do uposażenia w przypadkach, o których mowa w art. 36 ust. 4 i art. 122a; 3) został zwolniony ze służby w związku z nabyciem uprawnień do emerytury lub renty bądź na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 6 i 7; 4) zmarł lub został uznany za zaginionego. Zgodnie natomiast z treścią art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2014 r., w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym – z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość. Wyjaśnił, że D. B. od momentu przedłożenia w dniu [...] maja 2014 r. zaświadczenia lekarskiego z tego samego dnia (wydanego przez lekarza medycyny pracy) do dnia zwolnienia tj. [...] lipca 2014 r. nie wykonywał zadań służbowych. Komendant Wojewódzki Policji w B. uznał, iż okres od dnia [...] maja 2014 r. do dnia [...] lipca 2014 r. stanowi nieusprawiedliwioną nieobecność w służbie D. B., czemu dał wyraz wydając rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. w sprawie zawieszenia uposażenia od najbliższego terminu płatności tj. od dnia [...] lipca 2014 r. oraz rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. w przedmiocie potrącenia, przy najbliższej wypłacie, 12/30 części uposażenia miesięcznego, w związku z nieusprawiedliwioną nieobecnością w służbie od dnia [...] maja 2014 r. do dnia [...] maja 2014 r. oraz potrącenia, przy najbliższej wypłacie, 30/30 uposażenia miesięcznego, w związku z nieusprawiedliwioną nieobecnością w służbie od dnia [...] czerwca 2014 r. do dnia [...] czerwca 2014 r. Powyższe rozkazy personalne zostały utrzymane przez Komendanta Głównego Policji w mocy odpowiednio rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. oraz decyzją nr [...] z dnia [...] września 2014 r. Decyzje te, doręczone pełnomocnikowi D. B., są zatem ostateczne. W związku z faktem zwolnienia D. B. ze służby z dniem [...] lipca 2014 r. zaszła konieczność ustalenia wymienionemu uprawnień do nagrody rocznej za ten rok. Uznając przy tym, iż niewykonywanie zadań służbowych przez D. B. w okresie od dnia [...] maja 2014 r. do dnia [...] lipca 2014 r. nie było spowodowane żadną z przyczyn wymienionych w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, (w szczególności zaświadczenie lekarskie z dnia [...] maja 2014 r. nie usprawiedliwiało nieobecności w służbie D. B w okresie od dnia [...] maja 2014 r. do dnia [...] lipca 2014 r. z powodu choroby), uznać należy, iż okres służby pełnionej przez wymienionego w roku 2014 był krótszy niż 6 miesięcy kalendarzowych. Wskazano również iż wobec D. B. nie znajduje zastosowania przepis art. 110 ust. 4 ustawy o Policji, bowiem wymieniony w roku 2014 nie korzystał z urlopu wychowawczego, nie został delegowany lub odwołany z delegowania bez prawa do uposażenia w przypadkach, o których mowa w art. 36 ust. 4 i art. 122a, nie został zwolniony ze służby w związku z nabyciem uprawnień do emerytury lub renty bądź na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 6 i 7, ani też nie zmarł lub został uznany za zaginionego. Konsekwencją natomiast ustalenia powyżej wskazanego stanu faktycznego przez organ było wydanie zaskarżonej decyzji o odmowie przyznania prawa do nagrody rocznej za rok 2014. Odnosząc się do zarzutów pełnomocnika strony dotyczących uchybienia w sposób rażący przepisom o udziale strony w postępowaniu należy wskazać, iż naruszenie art. 10 § 1 Kpa nie stanowi automatycznie podstawy do uchylenia decyzji, jeśli nie towarzyszy mu takie naruszenie przepisów, postępowania administracyjnego rozwijających zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu i zapewniających jej realizację, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie nie można przyjąć, że udział D. B. w prowadzonym postępowaniu skutkowałby wydaniem innego rozstrzygnięcia, tym bardziej, że pełnomocnik wymienionego, podnosząc zarzut niezawiadomienia strony o wszczęciu postępowania i braku pouczenia o procesowych prawach, nie przedstawił argumentów, wskazujących, że powyższe ewentualne uchybienie ze strony organu I instancji mogło mieć wpływ (tym bardziej istotny) na wynik sprawy. Ponadto decyzja nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2014 r., którą organ uchylił w całości rozkaz personalny nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w B. z dnia [...] lipca 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 7 października 2014 r. Zaskarżoną decyzję Komendant Wojewódzki Policji w B. wydał natomiast dopiero w dniu [...] października 2014 r. W przedmiotowej sprawie nie mamy zatem do czynienia z naruszeniem sit. 10 § 1 Kpa w takim zakresie, który mógłby mieć wpływ na wynik przedmiotowego postępowania. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, zasądzenie kosztów oraz o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania skarg skierowanych do Sądu w stosunku do decyzji w sprawie zawieszenia uposażenia oraz potrącenia uposażenia z tytułu nieusprawiedliwionej nieobecności. W uzasadnieniu skargi podał, że wszczęcie postępowania nie zostało poprzedzone jakimkolwiek zawiadomieniem organu; nie pouczono też strony (działającej w I instancji bez pełnomocnika procesowego) o jej procesowych prawach. Pomimo tej wady procesowej, nie naprawiono błędu pomimo sygnalizacji tego naruszenia na etapach obydwu odwołań jakie w tej sprawie wniesiono. Pomimo wydania już jednej decyzji kasacyjnej Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2014 r., nr [...]. Uchybiono zatem w sposób rażący przepisom o udziale strony w postępowaniu, zwłaszcza art. 10 § 1, art. 61 § 4, art. 73 § 1, art. 78 § 1 Kpa. Odwołujący się, nie otrzymując obligatoryjnego zawiadomienia o wszczęciu postępowania z urzędu, nie mógł korzystać z jakichkolwiek praw procesowych. U podstaw zaskarżonej decyzji zawarto wyłącznie przypuszczenia organu odwoławczego, zgodnie z którymi nawet gdyby strona została zawiadomiona o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie pozbawienia nagrody rocznej, i tak z praw tych nie skorzystałaby w sposób mogący wpłynąć na wynik sprawy. Takie twierdzenie organu prowadzi do jednoznacznego obejścia ww. przepisów postępowania administracyjnego mających walor regulacji ius cogens. Wskazał ,że z okresu wymaganego przez art. 110 ust. 3 ustawy o Policji stażu służby organ wyłączył w nieuprawniony sposób okres, w którym służba, wedle organu nie była pełniona z powodu choroby. