II SA/Wa 500/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.) Sędziowie WSA Olga Żurawska-Matusiak Stanisław Marek Pietras Protokolant specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2015 r. sprawy ze skargi A. C. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby 1. oddala skargę w zakresie ustalenia niezdolności do służby, 2. odrzuca skargę w pozostałym zakresie. Centralna Komisja Lekarska ABW w [...] orzeczeniem z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] uchyliła orzeczenie Regionalnej Komisji Lekarskiej Nr [...] ABW w [...] z dnia [...] lipca 2013 r. Nr [...] i uznała, że A.C. należy zakwalifikować jako zdolnego do służby w ABW kategoria "B". Wskazała, że postępowanie przed Komisjami Lekarskimi w ABW regulowane jest rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w ABW (Dz. U. Nr 88, poz. 809 ze zm.). Jednocześnie wskazała, że przyczyną uchylenia orzeczenia była konieczność sporządzenia nowego protokołu badania z uwzględnieniem rozpoznania schorzeń po przeprowadzonych dodatkowych konsultacjach specjalistycznych. Centralna Komisja stwierdziła, że A.C. jest zdolny do służby, albowiem aktualny stan zdrowia nie daje podstaw do orzeczenia niezdolności do służby i grupy inwalidzkiej. Nadto stwierdziła, że przeciwwskazana jest służba na stanowiskach dopuszczających ponadnormatywny stres i nadmiernie obciążająca układ kostno-stawowy kręgosłupa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A.C., wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz orzeczenia je poprzedzającego, ewentualnie o zmianę orzeczenia, zarzucił naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w ABW: • § 75 pkt 4 lit. D • § 76 pkt 2 lit. D • § 51 pkt 2 lit. D • § 52 pkt 3 lit. D • § 44 pkt 2 lit. D, § 43 pkt 3 lit. D, § 43 pkt 7 lit. D • § 44 pkt 4 lit. D i § 44 pkt 5 lit. D • § 23 ust. 3 w zw. z § 11 ust. 1 pkt 3 • § 23 ust. 3 w zw. z § 12 ust. 1, § 13 i § 15 ust. 1 • § 23 ust. 3 w zw. z § 11 ust. 3 pkt 4, § 12 ust. 3 i 4 • § 13, § 14 ust. 1 i 3 oraz § 15 ust. 1 • § 23 ust. 3 w zw. z § 11 ust. 3 pkt 4, § 12 ust. 3 i 4 • § 13, § 14 ust. 1 i 3 oraz § 15 ust. 1 • § 23 ust. 1. Skarżący domagał się orzeczenia inwalidztwa oraz stwierdzenia, iż jest niezdolny do służby (kategoria D), niezdolny do pracy oraz wymaga przeprowadzenia i dopuszczenia dowodu z opinii dwóch biegłych z zakresu psychiatrii, dwóch biegłych z zakresu ortopedii i neurologii, dwóch biegłych z zakresu chorób serca i układu krążenia, na okoliczność ustalenia, czy schorzenia udokumentowane i stwierdzone u skarżącego po badaniu przez biegłych wskazują na występowanie u skarżącego chorób. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi oraz wniosków dowodowych skarżącego. Organ podniósł, że przedmiotem postępowania było ustalenie zdolności skarżącego do służby, a nie ustalenie grupy inwalidzkiej. Wskazał, że w celu ustalenia grupy inwalidzkiej, skarżący winien zwrócić się do Zakładu Emerytalno-Rentowego MSW o skierowanie do Komisji Lekarskiej ABW, zgodnie z ustawą z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, ABW, AW, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, CBA, SG, BOR, Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2013 r., poz. 667 ze zm.). Podkreślił, że sprawa ustalenia inwalidztwa nie jest sprawą sądowoadministracyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej ABW w [...] z dnia[...] listopada 2013 r. [...] , w zakresie obejmującym ustalenie zdolności do służby (kategoria B), nie jest zasadna. W pozostałym zakresie, skarga podlega odrzuceniu. Wskazać należy, iż orzeczenia Komisji Lekarskich można podzielić na dwie grupy. Jedna grupa orzeczeń dotyczy zagadnień zdolności do służby, to jest zagadnień ustalania stanu zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do określonej kategorii zdolności do służby – w celu przyjęcia do służby, jej dalszego pełnienia albo zwolnienia ze służby. Te orzeczenia komisji