II SA/Wa 509/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Protokolant Bartosz Piwoński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2009 r. sprawy ze skargi T. Z. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego na remont lokalu mieszkalnego – oddala skargę – Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 2 pkt 2 lit. c, art. 29 ust. 1 i art. 30 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.), oraz art. 105 i art. 112 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, w związku z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] odmawiającą przyznania T. Z. równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu organ wskazał na następujący stan faktyczny w sprawie. T. Z emerytowany funkcjonariusz UOP, zwrócił się w dniu [...] listopada 2008 r. do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z wnioskiem o naliczenie i wypłatę równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata [...] W uzasadnieniu wnioskodawca powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 969/07, dotyczącym analogicznej sprawy. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...], odmówił przyznania wnioskodawcy żądanego świadczenia wskazując, iż z brzmienia art. 2 pkt 2 lit. c oraz art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) oraz ich rodzin wynika, że emerytom i rencistom policyjnym, jak również emerytom UOP, nie przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu, lecz wyłącznie prawo do lokalu mieszkalnego i pomocy w budownictwie mieszkalnym. Stwierdził jednocześnie, iż prawo do takiego równoważnika, wyrażone w art. 105 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, stanowi odrębny rodzaj świadczenia przysługującego jedynie funkcjonariuszowi w służbie czynnej. W odwołaniu od powyższej decyzji T. Z. nie zgodził się ze stanowiskiem organu, zarzucając mu błędna interpretację przepisów ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) oraz ich rodzin. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...], Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego utrzymał stanowisko wyrażone w decyzji I instancji. Powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 października 2008 r., sygn. akt U 4/08, w którym Trybunał uznał, że ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji nie gwarantuje emerytom policyjnym prawa do równoważnika pieniężnego, umożliwia jedynie dalsze korzystanie przez osoby uprawnione do świadczeń emerytalnych i rentowych na podstawie tej ustawy, z mieszkań przyznanych im w drodze decyzji administracyjnych, z kolei osoby, które nie korzystają z takich mieszkań, mogą ubiegać się o pomoc finansową. Organ zaznaczył, że z brzmienia art. 29 ust. 1 ww. ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. wynika, że funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiedniego organu, przy czym w sprawach związanych z przydziałem takiego lokalu stosuje się przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Natomiast art. 30 przedmiotowej ustawy stanowi, że emerytom i rencistom policyjnym zapewnia się pomoc w budownictwie mieszkaniowym na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy. Tym samym, odpowiednie stosowanie przepisów ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu z dnia 22 maja 2002 r. (Dz. U. Nr 74, poz. 676), do emeryta (rencisty) policyjnego, może zachodzić tylko w przypadku rozstrzygania o przysługującym mu prawie do otrzymania w drodze decyzji administracyjnej lokalu mieszkalnego albo pomocy w budownictwie mieszkaniowym. Ponadto organ podkreślił, iż wynikające z art. 105 ww. ustawy świadczenie, w postaci równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego przysługuje tylko funkcjonariuszom i wygasa z chwilą zwolnienia ze służby. Powyższe oznacza, że wnioskodawca, będący emerytem policyjnym, zachowuje prawo do ubiegania się o przydział lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji Szefa ABW albo o przyznanie pomocy finansowej, nie posiada natomiast uprawnień do uzyskania innych świadczeń mieszkaniowych, tj. równoważników pieniężnych za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego oraz za brak lokalu mieszkalnego. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, T. Z. zarzucił organowi naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) oraz ich rodzin, w związku z art. 105 i art. 112 ustawy o ABW oraz AW, poprzez przyjęcie, że równoważnik pieniężny za remont lokalu emerytom i rencistom ABW nie przysługuje. Wniósł uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 969/07, stwierdził, iż art. 29 cytowanej ustawy dotyczy zarówno uprawnień do lokalu mieszkalnego, jak i do uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stan faktyczny sprawy jest bezsporny. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia czy emerytowanemu funkcjonariuszowi ABW przysługuje równoważnik za remont lokalu mieszkalnego. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 z późn. zm.), funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub podległych im organów, albo Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Służby Wywiadu Wojskowego w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Jednocześnie rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących funkcjonariuszowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1000), określa wysokość i szczegółowe zasady przyznawania funkcjonariuszowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz zwracania przez niego równoważników pieniężnych za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i za brak lokalu mieszkalnego (§ 1). Wykładnia powyższych przepisów prowadzi do wniosku, iż uprawnienie do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego przysługuje wyłącznie funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego pozostającym w czynnej służbie. Analogiczny pogląd został zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 1012/07, w którym stwierdzono, że równoważnik pieniężny za remont lokalu służy funkcjonariuszom czynnym, a nie emerytom i rencistom, gdyż inaczej byłoby to wyraźnie wskazane w ustawie, podobne stanowisko przyjął także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 40/09 Podkreślić także należy, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 27 października 2008 r., sygn. akt U 4/08 wyjaśnił, że uprawnienia związane z zaspokajaniem potrzeb mieszkaniowych przysługujących funkcjonariuszom, które nie zostały wymienione wyraźnie w ustawie, nie przysługują emerytom i rencistom [...]. Podsumowując stwierdzić należy, że w obowiązującym stanie prawnym, w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, brak było przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego dopuszczalne byłoby przyznanie emerytowi równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Podstawy do przyznania wnioskowanego świadczenia nie mógł też stanowić wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 969/07. Choć zapadł w analogicznej sprawie, to jednak dotyczył innej sprawy administracyjnej i tylko w jej ramach zgodnie z art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi miał charakter wiążący. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.