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd, stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analizując niniejszą sprawę pod tym kątem Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 110 ust 1-4 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r o Policji (Dz. U z 2011 r, Nr 287, poz. 1687 ze zm.) oraz § 1 pkt 2, § 5 ust. 3 i § 7 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U z 2006 r. Nr 251, poz. 1859 ze zm.). Na wstępie przypomnieć należy, że iż w dniu 1 czerwca 2014 r. weszła w życie ustawa z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o Straży Granicznej, ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, ustawy o Biurze Ochrony Rządu, ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 502), którą dokonano nowelizacji m. in. przepisów regulujących zasady przyznawania prawa do nagrody rocznej. Treść art. 15 wskazywanej ustawy stanowi, że funkcjonariuszom, którzy rozpoczęli służbę przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, nagrodę roczną za rok 2014 wylicza się według zasad dotychczasowych, z tym że do okresu, od którego uzależnione jest przyznanie nagrody rocznej, zalicza się okresy niewykonywania zadań służbowych z powodu: korzystania z urlopu wychowawczego, urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego. Podkreślono, że w związku z powyższym zasadnym jest wskazanie, iż wobec D. B. (który rozpoczął pełnienie służby przed dniem [...] czerwca 2014 r.) nagrodę roczną za rok 2014 należało wyliczyć według zasad dotychczasowych tj. określonych w przepisach prawa obowiązujących do dnia 31 maja 2014 r. Podkreślono, że Komendant Wojewódzki Policji w B. wydając rozkaz personalny Nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. w przedmiocie odmowy przyznania D. B. prawa do nagrody rocznej za rok 2014, jako podstawę prawną, na której oparł swoje rozstrzygnięcie, wskazał przepisy (obowiązujące od dnia 1 czerwca 2014 r.), które nie miały zastosowania w niniejszej sprawie. Biorąc powyższe pod uwagę należy wskazać, że zgodnie z art. 110 ust. 1 - 4 ustawy o Policji, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2014 r., policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Wysokość nagrody rocznej ustala się w relacji do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1. Okres służby, o którym mowa w ust. 2, nie może być krótszy od 6 miesięcy kalendarzowych. Warunku, o którym mowa w ust. 3, nie stosuje się przy ustalaniu uprawnień do nagrody rocznej za rok kalendarzowy, w którym policjant: 1. korzystał z urlopu wychowawczego; 2. został delegowany lub odwołany z delegowania bez prawa do uposażenia w przypadkach, o których mowa w art. 36 ust. 4 i art. 122a; 3. został zwolniony ze służby w związku z nabyciem uprawnień do emerytury lub renty bądź na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 6 i 7; 4. zmarł lub został uznany za zaginionego. Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dniem [...] lipca 2014 r. D. B. został zwolniony ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. zawieszono wymienionemu uposażenie od najbliższego terminu płatności tj. od dnia [...] lipca 2014 r., natomiast rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. potrącono mu przy najbliższej wypłacie 12/30 części uposażenia miesięcznego, w związku z nieusprawiedliwioną nieobecnością od dnia [...] maja 2014 r. do dnia [...] maja 2014 r. oraz 30/30 uposażenia miesięcznego, w związku z nieusprawiedliwioną nieobecnością w służbie od dnia [...] czerwca 2014 r. do dnia [...] czerwca 2014 r. Wskazane rozkazy personalne Nr [...] i [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. zostały przez Komendanta Głównego Policji, po rozpatrzeniu odwołań, utrzymane w mocy. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz.U. z 2006 r. Nr 251, poz. 1859), który zgodnie z treścią art. 15 ustawy z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o Policji (...) należy stosować w omawianym przypadku, do okresu służby dla celów obliczania nagrody rocznej nie wlicza się m. in. okresów przerw w wykonywaniu obowiązków służbowych, za które policjant nie zachował prawa do uposażenia, wymienionych w art. 126 ust. 1-3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Przypomnieć również należy, iż D. B. nie posiada prawa do emerytury policyjnej ani policyjnej renty inwalidzkiej, a za okres od dnia [...] maja 2014 r. do dnia [...] lipca 2014 r. wymieniony nie zachował prawa do uposażenia na podstawie art. 126 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, należało postąpić jak w sentencji. Ponadto należy zwrócić uwagę, że wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2015 r. w sprawie sygn. akt II SA/Wa 1710 /14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia uposażenia służbowego i w uzasadnieniu orzeczenia odniósł się szczegółowo do zasadności i prawidłowości wydanego powyższego rozkazu personalnego. W ocenie Sądu w sprawie niniejsze organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy i przeprowadził jego analizę. W przedmiotowej sprawie stan faktyczny i prawny nie budzi wątpliwości, wobec tego zarzut nie powiadomienia strony o wszczęciu postępowania nie zasługuje na uwzględnienie, chociaż należy zgodzić się ze skarżącym, że organ prowadząc przedmiotowe postępowanie naruszył art. 10 § 1 Kpa, to naruszenie to nie miało wpływu na wynik postępowania. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ppsa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.