lekarskich mają byt w pełni autonomiczny: ostateczne orzeczenie komisji w tym przedmiocie jest wiążące dla Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, właściwego w sprawach powołania określonej osoby do służby albo do zwolnienia ze służby, przy czym przyjęcie do służby lub zwolnienie ze służby następuje w trybie administracyjnym przez wydanie decyzji administracyjnej (rozkazu personalnego), podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Natomiast druga grupa orzeczeń, to orzeczenia ustalające związek schorzenia ze służbą i stopień inwalidztwa dla celów, między innymi, emerytalno-rentowych. Podstawą tych orzeczeń są odrębne przepisy, to jest przepisy rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 sierpnia 2003 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 160, poz. 1552 ze zm.), wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 21 ust. 5 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 900). Takie orzeczenia nie mają samodzielnego bytu. Są one poddawane kontroli przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Orzeczenia z tej drugiej grupy mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do właściwości sądów administracyjnych (v. wyroki NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 93/10, z dnia 29 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 667/08 - orzeczenia.nsa.gov.pl, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r. sygn. III ZP 9/99, OSNAPiUS z 2000 r., nr 5, poz. 167, uchwała NSA z dnia 19 stycznia 1998 r. sygn. akt OPS 8/97, postanowienie NSA z dnia 6 listopada 2000 r. sygn. OSA 1/00 ONSA z 2001 r., nr 2, poz. 47). Dlatego też skarga na orzeczenie CKL ABW w [...] w zakresie dotyczącym zaliczenia do grupy inwalidztwa oraz związku schorzeń ze służbą podległa odrzuceniu. Dokonując kontroli zaskarżonego orzeczenia CKL ABW w [...] w zakresie ustalenia zdolności A.C. do służby (kategoria zdrowia B) Sąd uznał, iż orzeczenie to odpowiada prawu. Organowi nie można zarzucić naruszenia prawa, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżone orzeczenie we wskazanym zakresie zostało wydane zgodnie z rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 242). Z akt sprawy wynika, iż przeprowadzone zostało badanie lekarskie, z którego to badania, zgodnie z § 12 powołanego rozporządzenia, sporządzony został protokół. Protokół badania lekarskiego skarżącego spełnia wymogi wynikające z powołanego § 12 rozporządzenia. W oparciu o dokumentację medyczną zgromadzoną w sprawie i własne badanie komisji lekarskiej, dokonano oceny stanu zdrowia skarżącego. Skład komisji orzekającej, w tym przewodniczący i 2 członków tej komisji, był zgodny z wymogami zawartymi w załączniku nr 7 do powołanego rozporządzenia. Pod orzeczeniem widnieją podpisy członków Komisji. Kategoria zdrowia "B", do której zaliczony został A.C. Za niezasadne Sąd uznał również zarzuty skargi dotyczące naruszenia § 1, § 12, § 13, § 14, § 15 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w ABW. W ocenie Sądu, Centralna Komisja Lekarska, wydając orzeczenie, wzięła pod uwagę całość dokumentacji zgromadzonej w sprawie. Stosownie do § 13 ust. 3 i 4 ww. rozporządzenia, wyszczególniła schorzenia skarżącego w protokole badania lekarskiego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 23 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia wskazać należy, iż w konsekwencji częściowego uwzględnienia zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu, CKL uzupełniła wykaz schorzeń skarżącego, co nie oznacza, że orzekła na niekorzyść skarżącego zwłaszcza, że rozstrzygnięcie co do zdolności do służby (kategoria "B") pozostało bez zmian. Reasumując, w ocenie Sądu w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, dokumentacji lekarskiej, brak jest podstaw do podważenia ustaleń Centralnej Komisji Lekarskiej ABW z dnia [...] listopada 2013 r. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.