II SA/Wa 509/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 12 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata K. S. z dnia 5 października 2010 r. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia - oddalić wniosek - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 509/10 oddalił skargę M. M. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku. Postanowieniem z dnia 6 września 2010 r. referendarz sądowy ustanowił dla M. M. radcę prawnego. Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. pełnomocnikiem skarżącej wyznaczyła radcę prawnego J. Z. Pismem z dnia 5 października 2010 r. adwokat K. S. działająca z substytucji r.pr. J. Z. (pełnomocnictwo substytucyjne karta nr 67) poinformowała Sąd o sporządzeniu i przesłaniu skarżącej opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej (załączyła dowód nadania opinii w placówce pocztowej). Jednocześnie, pełnomocnik substytucyjny wniósł o przyznanie na rzecz pełnomocnika z urzędu r.pr. J. Z. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w sprawie. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Powołany wyżej art. 250 P.p.s.a. jednoznacznie stanowi, że wynagrodzenie z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu otrzymuje wyznaczony radca prawny. Przez wyznaczonego radcę prawnego rozumieć należy radcę prawnego wskazanego przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych. W przedmiotowej sprawie ROIRP w W. pełnomocnikiem z urzędu skarżącej wyznaczyła r.pr. J. Z. W świetle powołanego przepisu przyznanie – wyznaczonemu radcy prawnemu – kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, nastąpić może wyłącznie na wniosek tego radcy prawnego i po złożeniu przez niego oświadczenia, że koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Zgodnie bowiem z § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Pełnomocnictwo substytucyjne nie stanowi podstawy do ubiegania się przez dalszego pełnomocnika o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i to niezależnie od tego, czy ubiega się on o wynagrodzenie na swoją rzecz, czy też na rzecz radcy prawnego wyznaczonego przez ROIRP. Do udzielenia pomocy prawnej z urzędu wyznaczony został r.pr. J. Z. i to temu radcy prawnemu, a nie substytutowi przysługuje prawo zwrócenia się o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2010 r. sygn. akt I OZ 184/10; orzeczenia.nsa.gov. pl). Poprzez udzielenie dalszego pełnomocnictwa nie dokonuje się zmiana osoby pełnomocnika ustanowionego z urzędu. Z tego względu, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.